II OSK 831/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant starszy sekretarz sądowy Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2747/12 w sprawie ze skargi A.G. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2747/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.G. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej we własnym postanowieniu z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] utrzymującym w mocy własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], w którym zobowiązał AG. do oddania odpadów do uprawnionego odbiorcy. Główny Inspektor Ochrony Środowiska dokonał sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w ten sposób, że w podstawie prawnej postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 r. art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.), zastąpił art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, iż w sentencji postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 r. powołał art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 24 ust. 2 lit. b i art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów za rodzaj nielegalnego przemieszczenia odpadów uznaje się międzynarodowe przemieszczanie odpadów dokonane z naruszeniem art. 36 ww. rozporządzenia, a więc z naruszeniem zakazu wywozu odpadów do państwa, którego nie obowiązuje decyzja OECD. Tymczasem w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 r. organ odniósł się do art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów, zgodnie z którym za rodzaj nielegalnego przemieszczenia odpadów traktuje się przemieszczenie dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym organom. Dokonując sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej organ wyjaśnił, że zmiana w sentencji postanowienia, poprzez zastąpienie art. 2 pkt 35 lit. f art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów, nie miała wpływu na rozstrzygnięcie, tj. nałożenie na A.G. obowiązku oddania odpadów do uprawnionego odbiorcy. Sprostowanie omyłki nie doprowadziło do zmiany woli organu wyrażonej w sprostowanym postanowieniu, jak również nie dotyczyło istotnego elementu postanowienia. W ocenie organu ustalony stan faktyczny sprawy, dokonana w jego oparciu kwalifikacja prawna oraz konsekwencje wynikające z tej kwalifikacji nie uległy zmianie. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A.G. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2012 r. oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 113 § 1 K.p.a. przez jego błędną wykładnię. Zdaniem skarżącej w postanowieniu Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r. nie doszło do oczywistej omyłki pisarskiej. W ocenie skarżącej sposób uzasadnienia postanowienia z dnia [...] sierpnia 2012 r. i częściowo postanowienia z dnia [...] września 2012 r., a mianowicie dokonanie ponownej analizy stanu prawnego na tle stanu faktycznego sprawy merytorycznej, przemawia za brakiem oczywistego charakteru omyłki. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd zauważył, że przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia rozstrzygnięcia organu administracji publicznej w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...]. Następnie Sąd przytoczył przepis art. 113 § 1 K.p.a. i wskazał, że sprostowanie decyzji w tym trybie może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Następnie Sąd wyjaśnił, co należy rozumieć pod pojęciem oczywistej omyłki i wskazał, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy, organ orzekający prawidłowo uznał dopuszczalność sprostowania postanowienia w trybie art. 113 K.p.a. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], na stronie 4 uzasadnienia stwierdził, że "pani A.G. stała się zatem zgłaszającym, a zarazem wysyłającym odpady przemieszczane z terytorium Polski z naruszeniem art. 36 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, co zgodnie z art. 2 pkt 35 lit. f ww. rozporządzenia stanowiło nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów". Zatem organ uznał, że w przedmiotowej sprawie doszło do nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów z naruszeniem art. 36 ww. rozporządzenia zdefiniowanego w art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia. Natomiast w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2012 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska na stronie 13 uzasadnienia stwierdził, że "na podstawie art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia, nielegalne przemieszczanie odpadów oznacza przemieszczanie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim właściwym zainteresowanym organom. W tym zakresie organ pierwszej instancji, wskazując rodzaj naruszenia, błędnie powołał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia art. 2 pkt 35 lit. f ww. rozporządzenia". Jednocześnie Główny Inspektor Ochrony Środowiska w sentencji postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał m.in. art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 24 ust. 2 lit. b i art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Zdaniem Sądu, skoro w uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z międzynarodowym przemieszczaniem odpadów w znaczeniu zdefiniowanym w art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia, to powołanie się w sentencji tegoż postanowienia na definicję międzynarodowego przemieszczania odpadów określoną w art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia, należy w okolicznościach przedmiotowej sprawy traktować jako oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 113 § 1 K.p.a. Jednocześnie zauważono, że sprostowanie oczywistej omyłki w przedmiotowej sprawie nie prowadzi do merytorycznej zmiany postanowienia. Dlatego też, w opisanych okolicznościach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", oddalono wniesioną skargę. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła A.G., zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości. Orzeczeniu temu zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istoty zarzutu skargi, a w szczególności poprzez nieodniesienie się do przedstawionych w skardze poglądów doktryny i orzecznictwa stojących w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, a stanowiących argumentację skarżącej oraz do przesłanki oczywistości omyłki, co spowodowało ograniczenie analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy i skutkowało bezzasadnym ustaleniem nieistotności wady i tego, że sprostowanie nie prowadziło do merytorycznej zmiany postanowienia; 2. naruszenie prawa materialnego, tj.: a/ art. 113 § 1 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na m.in. przyjęciu, że przepis ten dopuszcza rektyfikację elementu decyzji (postanowienia) "powołania podstawy prawnej" oraz w zakresie pojęcia "oczywistości" omyłki poprzez przyjęcie, że o tej oczywistości może świadczyć treść uzasadnienia rektyfikowanego postanowienia, w którym wskazany jest mający być prawidłową podstawą prawną przepis prawa inny niż wskazany w sentencji postanowienia, b/ art. 124 § 1 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "powołanie podstawy prawnej" nie jest merytorycznym składnikiem postanowienia. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zakwestionowanego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, a tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia żadnej z przesłanek nieważności postępowania, zatem wniesiona skarga kasacyjna została rozpoznana w ramach podniesionych w jej treści zarzutów. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty należy uznać za nieusprawiedliwione. Przedmiotem kontroli legalności dokonywanej przez Sąd pierwszej instancji była kwestia rozstrzygnięcia organu administracji publicznej w zakresie sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż postanowieniem tym utrzymano w mocy postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. wzywające skarżącą do oddania odpadów, precyzyjnie tam oznaczonych, do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku takich odpadów, w oznaczonym w tym rozstrzygnięciu terminie. Jako podstawę materialno-prawną tego obowiązku w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2011 r. wskazano przepisy art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 24 ust. 2 lit. b rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach oraz art. 124 K.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia [...] sierpnia 2011 r. podniesiono, że skarżąca będąca zarówno zgłaszającą i zarazem wysyłającą odpady przemieszczane z terytorium Polski dokonała tego z naruszeniem art. 36 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, co zgodnie z art. 2 pkt 35 lit. f ww. rozporządzenia stanowiło nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów, a więc z naruszeniem zakazu wywozu odpadów do państwa, którego nie obowiązuje decyzja OECD. Z kolei organ w postanowieniu ostatecznym z dnia [...] czerwca 2012 r. podtrzymując stanowisko, co do zasady, zobowiązujące stronę do oddania uprawnionemu podmiotowi wskazanych odpadów uznał, że nielegalne przemieszczanie odpadów nastąpiło z naruszeniem art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, tj. bez wymaganego zgłoszenia wszystkim zainteresowanym właściwym organom. Jednocześnie zaznaczono w motywach ostatecznego postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 r., iż w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym wskazując rodzaj naruszenia błędnie powołano w jego uzasadnieniu art. 2 pkt 35 lit. f ww. rozporządzenia. Ta konstatacja z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie jest jednak zgodna z powołaną w tym zakresie podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia organu administracji z dnia [...] czerwca 2012 r. Niewątpliwie bowiem Główny Inspektor Ochrony Środowiska w sentencji postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 r., jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał m.in. art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w związku z art. 24 ust. 2 lit. b i dodatkowo jeszcze chcąc w ten sposób doprecyzować kwalifikację rodzaju naruszenia - art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Stąd też mając na uwadze wskazaną wyżej oczywistą omyłkę pomiędzy powołaną wyżej sentencją postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 r. z jego uzasadnieniem prawnym w opisanym wyżej zakresie, z urzędu na podstawie art. 113 i art. 126 K.p.a. dokonano sprostowania oczywistej omyłki w ww. postanowieniu w taki sposób, że zamiast wadliwie przywołanego art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, wpisano art. 2 pkt 35 lit. a cytowanego rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006. Przepis art. 113 § 1 K.p.a. będący podstawą sprostowania stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania może być decyzja, postanowienie (art. 126 K.p.a.) i ugoda (art. 122 K.p.a.). Trafnie Sąd pierwszej instancji, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej błędnej wykładni art. 113 § 1 K.p.a., uznał że sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 K.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Błąd rachunkowy oznacza z kolei omyłkę w wykonaniu działania matematycznego. Na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi potraktowano inne oczywiste omyłki. Podkreślić należy, iż ustawodawca przewidując możliwość prostowania błędów pisarskich, rachunkowych, niedokładności oraz innych oczywistych omyłek, nie wskazuje ustawowej definicji tych pojęć. W związku z tym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze ich potoczne znaczenie. W orzecznictwie sądowym przyjęto następujące znaczenia tych pojęć: - błąd pisarski to widoczne wbrew zamierzeniu władzy niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne, nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, - inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władze, a zostało wypowiedziane przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów, czy daty. Oczywistość błędu w rozumieniu analizowanego przepisu winna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami. Zatem jedną z przesłanek dopuszczalności zastosowania art. 113 § 1 K.p.a. jest oczywistość stwierdzonego błędu czy omyłki. Kolejnym kryterium jest wpływ sprostowania na treść rozstrzygnięcia. Jest bezspornym, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. W tej formie nie jest możliwe tego rodzaju ingerowanie w treść aktu administracyjnego, które co do zasady mogłoby się przyczynić do zmiany rozstrzygnięcia w sposób odbiegający od zawartego w akcie. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego (tak NSA w wyroku z dnia 30 września 2008 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1502/07). Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy podnieść należy, iż w tym postępowaniu mamy do czynienia z oczywistą omyłką pisarską w postanowieniu Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r., skoro w sposób jednoznaczny przyjęto, że strona dopuściła się nielegalnego przemieszczania odpadów, jednocześnie w uzasadnieniu prawnym tego postanowienia wskazano rodzaj tego naruszenia, a określony w art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom), zaś w podstawie materialnoprawnej tego rozstrzygnięcia wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu, wpisano art. 2 pkt 35 lit. f cytowanego rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 (z naruszeniem art. 34, 36, 39, 40, 41 i 43). Zatem oczywistość błędu wynika z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem. Zauważyć w tym miejscu należy, że uzasadnienie prawne to inaczej wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z przytoczeniem przepisów prawa. Różni się ono od powołania podstawy prawnej tym, że w uzasadnieniu prawnym organ wyjaśnia, dlaczego zastosował dany przepis prawa. Z uzasadnienia prawnego rozstrzygnięcia wynika ponadto ocena stanu faktycznego w świetle przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie oraz wykazanie związku między tą oceną, a osnową rozstrzygnięcia. Zatem wskazania zawarte w uzasadnieniu co do podstawy prawnej rozstrzygnięcia są wiążące i stanowią potwierdzenie, że w sentencji postanowienia, tak jak w tej sprawie, w zakresie powołania podstawy prawnej doszło do omyłki (błędu). Sprostowanie tej omyłki (błędu) nie prowadzi do rozbieżności między rozstrzygnięciem,a uzasadnieniem postanowienia oraz do zmiany merytorycznej postanowienia. W tej konkretnej sprawie należy przyjąć, że omyłka, którą sprostowano nie była istotna, gdyż jej sprostowanie nie prowadzi do merytorycznej zmiany postanowienia, gdyż to oparte zostało o inne przepisy prawa materialnego wskazane w postanowieniach nakładających obowiązek oddania odpadów. Niezależnie od powyższego dodać należy, iż przepis art. 2 pkt 35 cytowanego rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 stanowi jedynie wyjaśnienie pojęcia "nielegalne przemieszczanie" w tym akcie prawnym. Zatem doprecyzowanie rodzaju przyjętego nielegalnego przemieszczania odpadów przez stronę nie stanowi zmiany podstawy materialnoprawnej wskazanego obowiązku oddania odpadów do uprawnionego przedsiębiorcy. Nie można również tej sytuacji, jaka wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, wiązać z prostowaniem mylnie zastosowanego przepisu prawnego, albowiem podstawa materialnoprawna nałożonego obowiązku oddania odpadów pozostaje bez zmian. W tych okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie jest trafny zarzut błędnej wykładni art. 124 § 1 K.p.a. statuującego składniki struktury postanowienia administracyjnego. Postanowienie będące przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie, a dotyczące sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r. zawiera wszystkie niezbędne składniki określające elementy stosunku prawnego. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej trudno poszukiwać w motywach zaskarżonego wyroku takiego stanowiska Sądu pierwszej instancji, które wskazywałoby, iż "powołanie podstawy prawnej" nie jest merytorycznym składnikiem postanowienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego do takiej błędnej wykładni ww. przepisu nie może prowadzić pogląd skarżącej wyprowadzony ze stanowiska Sądu pierwszej instancji, zamieszczonego w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku - cytat: "że sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w przedmiotowej sprawie nie prowadzi do merytorycznej zmiany postanowienia" - koniec cytatu. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Otóż przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. zawiera regulację, w ramach której ustawodawca określa jakie elementy ma zawierać uzasadnienie wyroku. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że nie zawiera wszystkich koniecznych elementów bądź dotknięte jest tak oczywistymi brakami, że uniemożliwia to przeprowadzenie kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należy zatem wykazać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku z uwagi na jego konstrukcję, braki w zakresie wymogów ustawowych nie pozwala na ocenę zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Wbrew stanowisku prezentowanemu we wniesionej skardze kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie to pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu pierwszej instancji, które doprowadził go do sformułowanej w wyroku oceny legalności zaskarżonego aktu, w tym do uznania, iż możliwe było zastosowanie w tej sprawie konstrukcji prawnej z art. 113 § 1 K.p.a. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze jeżeli argumentacja Sądu przesądza łącznie o ich bezzasadności (porównaj wyroki NSA: z dnia 13 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 326/06, niepublikowany; z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1511/08, publikowany w zbiorze LEX nr 570209). Ponadto, jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z brzmienia art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. nie wynika, że Sąd pierwszej instancji musi się odnieść do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, ani że sąd powinien się odnieść również do orzeczeń sądów wydanych w innych sprawach powołanych w skardze - patrz wyrok NSA z dnia 11 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 294/10, publikowany w zbiorze LEX nr 1071254. Poglądy powyższe w pełni akceptowane są przez skład orzekający w tej sprawie. Chybiony jest zatem zarzut nieustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istoty zarzutu skargi a w szczególności poprzez nieodniesienie się do przedstawionych w skardze poglądów doktryny i orzecznictwa sądów, zdaniem skarżącej, stojących w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem. Przede wszystkim przedstawione poglądy dotyczą innych spraw indywidualnych i nie mogą być automatycznie przenoszone na grunt niniejszej sprawy. Ocena zaistnienia przesłanek z art. 113 § 1 K.p.a. musi być zawsze dokonywana indywidualnie z uwzględnieniem realiów rozpatrywanej sprawy, co też w ramach dokonanej kontroli legalności prawidłowo uczyniono w tym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., przedmiotową skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić.