I SA/Sz 671/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Ł. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę W dniu [...] . wpłynął wniosek Ł. K. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku stosowanej do robót w zakresie instalacji gazowych. Z opisu stanu faktycznego wynikało, że wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą związaną z wykonywaniem usług montażu instalacji gazowych na gaz płynny dla budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego. Pełen zakres przedmiotowej usługi polega na przeprowadzeniu instalacji gazowej od zbiornika, który jest (i musi być) posadowiony na działce inwestora do pieca gazowego, znajdującego się w budynku mieszkalnym. Instalacja nie jest przyłączem a stanowi element składowy całej instalacji gazowej. Jest integralną niepodzielną oraz nierozłączną częścią budynku mieszkalnego. Wykonana instalacja stanowi zgodną z założeniami projektowymi infrastrukturę techniczną dla użytkowania obiektu mieszkalnego. Ponadto w uzupełnieniu do wniosku wnioskodawca wskazał, iż usługi są wykonywane w obiektach objętych społecznym programem budownictwa mieszkaniowego. Prace instalacyjne wykonywane są wyłącznie w obrębie jednej działki budowlanej, na której budowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny, nie przekraczając, a nawet nie zbliżając się do jej granic. W związku z powyższym wnioskodawca zadał pytanie, jaką stawkę VAT należy stosować do wymienionych usług, 8% czy 23% ? Przedstawiając swoje stanowisko, wnioskodawca wskazał, że zgodnie z przepisami art. 41 ust. 12 i 12a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), dalej zwana "ustawą VAT", stawkę podatku w wysokości 8% stosuje się m. in. do budowy, remontu, modernizacji obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym (art. 41 ust. 12a ustawy VAT) rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale "12". Skarżący uważa, iż z treści tych przepisów w żaden sposób nie da się wysnuć wniosku, że regulacja ta dotyczy min. budowy, remontu, modernizacji wykonanych wewnątrz budynku prac. Wnioskodawca wskazał, iż ustawodawca określił, że musi to dotyczyć obiektów budowlanych. Oznacza to, że preferencyjną stawką VAT mogą być objęte również usługi wykonania przyłącza gazowego poza bryłą budynku. Przyłącze jest integralną częścią budynku i znajduje się (bo musi się znajdować) również poza budynkiem i stanowi, zgodnie z założeniami projektowymi infrastrukturę techniczną, niezbędną dla wykonywania obiektu mieszkalnego. Według oceny wnioskodawcy wykonywane usługi montażu instalacji gazowych na gaz płynny dla budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego podlegają opodatkowaniu 8% stawką podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia [...] r., znak[...] , uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje stanowisko, organ przywołał treść przepisów art. 2 pkt 12, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5a, art. 7, art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1, ust. 2, ust. 12, ust. 12a -12c, art. 146a pkt 1 i 2 ustawy VAT, art. 3 pkt 1a, pkt 2, pkt 6, pkt 7a, pkt 8 ustawy - Prawo budowlane. Następnie odnosząc przedstawiony we wniosku stan faktyczny do obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa podatkowego organ stwierdził, że czynności, które polegają na wykonaniu instalacji gazowych na zewnątrz budynku (poza jego bryłą), podlegają - na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy VAT - opodatkowaniu wg stawki podstawowej w wysokości 23% albowiem opodatkowaniu 8% stawką podatku, zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy VAT, w przedmiotowej sytuacji podlegają jedynie roboty, które wykonywane są w obiektach budowlanych, zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, tj. w obrębie bryły budynku, w ramach jego budowy, remontu czy modernizacji. Jednocześnie organ zauważył, że przedmiot zaklasyfikowania budynku do właściwego grupowania statystycznego, nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zgodnie z którym Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego w związku z czym interpretacji udzielono wyłącznie w oparciu o grupowanie wskazane we wniosku. W treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wnioskodawca wniósł o uchylenie i zmianę interpretacji indywidualnej z powodu naruszenia przepisów art. 41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12 i 12a ustawy VAT przez przyjęcie, że ze stawki preferencyjnej podatku od towarów i usług (8%) korzystają wyłącznie budowa i remonty budynków, rozumianych jako obiekty budowlane wraz z wybudowanymi w bryle budynku instalacjami i urządzeniami technicznymi. Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, w odpowiedzi z dnia[...] . znak [...] na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę pisemnej interpretacji indywidualnej stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji. W złożonej za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12 i 12a ustawy VAT polegające na przyjęciu, że ze stawki preferencyjnej podatku od towarów i usług (8%) korzystają wyłącznie budowa i remonty budynków rozumiane jako obiekty budowlane wraz z wbudowanymi w bryle budynku urządzeniami i instalacjami elektrycznymi. Uzasadniając skargę skarżący zarzucił, że organ w wydanej interpretacji błędnie przyjął, iż wykonywana usługa montażu instalacji gazowej jest wykonywana w ramach infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu, o której mowa w art. 146 ust. 1-3 ustawy VAT. Zdaniem skarżącego, z treści powołanego przepisu wynika, że regulacja w nim zawarta obejmuje wszystkie "urządzenia", które towarzyszą ogólnie rozumianemu budownictwu mieszkaniowemu, a nie obejmują instalacji związanych z konkretnym budynkiem mieszkalnym, infrastruktura towarzysząca to infrastruktura umożliwiająca rozwój budownictwa i jego późniejsze funkcjonowanie w sensie ogólniejszym, a nie funkcjonowanie konkretnego obiektu budownictwa mieszkalnego. Skarżący argumentuje, że instalacja gazowa, która w części znajduje się poza budynkiem, a w części jest wbudowana w obiekt mieszkalny, nadaje mu określony charakter użytkowy, istotny z punktu widzenia inwestora, dla instalowanego systemu grzewczego w budynku. W sytuacji, gdy jest to jedna instalacja dotycząca konkretnego budynku mieszkalnego, a tylko ze względów bezpieczeństwa część tej instalacji znajduje się poza budynkiem (przede wszystkim zbiornik gazu), to jest to związane z konkretnym obiektem budowlanym i nie jest infrastrukturą towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu. Niektóre rodzaje paliwa przeznaczone do spalania w piecach grzewczych mogą być przechowywane w pomieszczeniach, wówczas instalacja może, ale nie musi wychodzić poza budynek. Powyższe nie dotyczy jednak gazu, gdzie zbiornik na gaz bezwzględnie musi być położony poza budynkiem ze względów bezpieczeństwa. Nie zmienia to jednak tego, że we wszystkich tych przypadkach są to instalacje związane z konkretnym budynkiem mieszkalnym, stanowiące jego nierozerwalną część. Ponadto skarżący stwierdził, iż ze względu na jednolity cel takiej instalacji budowlanej, sztucznym byłoby - dla potrzeb opodatkowania VAT - wydzielenie poszczególnych jej części składowych i różne traktowanie pod względem opodatkowania tym podatkiem (stawką) części instalacji gazowej do budynku, a inną stawką w części, znajdującej się w budynku - jako instalacji dotyczącej budynku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, zaskarżona interpretacja bowiem nie narusza przepisów prawa. Na gruncie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy istota sporu sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w zaprezentowanym we wniosku o udzielenie pisemnej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego stanie faktycznym prace polegające na montażu instalacji gazowej zewnętrznej (poza bryłą budynku) podlegają opodatkowaniu obniżoną stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8% właściwą dla budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, czy też stawką podstawową w wysokości 23% przypisaną infrastrukturze technicznej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zakres tych czynności został zdefiniowany w art. 8 ust. 1, w myśl którego przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w rozumieniu art. 7. Obowiązująca w porządku krajowym podstawowa stawka podatku za odpłatne świadczenie usług wynosi 23%, o czym stanowi art. 41 ust. 1 ustawy VAT, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże, zarówno w treści ustawy VAT jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi. I tak, stosownie do art. 41 ust. 2 ustawy VAT, dla usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 8%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Ponieważ w załączniku nr 3 nie wymieniono usług związanych z budownictwem a zawarte w tym przepisie zastrzeżenie dotyczące art. 114 ust. 1 nie jest istotne w rozpoznawanej sprawie, rozważenia wymaga zastrzeżenie odnoszące się do art. 41 ust. 12 ustawy VAT. W świetle zatem ww. art. 41 ust. 12, zmienionego ustawą z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. Nr 192, poz. 1382), obowiązującego od dnia 1 stycznia 2008 r., stawkę podatku, o której mowa w ust. 2 (7%), stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przez "budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym", o czym stanowi art. 41 ust. 12a ustawy VAT, rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Z ust. 12b art. 41 ustawy VAT wynika zaś, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2; 2) lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. Zaznaczyć również należy, że w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b, 7% stawkę podatku stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej (art. 41 ust. 12 c ustawy VAT). Przez "obiekty budownictwa mieszkaniowego" - w myśl art. 2 pkt 12 ustawy VAT - rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) w dziale 11. Do budynków tych zalicza się, zgodnie z PKOB: - budynki mieszkalne jednorodzinne (PKOB 111), czyli samodzielne budynki takie jak: pawilony, wille, domki wypoczynkowe, leśniczówki, domy mieszkalne w gospodarstwach rolnych (bez budynków gospodarstw rolnych), rezydencje wiejskie, domy letnie itp., a także domy bliźniacze lub szeregowe, w których każde mieszkanie ma swoje własne wejście z poziomu gruntu; - budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe (PKOB 112); - budynki zbiorowego zamieszkania (PKOB 113), czyli domy opieki społecznej, internaty i bursy szkolne, domy studenckie, domy dziecka, domy dla bezdomnych, budynki mieszkalne na terenie koszar, zakładów karnych i poprawczych, aresztów śledczych, budynki kościołów i innych związków wyznaniowych, klasztory, domy zakonne, plebanie, kurie, rezydencje biskupie oraz rezydencje Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Zauważyć należy, że przepisy ustawy VAT nie definiują użytych terminów "budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja oraz przebudowa", dlatego też w tym zakresie należy odwołać się do przepisów prawa budowlanego. Z uregulowań zawartych w art. 3 pkt 1a i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wynika, że pod pojęciem "obiektu budowlanego" rozumie się budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Budynkiem zaś jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Dodatkowo wskazać trzeba, iż zgodnie z przepisami PKOB budynki to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Stosownie do art. 3 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane przez "budowę" należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 7a przez "przebudowę" należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie nie wymagającym zmiany granic pasa drogowego. W myśl art. 3 pkt 8 ustawy - Prawo budowlane przez "remont" należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Z kolei "modernizacja", zgodnie z definicją słownikową, to unowocześnienie i usprawnienie czegoś (Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN). W tym miejscu nadmienić należy, że w myśl art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy VAT, w okresie od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej do dnia 31 grudnia 2007 r. stosuje się stawkę w wysokości 7% w odniesieniu do robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą. Stosownie do art. 146 ust. 2 ustawy, przez "roboty związane z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą", o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, rozumie się roboty budowlane dotyczące inwestycji w zakresie obiektów budownictwa mieszkaniowego i infrastruktury towarzyszącej oraz remontów obiektów budownictwa mieszkaniowego. Infrastruktura towarzysząca budownictwu mieszkaniowemu, stosownie do zapisu art. 146 ust. 3 ustawy, obejmowała: 1. sieci rozprowadzające, wraz z urządzeniami, obiektami i przyłączami do budynków mieszkalnych, 2. urządzanie i zagospodarowanie terenu w ramach przedsięwzięć i zadań budownictwa mieszkaniowego, w szczególności drogi, dojścia, dojazdy, zieleń i małą architekturę, 3. urządzenia i ujęcia wody, stacje uzdatniania wody, oczyszczalnie ścieków, kotłownie oraz sieci wodociągowe, kanalizacyjne, cieplne, elektroenergetyczne, gazowe i telekomunikacyjne - jeżeli były one związane z obiektami budownictwa mieszkaniowego. Przepis ten zawarty został w przepisach przejściowych i końcowych ustawy o podatku od towarów i usług. Jest on wynikiem uzyskania przez Polskę, w Traktacie akcesyjnym w okresie przejściowym, odstępstw od zasad określonych w art. 12 ust. 3 lit. a) VI Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku - 77/338/EWG (Dz. U. L 145/1 z 13 czerwca 1977 r. ze zm. - dalej powoływana jako "VI Dyrektywa"). Zgodnie bowiem z załącznikiem XII pkt 1 Traktatu podpisanego w Atenach 16 kwietnia 2003 r. pomiędzy Państwami Członkowskimi a Republiką Czeską, Republiką Estońską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Rzeczpospolitą Polską, Republiką Słowenii i Republiką Słowacką o przystąpieniu tych państw do Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864) w drodze odstępstwa od art. 12 ust. 3 lit. a) VI Dyrektywy, tj. od zasady stosowania stawki podstawowej, Polska mogła utrzymać do dnia 31 grudnia 2007 r. obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej, nie mniejszą niż 7%, na dostawę usług budowy, remontu i modernizacji budynków mieszkalnych, nie świadczonych w ramach programu o charakterze socjalnym, z wyłączeniem materiałów budowlanych oraz na dostawę budynków mieszkalnych przed pierwszym zasiedleniem w rozumieniu art. 4 ust. 3 lit. a) VI Dyrektywy. Przepis ten zezwalał więc Polsce w okresie przejściowym na utrzymanie obniżonej stawki podatku w dwóch przypadkach: 1) na dostawę usług budowy, remontu i modernizacji budynków mieszkalnych w przypadku, gdy usługi te nie były świadczone w ramach programu o charakterze socjalnym (obniżona stawka podatku nie obejmowała przy tym materiałów budowlanych), 2) na dostawę budynków mieszkalnych lub części budynków mieszkalnych przed pierwszym zasiedleniem. Z dniem 31 grudnia 2007 r. skończył się, wynegocjowany przez Polskę przed akcesją, okres przejściowy na stosowanie 7% stawki VAT do robót budowlano-montażowych, remontów i konserwacji związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą oraz obiektów budownictwa mieszkaniowego i ich części. Od 1 stycznia 2008 r. Polska została zobowiązana do zastosowania w regulacjach krajowych, dotyczących opodatkowania budownictwa mieszkaniowego, unormowań wynikających z Dyrektywy 2006/112/ WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE L 06.347.1), która zastąpiła VI Dyrektywę VAT. Unormowania zawarte w Dyrektywie 112/2006/WE umożliwiają wprowadzenie obniżonej stawki podatku od towarów i usług do jedynie dostawy, budowy, remontu lub przebudowy budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej (poz. 10 do zał. III do Dyrektywy 112). W polskim systemie podatku od towarów i usług znalazło to odzwierciedlenie w nowych, obowiązujących od 1 stycznia 2008 r. przepisach definiujących "program budownictwa mieszkaniowego", bowiem tylko do obiektów budowlanych lub ich części, które można uznać za powstałe w ramach tego programu oraz do różnych czynności dotyczących tych obiektów lub ich części, można stosować obniżoną - 7% stawkę VAT. Podnieść także należy, że z dniem 1 stycznia 2011 r. zmianie uległy stawki podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 146a ustawy VAT, wprowadzonym na mocy art. 19 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238 poz. 1578), zmienionym treścią art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 257 poz. 1726), w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%; stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8 %. Mając na uwadze powyższe skonstatować należy, że od dnia 1 stycznia 2008 r. nastąpiła zmiana przepisów prawa w zakresie opodatkowania infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkalnemu. Zmieniono stan prawny wynikający z art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, w ramach którego budownictwo mieszkaniowe wraz z infrastrukturą towarzyszącą podlegało opodatkowaniu obniżoną stawką w wysokości 7 %. Aktualnie do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stosuje się stawkę obniżoną w wysokości 8%, natomiast infrastruktura towarzysząca budownictwu mieszkaniowemu opodatkowana jest stawką podstawową w wysokości 23 %. W ocenie Sądu, analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego prowadzi do wniosku, że warunkiem koniecznym do zastosowania 8% stawki, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jest spełnienie dwóch łącznych przesłanek. Po pierwsze, zakres wykonywanych czynności musi dotyczyć budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji budynków lub ich dostawy. Po drugie, budynki lub ich części, których dotyczą ww. czynności, muszą być zaliczane do "budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym". Niespełnienie chociażby jednej ze wskazach wyżej przesłanek powoduje, że transakcja nie może korzystać z preferencyjnej 8% stawki podatku. Ponadto, utrata mocy przez przepis przejściowy art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy VAT z dniem 31 grudnia 2007 r. spowodowała, że do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy oraz robót konserwacyjnych obiektów infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu zastosowanie ma podstawowa stawka podatku (23%). A zatem, oceniając sprawę na gruncie stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w obecnym stanie prawnym (art. 41 ust. 12- 12c ustawy VAT), stwierdzić należy, że czynności polegające na wykonywaniu instalacji gazowych na zewnątrz budynku (poza jego bryłą) podlegają opodatkowaniu – jako kategorie robót związanych z infrastrukturą towarzyszącą - według stawki 23% na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 oraz w związku z art. z art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy VAT, bowiem opodatkowaniu stawką 8% (art. 41 ust. 2 w związku z art. 146a pkt 2 ustawy VAT) podlegają jedynie czynności wskazane w ust.12 art. 41, wykonywane w obiektach budowlanych lub ich części, zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stosownie do ust.12a art. 41, nie obejmujących lokali mieszkalnych, których powierzchnia przekracza 150 m² oraz domów mieszkalnych, których powierzchnia przekracza 300 m², z czego wprost wynika, że chodzi tylko o czynności, o jakich mowa w ust. 12 art. 41, wykonanych w obrębie bryły danego obiektu budowlanego lub jego części, nie zaś poza jego obrębem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 368/10, że z uwagi na utratę prawa do zwolnienia z dniem 31 grudnia 2007 r., co wynika wprost z treści art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, zakresem preferencyjnego opodatkowania nie są objęte roboty budowlano-montażowe związane z infrastrukturą towarzyszącą, a zatem również montaż instalacji gazowej. Pogląd ten opiera się na założeniu, że ustawodawca nie zrezygnował z posługiwania się w przepisach dotyczących podatku od towarów i usług pojęciem infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu, gdyż art. 146 ustawy o VAT nie został uchylony, a zawarte w nim definicje stanowią nadal obowiązujący tekst ustawy. Ustała jedynie przewidziana na czas określony możliwość stosowania obniżonej do 7% stawki podatku dla tego typu robót. Nie można zatem rozszerzać obecnej preferencyjnej stawki na roboty, które charakterystyczne były dla pojęcia infrastruktury towarzyszącej. A zatem, stanowisko organów podatkowych przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej należy uznać za trafne. Organ podatkowy w sposób poprawny wyjaśnił, jakie przepisy mają zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i na czym polega nieprawidłowość stanowiska skarżącego. Z tych względów należało stwierdzić, że zaskarżona interpretacja indywidualna zapadła bez naruszenia zarówno prawa materialnego jak i prawa procesowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.