IV SA/Wr 743/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Lądku Zdroju z dnia 28 czerwca 2012 r. nr XXIV/156/12 w przedmiocie rozpatrzenia skargi nauczyciela na Dyrektora Gimnazjum Publicznego w Lądku Zdroju I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej uchwały; III. zasądza od Gminy Lądek Zdrój na rzecz Wojewody Dolnośląskiego kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest uchwała Rady Miejskiej Lądka-Zdroju z dnia 28 czerwca 2012 r., nr XXIV/156/12 w sprawie rozpatrzenia skargi nauczyciela na Dyrektora Gimnazjum Publicznego w Lądku-Zdroju. Przedmiotowa uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w związku z art. 229 pkt 3 k.p.a. W przepisie § 1 tej uchwała Rada postanowiła uznać skargę za zasadną. W uzasadnieniu tejże uchwały wskazano, że, cyt.; "Komisja wysłuchała wyjaśnień obu zainteresowanych stron i stwierdziła, że Dyrektor Gimnazjum działał na niekorzyść uczniów, rodziców i skarżącego nauczyciela. Zeszłoroczne wyniki rozgrywek w Mistrzostwach Powiatu Kłodzkiego w Siatkówce Plażowej pozwalały realnie myśleć o zwycięstwie naszych gimnazjalistów również w tym roku. W takiej sytuacji dyrektor, każdej placówki oświatowej powinien zrobić wszystko aby uczniowie mogli dotrzeć na miejsce i wziąć udział w turnieju. Karygodnym działaniem ze strony Dyrektora Gimnazjum w Lądku-Zdroju było interweniowanie u organizatora turnieju aby ten nie dopuścił lądeckich gimnazjalistów, przywiezionych przez jednego z rodziców do rozgrywek. Skutkiem interwencji było przerwanie meczu i usunięcie uczniów z boiska i turnieju. Warto zauważyć, że mecz ten młodzi lądczanie wygrywali. Komisja wysłuchała również rodziców wspomnianych uczniów, którzy potwierdzili, że zaistniała sytuacja nie jest odosobnionym przypadkiem. Wyjaśnienia Dyrektora Gimnazjum dotyczące skargi a przede wszystkim interwencji u organizatora turnieju w żaden sposób nie wyjaśniły komisji postępowania skarżonego, a jedynie spotęgowały wrażenie, że kierował się on pobudkami niegodnymi pedagoga i dyrektora szkoły". Wojewoda Dolnośląski powołując się na przepis art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zaskarżył powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zarzucając naruszenie art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 229 pkt 3, art. 233, art. 234 i art. 236 k.p.a. oraz art. 31 ust. 1 pkt 1 i art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., nr 256, poz. 2572 ze zm.), organ nadzoru wniósł o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP każdy organ działa na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to m.in., iż każdy organ z urzędu przestrzega swojej właściwości i rozpatruje skargi tylko w zakresie własnej kompetencji. Organ nadzoru powołując się na przepis art. 229 pkt 3 k.p.a. stwierdził, że właściwym organem do rozpatrzenia skargi na kierownika jednostki organizacyjnej (w tym przypadku dyrektora szkoły) jest, co do zasady rada gminy, oczywiście jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Wyłączenie kompetencji rady gminy do rozpatrzenia skargi na dyrektora szkoły może nastąpić na podstawie samych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ nadzoru podkreślił, że art. 233 k.p.a. wyraźnie wyłącza załatwianie pism obywateli w ramach instytucji skarg i wniosków, jeśli dotyczą one spraw indywidualnych i pochodzą od strony; pismo takie wszczyna postępowanie administracyjne z dniem doręczenia organowi administracji państwowej (art. 61 § 3 k.p.a.). Organ wskazał, że w art. 234 k.p.a. ustanowiono zasadę, że w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne: 1) skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami kodeksu, 2) skarga pochodząca od innych osób stanowi materiał, który organ prowadzący postępowanie powinien rozpatrzyć z urzędu. Natomiast art.236 k.p.a. ostatecznie rozstrzyga właściwość organu powołanego do rozpatrzenia skargi jeżeli w sprawie toczy się postępowanie administracyjne: w przypadkach określonych w art. 233 i 234 organem właściwym do rozpatrzenia skargi jest organ uprawniony do wszczęcia postępowania lub organ, przed którym toczy się postępowanie. W dalszej części uzasadnienia skargi, organ nadzoru powołując się na przepis art. 31 i 33 ust.1 i 2 ustawy o systemie oświaty, podkreślił, że w ramach nadzoru kurator oświaty, jeżeli szkoła lub placówka albo organ prowadzący prowadzi swoją działalność z naruszeniem przepisów ustawy, może polecić, w drodze decyzji, usunięcie uchybień w wyznaczonym terminie, z zastrzeżeniem ust. 5 (art. 34 ust. 1 ustawy). W przypadku stwierdzenia niedostatecznych efektów kształcenia lub wychowania w szkole lub placówce, organ sprawujący nadzór pedagogiczny poleca dyrektorowi szkoły lub placówki opracowanie w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące, w uzgodnieniu z organem prowadzącym, programu poprawy efektywności kształcenia lub wychowania. Program musi uwzględniać uwagi i wnioski zgłoszone przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny (art.34 ust.2). Jeżeli dyrektor szkoły lub placówki nie usunie w wyznaczonym terminie uchybień, o których mowa w ust. 1, nie opracuje lub nie wdroży w określonych w harmonogramie terminach programu poprawy efektywności kształcenia lub wychowania albo nie uwzględni w tym programie zgłoszonych uwag i wniosków, organ sprawujący nadzór pedagogiczny występuje do organu prowadzącego szkołę lub placówkę z wnioskiem o odwołanie dyrektora szkoły lub placówki z końcem albo w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia (art. 34 ust. 2a). Organ nadzoru wskazał, że z zebranego materiału dowodowego dotyczącego skargi nauczyciela Gimnazjum Publicznego w Lądku-Zdroju na Dyrektora Gimnazjum wynika, że Dolnośląski Kurator Oświaty w ramach kompetencji nadzorczych w zakresie nadzoru pedagogicznego wszczął na skutek skargi E. K. w dniu 11 czerwca 2012r. postępowanie administracyjne, wykonując czynności wyjaśniające w dniu 21 czerwca 2012r. i 23 sierpnia 2012r. na terenie w/w Gimnazjum oraz załatwił przedmiotową skargę pismem z dnia 10 lipca 2012 r. (sygn. KO.WO.1410.205.2012 i uzupełniającym pismem z dnia 27 sierpnia 2012r. (sygn. KO.WO.140.205.2012). Przedmiotowa skarga była rozpatrywana, w zakresie wszystkich zawartych w niej zarzutów, w ramach sprawowanego przez Kuratora Oświaty nadzoru pedagogicznego, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o systemie oświaty. Sprawa będąca przedmiotem skargi E. K. była zatem przedmiotem rozpatrywania przez Kuratora Oświaty, który na dzień podjęcia uchwały, tj. 28 czerwca 2012r. prowadził postępowanie administracyjne w sprawie Dyrektora w/w Gimnazjum w zakresie objętym w/w skargą. Zdaniem organu nadzoru w rozpatrywanym przypadku zastosowanie powinny znaleźć przepisy art. 234 i 236 k.p.a., bowiem sprawa dotyczy nadzoru pedagogicznego i była przedmiotem postępowania prowadzonego przez Kuratora Oświaty. Zatem to ów Kurator jest jedynym organem uprawnionym do rozpatrywania skarg na działalność dyrektorów szkół w zakresie sprawowanego nadzoru pedagogicznego nad nimi, w szczególności w zakresie stanu i warunków działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkół jako całości i poszczególnych nauczycieli (art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty). Wagę problemu dostrzegł Kurator Oświaty, który na podstawie skargi wniesionej przez w/w wszczął postępowanie nadzorcze w ramach nadzoru pedagogicznego nad Dyrektorem Gimnazjum Publicznego w Lądku-Zdroju. Rada Miejska powinna zwrócić się w tej sprawie do Kuratora o przekazanie choćby wstępnych informacji dotyczących postępowania w tej sprawie, m.in. w celu ustalenia swojej właściwości (jej braku) co do możliwości rozpatrzenia tej skargi we własnym zakresie działania. Rada Miejska tego nie uczyniła, co potwierdza Przewodniczący Rady Miejskiej w piśmie z dnia 31 sierpnia 2008 r. , iż Rada nie posiada żadnych informacji w sprawie rozpatrywania skargi E. K. na Dyrektora Gimnazjum przez inny organ. Wnikający z przytoczonych wyżej przepisów brak właściwości rady gminy do rozpatrywania skarg na dyrektora szkoły w sprawach dotyczących nadzoru pedagogicznego oraz fakt wszczęcia i prowadzenia postępowania przez organ nadzoru pedagogicznego w sprawie będącej przedmiotem omawianej skargi oznacza, że organ gminy winien był zakwalifikować skargę E. K. jako czynność procesową w sprawie zawisłej przed innym organem. W konsekwencji, organ nadzoru stwierdził, że właściwym organem do rozpatrzenia skargi E. K. był Dolnośląski Kurator Oświaty, który prowadził postępowanie administracyjne w tej sprawie, w związku z czym Rada podejmując skarżoną uchwałę wkroczyła w kompetencje organu nadzoru pedagogicznego. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Lądku-Zdroju wniosła o jej odrzucenie lub oddalenie, podkreślając, że każdy organ z urzędu przestrzega swojej właściwości i rozpatruje skargi tylko w zakresie kompetencji. Wskazując na przepis art. 229 k.p.a. statuujący właściwość organów do rozpatrywania skarg, Rada stwierdziła, iż przepis ten nie określa właściwości w sposób opisowy, lecz wyraźnie organy te wymienia. Stąd zdaniem Rady, przepisy szczególne powinny w ten sam sposób wskazywać organy do rozpoznawania skarg z tego działu. Rada nie zgodziła się ze stanowiskiem Wojewody, że nadzór pedagogiczny, sprawowany przez Kuratora Oświaty, obejmuje również kwestie dotyczące właściwości rozpatrywania skarg na dyrektorów szkół, podkreślając, że ustawa o systemie oświaty, nie zawiera precyzyjnej definicji "nadzoru pedagogicznego", gdy zaś według teorii prawa administracyjnego, nadzór zawiera w sobie element kontroli, a zarazem polega na czymś więcej: nadzorujący bowiem nie tylko dokonuje porównania stanu stwierdzonego z wyznaczonym oraz wynikającej stąd oceny (pozytywnej bądź negatywnej) co do działalności nadzorowanego, lecz ponadto przysługują mu w stosunku do nadzorowanego kompetencje władcze. Nadzorujący ponosi bowiem prawną odpowiedzialność za funkcjonowanie nadzorowanych. Nadzór ma zwykle charakter systemowy, to znaczy obejmuje większą grupę organizacji, które działają w określonym celu i w sposób wzajemnie powiązany, a ponadto jest sprawowany przez instytucje, które są wewnątrz tego systemu. Odnosi się do całokształtu działalności nadzorowanych jednostek lub grupy jednostek. Kontroli tymczasem dokonuje się doraźnie, w miarę potrzeby, a więc niesystematycznie i wycinkowo. Powołano się na komentarz do art. 33 ustawy o systemie oświaty autorstwa Mateusza Pilica, gdzie stwierdzono, że nadzór pedagogiczny sprowadza się do stałego i systematycznego badania przez powołane do tego osoby lub organy, stanu, warunków i efektów prowadzonej przez szkoły i placówki działalności statutowej oraz do wywierania przez te osoby lub organy wpływu na nadzorowane jednostki w celu zapewnienia właściwego poziomu kształcenia i wychowania. Powołując się na przepis art. 229 pkt 3 k.p.a. Rada stwierdziła, że dyrektor szkoły prowadzonej przez gminę jest kierownikiem gminnej jednostki organizacyjnej, a prowadzenie szkoły przez gminę nie jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej. Wobec tego organem właściwym do rozpoznania skargi dotyczącej zadań lub działalności dyrektora szkoły prowadzonej przez gminę jest rada gminy, jak stanowi art. 229 pkt 3 k.p.a., chyba, że przepisy szczególne wskażą inny organ. Zdaniem Rady, gdyby w/w przepis określał właściwości organu w sposób opisowy, wówczas, mając na uwadze prymat przepisów szczególnych, nakazywałby szukać w nich zwierzchnika służbowego. Jednak przepis ten wskazuje radę gminy, a wobec tego ustalając właściwość organu należy szukać przepisu szczególnego, który w taki sam sposób określa organ. Powołane przez Wojewodę przepisy ustawy o systemie oświaty nie wskazują takiego organu tak jak to czyni art. 229 pkt 3 k.p.a.. Rada powołała się przy tym na stanowisko prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2006r., sygn.akt I OSK 1593/06. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r., poz.270), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Akty te są zgodne z prawem jeżeli są zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Wskazać należy, że z treści art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wynika, że uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. Granicą nieważności jest ustalenie, że jest to istotne naruszenie prawa. Powołana ustawa o samorządzie gminnym nie określa rodzaju naruszeń prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż chodzi o tego rodzaju nieprawidłowości jak np.: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów, naruszenie podstawy prawnej ich podjęcia, naruszenie przepisów prawa ustrojowego i prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów dotyczących procedury podejmowania tych aktów. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest uchwała Rady Miejskiej Lądka-Zdroju z dnia 28 czerwca 2012 r., nr XXIV/156/12 w sprawie rozpatrzenia skargi nauczyciela na Dyrektora Gimnazjum Publicznego w Lądku-Zdroju, podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w związku z art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwaną dalej k.p.a. (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Podstawowy zarzut organu nadzoru sprowadza się do stwierdzenia, że zaskarżona uchwała podjęta została z naruszeniem przepisów o właściwości. Odpowiadając na skargę strona przeciwna nie podzieliła stanowiska prezentowanego przez Wojewodę, akcentując, że Rada była uprawniona do rozpatrzenia przedmiotowej skargi. W tej sytuacji niezbędnym jest zbadanie, czy faktycznie - jak zarzuca organ nadzoru, Rada podjęła skarżoną uchwałę z naruszeniem przepisów o właściwości. Istotne jest w sprawie, że powołany w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały przepis art.18 ust.2 pkt.15 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, iż do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Oznacza to, że rada gminy tylko wówczas uprawniona jest do skorzystanie z tegoż uprawnienie i podjęcie stosownej uchwały, gdy nadano jej ustawą określone kompetencje. Zważyć przy tym należy, że przywołany w podstawie prawnej skarżonej uchwały przepis art.229 pkt 3 k.p.a., wprawdzie przyznaje radzie gminy kompetencje do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, jednakże uprawnienie to może być zrealizowane tylko wówczas, gdy przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg. Podkreślić przy tym należy, że w doktrynie prezentowany jest pogląd, iż przepis art. 229 k.p.a. - określa organy właściwe do rozpatrzenia skargi w dwojaki sposób: po pierwsze - przez odesłanie do przepisów szczególnych; po drugie - poprzez wyliczenie organów właściwych do rozpatrywania skarg dotyczących zadań lub działalności poszczególnych organów (por. J.P. Tarno (w:) W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne..., s. 280). Jednakże wyliczenie tamże zawarte spełnia rolę pomocniczą w określaniu właściwości organów, ponieważ pierwszeństwo przyznaje się przepisom szczególnym (por. B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 8 wyd. Wyd.C.H.Beck, s. 842-843). Przepisami szczególnymi mogą być zaś tylko przepisy ustawowe. W tym stanie rzeczy trafnie odwołuje się organ nadzoru do ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, zwaną dalej ustawą (Dz. U. z 2004 r., nr 256, poz. 2572 ze zm.), a które to przepisy są niewątpliwie przepisem szczególnym w rozumieniu tak cyt. wyżej art.18 ust.2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym, jak i w/wyżej art.229 pkt 3 k.p.a. Oznacza to, że Sąd w pełni podzielił szczegółową i trafną argumentację organu nadzoru, który zasadnie przyjął, że skoro zagadnienia objęte skargą wniesioną na działalność dyrektora szkoły mieszczą się w obszarze nadzoru pedagogicznego, to Dolnośląski Kurator 0światy był jedynym organem uprawnionym do rozpatrzenia owej skargi w ramach sprawowanego nadzoru pedagogicznego, w szczególności w zakresie oceny stanu i warunków działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkoły jako całości i poszczególnych nauczycieli (art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty). Stanowisko to znajduje dodatkowo potwierdzenie w art.31 ust.1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty, zgodnie z którym kurator oświaty, w imieniu wojewody, wykonuje zadania i kompetencje w zakresie oświaty określone w ustawie i przepisach odrębnych na obszarze województwa, a w szczególności sprawuje nadzór pedagogiczny nad publicznymi i niepublicznymi szkołami i placówkami oraz placówkami doskonalenia nauczycieli, w tym nad niepublicznymi placówkami doskonalenia nauczycieli o zasięgu ogólnokrajowym, które znajdują się na obszarze danego województwa. Wprawdzie w omawianej ustawie o systemie oświaty, jak zauważa rada, ustawodawca istotnie nie zawarł definicji pojęcia "nadzoru pedagogicznego" , tym niemniej w art. 33 ust. 1 i 2 tejże ustawy, ustawodawca wskazuje na czym polega nadzór pedagogiczny i jakie sprawy objęte są nadzorem pedagogicznym. Oznacza to, że sprawy, których przedmiot mieści się w zakresie określonym nadzorem pedagogicznym, rozpatrywane winny być zgodnie z regulacją ustaloną w ustawie o systemie oświaty, jako przepisie szczególnym względem w/w art.18 ust.2 pkt.15 ustawy o samorządzie gminnym , jak i przepisu art. 229 pkt 3 k.p.a.. I tak w myśl zaś art.33 ust.1 pkt.1 ustawy o systemie oświaty - nadzór pedagogiczny polega m.in. na ocenianiu stanu i warunków działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkół, placówek i nauczycieli. W powyższym zakresie, zgodnie z kolei z art.33 ust.2 pkt.7 omawianej ustawy, nadzorowi pedagogicznemu podlega zapewnienie uczniom bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki. Istotne są przy tym zatem przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. z 2003r., Nr 6, poz.69), wydanego w oparciu o delegację ustawowa określoną w art.95a w/w ustawy o systemie oświaty. W myśl bowiem przepisu § 2 tegoż rozporządzenia, dyrektor szkoły zapewnia bezpieczne i higieniczne warunki pobytu w szkole, a także bezpieczne i higieniczne warunki uczestnictwa w zajęciach organizowanych przez szkołę poza obiektami należącymi do tych jednostek. Z lektury akt sprawy przedłożonych przez Wojewodę, niewątpliwie wynika, że skarga E. K. rozpatrzona tak podjętą – zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą z dnia 28 czerwca 2012r., jak i rozpatrzona przez Dolnośląskiego Kuratora Oświaty (pismo z dnia 10 lipca 2012 r. oraz z dnia 27 sierpnia 2012 r. skierowane do w/w) , obejmowała tożsame zarzuty, a które sprowadzały się do niewłaściwego w ocenie E. K. działania Dyrektora Gimnazjum Publicznego w Lądku-Zdroju, związanego z uczestnictwem uczniów tejże szkoły w rozgrywkach – zawodach sportowych. W konsekwencji powyższych ustaleń, w pełni podzielić należy stanowisko Wojewody, że właściwym organem do rozpatrzenia skargi złożonej przez E. K. na Dyrektora Publicznego Gimnazjum w Lądku Zdroju w przedmiocie wyżej określonym był Dolnośląski Kurator Oświaty jako organ sprawujący nadzór pedagogiczny, w ramach którego zawiera się także uprawnienie do rozpatrywania skarg dotyczących procesu dydaktyczno – wychowawczego w podległych placówkach oświaty. W okolicznościach niniejszej sprawy, Rada Miejska podejmując zaskarżoną uchwałę w sprawie przedmiotowej skargi - wkroczyła w kompetencje Kuratora Oświaty jako organu nadzoru pedagogicznego, co stanowi istotne naruszenie 7 Konstytucji RP w związku z art. 229 pkt 3 i art. 236 k.p.a. oraz art. 31 ust. 1 i art. 33 ust. 1 pkt 1 i ust.2 pkt 7 ustawy o systemie oświaty i skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały. Zgodzić się także należy z organem nadzoru, że w podobnej sprawie, WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 27 stycznia 2004r., sygn.akt II S.A./Wr 1700/03 oddalającym skargę Rady na rozstrzygnięcie Wojewody w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora szkoły – przyjął, że, cyt.: "Treść pisma nazwanego skargą lub wniesionego w trybie skargowym podlega ocenie według przepisów właściwych dla sprawy, której dotyczy, np. art. 28, 61 § 3, 63 § 2 k.p.a. W przypadku takiej skargi nie powstaje właściwość organu do jej rozpatrzenia w rozumieniu art. 229 lub 230 k.p.a., lecz właściwość tę ustala się stosownie do art. 236 k.p.a. W sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne, skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami k.p.a., a skarga pochodząca od innych osób stanowi materiał, który organ prowadzący postępowanie powinien rozpatrzyć z urzędu /art. 234 k.p.a./." Mając na uwadze stwierdzone istotne naruszenie prawa, Sąd działając w oparciu o przepis art.147 § 1 i art.152 ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt.I i II sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.