III SA/Wa 1210/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędzia WSA Grzegorz Nowecki, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi R. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz R. K. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 20 października 2011 r. do Ministra Finansów wpłynął wniosek R.K. (dalej jako: “Skarżący") o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług. We wniosku przedstawiony został stan faktyczny, z którego wynika, że Z. R.K. F.H.U. Sprzedaż Detal Hurt (dalej jako: “Z.") prowadzi działalność gospodarczą, której głównym przedmiotem są usługi budowlane polegające na instalacji stolarki budowlanej: montażu okien, drzwi, zabudowy balkonów, zabudowy balustradowej a także usługi trwałej zabudowy wnękowej, kuchennej i łazienkowej. Z. jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Z. wykonuje usługi trwałej zabudowy wnękowej, polegające na wytwarzaniu z zakupionych w tym celu materiałów: płyt meblowych, blatów, luster i elementów metalowych (okuć, zawiasów, uchwytów i prowadnic) elementów stałej zabudowy wnękowej a następnie na trwałym ich montażu w budynkach i lokalach mieszkalnych - obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym, o których mowa w art. 41 ust. 12a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.) - dalej jako: "ustawa o VAT". W wyniku wykonanych przez Żar&Kar robót powstają zabudowy zmontowane w jedną całość z trwale umiejscowionych elementów. Skarżący we wniosku przedstawił szczegółowy opis czynności wykonywanych w ramach świadczonej usługi: - po dokonanym pomiarze pomieszczeń, projektant/handlowiec podczas spotkania z klientem uzgadnia szczegóły zamówienia klient informowany jest o wstępnej wycenie, zapoznaje się z rysunkiem poglądowym, - po akceptacji przez klienta ceny i projektu tworzonego indywidualnie na zlecenie zainteresowanego dochodzi do podpisania umowy, - realizacja usługi następuje w uzgodnionym terminie, po wykonaniu usługi klient ocenia efekt końcowy pod kątem zgodności z przedmiotem zamówienia, po czym klient otrzymuje dokumentację (gwarancję, fakturę VAT). W związku z powyższym Skarżący zadał następujące pytanie: Czy usługa trwałej zabudowy wnękowej świadczona przez Z. na warunkach opisanych w stanie faktycznym w obiektach budowlanych objętych społecznym programem mieszkaniowym, o których mowa w art. 41 ust. 12a ustawy o VAT, opodatkowana jest od 1 stycznia 2011 r. podatkiem od towarów i usług według stawki preferencyjnej, o której mowa w art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT? Zdaniem Skarżącego świadczenie usług w warunkach opisanych w stanie faktycznym opodatkowane jest stawką preferencyjną, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o VAT.W uzasadnieniu wskazał, że z treści przepisów art. 41 ust. 2, ust. 12 i ust. 12a ustawy o VAT wynika, że stawka preferencyjna dotyczy dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji i przebudowy obiektów budowlanych objętych społecznym programem mieszkaniowym, przy czym ustawa o VAT definiując, pojęcie budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie zawiera legalnej definicji pozostałych pojęć m.in. budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy. Skarżący wskazał, że przy identyfikowaniu towarów i usług dla celów stosowania podatku od towarów i usług bezpośrednie stosowanie przepisów w sprawie klasyfikacji statystycznych, w tym rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r., w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207 poz. 1293) ma miejsce jedynie wówczas, gdy przepis przywołuje dany symbol statystyczny. Stosownie do powyższego identyfikując dla celów ustawy o VAT pojęcia: remont, modernizacja, termomodernizacja, przebudowa, należy posłużyć się wykładnią językową tych pojęć z uwzględnianiem wykładni celowościowej, a znaczenia klasyfikacji statystycznych mogą być stosowane jedynie pomocniczo. Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, http://sip.pwn.pl), przez: - "budowę" należy rozumieć "budowanie domu, mostu, drogi itp.; też: miejsce, gdzie trwają takie prace (1), zespół i wzajemne powiązanie części składowych całości (2), tworzenie, organizowanie czegoś (3)", - "remont" należy rozumieć "doprowadzenie jakiegoś budynku lub urządzenia do stanu używalności", - "modernizację" należy rozumieć "unowocześnienie i usprawnienie czegoś". Przy badaniu znaczenia pojęć "remont" czy "modernizacja" użytych w treści art. 41 ust. 12 ustawy o VAT należy odwołać się z jednej strony do językowego znaczenia, z drugiej do wykładni celowościowej, a więc analizy, czy usługi zabudowy wnękowej w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym można uznać za mieszczące się w intencjach ustawodawcy wprowadzającego dla tych usług preferencyjną stawkę podatku VAT. Zdaniem Skarżącego, usługi stałej zabudowy wnękowej świadczone przez Żar&Kar z pewnością przyczyniają się do zwiększenia wartości użytkowej i funkcjonalności mieszkania lub budynku mieszkalnego, i podnoszą standard warunków mieszkaniowych. Spełniają zatem wszystkie cechy do uznania ich za "modernizację", stosownie do wykładni językowej oraz celowościowej tego pojęcia. Co więcej, pomimo faktu, że posługując się pojęciami "remontu" i "modernizacji" w art. 42 ust. 12 ustawy o VAT ustawodawca nie odwołał się do klasyfikacji statystycznych, stosując je jedynie pomocniczo, usługi stałej zabudowy wnękowej należałoby zaklasyfikować jako "Roboty budowlane specjalistyczne" (PKWiU 43). W interpretacji indywidualnej z 9 grudnia 2011 r. Minister Finansów stanowisko Skarżącego uznał za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że w myśl art. 41 ust. 12 ustawy, stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym - zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy - rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Zdaniem Ministra Finansów, ponieważ przepisy ustawy o VAT nie definiują pojęć budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja oraz przebudowa, to w tym zakresie należy odwołać się do przepisów prawa budowlanego. W myśl zaś art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o: - budowie - należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego (pkt 6), - robotach budowlanych - należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (pkt 7), - przebudowie - należy przez to rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; (...) (pkt 7a), - remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych, polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (pkt 8). Modernizacja oznacza zaś unowocześnienie, uwspółcześnienie produktu, trwałe ulepszenie np. istniejącego obiektu budowlanego prowadzące do zwiększenia jego wartości użytkowej. Zdaniem organu, ponieważ obniżone stawki podatku mają charakter wyjątkowy, winny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych wprost przez ustawodawcę w ustawie o podatku od towarów i usług lub w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Preferencyjna stawka podatku miała i ma zastosowanie do wskazanych w przepisach czynności związanych z budownictwem mieszkaniowym, jednakże nie do wszystkich usług dotyczących samego instalowania, czy montażu różnych towarów. Świadczonych przez Skarżącego usług w zakresie wykonania stałej zabudowy wnękowej, kuchennej, łazienkowej nie można uznać za konserwację, remont, modernizację a także budowę, bowiem czynności te nie dotyczą substancji samego budynku. Stałą zabudowę wnękową należy uznać za wyposażenie budynku (lokalu), a fakt trwałego ich przytwierdzenia do ścian, podłoża i sufitu, w przedmiotowej sprawie, pozostaje bez znaczenia, bowiem nie nastąpi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku. Montaż stałej zabudowy należy uznać za czynność związaną z zaopatrywaniem lokalu mieszkalnego w elementy wyposażenia niestanowiące jego elementów konstrukcyjnych lub części składowych. Bez wyposażenia w postaci zabudowy wnękowej, które podnoszą funkcjonalność i wartość mieszkania, lokal nie traci swojego charakteru mieszkalnego i w dalszym ciągu spełnia w tym zakresie kryteria wynikające z przepisów prawa budowlanego. Ponadto modernizacja winna dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektów lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Natomiast stała zabudowa nie jest czynnością związaną z elementami konstrukcyjnymi obiektów mieszkalnych, podnosi jedynie ich funkcjonalność i wartość, przy czym należy podkreślić że podobną funkcjonalność i wartość można zapewnić umieszczając w obiekcie "zwykłą" szafę czy też "zwykłe" meble kuchenne nie przymocowane do ścian lub podłogi. Wobec powyższego Minister Finansów uznał, że usługi wykonywane przez Skarżącego, polegające na wykonaniu stałej zabudowy w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, nie będą stanowiły usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jak również usług, o których mowa w § 7 rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym przedmiotowe usługi będą podlegały opodatkowaniu 23% stawką podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT. W dniu 30 grudnia 2011 r. do Ministra Finansów wpłynęło wezwanie Skarżącego do usunięcia naruszenia prawa w ww. interpretacji. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 27 stycznia 2012 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji. Pismem z 27 lutego 2012 r. Skarżący wniósł na powyższą interpretację indywidualną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, której zarzucił naruszenie art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT. W uzasadnieniu wskazał, że istota problemu sprowadza się do oceny, czy usługa montażu i instalacji poszczególnych elementów prowadząca do trwalej zabudowy w lokalach i budynkach objętych społecznym programem mieszkaniowym prowadzi do przywrócenia ich poprzedniego stanu faktycznego lub zwiększenia wartości użytkowej zwiększenia ich funkcjonalności, ich unowocześnienia lub usprawnienia. Istotnym zatem jest zbadanie, czy świadczona usługa prowadzi do podwyższenia tych parametrów. Trwała zabudowa wnękowa podnosi funkcjonalność lokalu lub budynku i poprawia parametry użytkowe lokalu lub budynku, poprzez zwiększenie przestrzeni użytkowej, którą uzyskuje się poprzez maksymalne wykorzystanie dostępnego metrażu i kubatury lokalu. Reasumując, wykonywanie stałej zabudowy wnękowej spełnia wymogi podnoszenia standardów w dziedzinie warunków mieszkaniowych ludności - podnosi użyteczność i funkcjonalność (usprawnia) oraz prowadzi do trwałego ulepszenia lokalu lub budynku mieszkalnego (unowocześnia), których to cech nie dałoby się uzyskać przy umiejscowieniu standardowych mebli i urządzeń dostępnych na rynku. Z powyższych względów, zdaniem Skarżącego, stanowisko wyrażone w interpretacji jest nieuzasadnione. Organ nie wyjaśnił, dlaczego montaż, trwałej zabudowy wnękowej w obiektach budownictwa społecznego nie może być uznany za usługę, o której mowa w art. 42 ust. 12 ustawy o VAT. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie interpretacji oraz zasądzenie od Ministra Finansów na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Na wstępie należy przytoczyć przepis art. 141 ust. 12a, 12b i 12c ustawy o VAT, celem ustalenia elementów istotnych dla zastosowania do usług, o których mowa w art. 41 ust. 12 stawki podatku wskazanej w art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146f pkt 2 ustawy o VAT, to jest 8%, w miejsce 23% podstawy opodatkowania. Przepisy te posiadają następujące brzmienie: - art.12a. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarska, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. - 12b. Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m²; 2) lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m². - 12c. W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej. W ocenie Sądu elementy istotne dla budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym dotyczą więc: - obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części; - lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych, nie przekraczających powierzchni użytkowej 150 m²; - budynków instytucji ochrony zdrowia, świadczących usług zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, nie przekraczających powierzchni użytkowej 300m²; - budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa nie przekracza 300m². Na podkreślenie też wymaga, że Skarżący jest przedsiębiorcą świadczącym usługi budowlane polegające na instalacji stolarki budowlanej: montażu okien, drzwi, zabudowy balkonów, zabudowy balustradowej a także usługi trwałej zabudowy wnękowej, kuchennej i łazienkowej. Wykonuje on, jak wskazał, usługi trwałej zabudowy wnękowej, polegające na wytwarzaniu z zakupionych w tym celu materiałów: płyt meblowych, blatów, luster i elementów metalowych (okuć, zawiasów, uchwytów i prowadnic) elementów stałej zabudowy wnękowej, a następnie na trwałym ich montażu w budynkach i lokalach mieszkalnych – obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym, o których mowa w art. 41 ust. 12a ustawy. Z wniosku wynika więc, że opisane usługi wykonuje i w budynkach i w mieszkaniach, ale również w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych o powierzchni użytkowej do 300m². skoro bowiem przyjmuje roboty w budynkach wskazanych w art. 12a ustaw to do takich budynków zalicza się również wymienione w art. 41 ust. 12b ustawy to jest budynki jednorodzinne o powierzchni użytkowej do 300m². Zdaniem Skarżącego, wykonując trwałe zabudowy wnękowe w obiektach budowlanych objętych społecznym programem mieszkaniowym, o którym mowa w art. 41 ust. 12a ustawy o VAT może korzystać ze stawki podatkowej w wysokości 8%. Zdaniem Ministra Finansów świadczonych przez Wnioskodawcę usług w zakresie wykonania stałej zabudowy wnękowej, kuchennej, łazienkowej nie można uznać za konserwację, remont, modernizację, a także budowę, bowiem czynności te nie dotyczą substancji samego budynku. Stałą zabudowę wnękową należy uznać za wyposażenie budynku (lokalu), a fakt trwałego ich przytwierdzenia do ścian, podłoża i sufitu, w przedmiotowej sprawie, pozostaje bez znaczenia, bowiem nie nastąpi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku. Zgodnie z § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) przez mieszkanie rozumie się zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych mających odrębne wejście, wydzielonych stałymi przegrodami budowlanymi, spełniających niezbędne warunki do stałego pobytu ludzi i prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego. Montaż stałej zabudowy należy uznać za czynność związaną z zaopatrywaniem lokalu mieszkalnego w elementy wyposażenia niestanowiące jego elementów konstrukcyjnych lub części składowych. Bez wyposażenia w postaci zabudowy wnękowej, które podnoszą funkcjonalność i wartość mieszkania, lokal nie traci swojego charakteru mieszkalnego i w dalszym ciągu spełnia w tym zakresie kryteria wynikające z przepisów prawa budowlanego. W ocenie Sądu wydana interpretacja indywidualna jest niepełna prawnie, pomija też całkowicie przypadek stałej zabudowy w budynkach jednorodzinnych o powierzchni użytkowej do 300m², jak też stałej zabudowy wykonywanej w lokalach mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych, nie przekraczających powierzchni użytkowej do 150m² jak też w budynkach instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską. Wszystkie te obiekty bowiem mogą posłużyć do zabudowy świadczonej przez Skarżącego, mieszcząc się w definicji art. 41 ust. 12a przy zastosowaniu art. 14 ust. 12b i 12c ustawy o VAT. Badany przepis użył określenia "obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części i nie zawierając w swej treści definicji użytego pojęcia. Minister Finansów w wydanej interpretacji powołał się na wykładnię przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury, który to przepis, zdaniem Ministra Finansów, oddaje pojecie "mieszkania". Bliższa wydaje się jednak, zdaniem Sądu, wykładnia systemowa w postaci słowniczka zawartego w art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243, poz. 1623). Stwierdzono tam, ze ilekroć mowa o obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b)budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury; - budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; - budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku; - przebudowie – należy przez to rozumieć, wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość; liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego; - remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym; - budowie - należy przez to rozumieć; wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowie rozbudowie, nadbudowie obiektu budowlanego; - robotach budowlanych - należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego;" Wydaje się, że skoro przepis prawa podatkowego nie zawierają definicji użytych pojęć, powinny być one zaczerpnięte z przepisów prawa, których dotyczy przepis podatkowy. Z przytoczonych definicji wynika więc, że przepis art. 41 ust. 12 i 12a ustawy o VAT posługując się częściowo pojęciami prawa budowlanego, potrzebnymi na użytek przepisu podatkowego staje się bardziej przejrzysty i zrozumiały. W ten sposób jednak tym bardziej ujawnia brak wykładni globalnej przepisu art. 41 ust. 12, ust. 12a, 12b i 12c ustawy o VAT. Dotychczasowe orzecznictwo sądowe koncentruje się na zabudowie mieszkań nie zaś budynków mieszkalnych jednorodzinnych np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 14 lutego 2012 r. I SA/Gd 1289/11 z tezą "Czynności polegające na montażu trwałej zabudowy w lokalach mieszczą się w pojęciu robót budowlano-montażowych. Należy bowiem zwrócić uwagę, że jest to zabudowa trwała, o ściśle indywidualnym charakterze; jej wykonanie musi być dopasowane do krzywizn ścian, podłóg i sufitów; zamontowana zabudowa przestrzenna nie nadaje się do zamontowania w innym miejscu czy w innym lokalu. Wykonane indywidualne zamówienia trwałej zabudowy w tym stolarskiej nie posiadają samoistnego charakteru, stanowią część składową obiektu budowlanego, a o zespoleniu z obiektem budowlanym decyduje właśnie montaż. LEX nr 1135524" Tymczasem społeczny program mieszkaniowy dotyczy również budynków, na co wskazuje art. 41 ust. 12a, ust. 12b i ust. 12c ustawy o VAT. Zdaniem Sądu Minister Finansów powinien wydać ponownie interpretację indywidualną odnosząc się do całości zagadnienia prawnego postawionego przez Skarżącego w kontekście badanych przepisów. W tym stanie Sąd na podstawie art. 146 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną, na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł o jej niewykonalności, a na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania sądowego.