I SA/Op 410/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant st. inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. w O. na interpretację indywidualną Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 31 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę W dniu 30 kwietnia 2012 r. złożony został wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie powstania przychodu z tytułu otrzymania od dostawcy nienależnie zapłaconej kwoty należności z tytułu zrealizowanych dostaw towarów oraz zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów z nienależnie zapłaconej kwoty na rzecz dostawcy. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny : Z tytułu zrealizowanych na rzecz Spółki dostaw, dostawca wystawił faktury VAT dokumentujące te transakcje. Na fakturach znajdowała się informacja o dokonanej przez dostawcę na rzecz podmiotu trzeciego - banku cesji wierzytelności wynikających z przedmiotowych faktur oraz wskazany był rachunek banku, na który należało dokonać zapłaty. Przed dniem zapłaty należności wynikających ze wskazanych faktur, dostawca zawiadomił Spółkę, że płatność z tych faktur powinna być dokonana na inny rachunek niż wskazany pierwotnie na fakturze oraz ustalono, że dostawca wystawi korekty faktur. Na doręczonych Spółce fakturach korygujących pominięta została treść dotycząca cesji. Dostawca zapewnił przy tym Spółkę, że wpłaty na rachunek bankowy wskazany na korektach faktur będą prawidłowe i nie będą naruszały w żaden sposób postanowień umowy cesji zawartej między dostawcą a bankiem. W oparciu o przedmiotową informację ze strony dostawcy, jak również nie uzyskawszy żadnego zawiadomienia w przedmiocie zawartej umowy cesji ze strony banku oraz nie znając treści tej umowy, Spółka dokonała płatności z tytułu faktur na rzecz dostawcy, na rachunek wskazany na fakturach korygujących. Działając w dobrej wierze, w szczególności w zaufaniu do zapewnień dostawcy, Spółka pozostawała w przekonaniu, że dokonała zapłaty na rzecz podmiotu będącego wierzycielem z tytułu należności stwierdzonych wskazanymi wyżej fakturami. Bank wezwał Spółkę do zapłaty kwoty pieniężnej wynikającej z przedmiotowych faktur, podnosząc, że Spółka dokonując zapłaty na rzecz dostawcy nie zwolniła się z długu i dalej pozostaje zobowiązana względem banku, jako cesjonariusza, gdyż zdaniem banku Spółka została należycie powiadomiona o przelewie i zawiadomienie to nigdy nie zostało cofnięte. Pomiędzy Spółką oraz bankiem powstał spór sądowy, bowiem Spółka odmawiała zapłaty na rzecz banku, stojąc na stanowisku, iż zawiadomienie o cesji zostało skutecznie cofnięte przez dostawcę. Wskutek przeprowadzonego postępowania, sąd uwzględnił powództwo banku i nakazał zapłatę od Spółki na rzecz banku ceny wynikającej z faktur za dostarczone towary, z których należności zostały już uprzednio zapłacone przez Spółkę na rzecz dostawcy, również na podstawie wystawionych faktur i wskazanych tam rachunków bankowych dostawcy. W toku postępowania sądowego Spółka oraz dostawca zawarli ugodę, którą ustalono, że w odniesieniu do części należności z faktur wystawionych przez dostawcę Spółka rzeczywiście nie została prawidłowo zawiadomiona o cesji wierzytelności, a w związku z tym spełnienie świadczenia na rzecz dostawcy w tym zakresie powodowało wygaśnięcie zobowiązania Spółki. Co do części jednakże należności, strony ustaliły, że Spółka dokonując zapłaty na rzecz dostawcy nie zwolniła się skutecznie ze zobowiązania stwierdzonego przedmiotowymi fakturami. Spółka zobowiązała się tym samym przedmiotową ugodą, że dokona ponownej zapłaty ceny za dostarczone towary na rzecz banku, mimo jej uprzedniej zapłaty na rzecz dostawcy. Do spełnienia zobowiązania względem Banku doszło niezwłocznie po zawarciu ugody. Spółka zamierza podjąć działania mające na celu odzyskanie kwot zapłaconych na rzecz dostawcy, jednakże istnieje duże prawdopodobieństwo, że z uwagi na trudną sytuację finansową dostawcy (upadłość) nie uda się odzyskać pełnych kwot należności lub odzyskanie należności będzie w ogóle niemożliwe. W związku z tym, że Spółka w części zapłaciła dwa razy za nabyty towar a odzyskanie tych kwot jest mało prawdopodobne, poniesione wydatki Spółka zamierza potraktować jako koszt podatkowy nabycia towaru, który to towar został następnie sprzedany przez Spółkę jej kontrahentom. W uzupełnieniu wniosku wskazano, iż Spółka dopiero zamierza zaliczyć poniesione wydatki na rzecz dostawcy do kosztów podatkowych w okresie rozliczeniowym, w którym sprzeda nabyte od dostawcy towary (urządzenia) lub wykorzysta je w świadczonych przez siebie usługach (dostawa jako element usługi). Będzie to zatem koszt bezpośrednio związany z uzyskanymi w przeszłości przychodami Wnioskodawcy, zaliczonymi w całości do przychodów podatkowych i rachunkowych. Zwiększenie kosztów będzie dokonane na zasadzie korekty rozliczenia podatkowego za lata ubiegłe. Podstawą prawną zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów podatkowych jest art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Nie ulega wątpliwości, że Wnioskodawca poniósł (zapłacił) wydatek, do którego był zobowiązany przez umowę handlową oraz ugodę sądową, oraz poniesienie którego udokumentowane jest otrzymanymi od dostawcy fakturami. W zamian za poniesione wydatki Wnioskodawca uzyskał dostawę towarów , które następnie sprzedał uzyskując przychody podatkowe. Przy ponoszeniu wydatków zachował najwyższą ostrożność i gospodarność. Przedmiotowe wydatki nie są kwalifikowane jako niestanowiące kosztu podatkowego czyli nie są wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wnioskodawca wskazał, iż rozliczenia pomiędzy nim a dostawcą nastąpiły na podstawie zapłaty za wystawione przez dostawcę faktury dokumentujące dostawę towarów handlowych. W przypadku odzyskania przez Wnioskodawcę kwot zapłaconych dostawcy zostaną one zakwalifikowane jako przychody podatkowe i rachunkowe. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w przypadku uzyskania w przyszłości od dostawcy zwrotu całości lub części zapłaconej na jego rzecz kwoty w części, w której Spółka zobowiązana była do ponownej zapłaty ceny za dostarczone towary na rzecz banku, Spółka powinna rozpoznać przychód podatkowy z tytułu zwrotu wydatku uprzednio zaliczonego do kosztu podatkowego i w związku z tym Spółka nie będzie zobowiązana do korekty kosztów podatkowych nabycia towarów? Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka powinna rozpoznać przychód podatkowy z tytułu otrzymanego od dostawcy zwrotu zapłaty należności z tytułu zrealizowanych dostaw w zakresie, w jakim Spółka zobowiązana była do ponownej zapłaty na rzecz banku, w dacie faktycznego otrzymania zapłaty ze strony dostawcy i nie będzie w związku z powyższym zobowiązana do korekty kosztów podatkowych nabycia towarów. W myśl art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. A contrario, w świetle powołanego przepisu do przychodów podatkowych zalicza się zwrócone wydatki, jeżeli zostały uprzednio zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W przedmiotowym powyżej stanie faktycznym, wydatki poczynione przez Spółkę na rzecz dostawcy Spółka zaliczy do kosztów podatkowych, jako wydatki poniesione w celu nabycia towarów. Skoro natomiast wydatki te będą zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, to zdaniem Spółki ich zwrot w świetle art. 12 ust 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych będzie stanowił przychód Spółki podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Jednocześnie nie ma, zdaniem Spółki podstaw prawnych do tego, aby w przyszłości, w momencie uzyskania od dostawcy zwrotu zapłaty należności z tytułu zrealizowanych dostaw, dokonać korekty kosztów uzyskania przychodów wstecz. Jak bowiem jednoznacznie wskazuje art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zasadnym jest w takim wypadku wykazanie przychodu. Ponadto, ewentualna korekta kosztów uzyskania przychodów skutkowałaby w tym wypadku podwójnym opodatkowaniem przychodów. Jeżeli wydatki na rzecz dostawcy zostaną zaliczone do kosztów podatkowych , ponieważ stanowiły wydatek konieczny do nabycia towarów, to staną się kosztami podatkowymi zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych a uzyskany w przyszłości zwrot tych kwot powinien stanowić przychód podatkowy. Stanowisko Wnioskodawcy uznane zostało w udzielonej interpretacji indywidualnej za nieprawidłowe. Poniesione przez Spółkę wydatki na rzecz dostawcy z tytułu ponownej zapłaty ceny za dostarczone towary nie będą stanowić kosztów uzyskania przychodów w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych . W związku z powyższym Spółka nie będzie uprawniona do dokonania korekty kosztów podatkowych nabycia towarów za lata poprzednie. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy wyżej wskazanej , do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Wskazał organ, że dla Wnioskodawcy nie nastąpi trwały przyrost w posiadanym majątku. Spółka najpierw poniesie wydatek a następnie otrzyma jego zwrot. Tak więc wartość poniesionych wydatków z tytułu nienależnie zapłaconej kwoty przez Wnioskodawcę na rzecz dostawcy a potem do banku nie będzie stanowić kosztów uzyskania przychodów, bowiem ponowna zapłata ceny za dostarczone towary, będzie stanowiła nadwyżkę kwoty, która już wcześniej została zapłacona i zaliczona w koszty podatkowe. "A" Spółka z o.o. w piśmie z dnia 14 sierpnia 2012 r. wezwała Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi działającego z upoważnienia Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa , polegającego na wydaniu interpretacji indywidualnej , w której stanowisko Wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wezwania ponownie przedstawione zostało stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym poniesione przez Niego wydatki tak na rzecz banku jak i na rzecz dostawcy należało zakwalifikować jako koszty uzyskania przychodu. W przypadku zwrotu przez dostawcę w całości lub części należności z tytułu zrealizowanych dostaw w zakresie w jakim Wnioskodawca zobowiązany był do ponownej zapłaty na rzecz banku, Wnioskodawca powinien rozpoznać z tego tytułu przychód podatkowy. Zdaniem Wnioskodawcy w udzielonej interpretacji indywidualnej naruszone zostały przepisy prawa materialnego a to art. 15 ust. 1 i art. 12 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naruszono również przepisy prawa procesowego tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 14 h ustawy Ordynacja podatkowa z uwagi na nie dokonanie przez organ należytej analizy stanowiska przedstawionego przez Wnioskodawcę czym naruszono zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych , a także art. 120 tej ustawy w zw. z art. 509-512 ustawy Kodeks Cywilny poprzez uznanie, iż zapłacona na rzecz dostawcy cena za towary była nienależna. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając z upoważnienia Ministra Finansów stwierdził, iż brak jest podstaw do zmiany wydanej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie powstania przychodu z tytułu zrealizowanych dostaw towarów oraz zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nienależnie zapłaconej kwoty na rzecz dostawcy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu podniesione zostały zarzuty tożsame ze wskazanymi w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej . W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający z upoważnienia Ministra Finansów podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga jest nie uzasadniona, bowiem stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi działającego z upoważnienia Ministra Finansów przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej należy uznać za zgodne z prawem. Stosownie do treści art.1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w przypadkach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (art.3 §2 pkt 4a p.p.s.a.). W myśl art.146 § 1 p.p.s.a, sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie jest rozstrzygniecie organu mające charakter interpretacji indywidualnej, wydane na podstawie art. 14 b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) w związku z wnioskiem podatnika dotyczącym określonego stanu faktycznego. Podstawą rozważań jest przedstawiony przez stronę stan faktyczny i na jego tle zadane pytanie, które brzmi w niniejszej sprawie następująco : Czy w przypadku uzyskania w przyszłości od dostawcy zwrotu całości lub części zapłaconej na jego rzecz kwoty w części, w której Spółka zobowiązana była do ponownej zapłaty ceny za dostarczone towary na rzecz banku, Spółka powinna rozpoznać przychód podatkowy z tytułu zwrotu wydatku uprzednio zaliczonego do kosztu podatkowego i w związku z tym Spółka nie będzie zobowiązana do korekty kosztów podatkowych nabycia towarów? Przystępując do oceny zaskarżonej interpretacji indywidualnej, w pierwszej kolejności należy odnieść się do zasady, że ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), określa między innymi zdarzenia , które powodują powstanie obowiązku podatkowego . Takim zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże obowiązek podatkowy jest między innymi przychód należny czy korekta kosztów podatkowych. Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają art. 15 i 16 wskazanej wyżej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Zgodnie z art. 15 ust. 1 tej ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu ewentualnie zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, przy czym każdy wydatek poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu. Zatem przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodu, a także racjonalność wydatków to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia zamierzonego przychodu. Ten związek może być bezpośredni lub pośredni co oznacza, że kosztem uzyskania przychodu będą wydatki, które mogą przyczynić się do powstania konkretnego przychodu oraz wydatki związane z funkcjonowaniem podatnika i wywiązywaniem się przez niego z obowiązków nałożonych przepisami prawa. Z powyższego wynika, iż aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione określone warunki. Po pierwsze musi zostać poniesiony przez podatnika , tj. pokryty z jego zasobów majątkowych w sposób definitywny (rzeczywisty), pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą i musi być poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów. Nadto wydatek taki musi zostać właściwie udokumentowany i nie może znaleźć się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zasady wspomniane wyżej znalazły odzwierciedlenie w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 02.08.2012 r. o sygn. akt II FSK 41/11 , który stwierdził cyt." Warunkiem uznania danego wydatku za koszt uznania przychodu jest łączne spełnienie następujących warunków : faktycznego (rzeczywistego) poniesienia wydatku przez podatnika, istnienie związku z prowadzoną przez podatnika działalnością oraz poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu. Nie każdy zatem wydatek, nawet związany z prowadzoną działalnością gospodarczą jest kosztem podatkowym, zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go realizować bądź co na najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia." Z przedstawionego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż skarżąca Spółka zamierza zaliczyć poniesione wydatki na rzecz dostawcy do kosztów podatkowych w okresie rozliczeniowym, w którym sprzedała nabyte od dostawcy towary (urządzenia) lub wykorzystała je w świadczonych przez siebie usługach . Będzie to, zatem koszt bezpośrednio związany z uzyskanymi w przeszłości przychodami , zaliczonymi w całości do przychodów podatkowych i rachunkowych. Zwiększenie kosztów dokona się na zasadzie korekty rozliczenia podatkowego za lata ubiegłe. Poniesione na rzecz dostawcy wydatki wynikały z zawartej z nim umowy o dostawy urządzeń, miały zatem podstawę prawną i wynikały z prawidłowo wystawionych faktur, które potwierdzały okoliczność dostarczenia towarów. Tyle tylko, że uprawnionym do otrzymania zapłaty określonych w fakturach kwot był bank o czym skarżąca, co podkreśla, nie wiedziała. Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego z ostrożności procesowej została zawarta ugoda sprowadzająca się do konieczności zapłaty części ceny zarówno do banku, jak i dostawcy. Mając zatem na uwadze przedstawiony stan faktyczny i przywołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy , że poniesione wydatki dotyczące zakupu towarów od dostawcy Spółka zaliczyła w przeszłości do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. do kosztów bezpośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami. We wniosku skarżąca wykazała, że na dzień jego składania, nie została rozpoznana żadna strata z tego tytułu , bowiem planowane jest rozpoznanie kosztu podatkowego związanego bezpośrednio ze sprzedażą towarów/urządzeń. Rozliczenia pomiędzy skarżącą a dostawcą nastąpiły na podstawie zapłaty za wystawione przez dostawcę faktury dokumentujące dostawę towarów handlowych, które otrzymała Spółka. Do ugody sądowej doszło w stosunkach między Spółką a bankiem, a nie pomiędzy Spółką a dostawcą. Reasumując zatem, dla skarżącej nie nastąpił trwały przyrost w posiadanym majątku, bowiem Spółka najpierw poniesie wydatek, następnie otrzyma jego zwrot. Tak, więc wartość poniesionych wydatków z tytułu niezależnie zapłaconej kwoty przez skarżącą na rzecz dostawcy, a potem do banku, nie będzie stanowić kosztów uzyskania przychodów, ponieważ ponowna zapłata ceny za dostarczone towary, będzie stanowiła nadwyżkę kwoty, która już wcześniej została zapłacona i zaliczona w koszty podatkowe. Możliwość zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów obwarowana jest o czym Sąd wspominał wyżej, przede wszystkim przesłankami wynikającymi z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W związku z powyższym w ocenie Sądu nie jest możliwe powiązanie wydatku w postaci ponownej zapłaty ceny za dostarczone towary dokonanej na rzecz dostawcy z przychodem w postaci późniejszego zwrotu przez dostawcę wartości zapłaconej kwoty w całości lub w jej części. Dlatego też poniesione przez Spółkę wydatki na rzecz dostawcy z tytułu ponownej zapłaty ceny za dostarczone towary nie będą stanowić kosztów uzyskania przychodów, w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w związku z tym Spółka nie będzie uprawniona do dokonania korekty kosztów podatkowych nabycia towarów za lata ubiegłe. Stosownie do treści art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Za przychody związane z działalnością gospodarczą i działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont (art. 12 ust. 3 ww. ustawy). Przyjmuje się zatem, że przychodami są wszelkiego rodzaju przysporzenia majątkowe, które mają nieodwracalny charakter, przy czym muszą być definitywnie otrzymane przez dany podmiot, czyli są to wszystkie wartości wchodzące do majątku podatnika, mające definitywny charakter, powiększające jego aktywa, którymi może on rozporządzać jak własnymi. W ściśle określonych przypadkach od tej zasady wprowadzone zostały przez ustawodawcę wyjątki. Ustawodawca nie zastrzega, że przychodem są tylko wymienione w art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych pożytki, które są wprost wynikiem realizacji celu działalności gospodarczej osoby prawnej. Wszelkie wpłaty pieniężne o ile spełniają pozostałe określone w ustawie wymagania, mogą być uznane za przychód osoby prawnej. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Podkreślenia wymaga fakt, iż przepis ten odnosi się wyłącznie do poniesionych i zwróconych podatnikowi wydatków niezaliczonych z mocy art. 16 ustawy do kosztów uzyskania przychodów. Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii "innych wydatków", o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy, konieczne jest, aby nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisu art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz by wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi. Przy czym wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc "wydatek zwrócony" to ten sam, a nie taki sam wydatek, który został poniesiony. Mając powyższe na względzie trzeba powiedzieć, iż nienależnie zapłacona przez skarżącą Spółkę na rzecz dostawcy kwota z tytułu zrealizowania dostaw towarów w tym przypadku podwójnie zapłacona kwota , nie stanowi kosztów uzyskania przychodów a tym samym nie ma podstaw do dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów z tytułu nabycia towarów. Ewentualnie otrzymane w przyszłości środki finansowe stanowiące część lub całość nienależnie zapłaconej kwoty nie będą stanowiły przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Nie dopatrzył się Sąd w ocenianej interpretacji indywidualnej naruszenia przepisów prawa procesowego a w szczególności zasady pogłębiania zaufania do organu podatkowego ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania oraz nieznajomości stanu prawnego tj. zasady określonej w art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz. U. z 2012 r. , poz. 749). W ocenie Sądu , wydając zaskarżoną interpretację organ dokonał wnikliwej analizy przepisów prawa , adekwatnie do złożonego wniosku, a więc działał również zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 120 wspomnianej ustawy. Mając na uwadze, że zaskarżona interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi działającego z upoważnienia Ministra Finansów nie narusza prawa, skargę należało oddalić.