II SA/Gd 599/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 11 kwietnia 2012 r., nr [...], 2. określa, że wymienione w punkcie pierwszym wyroku decyzje nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 11 kwietnia 2012 r., Nr [...] Starosta działając w oparciu o wystąpienie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 4 października 2011 r. z urzędu określił dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska przez zakład przetwórstwa rybnego położony w Ł. przy ul. K. [...] prowadzony przez "A" Spółkę z o.o. z siedzibą w Ł. mierzony poza granicami terenu, na którym prowadzona jest działalność, w odniesieniu do terenów mieszkalno-usługowych na 55dB w godzinach od 6.00 do 22.00 i na 45dB w porze nocnej w godzinach od 22.00 do 6.00. Decyzja wydana została po stwierdzeniu, że poziom hałasu poza terenem zakładu przekracza normy ustalone w rozporządzeniu Ministra Środowiska dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu (Dz. U. z 2008r. nr 25 poz. 150). W uzasadnieniu decyzji powołano się na wyniki pomiarów przeprowadzonych w dniu 20 września 2011 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska Delegatura w S., które wykazały przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu w porze dziennej w dwóch punktach pomiarowych usytuowanych poza terenem zakładu odpowiednio o 2,7 dB i 5,1 dB. Organ wyjaśnił, że punkty pomiarowe 1, 2 i 3 umieszczono na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., dla którego plan przewidywał zabudowę usługową (teren oznaczony w planie symbolem 01.U) oraz punkt 5 na terenie nie objętym planem, który to teren wykorzystywany jest pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, co ustalono oparciu o wyniki przeprowadzonych oględzin w terenie w dniu 12 marca 2012 r. Uwzględniając przeznaczenie części terenu w planie oraz rzeczywiste zagospodarowanie terenu nie objętego planem organ przyjął za podstawę ustalenia dopuszczalnych norm hałasu wielkości wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. określone dla terenów mieszkaniowo-usługowych. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła "A" Spółka z o. o. z siedzibą w Ł., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na rozstrzygnięcie, w szczególności art. 7 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na odstąpieniu od obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony, niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, brak oceny prawidłowości dokonanych pomiarów emisji hałasu w zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji pomijającego ocenę wiarygodności dowodu w postaci sprawozdania z pomiarów hałasu przeprowadzonych przez inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska . i zarzuty strony oraz brak pełnego uzasadnienia prawnego, obrazę przepisów prawa materialnego - art. 115 i przepisów z nim powiązanych ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, że przepisy rozporządzenia mają bezpośrednie zastosowanie do oceny oddziaływania zakładu spółki na tereny sąsiednie, dla których Gmina Ł. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu odwołujący się stwierdził, że dokonując oceny funkcjonowania zakładu przetwórstwa rybnego na środowisko organ I instancji nie uwzględnił okoliczności, że zakład ten realizuje funkcje przewidziane dla jego terenu od kilkudziesięciu lat. Natomiast zabudowa terenów przyległych, zarówno objętych jak i nie objętych nowym miejscowym planem miała miejsce dopiero w ostatnich kilku latach. Rygorystyczne przestrzeganie norm hałasu określonych w rozporządzeniu ze względu na zmienione w ostatnich latach zasady korzystania z terenów przyległych w takiej sytuacji nie znajduje dostatecznego usprawiedliwienia. Wskazując na powyższe zarzuty odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub o przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpoznania. Rozpoznając odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 maja 2012 r., Nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że sprawa została rozstrzygnięta ponownie w wyniku uchylenia przez organ odwoławczy decyzji w tej samej sprawie wydanej przez Starostę w dniu 25 listopada 2011 r. Wskazano, że wyniki pomiarów hałasu przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w dniu 20 września 2011 r. wykazały, że hałas wywoływany pracą zakładu Spółki "A" wykracza poza nieruchomość, na której zakład ten jest zlokalizowany. Natężenie hałasu poza granicami nieruchomości zakładu wyniosło bowiem w dwóch punktach kontrolnych (na 5 zainstalowanych punktów) odpowiednio 57,7dB i 60,1dB. Według organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo zweryfikował dane wynikające ze sprawozdania Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia 22 września 2011 r. z kontrolnych pomiarów dźwięków przenikających do środowiska. Przeprowadził bowiem stosowne oględziny w dniu 12 marca 2012 r. i na ich podstawie szczegółowo określił wykorzystanie nieruchomości, na które oddziałuje praca zakładu. Organ nie dostrzegł uchybień w zastosowaniu przez organ przepisów art. 113 i 115 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie bowiem ze wskazanymi przepisami zastosowano maksymalne natężenie hałasu dla zabudowy mieszkalno-usługowej jako przeważającej w zagospodarowaniu terenów objętych planem, jak i znajdujących się poza planem. Uwzględniono także zabudowę rzeczywistą - domki letniskowe, wypoczynkowe, hotel i istniejące usługi. Ponieważ pomiary wykazały przekroczenie wielkości maksymalnych emisji hałasu, dlatego też wydano decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Wyjaśniono, że od lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku aż do końca XX wieku teren w rejonie Kanału Portowego w Ł. wykorzystywany był głównie przez Spółdzielnię "B". Jednak po likwidacji tej spółdzielni sposób zagospodarowania terenu, jak również terenów pobliskich ulega systematycznej zmianie na cele turystyczno-wypoczynkowe i tworzenie związanych z tą sferą usług. W takiej sytuacji ograniczanie emisji hałasu przez zakład produkcyjny do środowiska ma swe głębokie uzasadnienie i zgodne jest z interesem społecznym. Skargę na powyższą decyzję złożyła "A" Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a w szczególności art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez odstąpienie od obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym brak oceny prawidłowości dokonanych pomiarów emisji hałasu co do ich zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów. Zarzucono również naruszenie art. 107 § 1 i 3 poprzez brak uzasadnienia faktycznego pomijającego ocenę wiarygodności dowodu w postaci sprawozdania z pomiarów hałasu przeprowadzonych przez inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska oraz brak pełnego uzasadnienia prawnego. Wskazano również na obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 115 i przepisów z nim powiązanych ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, że przepisy rozporządzenia mają bezpośrednie zastosowanie do oceny oddziaływania zakładu produkcyjnego Spółki "A" na tereny sąsiednie, dla których Gmina Miasta Ł. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zarzucił nierozpoznanie zarzutów odwołania. Skarżący zakwestionował przede wszystkim wyniki pomiarów dokonane w dniu 20 września 2011 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska twierdząc, że przeprowadzono je sprzecznie z zasadami wynikającymi z rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, m.in. dane użyte do pomiarów nie są zgodne z wynikającymi z rozporządzenia, a pomiarów w godzinach nocnych w ogóle nie przeprowadzono. Wskazano, że błędna jest również klasyfikacja terenów akustycznie chronionych, m.in. tych z grupy "3" (zabudowa jednorodzinna z usługami). Ponadto, zarzucono, że sprawozdanie nie różnicuje w sposób dostateczny poziomu hałasu emitowanego na zewnątrz przez zakład przetwórstwa rybnego, jak i tła (strefy portowej). Według skarżącego zakład przetwórstwa rybnego od lat znajduje się w strefie portowej Portu Rybackiego w Ł. Przeważającą funkcją dla tego terenu jest funkcja związana z usługami portowymi, w tym z przetwórstwem rybnym. W toku przekształceń własnościowych z części zabudowań zakładu wydzielono budynek, który obecnie stanowi Pensjonat "C". Organy obu instancji nie dokonały w swoich uzasadnieniach wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może dokonywać tej kontroli na podstawie kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej czy stwierdzenie jej nieważności ma miejsce tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad postępowania lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty, którą określono dopuszczalny poziom hałasu przenikający z terenu zakładu przetwórstwa rybnego prowadzonego przez "A" Spółkę w Ł. w kierunku terenów o przeznaczeniu mieszkaniowo – usługowych. Asumpt do wszczęcia postępowania w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu dały kontrolne pomiary poziomu hałasu dokonane w dniu 20 września 2011 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska, które wykazały przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu w porze dziennej w dwóch punktach pomiarowych usytuowanych poza terenem zakładu o nr 1 i 2 odpowiednio o 2,7 dB i 5,1 dB. Podstawą prawną kwestionowanych rozstrzygnięć jest przepis art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Według art. 115a ust. 1 ustawy, w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N.Zgodnie z ust. 3 tego przepisu w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład. Przy czym wskazać należy, iż stosownie do art. 112a pkt 2 ustawy przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku A wyrażonym w decybelach (dB), w tym wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby: a) LAeq D - równoważny poziom hałasu dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6.00 do godz. 22.00), b) LAeq N - równoważny poziom hałasu dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22.00 do godz. 6.00). Z powyższego wynika, że decyzją wydaną w trybie art. 115a ust. 1 ustawy następuje określenie norm dopuszczalnego hałasu mających źródło w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, tj. rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Wskazać należy, iż wydając tego rodzaju decyzję właściwy organ nie nakłada na zakład nowych obowiązków, lecz jedynie stwierdza, iż zakład w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem zakładu przekracza dopuszczalny poziom hałasu dla określonego terenu objętego prawną ochroną, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. W ramach delegacji ustawowej z art. 113 ust. 1 ustawy rozporządzenie określiło zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu LDWN, LN, LAeq D i LAeq N dla następujących rodzajów terenów - przeznaczonych: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy opieki społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) na cele mieszkaniowo-usługowe. Wobec zróżnicowania dopuszczalnych poziomów hałasu w zależności od przeznaczenia terenu podlegającego ekspozycji akustycznej kluczową kwestią jest właściwe określenie przeznaczenia tego terenu. Organ stwierdza zatem pewien stan faktyczny i prawny, przyporządkowując konkretnemu zakładowi określone w powołanym rozporządzeniu dopuszczalne normy hałasu, które muszą zostać spełnione poza zakładem. Zaskarżoną decyzją organ ustalił poziom hałasu w odniesieniu do terenów mieszkaniowo-usługowych. Organ nie sprecyzował w treści decyzji, jakich konkretnie terenów dotyczy wydana decyzja, przez wskazanie terenu poszczególnych działek bądź inne oznaczenie obszarowego zakresu obowiązywania decyzji. Określenie takie jest konieczne w celu wskazania obszarowego zakresu obowiązywania decyzji i późniejszego wyegzekwowania od strony realizacji nałożonego obowiązku. Nadto, z okoliczności sprawy wynika, że zakład skarżącego nie przekraczał norm hałasu na żadnej nieruchomości o przeznaczeniu mieszkaniowo-usługowym. Wydana decyzja jest zatem wadliwa. Zgodnie z art. 114 ust. 1 ustawy przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazuje się, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1. Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu (ust. 2). Sytuację braku miejscowego planu reguluje natomiast przepis art. 115 ustawy, który stanowi, że w braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Ze sprawozdania z kontrolnego pomiaru poziomu dźwięku przenikającego do środowiska z dnia 22 września 2011 r. wynika, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska dokonał pomiarów poziomów hałasu w czterech punktach pomiarowych. Trzy pierwsze (o numerach 1, 2, 3 ) umiejscowiono na nieruchomości przy ul. K. [...], na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. pod nazwą "Ł. – S. III" w jednostce planistycznej 01.U o przeznaczeniu usługowym. Jeden punkt pomiarowy (oznaczony nr 5) usytuowano na nieruchomości przy ul. G. [...] na terenie, dla którego brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyniku przeprowadzonych w dniu 12 marca 2012 r. oględzin ustalono przeznaczenie terenu, na którym zlokalizowano ten punkt pomiarowy według rzeczywistego stanu zagospodarowania i wykorzystywania terenu, wskazując, że na tym terenie realizowana jest funkcja mieszkaniowo – usługowa. Ze sprawozdania kontrolnego wynika, że poziom hałasu został przekroczony w dwóch punktach pomiarowych o numerach 1 i 2 o 2,7 dB i 5,1 dB, położnych na nieruchomości przy ul. K. [...]. Natomiast kontrola poziomu hałasu na terenie nieruchomości położonej przy ul. G. [...] wykazała, że hałas na tej nieruchomości nie przekraczał obowiązujących norm. W sprawie brak było zatem podstaw do określenia poziomu hałasu dla nieruchomości położonej przy ul. G. [...], bowiem normy hałasu na tej nieruchomości zostały zachowane. Była to jedyna nieruchomość o stwierdzonym przez organ przeznaczeniu mieszkaniowo- usługowym. Wydana decyzja jest zatem wadliwa. Wskazać należy, że zarówno z treści art. 113 ust. 1 ustawy jak i przepisów rozporządzenia wykonawczego wynika, że obowiązujące unormowania nie przewidują określenia obowiązujących norm hałasu dla terenu o przeznaczeniu wyłącznie usługowym, Dla nieruchomości położonej przy ul. K. [...] w planie została określona wyłącznie funkcja usługowa, bez wprowadzenia funkcji mieszkaniowej. Jedynie na tej nieruchomości stwierdzono przekroczenie poziomu hałasu, jednak nie mogło ono być oceniane z punktu widzenia unormowań dotyczących terenów mieszkaniowo-usługowych, bowiem na tym terenie funkcja taka nie jest realizowana. Organ niezasadnie zatem przyjął za podstawę ustalenia dopuszczalnych norm hałasu dla tego terenu wielkości wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. określone dla terenów mieszkaniowo-usługowych. Określenie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku dla terenów o przeznaczeniu mieszkaniowo – usługowym nastąpiło zatem w niniejszej sprawie dla terenu, na którym nie stwierdzono przekroczenia norm hałasu oraz dla terenu, który nie miał przeznaczenia mieszkaniowo – usługowego, co stanowi naruszenie art. 115 a ust. 1 ustawy w związku z art. 114 ust. 1 i 2 i art. 115 ust. 1 ustawy, które miało wpływ na wynik sprawy. Organy winny poddać wnikliwej analizie rodzaje terenu składające się obszar analizowany z uwzględnieniem dyspozycji § 1 rozporządzenia i ocenić ewentualne przekroczenia dopuszczalnych według rozporządzenia norm hałasu. Organ winien uwzględnić charakter usług świadczonych w obszarze oznaczonym w planie symbolem 01.U. i rozważyć czy poziom hałasu nie przekraczał norm ustanowionych dla terenów o innym charakterze. Rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku wskazuje bowiem dopuszczalne poziomy hałasu dla zabudowy m.in. rekreacyjno – wypoczynkowej. W tej sytuacji teren oznaczony w planie symbolem 01.U o funkcji usługowej w rzeczywistości – zgodnie z postanowieniami planu - może realizować w ramach funkcji usługowej cele np. rekreacyjno – wypoczynkowe i wówczas podlegałby klasyfikacji zgodnie z normami hałasu wynikającymi z rozporządzenia. Organ prowadzący postępowanie w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu może dokonać ustaleń w zakresie pomiaru hałasu na podstawie pomiarów innego organu, dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu może być przeprowadzony poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem z art. 115a ust. 1 ustawy, organ ochrony środowiska, może stwierdzić, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu m.in. na podstawie pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. Sąd uznał za uzasadnione zarzuty skarżącego dotyczące braku właściwej oceny przez organy sprawozdania z pomiarów hałasu stanowiącego podstawowy dowód uzasadniający wydanie obu decyzji w tej sprawie. W kontrolowanej sprawie pomimo zastrzeżeń skarżącej Spółki do wyników pomiaru hałasu oraz sprawozdania sporządzonego w jego następstwie organy obu instancji nie dokonały oceny prawidłowości wykonania pomiarów. Obowiązkiem tak organu l instancji, jak i organu II instancji było sprawdzenie, czy badania przeprowadzone przez organ ochrony środowiska należy uznać za wiarygodne i przeprowadzone z zachowaniem obowiązujących w tym zakresie wymogów. Obowiązkiem organów było sprawdzenie, czy badania te zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nawet bowiem wtedy, gdy badania przeprowadza specjalistyczna jednostka posiadająca odpowiednią (specjalistyczną) wiedzę, organ administracyjny ma obowiązek ocenić logiczność argumentacji (wywodów) zawartych w takim sprawozdaniu i przestrzeganie obowiązujących przepisów prawa. (wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2012 r., II SA/Kr 1323/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaniechanie w tym zakresie narusza normę art. 80 k.p.a. Zarzut skargi, iż pomiar hałasu przeprowadzony był tylko dla pory dziennej, a nie także dla pory nocnej, jest niezasadny. Decyzja wydana na podstawie art. 115a ustawy ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. Już jednorazowe przekroczenie tego poziomu uzasadnia wydanie decyzji, o której jest mowa w art. 115a ustawy. Przepis art. 115a ust. 3 stanowi, że w decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Jak wynika z art. 112 a pkt 2 ustawy, wskaźniki LAeq D i LAeq N dotyczą odpowiednio pory dziennej i nocnej. Organ w wydanej decyzji jest zatem zobligowany określić wskaźniki zarówno dla pory dziennej jak i nocnej, niezależnie od tego, w jakiej porze, dziennej czy nocnej, nastąpiło przekroczenie norm hałasu. Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty dotyczące okoliczności związanych z następstwem w zabudowie nieruchomości. Fakt, że zakład skarżącego realizuje funkcje przewidziane dla jego terenu od kilkudziesięciu lat, natomiast zabudowa terenów przyległych, objętych nowym miejscowym planem miała miejsce dopiero w ostatnich kilku latach nie ma znaczenia dla wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska regulujące kwestie określenia poziomu hałasu nie wprowadzają bowiem żadnego rozróżnienia związanego z czasem powstawania obiektów, na które oddziałuje zakład emitujący hałas. Skarżący kwestionując przeznaczenie sąsiednich nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na możliwość kolizji z wykonywaną przez niego od lat działalnością miał prawo do wniesienia skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.). Naruszenia prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy oraz niedostatki postępowania dowodowego przejawiające się w braku rozważenia wszechstronnie całego materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy, uzasadniały uchylenie decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić ocenę prawną i wskazania zawarte w wydanym wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. W sprawie brak jest bowiem podstaw do wykonania wadliwych decyzji nakładających na stronę obowiązki. Działając w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej "A" Spółka z o.o. w Ł. kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.