II SA/Gl 1428/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy dotyczącej warunków zabudowy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Po rozpatrzeniu zażalenia A. S. (nazwanego przez skarżącego skargą) na bezczynność Burmistrza Miasta K. w przedmiocie złożonego przez niego wniosku o ustalenie warunków zabudowy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., działając na podstawie art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - zwanej dalej KPA), wydało postanowienie z dnia [...] r., nr [...], zgodnie z którym uznano wniesione przez skarżącego zażalenie za nieuzasadnione. W dniu 25 października 2012 r. A. S. wniósł za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. skargę między innymi na powyższe rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 § 1 KPA po rozpatrzeniu pisma skarżącego z dnia 17 września 2012 r., które to pismo organ potraktował zgodnie z jego treścią jako zażalenie na przewlekłe prowadzenie przez Burmistrza Miasta K. dwóch postępowań administracyjnych, w tym w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej przez skarżącego inwestycji. Stosownie do treści art. 37 § 2 KPA właściwy do rozpatrzenia zażalenia organ albo uznaje je za uzasadnione i wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, albo uznaje zażalenie za nieuzasadnione. Zażalenie to jest szczególnym środkiem zaskarżenia, odrębnym od przewidzianego w art. 141 – 144 KPA, nie jest ono bowiem wnoszone celem zaskarżenia postanowienia wydanego przez organ administracji publicznej. Środek ten przysługuje stronie postępowania w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a zakres czynności podejmowanych przez organ jest ściśle określony treścią art. 37 § 2 KPA. Postępowanie wszczęte w trybie art. 37 KPA jest kwestią procesową i incydentalną w stosunku do przedmiotu postępowania administracyjnego, a złożenie zażalenia w tym trybie stanowi warunek skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie należy ono do żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a, bowiem zgodnie z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 § 1 i 2 KPA nie służy na nie zażalenie, nie jest to również, jak wskazano powyżej, postanowienie kończące postępowanie administracyjne czy rozstrzygające istotę sprawy. Brak jest również podstawy do wniesienia skargi na to postanowienie w innych przepisach. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga A. S. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Dalej wskazać należy, że stosownie do treści art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ma wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1084/12, z dnia 20 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 619/12, z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 788/09). Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie daje podstaw do uwzględnienia skargi. Sytuacja taka ma miejsce zdaniem Sądu w szczególności, kiedy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co jak wykazano powyżej nastąpiło w niniejszym postępowaniu. Na marginesie należy wskazać skarżącemu, że jego skargi wniesione w jednym piśmie z dnia 25 października 2012 r. zostały rozdzielone na podstawie zarządzeń z dnia 28 listopada 2012 r. oraz z dnia 15 stycznia 2013 r. i obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach toczą się cztery odrębne postępowania dotyczące: 1) postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] , będącego przedmiotem niniejszego postępowania; 2) postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...], prowadzone pod sygn. akt II SA/Gl 1427/12; 3) bezczynności Burmistrza Miasta K. w przedmiocie niezałatwienia sprawy dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, prowadzone pod sygn. akt II SAB/Gl 2/13; 4) bezczynności Burmistrza Miasta K. w przedmiocie niezałatwienia sprawy dotyczącej warunków zabudowy terenu, prowadzone pod sygn. akt II SAB/Gl 3/13. Skarga na postanowienie wymienione w punkcie 2 została skierowana na posiedzenie niejawne, podobnie jak w niniejszym postępowaniu, natomiast obu skargom na bezczynność (punkt 3 i 4) został nadany dalszy bieg, akta przedstawiono bowiem Referendarzowi sądowemu celem rozpatrzenia wniosków o przyznanie prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze działając na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji. O odmowie przyznania prawa pomocy w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 247 p.p.s.a.