II SAB/Po 69/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi B. K., W. K. na bezczynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem I. umarza postępowanie, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, III. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących kwotę [...],- ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 29 maja 2012 r. skarżący B. K. i W. K., działając przez pełnomocnika reprezentującego ich na etapie postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej PINB), wnieśli odwołanie od decyzji tego organu z dnia [...] 2012 r. znak [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie prowadzenia przez M. D. robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę na nieruchomości położonej w B. przy ul. D.. Odwołanie opatrzone zostało datą 29 maja 2012 r. i w tym samym dniu wpłynęło do organu I instancji. PINB w K. przy piśmie z dnia 04 czerwca 2012 r. przekazał odwołanie do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB). Z prezentaty wpływu zamieszczonej na odwołaniu wynika, iż do siedziby WWINB powyższa korespondencja wpłynęła w dniu 06 czerwca 2012 r. Pismem z dnia 31 sierpnia 2012 r. B. i W. K. wnieśli zażalenie na bezczynność WWINB w związku z nierozpatrzeniem przedmiotowego odwołania w terminie. Zażalenie wpłynęło do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) w dniu 03 września 2012 r. (k. nr 60 akt administracyjnych). GINB postanowieniem z dnia [...] 2012 r. znak [...] nie wyznaczył WWINB dodatkowego terminu rozpatrzenia odwołania uznając, iż jest to zbędne w sytuacji, gdy organ ten zawiadomił strony postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie i podając przyczynę zwłoki wskazał nowy termin załatwienia sprawy. Postanowienie GINB wpłynęło do WWINB w dniu 15 października 2012 r. WWINB rozpatrzył odwołanie wydając w dniu [...] 2012 r. decyzję Nr [...]. Decyzja doręczona została pełnomocnikowi skarżących w dniu 12 października 2012r. W dniu 04 października 2012 r. B. i W. K., w których imieniu działał profesjonalny pełnomocnik będący radcą prawnym, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność WWINB, żądając rozpoznania odwołania, uwzględnienia przez organ skargi na bezczynność w trybie autokontroli, a w przypadku nie skorzystania z powyższego trybu, uwzględnienia przez Sąd przedmiotowej skargi oraz zobowiązanie organu do załatwienia sprawy we wskazanym przez Sąd terminie, jak również zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości stawki minimalnej. W skardze zawarto również żądanie stwierdzenie przez Sąd, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz żądanie wymierzenia WWINB grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 12 § 2 i art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) poprzez ich niezastosowanie. Pełnomocnik skarżących podniósł, iż przedmiotowe odwołanie zostało w dniu 4 czerwca 2012 r. przekazane przez PINB w K. do organu II instancji, lecz pomimo upływu czterech miesięcy sprawa nie jest załatwiona. W odpowiedzi na skargę WWINB wniósł w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając stanowisko co do konieczności odrzucenia skargi WWINB podniósł, że skarżący nie wyczerpali trybu przewidzianego przepisami k.p.a., bowiem skarga wniesiona została przedwcześnie - przed rozpatrzeniem przez GINB ich zażalenia na bezczynność organu w przedmiotowej sprawie. WWINB wskazał, że skarga wniesiona została w dniu 05 października 2012 r., natomiast GINB w dniu [...] 2012 r. wydał postanowienie znak [...]. WWINB podniósł, iż w tej sytuacji warunek określony w art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie został spełniony. Wskazując na bezzasadność skargi WWINB wyjaśnił, iż po wpłynięciu odwołania do siedziby Inspektoratu organ pismem z dnia 12 czerwca 2012 r. wezwał pełnomocnika skarżących do przesłania pełnomocnictwa upoważniającego go do ich reprezentowania w sprawie. Żądane pełnomocnictwo wpłynęło do Inspektoratu w dniu 18 czerwca 2012 r. Pismem z dnia 03 lipca 2012 r. WWINB zlecił organowi I instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w celu uzyskania dodatkowych dowodów i materiałów, istotnych dla rozpatrzenia sprawy. Żądane informacje i dokumenty wpłynęły do Inspektoratu w dniu 26 lipca 2012 r. Pismem z dnia 14 sierpnia 2012 r. WWINB zawiadomił strony o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów (art. 10 k.p.a.). Pismem z dnia 10 września 2012 r. WWINB wezwał osobę sporządzającą ekspertyzę techniczną wykorzystaną na etapie postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji, do pisemnego wyjaśnienia kwestii nieścisłości zawartych w tym opracowaniu poprzez podanie w oparciu o które z rozporządzeń w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ekspertyza została sporządzona. Żądanej odpowiedzi autor ekspertyzy udzielił pismem z dnia 16 września 2012 r., które do Inspektoratu wpłynęło w dniu 2 października 2012 r. Pismem z tego samego dnia WWINB zawiadomił strony o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, w terminie trzech dni od doręczenia zawiadomienia (art. 10 kpa). Decyzję wydano w dniu [...] 2012 r. Na rozprawie przeprowadzonej przez tut. Sąd przedstawiciel WWINB podtrzymał powyższe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl § 2 tego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozpoznawanej sprawie skarga na bezczynność wniesiona została w związku z wniesionym przez stronę skarżącą odwołaniem od decyzji, którą umorzono postępowanie administracyjne prowadzone przez organ nadzoru budowlanego I instancji. Zarzut bezczynności dotyczy WWINB, a więc organu, do którego właściwości należy rozpatrzenie przedmiotowego odwołania. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. warunkiem wniesienia skargi na bezczynność było wniesienie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Przed wniesieniem przedmiotowej skargi pełnomocnik strony skarżącej w dniu 31 sierpnia 2012 r. wniósł bezpośrednio do organu wyższej instancji (GINB) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez WWINB. Zażalenie wniesione zostało w sytuacji, gdy pismem z dnia 14 sierpnia 2012 r. WWINB zawiadomił strony postępowania, zgodnie z art. 10 §1 k.p.a., o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, wyznaczając termin 7 dni na skorzystanie z tego uprawnienia oraz informując, iż po tym terminie zostanie wydana decyzja administracyjna (k. nr 58 akt admin.). Strony postępowania, w tym pełnomocnik strony skarżącej, zawiadomienie to odebrały w dniu 20 sierpnia 2012 r. (k. nr 58a, 58b, 58c), zatem z dniem 27 sierpnia 2012 r. termin ten upłynął i po tym dniu należało oczekiwać wydania decyzji. Tymczasem z akt administracyjnych sprawy wynika, że po upływie tego terminu WWINB za konieczne uznał uzyskanie wyjaśnień od osoby sporządzającej na potrzeby postępowania ekspertyzę techniczną i pismem z dnia 10 września 2012 r. wezwał tą osobę do pisemnego wyjaśnienia ujawnionych nieścisłości w ekspertyzie. Wezwanie przesłano do wiadomości stronom postępowania wraz z informacją, że wniesione odwołanie zostanie rozpatrzone najpóźniej do dnia 03 października 2012 r. (k. 59 akt admin.). Niewątpliwie prawo wniesienia zażalenia powstaje z momentem upływu podstawowego lub dodatkowego terminu załatwienia sprawy. W tym miejscu zauważyć należy, iż informując o zakończeniu postępowania dowodowego pismem z dnia 14 sierpnia 2012 r. WWINB nie wskazał, w jakim terminie decyzja zostanie wydana. W tych okolicznościach, przy uwzględnieniu kolejnych czynności organu podjętych dopiero w dniu 10 września 2012 r., uznać należało, że zażalenie na niezałatwienie sprawy wniesione zostało w okresie faktycznej bezczynności organu, która wynikała z jego winy. Skarga wniesiona została w dniu 04 października 2012 r., a więc po upływie miesiąca od wniesienia przez stronę skarżącą zażalenia z dnia 31 sierpnia 2012 r., które wpłynęło do GINB w dniu 03 września 2012 r. (k. nr 60 akt admin.). Okoliczność, że skarga wniesiona została przed rozpatrzeniem przez GINB zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie nie ma znaczenia dla oceny jej dopuszczalności. Dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest bowiem wykazanie złożenia przez stronę skarżącą stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia, co w rozpatrywanym przypadku miało miejsce. Podkreślenia wymaga, iż przepisy p.p.s.a. nie uzależniają wniesienia skargi na bezczynność od rozpoznania tego zażalenia, jak również od upływu określonego czasu od jego wniesienia. Zatem podniesiony w odpowiedzi na skargę zarzut przedwczesności skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać również należy, iż przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu (lub na przewlekłość postępowania) nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego zażalenia przez właściwy organ wyższego stopnia (por. postanowienie NSA z 22.02.2012 r. sygn. akt I OSK 207/12 – dostępny na stronach internetowych NSA: Baza orzeczeń). W świetle powyższego skarga na bezczynność WWINB w przedmiotowej sprawie, jako dopuszczalna i wniesiona z zachowaniem wymogu określonego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., podlega merytorycznej ocenie. Przeprowadzając taką ocenę zważyć należy, że w dniu [...] 2012 r. WWINB zakończył postępowanie odwoławcze wydając decyzję Nr [...]. Mając na uwadze powyższe nie budzi wątpliwości, że bezprzedmiotowe stało się rozpoznawanie skargi w zakresie obejmującym żądanie nakazania WWINB wydania decyzji w rozpatrzeniu odwołania skarżących od decyzji PINB w K. z dnia [...] 2012 r. Oznacza to, że bezczynność będąca przedmiotem tej skargi przestała istnieć, a tym samym postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie wyznaczenia organowi terminu do wydania decyzji stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). Jednocześnie należy zauważyć, że w świetle aktualnego brzmienia art. 149 p.p.s.a. wydanie decyzji przez organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi nie powoduje, iż postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe w całości. Zważyć bowiem należy, iż w sprawie ze skargi na bezczynność (lub przewlekłe prowadzenie postępowania) sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego, ocenia czy w sprawie wystąpiła bezczynność (lub przewlekłe prowadzenie postępowania) oraz na podstawie tej oceny, stosownie do okoliczności sprawy, podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 p.p.s.a., jeżeli nie ma podstaw do odrzucenia albo oddalenia skargi, bądź umorzenia postępowania sądowego. Przepis art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 4171 § 3 K.c., wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Należy więc przyjąć, iż wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12 – dostępne na stronach internetowych NSA w: Baza orzeczeń). W przedmiotowej skardze pełnomocnik skarżących zawarł żądanie orzeczenia przez Sąd, że bezczynność skarżonego organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz żądanie wymierzenia temu organowi grzywny. W tych uwarunkowaniach Sąd zobowiązany był do przeprowadzenia w powyższym zakresie oceny postępowania przeprowadzonego przez WWINB w związku z odwołaniem skarżących od decyzji PINB w K. z dnia [...] 2012 r. Sąd w tej sprawie obowiązany był zatem do oceny, czy rozpoznając odwołanie skarżących WWINB dopuścił się bezczynności i czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl przepisu art. 35 ust. 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu, odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w prawem przewidzianym terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Dla uznania bezczynności organu odwoławczego niezbędnym jest pozytywne ustalenie, że organ ten w terminie określonym w art. 35 § 3 kpa nie wydał decyzji w trybie art. 138 k.p.a. Wskazane terminy mogą być przedłużane na zasadach określonych w art. 36 § 1 k.p.a., albo mogą być wyznaczane terminy dodatkowe zgodnie z art. 37 § 2 Kodeksu. Bieg omawianych terminów ulega wstrzymaniu w przypadkach uregulowanych w art. 35 § 5 k.p.a., przy czym pokreślić trzeba, że okoliczności zwalniające organ administracji publicznej z zarzutu bezczynności muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny. O ile organ administracyjny ma załatwić sprawę przez wydanie decyzji i nie czyni tego w terminie określonym w art. 35 lub wyznaczonym zgodnie z art. 36 k.p.a., pozostaje w bezczynności. Należy w tym miejscu podkreślić, iż o bezczynności organu można mówić zarówno wtedy, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności, do których był zobowiązany, jak również wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie, lecz nie zakończył go wydaniem stosownej decyzji. W badanym przypadku w pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotowe odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do WWINB w dniu 06 czerwca 2012 r. Ponieważ wnoszący odwołanie pełnomocnik skarżących nie przedłożył wraz z odwołaniem dokumentu potwierdzającego jego umocowanie do działania w sprawie, WWINB wezwał pełnomocnika do uzupełnienia tego braku. Tym samym od dnia wpłynięcia do organu pełnomocnictwa udzielonego J. K. przez skarżących, co nastąpiło w dniu 18 czerwca 2012 r., należy liczyć miesięczny termin na załatwienie sprawy przez organ odwoławczy. Kolejną czynność WWINB podjął w dniu 03 lipca 2012 r. (czyli po dwóch tygodniach od uzupełnienia odwołania), zwracając się do organu I instancji o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Żądane tym pismem materiały od PINB w K. wpłynęły do organu w dniu 26 lipca 2012 r. W dniu 14 sierpnia 2012 r. (czyli po kolejnych dwóch tygodniach braku aktywności organu) zawiadomiono strony postępowania (na podstawie art. 10 k.p.a.) o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, informując że po upływie 7 dni od doręczenia zawiadomienia zostanie wydana decyzja administracyjna. Termin ten, uwzględniając daty doręczenia zawiadomień, upływał w dniu 27 sierpnia 2012 r. Pismem wysłanym w dniu 11 września 2012 r. (czyli po kolejnych dwóch tygodniach – braku aktywności) organ wezwał osobę sporządzającą ekspertyzę techniczną do udzielenia wyjaśnień, jednocześnie informując strony o przedłużeniu terminu zakończenia sprawy do dnia 03 października 2012 r. Wezwanie to doręczono biegłemu w dniu 13 września 2012 r., którego odpowiedź na wezwanie wpłynęła do WWINB w dniu 02 października 2012 r. Decyzja WWINB wydana została w dniu [...] października 2012 r., zatem po upływie wyznaczonego przez organ terminu załatwienia sprawy, który to termin na dzień 03 października 2012 r. organ ustalił w doręczonym wcześniej stronom zawiadomieniu z dnia 11 września 2011 r. Nastąpiło to niemalże czterech miesiącach od uzupełnienia przez pełnomocnika skarżących braku odwołania. Powyższe okoliczności, w opinii Sądu, mają podstawowe znaczenie dla oceny, czy również na etapie wniesienia skargi (4 października 2012 r.) organ pozostawał w bezczynności. Na gruncie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przyjmuje się bowiem, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowniej czynności. Jak wyżej wskazano, taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie na etapie wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie i miała również miejsce na etapie wniesienia skargi. Podkreślić należy, iż z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia po upływie ustawowych terminów przewidzianych dla załatwienia sprawy administracyjnej, niezależnie od tego, jakie były jej powody i w jakim stopniu organ wykazywał się aktywnością podczas prowadzonego postępowania, którego jednak nie zakończył. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia z dnia 2 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Kr 5/12 (Lex nr 1145976). W realiach rozpatrywanej strony zgodnie z zawiadomieniem z dnia 10 września 2012 r. WWINB powinien rozpatrzeć odwołanie, a więc wydać decyzję do dnia [...] października 2012 r. Decyzja wydana została w dniu [...] października 2012 r., zatem po tym terminie, co również z tej przyczyny nakazuje uznać, że skarga na bezczynność była uzasadniona. W przedstawionych okolicznościach nie można jednakże uznać, że bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa oraz, że ziściły się przesłanki do wymierzenia grzywny w oparciu o przepis art. 149 §2 p.p.s.a., czemu Sąd dał wyraz w punkcie II sentencji wyroku. Sąd miał na uwadze, iż pierwsze zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego wystosowano do stron w terminie dwóch miesięcy od dnia uzupełnienia odwołania przez pełnomocnika skarżących, o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy strony były zawiadamiane, a zaistniałe opóźnienie w znacznej mierze nie nastąpiło z winy organu, lecz z przyczyn obiektywnych – oczekiwania na nadesłanie przez organ I instancji żądanych materiałów oraz na wyjaśnienia autora ekspertyzy, które wpłynęły do WWINB dopiero w dniu 02 października 2012 r. Przedłużające się postępowanie nie było zatem spowodowane całkowitym zaprzestaniem działań ze strony organu, które można by określić jako oczywiste i rażące. Organ, choć z nieuzasadnionymi przestojami, to jednak konsekwentnie podejmował się działań mających na celu załatwienie sprawy i nie były to działania, które można uznać za zbędne. Mając powyższe na względzie Sąd na postawie art. 149 § 1 zd.2 p.p.s.a. orzekł, że bezczynność WWINB nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). O zwrocie kosztów postępowania (pkt III wyroku) postanowiono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Stosownie do tych przepisów przyznano skarżącym poniesione przez nich koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.), na które złożyły się: uiszczony wpis - 100 zł oraz opłata od pełnomocnictwa - 17 zł. Tytułem wynagrodzenia radcy prawnego zasądzono kwotę 240 zł mając na uwadze charakter powyższej sprawy, który uzasadniał przyznanie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości stawki minimalnej określone w treści powyższego rozporządzenia, co jest zgodne z żądaniem pełnomocnika skarżących.