VII SA/Wa 2276/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. sek. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze. zm. – zwanej dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w L. z dnia [...] marca 2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...]; stwierdzającej nieważność decyzji Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...]; odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], uchylającej decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w L. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej i bliźniaczej z usługami w segmencie [...] i [...] oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu jako segmenty: [...];[...];[...];[...];[...];[...] wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektrycznymi, wentylacji mechanicznej, wod.- kan., gazową, c.o. z indywidualnych kotłów gazowych oraz dróg dojazdowych, ukształtowania terenu i zjazdów do garaży na działce nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] przy ulicy J. w L. oraz zatwierdzającej projekt budowlany wraz z rysunkami zamiennymi oraz udzielającej pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej i bliźniaczej z usługami w segmencie 6 i 13 oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu jako segmenty: [...];[...];[...];[...];[...];[...] wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektrycznymi, wentylacji mechanicznej, wod.-kan., gazową, c.o. z indywidualnych kotłów gazowych oraz dróg dojazdowych, ukształtowania terenu i zjazdów do garaży na działce nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] przy ulicy J. w L. i umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...]. Organ zauważył w uzasadnieniu, że decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] stwierdzono, na wniosek Z. i R. K., nieważność decyzji Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] oraz umorzono postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...]. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał na charakter instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oraz jednej z jej przesłanek – rażącego naruszenia prawa. Po dokonaniu analizy własnej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie jest ona obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. Stwierdził także, że podstawą podjęcia badanego rozstrzygnięcia było ustalenie, iż organ wojewódzki odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] pomimo, iż była ona obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w ww. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] wydana została w postępowaniu wznowionym na wniosek M. K., który złożony został z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Organ podkreślił, że zgodnie z ww. art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego analiza akt sprawy potwierdziła, iż wniosek M. K. z dnia [...] marca 2007 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], został złożony w dniu [...] marca 2007 r., a więc z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Z pisma M. K. z dnia [...] lutego 2007 r. wynika bowiem, że w tym dniu posiadał on już informacje dotyczące decyzji z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...] 245. Wobec powyższego termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął w dniu [...] marca 2007 r. Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dodał, iż ww. pismo z dnia 19 lutego 2007 r., nie stanowiło wniosku o wznowienie ww. postępowania. Ponadto, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że w weryfikowanej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] wskazano, iż w toku wznowionego postępowania, postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...] zobowiązano inwestora do uzupełnienia złożonego projektu ulic dojazdowych o projekt wjazdu na działkę nr ew. [...], położoną przy ul. K. B. w L., co stanowiło przekroczenie granic przedmiotowych wyznaczonych postępowaniem zakończonym decyzją ostateczną Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...]. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego analiza akt sprawy potwierdziła, iż wobec powyższych naruszeń decyzja Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...]; odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] obarczona była wadą rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w ww. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dalej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że wszczęcie postępowania wznowieniowego mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, bowiem godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Zatem odmowa stwierdzenia nieważności takiej decyzji obarczonej wadą, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. powoduje, że również rozstrzygnięcie organu nadzorczego obarczone jest wadą nieważności. Wobec zatem zaistnienia przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] organ zobowiązany był do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Ponadto, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie można stwierdzić, iż umorzenie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2010r., znak: [...]; postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], jest obarczone wadą, o jakiej mowa w ww. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a., właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a., jest organ wyższego stopnia. W niniejszej sprawie organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] był Wojewoda L.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił o wszczęciu, na wniosek Z. i R. K. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2009r., znak: [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...]. Skoro, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie był organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], to postępowanie w tym zakresie zostało wszczęte w sposób wadliwy, zasadnym było zatem jego umorzenie w tym zakresie. Mając na uwadze argument zawarty we wniosku Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w L. z dnia [...] marca 2012 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kontrolowana decyzja Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] wydana została w postępowaniu nieważnościowym zatem organ nadzorczy weryfikujący tę decyzję obowiązany był zbadać czy zaistniały przesłanki do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., a następnie w sposób wyczerpujący przedstawić uzasadnienie podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Jakkolwiek, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności dotyczyło decyzji Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] to jednak z uwagi na fakt, iż tą decyzją organ wojewódzki odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], niemożliwa była kontrola decyzji organu wojewódzkiego w oderwaniu od ww. decyzji Prezydenta Miasta L.. Mając na uwadze powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że należało odmówić stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w L. o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...]. Uzasadniając decyzję organ stwierdził, że brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż zawarte w kwestionowanej decyzji z dnia [...] czerwca 2012r., znak: [...]. W przedmiotowej sprawie bowiem, po ponownym dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzić należało, że weryfikowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] nie jest dotknięta żadną z wad z art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania obejmuje dwa etapy. Pierwszym jest tzw. etap wstępny (wyjaśniający), w trakcie którego organ bada wyłącznie kwestie formalnej dopuszczalności przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, tj. czy: żądanie pochodzi od strony lub innego podmiotu uprawnionego do żądania wznowienia; zachowano termin do złożenia żądania i czy wnoszący żądanie wskazał, z zachowaniem normy art. 9 k.p.a. - przesłankę wznowienia. Dopiero po stwierdzeniu wszystkich tych przesłanek organ może merytorycznie badać przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. i wydać jedno z rozstrzygnięć przewidzianych przez art. 151 k.p.a. Organ zaznaczył, że z akt sprawy wynika, iż decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], wydana została w postępowaniu wznowionym na wniosek M. K., który złożony został z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Organ podniósł, że M. K. wystąpił do organu wojewódzkiego pismem z dnia [...] lutego 2007 r., z żądaniem zmiany rzędnych drogi, jej wysokości, w celu umożliwienia zjazdu na jego posesji. Z powyższego pisma wynika, że w dniu 19 lutego 2007 r. jego autor posiadał już informacje dotyczące decyzji z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], i od tego dnia należało liczyć miesięczny termin, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Jednocześnie wniosek o wznowienie postępowania datowany jest na dzień [...] marca 2007 r., tym samym został złożony z jednodniowym uchybieniem terminu do wznowienia postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w toku postępowania wznowieniowego (zakończonego decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...],), postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...]; zobowiązano inwestora - Własnościową Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" z siedzibą w L. do uzupełnienia złożonego projektu ulic dojazdowych o projekt wjazdu na działkę nr ew. [...], położoną przy ul. K. B. w L., co stanowiło przekroczenie granic przedmiotowych wyznaczonych postępowaniem zakończonym decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji. Wobec powyższych ustaleń zasadnym było zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...]; jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., z uwagi na jego niezastosowanie. Ponadto, organ stwierdził, że nie można uznać, iż umorzenie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowanym rozstrzygnięciem z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], jest obarczone wadą, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a., jest organ wyższego stopnia. W niniejszej sprawie organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] był Wojewoda L.. Skoro, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie był organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], to postępowanie w tym zakresie zostało wszczęte w sposób wadliwy i zasadnym było jego umorzenie w tym przedmiocie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. złożyła Własnościowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w Lublinie wnosząc o jej uchylenie w całości, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] pomimo, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w L. nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] czerwca 2012 r. nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy więc badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto, o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). W niniejszej sprawie, w postępowaniu nieważnościowym kontrolowana była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], którą stwierdzono nieważność decyzji Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...]. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie uznał w zaskarżonej decyzji, że jego własna decyzja z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] nie jest ona obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. Organ zasadnie uznał także, że podstawą podjęcia badanego w trybie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia było ustalenie, iż organ wojewódzki odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] pomimo, iż decyzja Prezydenta była obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w ww. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazania wymaga, że decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] wydana została w postępowaniu wznowionym, na wniosek M. K., który złożony został z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Zgodnie z ww. art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Z akt niniejszej sprawy wynika bezspornie, że ww. wniosek M. K. z dnia [...] marca 2007 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], został złożony w dniu [...] marca 2007 r., a więc z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Jak trafnie podniósł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, z pisma M. K. z dnia [...] lutego 2007 r. wynika, że w tym już dniu posiadał on informacje dotyczące decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...]. Wobec powyższego termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął w dniu 19 marca 2007 r. Wszczęcie postępowania wznowieniowego mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, bowiem godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Zatem odmowa przez Wojewodę L. stwierdzenia nieważności takiej decyzji obarczonej wadą, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. spowodowało, że również rozstrzygnięcie organu nadzorczego obarczone jest wadą nieważności. Wobec zatem zaistnienia przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązany był do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Ponadto, zdaniem Sądu trafnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył w zaskarżonej decyzji, że w decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] wskazano wprost, iż w toku wznowionego postępowania, postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...] zobowiązano inwestora do uzupełnienia złożonego projektu ulic dojazdowych o projekt wjazdu na działkę nr ew. [...], położoną przy ul. K. w L, co stanowiło przekroczenie granic przedmiotowych wyznaczonych postępowaniem zakończonym decyzją ostateczną Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...]. Mając na uwadze powyższe Sąd podziela zdanie organów orzekających w trybie nadzoru, że analiza akt sprawy potwierdziła, iż decyzja Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] obarczona była wadą rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w ww. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rację ma także w ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdzając w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2012 r., że nie można stwierdzić, iż umorzenie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2010r., znak: [...] postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] jest obarczone wadą, o jakiej mowa w ww. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 157 § 1 k.p.a., właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a., jest organ wyższego stopnia. W niniejszej sprawie organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], był Wojewoda L.. Z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił o wszczęciu, na wniosek Z. i R. K. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2009r., znak [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...]. Skoro, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie był organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], to postępowanie w tym zakresie zostało wszczęte w sposób wadliwy, zasadnym było zatem jego umorzenie w tym zakresie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w wyroku w trybie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270).