II SA/Ol 1202/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Spółki A na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Uchwałą z dnia 30 grudnia 2010 r. Nr IV/13/2010 w sprawie określenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg, których zarządcą jest Gmina Miejska O., Rada Miejska w O. ustaliła wysokość opłat za zajęcie pasa drogowego dla dróg znjdujacych się w zarządzie Gminy Miejskiej O. Jako podstawę prawną podjętej uchwały wskazano art. 12 pkt 7 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie gminym ( tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 40 ust. 8 i 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz.U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 z późn. zm.) W punkcie 1 załącznika do tej uchwały ustalono stawki za każdy dzień zajęcia pasa drogowego w związku z prowadzeniem robót w pasie drogowym, różnicując je w przedziale kwotowym od 2,- zł do 8,- zł, w zależności od rodzaju elementu zajętego pasa drogowego i procentowej wielkości zajmowanej szerokości jezdni. W punkcie 3 tejże uchwały ustalono stawki opłat za umieszczenie w pasie drogowym obiektów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, różnicując te stawki, w zależności od tego, czy umieszczenie w pasie drogowym dotyczy obiektu budowlanego (1,- zł za każdy dzień) czy reklamy ( 2,- zł za każdy dzień). W punkcie 4 tej uchwały ustalono jedną stawkę za zajęcie pasa drogowego w celach innych niż wymienione w pktach 1 – 3 ( 2,- zł za dzień). W punkcie 2 natomiast ustalono stawkę 200,- zł za rok za zajęcie 1m 2 pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej nie związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. "[...]" Sp. z o.o. Oddział "[...]" pismem z dnia 31 lipca 2012 r. (data wpływu do organu 3 sierpnia 2012 r.) wezwała Radę Miejską w O. do usunięcia naruszenia prawa. (k.11- 13 akt). W wezwaniu tym wskazano, że wzywajaca Spółka jest przedsiębiorstwem śwaidczącym usługę dystrybucji gazu ziemnego, m.in. na terenie miasta O. Ze względu na niezależne od Spółki uwarunkowania (brak zgody właścicieli gruntów na umieszczenie infrastruktury sieciowej na terenie ich nieruchomości, uwarunkowania urbanistyczne, istniejącą infrastrukturę sieciową), jest ona zmuszona występować do zarządcy dróg gminnych o zgodę na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury sieci gazowej w pasie drogowym dróg publicznych, należących do Gminy Miejskiej O. Spółka ponosi z tego tytułu stosowne opłaty, które zostały ustalone przedmiotową uchwałą. Zdaniem Spółki uchwała ta narusza przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i w związku z tym powinna być zmieniona lub uchylona. Rada Miejska w O. nie odpowiedziała na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 17 września 2012 r. Spółka "[...]" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na powyższą uchwałę, żądając stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu wskazano, że jakkolwiek zgodnie z art. 40 ust. ustawy o ruchu drogowym stawka za zajęcie 1 m2 pasa drogowego przez urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego nie może przekroczyć 200 zł/m2, to jednak w myśl ust. 9 tegoż artykułu, przy ustalaniu stawek organ zobowiązany jest uwzględnić: kategorię drogi, rodzaj elementu zajętego pasa drogowego, procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni, rodzaj zajęcia pasa drogowego, rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Tymczasem stawka w wysokości 200 zł/m2/rok, ustalona w zakwestionowanej uchwale, jest rażąco wysoka. Ustawa o drogach publicznych nie narzuca z góry stawek za zajęcie pasa drogowego, umożliwiając odpowiednim organom podjęcie w tej sprawie samodzielnej decyzji. Nie może ona jednak być dowolna i pozostawać w oderwaniu od obiektywnych czynników, o których mowa wart. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych. Zaskarżoną uchwałą wysokość stawki została ustalona dowolnie, a w procesie uchwałodawczym nie rozważono wszystkich przesłanek, o których stanowi art. 40 ust. 9 cytowanej ustawy. Spółka zarzuciła, że w zakwestionowanym akcie nie uwzględniono w szczególności: • kategorii drogi, gdyż stawki opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Burmistrz O. są niekiedy aż pięciokrotnie wyższe niż stawki opłat za zajęcie dróg krajowych zarządzanych przez GDDKiA, • rodzaju elementu zajętego pasa drogowego, gdyż stawka w wysokości 200 zł/m2/rok za zajęcie pasa drogowego dróg w gminie miejskiej O. stosowana jest bez względu na fakt, czy doszło do zajęcia jezdni, chodnika i pobocza bądź pozostałych elementów pasa drogowego, • rodzaju urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym, gdyż w drogach gminnych umieszczane są urządzenia gazowe, które zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowią szeroko rozumiany cel publiczny oraz sprzyjają społeczno - gospodarczemu rozwojowi terenów zgazyfikowanych. Spółka wskazała, że wprowadzenie w życie zaskarżonej uchwały spowodowało znaczny wzrost kosztów ponoszonych przez Spółkę z tytułu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń gazowych, ze względu na dwudziestopięciokrotne zwiększenie stawki opłaty rocznej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz O. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska organ powołał się na regulacje prawne zawarte w art. 39 ust. 1 i ust .3, art. 40 ust. 2 pkt 3, ust. 3, ust. 8 ustawy o drogach publicznych stwierdzając, że w procesie poprzedzającym uchwalenie zaskarżonej uchwały uwzględniono wszystkie przesłanki zawarte w art. 40 ust. 9 tej ustawy, nie decydując się na zróżnicowanie stawki, ponieważ nie było to celowe. Wzięto przy tym pod uwagę fakt, że wszystkie drogi publiczne położone są na terenie zabudowanym, zwartej zabudowy miejskiej, a niektóre z nich ledwie spełniają normy dróg przeciwpożarowych. Wskazano, że układ zabudowy miejskiej powoduje, iż wszystkie drogi (ulice) są ze sobą połączone, wykorzystywane są w podobny sposób, choć z formalnego punktu widzenia zaliczone są do różnych kategorii. Organ wskazał, że nie ma znaczenia w jakim elemencie pasa drogowego umieszczane jest urządzenie z uwagi na zmienność tychże elementów, związaną z przebudową dróg (poszerzanie jezdni kosztem chodnika, budowa ścieżek rowerowych itp.). Stwierdzono także, że w pasie drogowym w pierwszej kolejności umiejscawia się urządzenia infrastruktury technicznej związane z potrzebami drogi i potrzebami ruchu drogowego (kanalizacja deszczowa, oznakowania pionowe, urządzenia sygnalizacji świetlnej, bariery ochronne), co powoduje ogromne ich zagęszczenie. Organ zauważył, że ustalona w uchwale stawka, kwestionowana przez skarżącą, mieści się w górnej granicy przewidzianej w ustawie. Delegacja ustawowa, zawarta w art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych nie nakłada obowiązku różnicowania tej stawki ze względu na kryteria określone w art. 40 ust. 9 tej ustawy. Uprawnienie uchwałodawcze gminy zostało ograniczone jedynie poprzez zastrzeżenie górnej granicy stawek. Ustawodawca nie nałożył natomiast na organ uchwałodawczy obowiązku róznicowania stawek. Wskazano, że przy ustalaniu stawek za zajęcie pasa drogowego Rada Miejska w O., realizując swoje kompetencje, kierowała się potrzebami drogowymi swojej gminy, w tym zasadą zapewnienia i utrzymania bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz zasadą ograniczania działań powodujących niszczenie lub uszkadzanie drogi lub zminiejszania jej trwałości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych, poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz, gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznania sprawy co do meritum, w pierwszej kolejności, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi, wniesionej w niniejszej sprawie. Skarga jest dopuszczalna ze względu na jej przedmiot. Uchwała rady gminy o charakterze generalnym podlega bowiem kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 201, poz.270 ze zmianami, dalej jako: "p.p.s.a."). Uchwała taka podlega zaskarżeniu w oparciu o legitymację skargową, określoną w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., nr 142 poz. 1591 ze zm., dalej jako: "u.s.g."). Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Legitymacja skargowa została związana z subiektywnym przekonaniem danego podmiotu, iż został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. Zgodnie z tezą nr 1 wyroku NSA z 9 czerwca 1995 r., IV SA 346/93 (ONSA 1996 nr 3 poz. 125) "naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 u.s.g. - to takie naruszenie subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących." W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż art. 101 ust. 1 u.s.g. "wymaga po stronie skarżącego wykazania, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten polega na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny". (wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r. II OSK 2105/12, dostępny w bazie orzeczeń NSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/365B904CF3. Przesłanką skutecznego wniesienia przez legitymowany podmiot skargi do sądu administracyjnego na uchwałę, jest nie tylko wykazanie naruszenia posiadanego interesu prawnego ale także uprzednie wezwanie organu uchwałodawczego gminy do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka skutecznie wyczerpała tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem poprzedziła wniesienie skargi stosownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i zachowała termin do wniesienia skargi, określony w art. 53 § 2 p.p.s.a. Wskazała także na subiektywne przesłanki, które – w jej ocenie – naruszają jej indywidualny interes. W rozpoznawanej sprawie skarżąca posiadała zatem legitymację do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę, albowiem zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym powoływała się na naruszenie jej interesu prawnego wskazując, że zgodę na zajęcie pasa drogowego wydaje zarządca drogi, a spółka ponosi z tego tytułu stosowne opłaty, których wysokość została ustalona w zaskarżonej uchwale. Sytuacja prawna Skarżącej jest zatem powiązana z uchwałą stanowiącą przedmiot kontroli sądowej w niniejszej sprawie. W związku z tym należało ocenić, czy i ewentualnie w jaki sposób zaskarżoną uchwałą naruszono prawem chroniony interes lub uprawnienie skarżącej. W myśli art. 40 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 z późn. zm., dalej też jako: "u.d.p.") zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydawanego w drodze decyzji (art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Zezwolenie to dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym, 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z potrzebami ruchu i potrzebami zarządzania drogami jest związane z obowiązkiem ponoszenia opłat. Stanowi o tym art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Upoważnienie do ustalania stawek za zajęcie pasa drogowego dla organu uchwałodawczego gminy zawarte jest w art. 40 ust. 8 u.d.p., zgodnie z którym "organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł". Skarżąca spółka zarzucała, że przy uchwalaniu uchwały, będącej przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie, nie uwzgledniono przesłanek, wymienionych w art. 40 ust. 9 u.d.p. Stosownie do normy zawartej w tym przepisie "przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się: 1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty; 2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego; 3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni; 4) rodzaj zajęcia pasa drogowego; 5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym". Nie można jej jednak, zdaniem Sądu, odczytywać w oderwaniu od pozostałych regulacji, dotyczących pasa drogowego, zawartych w rozdziale 4 ustawy o drogach publicznych. Redakcja tego przepisu i umieszczenie wśród innych, regulujących kwestie odpłatności za zajęcia pasa drogowego, pozwala na wyciągnięcie wniosku, że rada gminy, ustalając stawki opłat nie może brać pod uwagę żadnych innych czynników niż te, które zostały wymienione w tym przepisie. Zróżnicowanie wysokości stawek może zatem nastąpić wyłącznie w oparciu o kryteria wymienione w art. 40 ust. 9 ustawy, które w pewnym uproszczeniu można nazwać przedmiotowymi. Natomiast brak jest podstaw do przyjęcia, iż organ stanowiący gminy w każdym przypadku ma obowiązek uwzględnienia wszystkich kryteriów, określonych w powołanym przepisie. Należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 40 ust. 9 pkt 1 u.d.p. przy ustalaniu przedmiotowych stawek uwzględnia się kategorię, której pas zostaje zajęty. Rada gminy jest uprawniona jedynie do ustalenia opłat za zajęcie pasa drogowego, dla dróg których zarządcą jest gmina. Kryterium to należy więc odczytywać w ten sposób, że organ bierze je pod uwagę w takim zakresie, w jakim zajęcie pasa drogowego utrudnia lub uniemożliwia korzystanie z tegoż pasa na potrzeby ruchu drogowego lub zarządzania drogami. Podobnie, inne kryteria określone w art. 40 ust. 9 u.d.p. mają znaczenie przy ustalaniu stawek opłat za zajęcie nawierzchni pasa drogowego, w zależności od stopnia utrudnienia działań zarządcy drogi, w związku z zajęciem pasa na potrzeby inne aniżeli potrzeby ruchu drogowego lub zarządzania drogami. Zatem, w ocenie Sądu, powołany przepis zakreśla jedynie kryteria, według których rada może różnicować stawki opłat, jeżeli uzna, iż takie zróżnicowanie jest konieczne. Zdaniem orzekającego w sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ograniczenie swobody działania organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego w zakresie określenia kryteriów różnicowania stawek, a jednocześnie możliwości nakładania przez taką jednostkę opłat w maksymalnej wysokości, zakreślone jest poprzez wskazanie przez ustawodawcę celu i charakteru wprowadzonej opłaty. Opłaty za zajęcie pasa drogowego są bowiem przekazywane do budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Stanowią więc m.in. dochód gminy. Uwzględniając zasady samorządności i samodzielności jednostek samorządowych ustawodawca w art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych upoważnił radę do określania wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego. Upoważnienie to miało na celu zapewnienie gminie realnych dochodów z tych opłat, w celu niewątpliwie zapewnienia możliwości realizacji postawionych przed nią zadań w zakresie drogownictwa. Jednostki samorządowe, jako realizujące zadania publiczne, nie mogą dowolnie dysponować przydzielonymi im dochodami, a w szczególności rezygnować z przydzielonych im w drodze ustawy źródeł dochodu, ponieważ w ten sposób i to bez uzasadnionej przyczyny, zmniejszają swoje potencjalne możliwości realizacji zadań (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2003 r., I SA 2293/02/, LEX nr 126802). Tym samym Rada Miejska w O. była uprawniona do przyjęcia maksymalnej stawki. Reasumując, podnieść należy, iż w zaskarżonej uchwale Rada zróżnicowała stawki opłat za zajęcie pasa drogowego według kryteriów określonych w art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych, a zatem w tym zakresie uchwała nie narusza przepisów prawa. Fakt, iż przy ustalaniu stawki za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczanie w nim urządzeń infrastruktury technicznej, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych organ uchwałodawczy przyjął jej maksymalną wysokość dopuszczoną przez ustawodawcę, nie powoduje niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Organ działał bowiem w granicach upoważnienia ustawowego. Zarzut strony, iż jest to stawka rażąco wysoka nie ma zaś charakteru natury prawnej lecz dotyczy jej interesu faktycznego. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego upoważniony jest do określania wysokości stawek opłaty i może to czynić, z uwzględnieniem możliwości różnicowania ich wysokości na podstawie art. 40 ust. 2 i 9 oraz w granicach maksymalnej wysokości określonej w art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych. Niezrozumiały jest przy tym zarzut strony skarżącej, która z jednej strony wskazuje na konieczność zróżnicowania stawek w oparciu o kryteria ustawowe, a z drugiej strony kwestionuje wprowadzenie różnych stawek opłat ze względu na rodzaj urządzenia umieszczonego w pasie drogowym (opłaty za umieszczanie urządzeń sieci wodociągowych i kanalizacyjnych), a więc w oparciu o kryterium określone w art. 40 ust. 9 pkt 5 ustawy o drogach publicznych. Jednocześnie ustalając stawki opłat za zajęcie 1m2 pasa drogowego na zasadzie art. 40 ust. 8 i 9 ustawy o drogach publicznych i przyjmując preferencje dla np. urządzeń inwestycji celu publicznego, nie musi tych preferencji stosować wobec wszystkich tego rodzaju urządzeń, bowiem inwestycje celu publicznego stanowią tylko wspólny mianownik różnych urządzeń, o których mowa w art. 40 ust. 9 pkt 5 ustawy o drogach publicznych (vide: wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r., sygn. II GSK 548/11). Wyszczególnienie w ramach inwestycji celu publicznego określonych urządzeń i przyporządkowanie im jednej stawki maksymalnej nie stanowi o naruszeniu zasady równego traktowania podmiotów, do których te urządzenia należą. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd może uwzględnić skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 tej ustawy i stwierdzić ich nieważność tylko wówczas, gdy stwierdzi, że zostały wydane z naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie nie można zasadnie przyjąć, aby zaskarżona uchwała w jakikolwiek sposób naruszała sytuację prawną skarżącej spółki. Nie może być mowy o naruszeniu interesu prawnego, w sytuacji gdy dla wszystkich podmiotów umieszczających w pasie drogowym urządzenia infrastruktury technicznej, niezwiązane z potrzebami i zarządzania ruchem drogowym lub potrzebami ruchu drogowego została ustalona jedna stawka, w wysokości mieszczącej się w granicach upoważnienia ustawowego. Nie zmienia tej oceny fakt, że jest to stawka mieszcząca się w górnej granicy tegoż upoważnienia oraz to, że jest ona wyższa od stawki ustalonej przez zarządcę dróg krajowych. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia także i to, że wskutek zaskarżonej uchwały, opłaty ponoszone przez skarżącą za zajęcie pasa drogowego znacznie wzrosną, co wpłynie na jej rachunek ekonomiczny. Jest to bowiem argument natury faktycznej a nie prawnej. Na ocenę legalności zaskarżonej uchwały nie ma wpływu także i to, że organ stanowiący gminy powołał częściowo błędną podstawę prawną podjętej uchwały. Otóż w podstawie prawnej powołano, oprócz art. 40 ust. 8 i 9 u.d.p., także art. 12 pkt 7 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie gminnym. Wskazać należy, że ustawa o samorządzie gminnym została uchwalona dnia 8 marca 1990 r. a nie jak to powołano w zaskarżonej uchwale 5 czerwca 1998 r. Ponadto art. 12 odnosi się do zasad i trybu przeprowadzania referendum gminnego i w ogóle nie zawiera jednostki redakcyjnej: "pkt 7". Uprawnienie do stanowienia aktów prawa miejscowego przez gminę, na podstawie upoważnień ustawowych, daje art. 40 ust. 1 u.s.g. przyznając - w art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. - radzie gminy kompetencję do stanowienia w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji tego organu. Skoro zatem istniała podstawa prawna do podjęcia uchwały, mimo że została częściowo błędnie powołana, to uchybienie to nie powoduje nieważności uchwały. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.