II OSK 882/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Kroczyce od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 872/12 w sprawie ze skargi J. K. na uchwałę Rada Gminy w Kroczycach z dnia 23 października 2006 r. nr 265/XXXIV/2006 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 872/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi J. K. na uchwałę Rady Gminy w Kroczycach z dnia 23 października 2006 r. nr 265/XXXIV/2006 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem [...] . Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Rada Gminy Kroczyce działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn zm.), zwanej dalej u.s.g. oraz na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.z.p., podjęła w dniu 23 października 2006 r. uchwałę Nr 265/XXXIV/2006 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...] w gminie Kroczyce Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego Nr 131, poz. 3782 z dnia 16 listopada 2006 r. Skargę na powyższą uchwałę, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, wniósł w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. J.K., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Zarzucił naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2, art. 11, art. 17 u.p.z.p., oraz art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, a także art. 144 Kodeksu cywilnego oraz art. 71 pkt 1 – 3 i art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska. W uzasadnieniu podniósł w szczególności, że w trakcie procedury planistycznej nie informowano mieszkańców o podejmowanych działaniach, skutkiem tych działań było uchwalenie planu miejscowego z pominięciem stanowiska mieszkańców [...] i przekształcenie gruntów w centrum wsi na grunty przemysłowo-usługowe. W następstwie tego powstają tam - w dzielnicy domów jednorodzinnych, uciążliwe zakłady bez odpowiedniej infrastruktury, w tym betoniarnia. Skarżący zwrócił też uwagę na złożone w toku procedury planistycznej uwagi do projektu planu przez S., R. i M. K. dotyczące poszerzenia w planie obszaru przeznaczonego na działalność produkcyjno-usługową. Uwagi te zostały uwzględnione w toku procedury planistycznej, jednakże po ich uwzględnieniu nie wyłożono projektu planu do publicznego wglądu. W odpowiedzi na skargę organ Gminy wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał na poszczególne etapy procedury planistycznej, co w jego ocenie świadczy o zachowaniu prawa mieszkańców gminy do udziału w tej procedurze. Zwrócono uwagę, że skarżący nie zgłaszał uwag do wyłożonego projektu planu, ani też nie brał udziału w publicznej dyskusji nad tym projektem. Podniesiono też, że kwestionowana betoniarnia istniała w dacie uchwalenia planu a skarżący jest jej sąsiadem od wielu lat. Ponadto zakwestionowano interes prawny skarżącego w rozumieniu art. 101 u.s.g. w zakresie przekraczającym oddziaływanie na jego nieruchomość. Na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego wskazała, że kwestionowany zapis zaskarżonej uchwały dotyczy jednostki planistycznej o symbolu [...] wrysowanej na rysunku planu nr [...]. Przedłożyła też wypis z ewidencji gruntów na okoliczność, że skarżący jest właścicielem działki nr [...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględniając skargę na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) wskazał, że wobec twierdzeń i argumentów strony skarżącej uznać należało, że kwestionowana jest wyłącznie ta jej część, która dotyczy jednostki planistycznej o symbolu [...]. Sąd ten stwierdził, że objęcie kontrolą pozostałych postanowień planu stanowiłoby przekroczenie granic zaskarżenia i w efekcie naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. Wskazał następnie, że dopuszczalne jest zaskarżenie uchwały w przedmiocie planu miejscowego jedynie w części, co wynika również z treści art. 91 ust. 1 u.s.g., art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a także art. 147 § 1 p.p.s.a., które to przepisy przewidują, że skutkiem sprzeczności z prawem lub naruszenia prawa może być stwierdzenie nieważności uchwały w części. Sąd Wojewódzki wyjaśnił następnie, że z mocy art. 28 ust. 1 u.p.z.p., naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zarzuty skarżącego należy rozumieć, jako dotyczące istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego. Jak wskazuje się w literaturze, tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. Kolejne etapy tych czynności określa u.p.z.p. w art. 14 ust. 1, art. 17 i art. 20 ust. 1. Jednym z tych etapów jest rozpatrzenie uwag przez wójta (art. 17 pkt 12 ustawy) oraz wprowadzenie zmian do projektu planu miejscowego wynikających z rozpatrzenia tych uwag (art. 17 pkt 13 ustawy). Rozpatrzenie nieuwzględnionych przez wójta uwag może być dokonane przez radę gminy (art. 20 ust. 1 ustawy p.z.p.). Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że doszło do rozpatrzenia i uwzględnienia przez Wójta Gminy uwag R. K., M. K. i S. K., co wynika wprost z pkt 17 i 18 wykazu uwag (str. 187 akt planistycznych). Pozytywne rozpatrzenie tych uwag zaakceptowała również Rada Gminy (§ 2 załącznika nr 5 do zaskarżonej uchwały). Uwagi te dotyczyły poszerzenia linii zabudowy z 60 m do końca działek nr [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] – na cele prowadzonej działalności gospodarczej (betoniarstwo). Jednak wbrew dyspozycji art. 19 u.p.z.p., pomimo dokonania zmian w projekcie planu będących skutkiem uwzględnienia powyższych uwag, nie ponowiono w zakresie niezbędnym czynności, o których mowa w art. 17 – w szczególności nie wyłożono ponownie do publicznego wglądu projektu planu z naniesionymi zmianami. Sąd pierwszej instancji powołał się na utrwalone poglądy w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii ponowienia procedury planistycznej w związku z uwagami do projektu planu z których wynika, że interpretując przepis art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 19 ust. 1 tej ustawy trzeba mieć na uwadze charakter prawny tych uwag wnoszonych do projektu planu. Gdy są to uwagi o charakterze indywidualnym, zgłaszane w odniesieniu do poszczególnych działek to jako takie mogą być uwzględniane przez wójta, burmistrza czy prezydenta miasta w trybie art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. bez obowiązku ponowienia procedury planistycznej. Czym innym jest natomiast wprowadzanie zmian o charakterze ogólniejszym, wówczas gdy mamy do czynienia z konfliktem interesów różnych grup właścicieli działek położonych na obszarze objętym zmianami. Zmiany leżące w interesie jednych, naruszają interesy innych właścicieli i jeżeli dokonywane są arbitralnie przez wójta, burmistrza czy prezydenta miasta powodują, że ci którzy są w opozycji do zmian tracą możliwość ich kwestionowania w formie uwag do projektu, rozpatrywanych przez radę gminy na sesji uchwalającej plan - por. m.in. wyroki NSA z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1435/11, z dnia 1 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 905/10, z dnia 3 października 2008 r. sygn. akt II OSK 367/08. Sąd I instancji uznał, że zmiany wprowadzone do projektu planu w wyniku uwzględnienia uwag zmierzających do poszerzenia linii zabudowy na działkach przeznaczonych pod działalność produkcyjno-usługową, miały charakter zmian istotnych. Poszerzenie tego terenu skutkować bowiem mogło możliwością zwiększenia intensywności działalności gospodarczej prowadzonej na tym terenie. Jakkolwiek ustalenia w tej kwestii mieszczą się w zakresie szeroko rozumianego władztwa planistycznego gminy, to jednak władztwo to nie jest niczym nieograniczone. Gmina w procedurze planistycznej przeznaczając tereny na określone cele winna uwzględniać nie tylko interesy właścicieli działek, ale również interes ogółu mieszkańców stanowiących społeczność lokalną. W omawianej sprawie interes ten tym bardziej jaskrawo jest widoczny, albowiem teren oznaczony symbolem [...] jest położony w otoczeniu zabudowy mieszkaniowej. Nie towarzyszą mu przy tym inne tereny o przeznaczeniu gospodarczym. W tej sytuacji poszerzenie tego terenu bez umożliwienia konsultacji społecznej w trybie przepisów u.p.z.p. stanowi istotne naruszenie procedury planistycznej. Sąd I instancji wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny w tezie powołanego już wyroku w sprawie II OSK 1435/11 stwierdził, że przez istotne naruszenie trybu sporządzania planu należy rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniających przede wszystkim, że celem omawianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd I instancji przenosząc powyższą tezę na grunt przedmiotowej sprawy stwierdził, że zaniechanie ponowienia niezbędnych czynności mogło doprowadzić do naruszenia praw właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem [...], w tym praw skarżącego. Powyższe wyczerpuje zatem w ocenie Sądu I instancji znamiona istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. i jednocześnie narusza interes prawny skarżącego w rozumieniu art. 101 u.s.g., co skutkuje nieważnością kontrolowanej uchwały w tej części. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Rada Gminy w Kroczycach zaskarżyła go w całości i wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania i zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj.: 1) art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, iż skarżący posiada interes prawny, który został naruszony uchwaleniem zaskarżonej uchwały, 2) art. 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) poprzez przyjęcie, iż Rada Gminy Kroczyce dokonała zmiany projektu planu zagospodarowania przestrzennego. W lakonicznym uzasadnieniu podniesiono, że skarżący nie wykazał uprawnienia lub obowiązku wynikającego z powszechnie obowiązującej normy prawnej, wskazujących na posiadanie interesu prawnego, jedynie powołał się na uciążliwości związane z sąsiedztwem zakładu betoniarskiego. Autor skargi kasacyjnej stwierdził również, że Rada Gminy Kroczyce nie dokonała zmian w projekcie planu miejscowego. Zakład betoniarski, z którym sąsiaduje nieruchomość J. K. istnieje od wielu lat wobec czego nie może być mowy o zmianie przeznaczenia obszaru objętego planem w tej części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Bowiem to strona wnosząca skargę kasacyjną wyznacza sądowi kasacyjnemu ramy dla prowadzonej analizy zaskarżonego orzeczenia. Wykluczone jest wobec tego badanie ewentualnych innych wadliwości wyroku, poza te granice wykraczających. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną określone są w przepisie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Wymienia on dwa rodzaje dopuszczalnych zarzutów, tj. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym zrozumieniu treści przepisu natomiast niewłaściwe zastosowanie polega na błędnej subsumcji tj. wadliwej ocenie, że ustalony stan faktyczny odpowiada hipotezie określonego przepisu. Wobec związania sądu zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, dla wywołania przez stronę skarżącą zamierzonego skutku w postaci wzruszenia zaskarżonego wyroku niezbędne jest prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przekłada się to na konieczność powołania konkretnych przepisów prawa (włącznie z wyczerpującym podaniem ich jednostek redakcyjnych), których naruszenie strona podnosi w skardze kasacyjnej wraz z należytym uzasadnieniem. W przypadku podniesienia zarzutu naruszenie przepisów postępowania niezbędne jest nadto wykazanie, że popełnione przez Sąd uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna w części nie spełnia wskazanych wyżej wymogów szczególnie w zakresie wskazania ustępu art. 19 u.p.z.p., który zdaniem autora skargi kasacyjnej został naruszony przez Sąd. Nie wskazano także na czym polega błędna wykładnia przepisu art. 101 ust 1 u.s.g. i jaką wykładnię autor skargi kasacyjnej uznaje za prawidłową. Wreszcie z uzasadnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 19 u.p.z.p. wynika jedynie, że zdaniem skarżącej kasacyjnie Rada Gminy nie dokonała zmian w projekcie planu miejscowego co przeczy ustaleniu Sądu pierwszej instancji, że takich zmian dokonano. Zatem wydaje się, że zarzut ten dotyczy przede wszystkim wadliwego ustalenia stanu faktycznego, jednak bez zarzucenia naruszenia przepisów postępowania zarzut ten nie może odnieść zamierzonego przez autora skutku. Przedmiotowe wady konstrukcyjne skargi kasacyjnej utrudniają jej ocenę jednak nie uniemożliwiają jej. Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej polega na naruszeniu art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez przyjęcie, że skarżący posiada interes prawny który został naruszony uchwaleniem zaskarżonej uchwały. Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy czyj interes lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Już na wstępie należy zatem zauważyć, że przymiot strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym z art. 101 ust 1 u.s.g. jest kształtowany na innych zasadach niż w postępowaniu administracyjnym. W przeciwieństwie do strony w postępowaniu administracyjnym toczącym się w trybie przepisów k.p.a. wnoszący skargę musi się wykazać nie tylko interesem prawnym lub uprawnieniem ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. O istnieniu interesu prawnego ( uprawnienia ) decyduje przepis prawa materialnego. Interes prawny jest więc kategorią materialnoprawną, obejmuje uprawnienia i obowiązki oparte na prawie. Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega uchwała organu gminy niezgodna z prawem i jednocześnie godzącą w sferę prawną skarżącego, wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia czy uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia, interesu prawnego. O powodzeniu skargi przesądza wobec tego wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się, że interes powinien być bezpośredni i realny. Skarżący zarzucił w skardze naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2, art. 11, art. 17 u.p.z.p., oraz art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, a także art. 144 Kodeksu cywilnego oraz art. 71 pkt 1 – 3 i art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, poprzez zmianę projektu planu miejscowego już po jego wyłożeniu do publicznego wglądu i uchwalenie planu w zmienionej postaci bez ponownego wyłożenia projektu do publicznego wglądu, przy czym zmiany dotyczyły przeznaczenia działek bezpośrednio graniczących z nieruchomością skarżącego na cele przemysłowo-usługowe (zakład betoniarski). Podnosił, że takie przeznaczenie tych działek będzie negatywnie oddziaływać na jego nieruchomość. Zgodnie z art. 140 k. c. właściciel może korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa i rozporządzać rzeczą w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Własność może być ograniczona tylko przez ustawy i tylko w zakresie jakim nie narusza ona istoty prawa własności – art. 64 Konstytucji RP. Z tego też względu przepisów obowiązujących ustaw nie można interpretować w sposób, który powodowałby, że właściciel nieruchomości nie mógłby korzystać z prawnej ochrony swoich uprawnień, w tym przez wniesienie skargi do sądu administracyjnego na akt prawa miejscowego naruszający jego prawo własności. Z niekwestionowanych w podstawach skargi kasacyjnej ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd pierwszej instancji wynika, że skarżący był właścicielem działki o nr ewidencyjnym [...], która to działka bezpośrednio graniczy z terenem o symbolu [...]. Pozytywne rozpatrzenie uwag dotyczących poszerzenia linii zabudowy z 60 m do końca działek nr [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] – na cele prowadzonej działalności gospodarczej [...] (betoniarstwo) i zmiana przeznaczenia tych działek w uchwalonym planie miejscowym bez wątpienia negatywnie wpłynie na warunki korzystania z nieruchomości skarżącego, ograniczając wskazane wyżej uprawnienia właścicielskie skarżącego (obecnie jego spadkobierców). Przy czym brak ponowienia, stosownie do art. 19 ust 1 u.p.z.p., w niezbędnym zakresie czynności o których mowa w art. 17 u.p.z.p., w szczególności nie wyłożenie ponownie do publicznego wglądu projektu planu z naniesionymi zmianami, uniemożliwił kwestionowanie tych zmian przez skarżącego poprzez zgłoszenie uwag do tych zmian. W tych okolicznościach słusznie Sąd pierwszej instancji przyjął, że doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Przechodząc do oceny drugiego zarzutu naruszenia art. 19 u.p.z.p. należy wskazać, że jak już wyżej podano, w jego uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie twierdzi, iż nie dokonała zmian w projekcie planu. Przeczy temu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Wynika z niego, co prawidłowo ustalił Sąd pierwszej instancji, że po wyłożeniu projektu planu miejscowego doszło do rozpatrzenia i uwzględnienia przez Wójta Gminy uwag R. K., M. K. i S. K. (zgłoszonych [...] sierpnia 2006 r.), co wynika wprost z pkt 17 i 18 wykazu uwag (str. 187 akt planistycznych). Pozytywne rozpatrzenie tych uwag zaakceptowała również Rada Gminy (§ 2 załącznika nr 5 do zaskarżonej uchwały). Uwagi te dotyczyły poszerzenia linii zabudowy z 60 m do końca działek nr[...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] – na cele prowadzonej działalności gospodarczej (...). Zatem zarzut ten nie jest trafny. Stosownie do treści art. 19 u.p.z.p. jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności o których mowa w art. 17 ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Skarżąca kasacyjnie w sformułowanych podstawach kasacyjnych nie zarzuca niewłaściwego zastosowania art. 19 ust 1 u.p.z.p. zatem należy jedynie wskazać, że Sąd Wojewódzki zasadnie uznał, że wbrew dyspozycji art. 19 ust. 1 u.p.z.p., pomimo dokonania zmian w projekcie planu będących skutkiem uwzględnienia powyższych uwag, nie ponowiono w zakresie niezbędnym czynności, o których mowa w art. 17 tej ustawy – w szczególności nie wyłożono ponownie do publicznego wglądu projektu planu z naniesionymi zmianami. To wyczerpuje znamiona istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. powodującego nieważność uchwały w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem [...] . Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.