VII SA/Wa 1877/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...], wydaną w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1439/11, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2010 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...] nakazującą [...] sp. z o.o. wykonanie rozbiórki stacji bazowej telefonii [...]na budynku nr [...] przy ul. [...] w [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad prawnych przewidzianych artykułem 156 § 1 k.p.a. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ww. decyzja została wydana przez właściwy organ (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), nie została skierowana do osoby nie będącej stroną postępowania (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), nie była niewykonalna w dniu jej wydania (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.) i jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą (art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.), ani nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.). Wbrew zarzutom wniosku, nie jest także wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Tym samym GINB nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przedmiotem oceny GINB była decyzja [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nakazującą [...] sp. z o.o., w trybie art. 51 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, wykonanie rozbiórki stacji bazowej telefonii [...]na budynku nr [...] przy ul. [...] w [...]. Ocenie GINB poddana zatem została prawidłowość zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 51 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, stanowiącego podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia. Organ przywołał treść i przeanalizował przepisy art. 51 ust 1 pkt 1 i art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, dalej podkreślił, że przez przepisy prawa wskazane w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy rozumie się także postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 869/10, LEX nr 992986). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z mocy art. 14 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), jest aktem prawa miejscowego. Budowa obiektu budowlanego, nawet poprzedzonego stosownym zgłoszeniem do organu administracji architektoniczno-budowlanej, wbrew postanowieniom tego planu jest innym przypadkiem samowoli budowlanej polegającym na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy). W wypadku wybudowania takiego obiektu wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odpowiednie zastosowanie ma, między innymi, przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 ustawy, dający podstawę do orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu, gdy nie można doprowadzić go do stanu zgodnego z prawem. Wynika z tego, że powiatowy inspektor nadzoru budowlanego jest właściwy do likwidacji samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego wbrew ustaleniom obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego również wówczas, gdy budowa taka poprzedzona została stosownym zgłoszeniem. Do obowiązków tego organu należy bowiem nadzór i kontrola nad przestrzeganiem prawa w trakcie realizacji robót budowlanych, w tym zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, czemu służą instrumenty prawne wskazane w art. 50 i 51 ustawy (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt II OW 27/09, LEX nr 566005; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 534/08 oraz z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 802/08, orzeczenia.nsa.gov.pl.). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy organ stwierdził, że zarówno organ wojewódzki, jak i powiatowy wykazały w sposób oczywisty, że w tej sprawie istniały podstawy do zastosowania przepisu art. 51 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Dla takiej oceny legalności wydanych w sprawie rozstrzygnięć, istotne znaczenie miał fakt, że inwestor w dniu 23.11.2007r. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu konstrukcji masztu, wsporników anten radiolinii pracujących w paśmie 32 GHz, montażu szafy telekomunikacyjnej, trasy kablowej, wykonania zasilania z wewnętrznej instalacji elektrycznej. Do zgłoszenia dołączono m.in. projekt budowlany bazowej stacji przekaźnikowej. Z załączonego projektu budowlanego wynika, że na budynku mieszkalnym zlokalizowanym przy ul. [...] w [...] przewidziano montaż masztu antenowego o wysokości 6 m (widok pionowy projektu), 2 zastrzały (widok poziomy), 4 anteny radiolinii, szafę telekomunikacyjną z konstrukcją wsporną, potrójny wspornik antenowy, sztycę odgromową na maszcie (dowód projekt budowlany autorstwa inż. A. W. upr. Budowlane, stanowiący załącznik do zgłoszenia z dnia [...] listopada 2007 r.). W dniu [...] kwietnia 2008 r. podczas rozprawy administracyjnej stwierdzono, że "na dachu budynku przy ulicy [...] w [...] zamontowano: - maszt antenowy o wysokości ok. 6 m. - 2 zastrzały do masztu - szafa telekomunikacyjna z konstrukcją wsporną - na maszcie zamontowano - 3 anteny [...] - 2 anteny radiolinii - sztyca odgromowa na maszcie - zasilanie niezależne z masztu energetycznego" Do protokołu rozprawy została załączona dokumentacja zdjęciowa potwierdzająca istnienie wskazanych wyżej elementów. Zakres robót budowlanych potwierdza również znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie inwestora z dnia [...]kwietnia 2008 r. Analiza porównawcza robót budowlanych opisanych w zgłoszeniu i załączonym do niego projekcie budowlanym z ww. dokumentami wskazuje, że w sprawie nie doszło do znacznego przekroczenia zakresu zgłoszenia. Zamiast 4 anten radiolinii zamontowano 2 anteny radiolinii oraz 3 anteny sektorowe. Powyżej wskazane różnice nie dotyczą części inwestycji budowlanych, a w związku z tym nie wpływają na jej kwalifikację prawną. Skuteczne dokonanie zgłoszenia w trybie art. 30 ustawy Prawo budowlane, mimo, że nie było ono prawidłowe powoduje, że w sprawie należy przeprowadzić postępowanie naprawcze w trybie art. 50-51. Wobec nieprawidłowego działania organu inwestorowi nie można stawiać zarzutu, że dopuścił się samowoli budowlanej i prowadzić postępowania na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Sporna inwestycja narusza jednak warunki Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, nie stanowi bowiem ani sieci, ani też urządzeń uzbrojenia terenu. Jak wynika § 23 ust. 1 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] "[...] – [...]" – [...] przy ul. [...]w [...] (uchwalony Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2006 r. ogłoszonego w Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] września 2006 r., dotyczącego terenu na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja, teren ten "przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą lub bliźniaczą" "dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń uzbrojenia terenu, pod warunkiem, że nie wykluczy to możliwości zagospodarowania zgodnie z ustalonym przeznaczeniem". W związku z powyższym, jedynym rozstrzygnięciem sankcjonującym przepisy prawa było wydanie nakazu rozbiórki stacji bazowej w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wystąpienie powyższej sytuacji przesądza z kolei o konieczności odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., niezależnie od innych okoliczności, które zdaniem Skarżącej powinny wpłynąć na treść tego rozstrzygnięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wnosząc o jej uchylenie, uchylenie decyzji I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, w szczególności naruszenie: -art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji GINB wydanej w pierwszej instancji i odmowie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pomimo wydania jej z rażącym naruszeniem prawa uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności; -art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że wydanie nakazu rozbiórki stanowi jedyne rozstrzygnięcie sankcjonujące przepisy prawa, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie istnienia przesłanek umożliwiających doprowadzenie zrealizowanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem; -§ 23 ust. 1 Uchwały Nr [...]Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2006 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] w zw. z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia [...] maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci szerokopasmowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 106, poz. 675 ze zm.) poprzez uznanie, że inwestycja narusza ustalenia planu pomimo tego, że inwestycja nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, pominięcie treści § 7 planu miejscowego dopuszczającego lokalizowanie obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, z wyjątkiem lokalizacji wolnostojących wież i masztów; -błędy w ustaleniach stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, że inwestycja narusza ustalenia planu z pominięciem okoliczności, która przeczy powyższej tezie, a mianowicie z pominięciem faktu, że Spółka dokonała skutecznego zgłoszenia planowanych robót, od którego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu, do czego byłby zobligowany w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w sytuacji sprzeczności inwestycji z ustaleniami planu; -art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez brak zastosowania się przez organ do oceny prawnej i wskazań w zakresie dalszego prowadzenia postępowania, wyrażonych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2011 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1439/11); -art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności nie wyjaśnienie, dlaczego i na podstawie jakich dowodów Organ uznał, że decyzja [...]WINB nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., jak również brak odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji wiążącej Organ w przedmiotowej sprawie oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2011 r., w szczególności za pomocą "czytelnej argumentacji prawnej"; -art. 7, 8, 11, 77 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności przejawiające się w zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności naruszenie obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy w toku postępowania odwoławczego, o czym świadczy pominięcie i nie odniesienie się przez organ odwoławczy do żadnego zarzutu Skarżącej i wydanie w II instancji decyzji w oderwaniu od twierdzeń Spółki zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; -art. 12 § 1 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi wnikliwego działania w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie miało miejsce naruszenie przepisów prawa, które skutkowało uwzględnieniem skargi, a co za tym idzie uchyleniem zaskarżonej decyzji. Na wstępie trzeba wskazać, że zaskarżona decyzja wydana została w szczególnym trybie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie takie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, publ. ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Taki też jest obecny kierunek orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Organ zatem orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Obowiązkiem organu badającego ważność decyzji w aspekcie przesłanki rażącego naruszenia prawa jest wyraźne ustalenie, który konkretny przepis został naruszony, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. W postępowaniu dowodowym sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ ogranicza się tylko do przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem koncentruje swoje zainteresowanie na poszukiwaniu wad materialnoprawnych, a nie proceduralnych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając decyzję z dnia [...]lipca 2012 r., jak i decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r., orzekł w oparciu o ten sam materiał dowodowy, który był podstawą do wydania dwóch poprzednich decyzji o nakazie rozbiórki w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, i obie jego decyzje w tym ostatnia - zaskarżona do sądu - w okolicznościach niniejszej sprawy zostały wydane przede wszystkim z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. i art. 107 § 3 kpa. Należy mieć na uwadze zapadły w sprawie spornej inwestycji wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1439/11 oraz przepis art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ww. orzeczenie nakazywało organom ustalenie czy nakaz rozbiórki jest dotknięty wadą rażącego naruszenia prawa, pod kątem prawidłowości zastosowanej podstawy prawnej nakazu rozbiórki - czy zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane uzasadnione było przypadkiem innym niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1, czy inwestycję można było w postępowaniu rozbiórkowym uznać za dokonaną w warunkach zgłoszenia w całości, w części, czy też jej zakres realizacji pozostaje w oderwaniu od zgłoszenia, a wymagał pozwolenia na budowę, czy doszło do przekroczenia zakresu zgłoszenia. Podsumowując sąd nakazał organom działającym w trybie postępowania nieważnościowego, wnikliwie, merytorycznie ocenić decyzję kontrolowaną w tym postępowaniu z punktu widzenia wszystkich przesłanek o których mowa w przepisie art. 156 k.p.a. - ze szczególnym uwzględnieniem przesłanki rażącego naruszenia prawa. Stosując się do oceny prawnej zawartej w powołanym wyroku WSA w Warszawie organ nadzorczy porównał dokonane zgłoszenie i dokumentację zdjęciową z zakresem wykonanych robót budowlanych oraz planem zagospodarowania przestrzennego, przy czym z treści ustawy zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej wynika, że badanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ograniczył do przepisu § 23 . Wskazał przy tym, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii [...] nie jest siecią ani urządzeniem uzbrojenia terenu, nie uzasadniając bliżej swojego stanowiska. Słusznie skarżąca zarzuca, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego poza § 23 zawiera regulacje zawarte w § 7 dotyczącą ustalenia zasad modernizacji , rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej. Słusznie podnosi, że aczkolwiek miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie definiuje tej infrastruktury, to jednak istnieje definicja uzbrojenia terenu zawarta w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz definicja urządzeń infrastruktury zawarta w ustawie z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, do której stosowania odsyła ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe przepisy pozostały poza rozważaniami organu, czyli poza analizą, czy kontrolowana przez organ decyzja o nakazie rozbiórki nie narusza prawa i czy ewentualne naruszenie nie nosi cech rażącego naruszenia. Wskazane przepisy były podnoszone przez skarżącą w ramach zarzutów we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Brak odniesienia się do nich powoduje, że organ również nie skontrolował prawidłowości wydania pierwszej decyzji. W tych warunkach zarzut naruszenia przez organ zasad z art. 7,8,11,12 § 1, 77, 80, i 107 § 3 znajduje uzasadnienie. Nie jest rolą Sądu dokonywanie ustaleń w sprawie, byłoby to sprzeczne z kontrolną rolą sądów administracyjnych określoną art. 1 § 1 ustawy o ustroju sądów administracyjnych. Zwłaszcza, że zaskarżona decyzja była wydana w postępowaniu administracyjnym prowadzonym po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 6 października 2006r., w sprawie o sygn.akt VII SA/Wa 1439/11. W wymienionym wyroku wskazano na potrzebę ustalenia czy kontrolowana decyzja o nakazie rozbiórki nie narusza prawa w sposób kwalifikowany, to jest rażący. W ramach tych ustaleń powinna znaleźć się analiza obowiązującego prawa miejscowego, tego zabrakło w sprawie, a co jest naruszeniem art. 153 ppsa. Takie ustalenia są przedmiotem postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji w myśl art. 156 § 1 pkt 2 kpa i nie można ich ograniczać do wybranych przepisów. Muszą one odnosić się do całej, obowiązującej na datę kontrolowanej decyzji, regulacji prawnej związanej ze wskazaną inwestycją. Jest to o tyle istotne, że na regulacjach miejscowego planu przestrzennego zostało oparte ustalenie, zawarte w decyzji nakazującej rozbiórkę, dotyczące stwierdzenia niemożności doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ dopuścił się naruszenia wyżej wymienionych przepisów postępowania w sposób mogący istotnie wpływać na wynik sprawy i z tych względów w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie miał na względzie wskazane wyżej uwagi. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 ppsa.