III SA/Gd 574/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy sekretarz sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2012 r. sprawy ze skarg "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 czerwca 2012 r. nr [...] z dnia 11 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany klasyfikacji taryfowej towaru oddala skargi. Dwiema decyzjami z dnia 12 marca 2012 r. nr [...] oraz nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego odmówił "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. zmiany kwalifikacji taryfowej towarów objętych procedurą składu celnego na podstawie zgłoszeń celnych [...] z dnia 3 marca 2006 r. i [...] z dnia 14 marca 2006 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięć organ wskazał art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne, art. 20 ust. 6 art. 67, art. 78 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r.), Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniający załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 286 z 2005 r.). W uzasadnieniach wskazano, że "B" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. (zwana dalej: "spółką", "skarżącą") zgłosiła w procedurze składu celnego sprowadzony z B. towar: "mrożone mięso z kurczaka – filety bez kości". Towar został zaklasyfikowany do kodu TARIC 0207 14 10 00. W dniu 26 października 2011 r. spółka wystąpiła o dokonanie korekty wskazanych wyżej zgłoszeń celnych w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej – na kod TARIC 0511 99 90. Zdaniem spółki towar jest produktem nienadającym się i nieodpowiednim do spożycia przez ludzi w rozumieniu uwagi do działu 2 Nomenklatury Scalonej. Towar objęty ww. zgłoszeniami celnymi został umieszczony w składzie celnym, a następnie wyprowadzony ze składu celnego na podstawie zgłoszeń celnych z zadeklarowanym kodem 0207 14 50 i 0207 14 10 00; został objęty procedurą tranzytu wspólnotowego na podstawie Tranzytowych Dokumentów Towarzyszących. Organ nie znalazł podstaw do zmiany kodu TARIC dla towaru uznając, że zgromadzone dokumenty potwierdzają prawidłowość zastosowanego w zgłoszeniach celnych kodu. Organ wskazał również na wyroki sądów administracyjnych, które badały prawidłowość decyzji o wymierzeniu należności celnych w stosunku do przedmiotowego towaru przy wywozie, tj. objęciu go procedurą tranzytu zewnętrznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku i Naczelny Sąd Administracyjny - jako sąd odwoławczy, zgodnie stwierdziły, że kod 0207 14 10 był prawidłowy a towar był zdatny do spożycia przez ludzi. Odnosząc się do nadesłanych przez spółkę: decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia 11 lutego 2005 r. oraz pisma Granicznego Lekarza Weterynarii z dnia 21 października 2011 r., organ stwierdził, że dokumenty te nie potwierdzają, iż towar nie nadaje się do spożycia przez ludzi i może być klasyfikowany do kodu 0511 99 90. Spółka odwołała się od tych decyzji zarzucając im naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa. Stwierdziła m.in. że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem cecha i właściwość produktu, taka jak nadawanie się i odpowiedniość do spożycia przez ludzi wymaga odniesienia do przepisów regulujących kwestie sanitarne, zdrowotne oraz organizacji kontroli weterynaryjnej żywności pochodzenia zwierzęcego oraz, że każdy towar, który nie spełnia wymagań przewidzianych dla produktu nadającego się do spożycia przez ludzi, jest produktem nienadającym się i nieodpowiednim do spożycia przez ludzi w rozumieniu uwagi do działu 2 Nomenklatury Scalonej Po rozpatrzeniu odwołań Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia 11 czerwca 2012 r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne, utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniach organ odwoławczy wskazał, że wprowadzanie pochodzących z krajów trzecich produktów zwierzęcych lub pochodzenia zwierzęcego na obszar Wspólnoty podlega rygorystycznym systemom kontroli weterynaryjnych, przeprowadzanych zgodnie z postanowieniami dyrektywy Rady 97/78/EC z dnia 18 grudnia 1997 r. określającej zasady kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z krajów trzecich. Unormowania krajowe w tym zakresie zawarte zostały w ustawie z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej (Dz. U. nr 165, poz. 1590 ze zm.). Towar określony jako mrożone filety z kurczaka bez kości spółka zaklasyfikowała do kodu TARIC 0207 14 10 00. Spółka zgłaszając towar do procedury celnej wskazała niezgodność towaru z wymogami UE i jego przeznaczenie do odpowiedniego składu celnego. Urzędowy Lekarz Weterynarii Głównego Inspektoratu Weterynarii, po przeprowadzeniu stosownej kontroli i upewnieniu się co do zakładanego przeznaczenia towarów, potwierdził, że towar nie spełnia wymogów Wspólnoty; zatwierdził zadeklarowaną przez spółkę klasyfikację taryfową i przeznaczenie towaru do odpowiedniego składu celnego. Organ celny na podstawie zgłoszeń celnych, zgodnie ze wskazaniami lekarza weterynarii w wspólnotowym świadectwa weterynaryjnego dla wwozu i przewozu (CVED), objął towar procedurą składu celnego. Opis towaru jest zgodny z załączonymi do zgłoszeń fakturami i świadectwami pochodzenia towaru, jak również świadectwami weterynaryjnymi wystawionymi przez brazylijskie służby weterynaryjne. Włączone do akt spraw dowody potwierdzają, że towar został następnie objęty procedurą tranzytu wspólnotowego zewnętrznego. W dokumentach tranzytowych dla towaru zadeklarowany został kod CN 0207 14, czyli taki sam jak w zgłoszeniach celnych dotyczącym uprzedniego złożenia towaru w składzie celnym. Z uwagi na brak zakończenia procedury tranzytu została wszczęta procedura poszukiwawcza. Ponieważ urząd celny przeznaczenia nie potwierdził faktu przedstawienia towaru wraz z dokumentami tranzytowymi, wszczęto postępowanie celne w sprawach niezakończonych operacji tranzytu wspólnotowego. Ustalono, że nastąpiło usunięcie towaru spod dozoru celnego, co skutkowało wydaniem decyzji wymierzających spółce należności celnych przywozowych. W toku postępowań spółka wniosła o uzyskanie stanowiska lekarza weterynarii. W odpowiedzi Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. jednoznacznie stwierdził, że mrożone połówki kurczaka pochodzące z Brazylii, będące przedmiotem tranzytu do K. poprzez skład celny według dokumentacji weterynaryjnej były w chwili wystawiania dokumentacji towarem zdatnym do spożycia przez ludzi, prawidłowo sklasyfikowanym. Wyjaśnił również, że firma "C" prowadzi skład celny, w którym składowane są towary niespełniające wymagań przywozowych Unii Europejskiej, czyli pochodzące z zakładów produkcyjnych i chłodni wysyłkowych państw trzecich, które nie zostały zatwierdzone do eksportu na teren UE. W świetle dokumentacji nie uprawniony jest zatem zarzut, jakoby we wskazanym składzie celnym, składowane mogły być wyłącznie produkty pochodzenia zwierzęcego nienadające się do spożycia przez ludzi. Organ wskazał również na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2010 r. w sprawach o sygn. akt III SA/Gd 499/09 i III SA/Gd 500/10, którymi oddalił skargi spółki na decyzje Dyrektora Izby Celnej o wymierzeniu należności celnych w sprawach dotyczących wywozu przedmiotowego towaru. W wyrokach tych jednoznacznie stwierdzono, że towar był zdatny do spożycia przez ludzi, a jedynie ze względu na to, że nie spełniał wymogów przywozowych Unii Europejskiej, nie mógłby zostać dopuszczony do swobodnego obrotu we Wspólnocie na zasadach ogólnych. Ponieważ skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, że towar znajdujący się w sytuacji usunięcia go spod dozoru celnego jest towarem nienadąjącym się do spożycia przez ludzi, a także, że w chwili zgłoszenia do objęcia towaru procedurą tranzytu, dla towaru nieprawidłowo określono kod taryfy celnej, organy właściwie ustaliły w oparciu o podany przez skarżącą kod taryfy celnej wymiar należności celnych. Powyższe wyroki zostały zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który jednak podzielił stanowisko sądu pierwszej instancji oddalając skargi kasacyjne. Jakkolwiek zakres ww. postępowań prowadzonych przez sądy administracyjne nie obejmował prawidłowości zgłoszeń celnych o objęcie procedurą składu celnego, to jednak bezsprzecznie dotyczyły tego samego towaru (złożonego do składu celnego na podstawie zgłoszeń, a następnie objętego procedurą tranzytu). Organ odwoławczy nie uznał zarzutów naruszenia art. 122, art. 187 §1, art. 191 Ordynacji podatkowej. Niewątpliwie brak było podstaw do przyjęcia, że towar objęty procedurą składu celnego na podstawie wskazanych zgłoszeń celnych nie nadawał się do spożycia przez ludzi i w konsekwencji dokonać trzeba było zmiany klasyfikacji taryfowej. Stanowiska tego nie podważa odpowiedź udzielona przez Granicznego Lekarza Weterynarii w G. zawarta w piśmie z dnia 21.10.2011 r., znak [...]. Lekarz ten potwierdził, że przedmiotowy towar w świadectwach CVED został oznaczony jako produkt niezgodny, tj. niespełniający wymagań przywozowych na teren Unii i jako taki nie mógł być dopuszczony do swobodnego obrotu na terytorium Wspólnoty. W rozpatrywanych sprawach służby weterynaryjne nie stwierdziły, że towar jest produktem nienadającym się (lub nieodpowiednim) do spożycia przez ludzi, lecz jednoznacznie potwierdziły, że nie spełniał on wymogów przywozowych Wspólnoty, ale spełniał wymagania jakości zdrowotnej kraju odbiorcy i był zdatny do spożycia przez ludzi. Opisane wyżej decyzje organu odwoławczego zostały zaskarżone przez spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku osobnymi skargami. Przy czym skarżąca domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła obrazę przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, iż towar pochodzenia zwierzęcego objęty procedurą celną składu celnego na podstawie ww. zgłoszeń celnych nadawał się do spożycia przez ludzi i był odpowiedni do spożycia przez ludzi. Argumentując swoje stanowisko skarżąca wskazała, że zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej właściwe organy celne nadają przeznaczenie celne przesyłce zwierząt lub przesyłce produktów, zgodnie z warunkami ustalonymi w weterynaryjnym świadectwie przekroczenia granicy, o którym mowa w art. 8 ust. 1. Warunki nadania przeznaczenia celnego produktom pochodzenia zwierzęcego zawarte są w części II tego świadectwa (dokumentu CVED). W tej części graniczny lekarz weterynarii określa sposób postępowania z produktami pochodzenia zwierzęcego po przeprowadzeniu weterynaryjnej kontroli granicznej. Dlatego też warunki nadania przeznaczenia celnego produktom pochodzenia zwierzęcego, a co za tym idzie również sposób ich klasyfikacji taryfowej, nie mogą być zdeterminowane zapisami w części I dokumentu CVED, w tym treścią pola numer 13 "Kod towaru". Cześć I dokumentu CVED zawiera informacje dotyczące produktów pochodzenia zwierzęcego przedstawione przez osobę odpowiedzialną za przesyłkę, a nie stanowisko granicznego lekarza weterynarii w zakresie warunków nadania przeznaczenia celnego. Nadanie produktom pochodzenia zwierzęcego przeznaczenia celnego jako nadającym się do spożycia przez ludzi i odpowiednim do spożycia przez ludzi wymagało odpowiedniego zapisu w polu numer 32 części II dokumentu CVED "do spożycia przez ludzi". Pola numer 32 części II dokumentów CVED zostały przekreślone. Oznacza to, iż warunki nadania przeznaczenia celnego produktom pochodzenia zwierzęcego, a co za tym idzie również sposób ich klasyfikacji taryfowej, obejmowały produkty pochodzenia zwierzęcego nienadające się do spożycia przez ludzi. Treść pól 34 - 37 części II dokumentów CVED wskazuje natomiast, iż w realiach rozpatrywanej sprawy produkty pochodzenia zwierzęcego mogły zostać skierowane zatwierdzonego składu celnego. Treść pól 34 - 37 części II dokumentów CVED zawiera bowiem odesłanie do art. 12 ust. 4 dyrektywy Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich. Treść dokumentów CVED prowadzi do ustaleń faktycznych odmiennych niż dokonane przez organ odwoławczy. Wniosek taki jest również uprawniony w kontekście dokumentu urzędowego w postaci pisma Granicznego Lekarza Weterynarii znak z dnia 21 października 2011 r., znak [...] W kontekście art. 12 ust. 4 lit. b i ust. 5 dyrektywy Rady 97/78/WE i pisma Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w G. z dnia 12 sierpnia 2009 r., znak [...] skarżąca podtrzymała pogląd, że we wskazanym składzie celnym mogły być przechowywane jedynie produkty pochodzenia zwierzęcego nienadające się do spożycia przez ludzi, Organy celne nadają przeznaczenie celne przesyłce zwierząt lub przesyłce produktów, zgodnie z warunkami ustalonymi w weterynaryjnym świadectwie przekroczenia granicy, które wystawia graniczny lekarz weterynarii. Zatem stanowisko Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w G. nie może określać warunków nadania przeznaczenia celnego produktom pochodzenia zwierzęcego, w tym stwierdzać, czy przewożony produkt pochodzenia zwierzęcego nadaje się do spożycia przez ludzi. Zgodnie z dyspozycją art. 12 rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, produkty pochodzenia zwierzęcego przeznaczone do spożycia przez ludzi można przywozić do Wspólnoty tylko wtedy, gdy zostały wysłane, pozyskane lub przygotowane w zakładach znajdujących się w odpowiednich wykazach. Już zatem z powodu braku zatwierdzenia zakładu położonego w państwie eksportu uprawnione jest twierdzenie, że produkty pochodzenia zwierzęcego nie nadawały się do spożycia przez ludzi i były nieodpowiednie do spożycia przez ludzi Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2009 r. sygn. akt I GSK 507/09 i wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie C-309/04 Fleisch - Winter GmbH & Co. KG. Zdaniem skarżącej bez znaczenia jest - podnoszona przez organ celny - okoliczności czy produkty pochodzenia zwierzęcego mogły ewentualnie spełniać wymagania obowiązujące w kraju odbiorcy. Ustalenie w treści dokumentu CVED warunków nadania przeznaczenia celnego odbywa się w oparciu o kryteria zawarte w przepisach wspólnotowych, a nie w przepisach obowiązujących na terytorium Kazachstanu. Nadto organ odwoławczy nie dysponował informacją służb weterynaryjnych Kazachstanu o wyniku kontroli weterynaryjnej produktów pochodzenia zwierzęcego. W ocenie skarżącej granice spraw prowadzonych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym, które przywołane zostały przez organy celne, nie obejmowały kwestii prawidłowości zgłoszenia celnego o objęcie procedurą celną składu celnego. Przedmiotem wymienionych postępowań i wyroków, było określenie wysokości długu celnego z tytułu usunięcia spod dozoru celnego, a nie prawidłowość zapisów w zgłoszeniu celnym. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt III SA/Gd 574/12 i III SA/Gd 575/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (DZ. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Istota sporu pomiędzy skarżącą spółką i organami celnymi w niniejszych sprawach dotyczyła możliwości zmiany klasyfikacji taryfowej towaru objętego procedurą składu celnego na podstawie zgłoszeń celnych [...] z dnia 14 marca 2006 r. i [...]9 z dnia 3 marca 2006 r. Z przepisu art. 65 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE.L.92.302.1 ze zm.), zwanego dalej Wspólnotowym Kodeksem Celnym lub WKC wynika możliwość dokonania przez zgłaszającego, już po przyjęciu zgłoszenia przez organy celne, na własną prośbę, sprostowania jednego lub kilku elementów zgłoszenia. Zabronione jest takie sprostowanie które spowodowałoby, że zgłoszenie dotyczyłoby towarów innych niż te, które początkowo były nim objęte. Organy celne nie zezwalają także na dokonanie jakiegokolwiek sprostowania, jeżeli odpowiedni wniosek został przedstawiony po tym, jak organy te: a) poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów, lub b) stwierdziły nieprawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu, lub c) zwolniły towary. Zatem powyższy przepis nie dotyczy sytuacji, w której wniosek o zmianę treści zgłoszenia składany jest po zwolnieniu towaru spod dozoru celnego. Nie ulega wątpliwości, że osoba dokonująca zgłoszenia ponosi wobec organów celnych odpowiedzialność za jego treść, a możliwości jego zmiany kończą się co do zasady najpóźniej w dacie zwolnienia towarów. Regulację wyjątkową zawiera przepis art. 78 ust. 1 WKC, według którego już po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać sprostowania zgłoszenia. Zauważyć należy, że w świetle postanowień art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawi się dana kwestia już rozstrzygnięta, nie może ona stanowić przedmiotu oddzielnego badania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1103/10 – Lex nr 992476 i z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1395/10 – Lex nr 1068391). W prawomocnych wyrokach z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 499/09 i III SA/Gd 500/10 Sąd stwierdził, że cyt.: " Skarżąca wskazała także na naruszenie art. 122, 187 § 1 i art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie, że w realiach rozpatrywanej sprawy towar w postaci mrożonych połówek piersi z kurczaka nadawał się do spożycia przez ludzi na terytorium UE, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. (...) Jak wynika z akt sprawy, główny zobowiązany w chwili zgłoszenia towaru do objęcia go procedurą tranzytu wskazał dla towaru kod taryfy celnej 020714100 (zapis w polu 13 świadectwa weterynaryjnego oraz zapis 020714 w polu 33 zgłoszenia celnego do procedury tranzytu) odnoszący się do podrobów jadalnych, z drobiu objętego pozycją 0105, zamrożone bez kości. Towar ten był zatem zdatny do spożycia przez ludzi, a jedynie ze względu na to, że nie spełniał wymogów przywozowych Unii Europejskiej nie mógłby zostać dopuszczony do swobodnego obrotu we Wspólnocie na zasadach ogólnych. Ponieważ skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, iż towar znajdujący się w sytuacji usunięcia go spod dozoru celnego jest towarem nienadającym się do spożycia przez ludzi a także, że w chwili zgłoszenia do objęcia go procedurą tranzytu został dla niego nieprawidłowo określony kod taryfy celnej, organy prawidłowo ustaliły w oparciu o podany przez skarżącego kod taryfy celnej wymiar należności celnych. Nadto dodatkowo wskazać należy, iż bez znaczenia dla wymiaru ciążących na tym towarze należności celnych jest to, że towar nie spełnia wymogów przywozowych dla towarów przewidzianych do swobodnego obrotu w UE. Zgodnie bowiem z przepisem art. 212 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, dług celny określony w art. 201 – 205 i art. 209 – 211 powstaje nawet wówczas gdy towar jest przedmiotem zakazów lub ograniczeń wywozowych lub przywozowych, niezależnie od ich rodzaju." Stanowisko to znalazło aprobatę w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, który skargi kasacyjne od powyższych wyroków oddalił. Nie ulega wątpliwości, że rozpoznając w niniejszych sprawach skargi na decyzje, których przedmiotem była zmiana klasyfikacji taryfowej towaru sąd związany był prawomocnymi orzeczeniami, w których przesądzono, że dokonana wcześniej przez stronę klasyfikacja taryfowa towaru, zweryfikowana później przez organy celne, była prawidłowa. Wskazać bowiem należy, że decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 1 września 2009 r. i 7 września 2009 r. ustalając wysokość należności celnych w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego oparte były, jeżeli chodzi o wymiar należności celnych m.in. o wskazaną w zgłoszeniach celnych klasyfikację taryfową i dokonaną w ww. decyzjach ocenę odnośnie stanowiska skarżącej, że zgłoszony towar nie nadawał się do spożycia przez ludzi winien być zatem klasyfikowany do innej pozycji taryfy. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że granice spraw rozpoznawanych wcześniej przez tutejszy Sąd i Naczelny Sąd Administracyjny – w rozumieniu art. 134 i 135 p.p.s.a. - nie obejmowały kwestii prawidłowości zgłoszenia celnego objętego procedurą celna składu celnego, to Sąd stwierdza, że istotnie w rozpoznawanych sprawach powołane wyżej przepisy nie mogą mieć zastosowania, bowiem niniejszych postępowań nie można odnieść wprost do spraw, w ramach których zapadły ww. prawomocne wyroki. Tym niemniej kwestia prawidłowości i ewentualnej zmiany klasyfikacji taryfowej towarów objętych przedmiotowymi zgłoszeniami występowała już na etapie postępowań w sprawie wymiaru należności celnych, zatem – w ocenie Sądu - kwestia ta została na etapie tych postępowań rozstrzygnięta, stąd zasadność powołania się na art. 170 p.p.s.a. W świetle powyższych rozważań zarzuty i argumenty zawarte w skargach nie mogły zostać przez Sąd uwzględnione. Tym samym decyzje odmawiające zmiany klasyfikacji taryfowej towarów objętych procedurą składu celnego na podstawie zgłoszeń z dnia 3 marca 2006 r. i z dnia 14 marca 2006 r. były prawidłowe. Mając na względnie powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi.