III SA/Gl 1870/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi A sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. UZASASNIENIE Skargą z [...] r. pełnomocnik Syndyka Masy Upadłości "A" Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. Nr [...]. Decyzją tą Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. z [...]r. Nr [...]. Z kolei tą decyzją Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. uchylił w całości swoją decyzję z [...] r. Nr [...] określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008r. w wysokości [...] zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika: - w terminie 60 dni w kwocie [...] zł, - w terminie 180 dni w kwocie [...] zł i określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008r. w wysokości [...] zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika: - w terminie 60 dni w kwocie [...] zł, - w terminie 180 dni w kwocie [...] zł. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny: W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej w spółce "A" w zakresie prawidłowości wywiązywania się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego organ zakwestionował zasadność dokonania zwrotu podatku VAT za okres od 01.06.2008r. do 30.06.2008r. Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. wydał w dniu [...] r. decyzję Nr [...] określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008r. w wysokości [...] zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika: - w terminie 60 dni w kwocie [...] zł, - w terminie 180 dni w kwocie [...] zł. W w/w decyzji organ I instancji zakwestionował: - wewnątrzwspólnotową dostawę towarów dokumentującą dostawy prętów żebrowanych dla Z. Z. "B", T. ul. [...], Słowacja, nr identyfikacyjny VAT [...] skorygowany [...] o wartości netto [...] zł (faktura nr [...] z dnia [...] r. oraz nota korygująca z dnia [...] r. nr [...]), opodatkowanej przez Spółkę stawką 0% zamiast 22% (art. 13 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług). - import usług oraz nabycie towarów i usług pozostałych, tj. usług transportu kolejowego wykonanych w kwietniu 2008r. na trasie A. (Rosja) – M. (granica Białorusi i Polski) przez kontrahenta "C", [...],[...] T., Estonia, nr identyfikacyjny VAT [...], udokumentowanych fakturą nr [...] z dnia [...] r. na kwotę [...] EUR, do której Spółka wystawiła fakturę wewnętrzną nr [...] z dnia [...] r. na kwotę netto [...] zł i podatek VAT [...] zł opodatkowanych w kraju zamiast w miejscu świadczenia usług, tj. Rosji i Białorusi (art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług). Na powyższą decyzję strona nie wniosła odwołania. W dniu [...] r. Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. otrzymał protokół kontroli podatkowej przeprowadzonej u strony przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od [...] r. do [...] r. Organ uznał, że w trakcie w/w postępowania kontrolnego ujawniono nowe okoliczności faktyczne, które istniały w chwili wydania decyzji z dnia [...] r., a nie były znane organowi podatkowemu wydającemu ostateczną decyzję. Za takie okoliczności organ uznał deklarowane przez Spółkę dostawy do firmy "D" s.r.o., w szczególności brak wywozu poza granice kraju sprzedanych towarów, dla których spółka zadeklarowała wewnątrzwspólnotową dostawę. W związku z powyższym Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. działając na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O. p. postanowieniem z dnia [...]r. wznowił z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2008r. Następnie decyzją nr [...] organ I instancji uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...]r. Nr [...] oraz określił niższą kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008r., w tym do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika o [...]zł w przypadku zwrotu w terminie 60 dni, o [...]zł w przypadku zwrotu w terminie 180 dni. Pismem z dnia [...]r. skarżąca wniosła odwołanie od w/w decyzji, wnosząc o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania, - uchylenie postanowienia Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. Nr [...]. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 42 ustawy o podatku od towarów i usług w wyniku jego błędnej wykładni, 2) przepisów postępowania, tj. art. 122 i 187 § 1 O. p. wskutek dokonania ustaleń sprzecznych ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym w wyniku przyjęcia, iż przedstawione przez skarżąca dokumenty nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu transakcji, a także wskutek przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia błędnych konkluzji stwierdzających między innymi, iż: a/ w przypadku transakcji z firmami "D" s.r.o. nie doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, a dokonano dostawy do nabywców krajowych, b/ pracownicy i zarządzający mieli pełną świadomość, że do wewnątrzwspólnotowej dostawy nie dochodzi i biorą udział w oszustwie, godząc się na taki stan rzeczy ze względu na zysk wynoszący z jednej strony z obniżonej stawki podatku VAT z drugiej z nierynkowych cen zakupu i sprzedaży towarów, c/ podatnik z pełną świadomością, fałszując dokumentację księgową, uczestniczył w obrocie środkami pieniężnymi poza kontrolą państwową dokonywaną za pośrednictwem systemu bankowego, 3) przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 127, art. 130 § 3, art. 136, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i 2, art. 191, art. 199 a § 1, art. 208 § 1 O.p., albowiem postępowanie organu podatkowego I instancji dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu taktycznego w sprawie i pozbawiło prawa podatnika do czynnego udziału w postępowaniu, zaś decyzja organu I instancji nie odpowiada warunkom ustawy z uwagi na naruszenie art. 210 § 4 O.p., 4) wydanie nowej decyzji z naruszeniem przepisu art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt. 5 O.p. w związku z brakiem nowych dowodów i nowych okoliczności taktycznych do wznowienia postępowania Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. Nr [...]. Mając na uwadze wszystkie okoliczności sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w K. uznał, że odwołanie nie jest zasadne i decyzją z [...]r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ uznał, że przesłanki z art. 240 § 1 O.p. zostały spełnione ponieważ w sprawie ujawniły się nowe okoliczności o których nie wiedział organ w chwili wydawania decyzji. W wyniku wznowionego postępowania organ I instancji ustalił bowiem, że faktury VAT: - nr [...] na kwotę [...] zł, - nr [...] na kwotę [...] zł, wystawione na rzecz "D" s.r.o., [...],[...] P., [...], uwzględnione w rozliczeniu podatku od towaru i usług za czerwiec 2008r. nie dokumentują wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (dostawy blachy czarnej), zdefiniowanej w art. 13 ustawy o podatku od towarowi usług, o czym świadczą następujące fakty: - Firma "E" Transport-Spedycja K. S. wykazana na listach przewozowych jako wykonująca usługi transportowe wyrobów stalowych na rzecz "D" s.r.o., nie dokonała transportu towarów udokumentowanych fakturami VAT: nr [...] oraz nr [...], gdyż w okresie od stycznia do września 2008r. firma ta bowiem wykonywała usługi transportu środkami transportu używanymi na podstawie umów dzierżawy o nr rej.: [...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] - innymi niż wymienione na listach przewozowych stwierdzających dostarczenie towaru, tj. [...] (dot. faktury nr [...] i [...] (dot. faktury nr [...]). - A. P. - właściciel firmy ""F"" z siedzibą w D. oraz właściciel pojazdu o nr rej. [...] (wykazanego na fakturze nr [...]) przesłuchany w dniu [...]r. w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zeznał, że transportu stali dokonywał na rzecz "E" Transport- Spedycja K. S. na podstawie umowy zawartej w dniu [...]r. (umowa dotyczyła przewozu stali na terenie kraju), usługi te wykonywał osobiście w/w środkiem transportu, nie posiadał licencji na wykonywanie transportu międzynarodowego, towar był odbierany w S. i w Z., a zawożony do W. , nigdy nie zawoził towaru w miejsce wskazane jako miejsce przeznaczenia na dokumencie CMR i nigdy nie wyjeżdżał za granicę, - Z. S. (kierowca pojazdu o nr rej. [...]) przesłuchany w dniu [...]r. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w K. zeznał, że w latach 2007-2009 był zatrudniony wyłącznie w "G" Sp. z o.o. z siedzibą w S., (działalność prowadzona była w D.) na stanowisku kierowcy, nie był zatrudniony w innej firmie i dla innej firmy nie wykonywał transportu, nigdy nie wystąpiła sytuacja, w której na dokumencie CMR występowała inna firma transportowa niż "G" lub inny nr rej. samochodu, gdyż ten numer rejestracyjny zawsze wypisywał sam, - W. W., kierowca zatrudniony w spółce "G" w dniu [...]r. zeznał, że firma "G" posiadała licencję na transport międzynarodowy na potrzeby własne. Firma ta zajmuje się handlem stalą, nie jest firmą transportową. Świadek nie przypomina sobie, czy stal, którą ładował w firmie "A" wywoził za granicę oraz czy był to transport krajowy, - S. C. (kierowca zatrudniony w "G" Sp. zo.o. ) w dniu [...] r., zeznał, że nigdy nie wykonywał transportu wyrobów stalowych z "A" za granicę, z tej firmy woził towar po Polsce. Nie dostał żadnego dokumentu CMR, w którym jako nadawca towaru byłaby wskazana spółka "A". Świadek nie słyszał, żeby kierowcy z firmy "G" wyjeżdżali za granicę z towarem załadowanym w spółce "A", kierowcy tam towar głównie przywozili, - T. J. przesłuchany w Urzędzie Kontroli Skarbowej w K. w dniu [...] r. zeznał, że w okresie od 10/2007 - 6/2009 wykonywał transport prętów żebrowanych z firmy "A" do Czech i na Słowację na podstawie dokumentów CMR. Dla firmy "A" ładował się w bazie w Z. Świadek nie pamięta miejscowości, do których jeździł ani firm, - zamówienia z firmy "D" s.r.o., były składane w języku polskim, przesyłane faksem z aparatów znajdujących się w Polsce. Według ustaleń organu I instancji: - nr telefonu [...] należał do "H", - nr telefonu [...] należał do A. i K.F., - nr telefonu [...] należał do Zakładu Produkcyjno - Usługowo - Handlowego "I" K.C, M.C., [...] S., ul. [...], prowadzący działalność gospodarczą o profilu: jadłodajnie, bary uniwersalne, szybkiej obsługi, przekąskowe mleczne, bistra itp., - na zamówieniach znajduje się pieczęć spółki "D" s.r.o. brak jest podpisu przedstawiciela spółki, występuje jedynie parafka oraz sporadycznie podpis M. B.. Zamówienia składane osobiście na firmowym papierze podpisane zostały imieniem i nazwiskiem M. C. - prokurenta. Z informacji administracji czeskiej formularz SCAC 2004 wynika, że "D" s.r.o. jest zarejestrowana dla celów podatku VAT od [...] r. Firma ta nie znajduje się pod wskazanym adresem: [...], P. (pod ww. adresem mieści się firma "J" s.r.o. oferująca usługi administracyjne). Spółka ta nie złożyła żadnej deklaracji VAT od momentu rejestracji nie reaguje też na wezwania organu skarbowego. M. C. - wspólnik "D" s.r.o. przesłuchany w ABW zeznał, że firma "D" zajmowała się handlem stalą oraz kupowała od firmy "A" pręty żebrowane. Do przewozu zakupionej stali na teren Czech świadek wynajmował firmę przewozową " "E"" z/s w M.. Na drukach CMR w miejscu dostawy towaru było wypisane tylko "Czechy". Świadek nie wie gdzie dalej towar był wieziony oraz komu sprzedawany. Nie zna też odbiorców, - M. C. zeznał, iż około 95 % zakupionego przez "D" towaru po wywiezieniu do Czech wróciło z powrotem do Polski, a wnioskował to z tego, że w czeskich organach skarbowych nie były składane żadne deklaracje podatkowe. O tym, że towar wraca do Polski, świadek o tym przekonał się naocznie, kiedy pojechał samochodem do Czech za samochodem który wiózł do Czech zakupioną przez "D" stal. Zeznał, że ten samochód ze stalą dojechał na parking przed O. przed hutą w O. i tam na tym parkingu całość towaru została przeładowana przy użyciu dźwigu na inny samochód i który to samochód przejechał przez granicę i wjechał na terytorium Polski, - K. J. - (drugi wspólnik. "D" s.r.o.) przesłuchany w dniu Urzędzie Kontroli Skarbowej w K. w charakterze świadka zeznał, że w spółce nie wykonywał żadnej działalności, tylko dwukrotnie zawoził pieniądze do kasy spółki "A" w Z.. Świadek nie przypominał sobie, aby tworzył jakieś dokumenty związane ze spółką "D" lub podpisywał odbiór dokumentów w imieniu tej nie uczestniczył w jakichkolwiek rozmowach handlowych związanych ze spółką "A", ani żadnych innych podmiotów. K. J. nie potrafił powiedzieć, na czym konkretnie polegała działalność spółki "D", skąd był kupowany towar ani gdzie zakupiony towar trafiał, - R.M. - zastępca dyrektora działu handlowego w firmie "A" przesłuchany w zakresie kontaktów z firmą "D" s.r.o. zeznał że " kojarzę tą firmą. Tam przedstawicielem był M. C.. Z całą pewnością były tam transakcje jeszcze, gdy ja tam pracowałem. Pan C. pojawiał się bardzo często.(...), Poznałem też jego syna, który był kolegą I. L. L. i S. do "A" to ja ściągnąłem (...), ale nie zwróciłem uwagi, żeby poświęcali więcej czasu na "D", czy na kontakty z C.. Dopiero potem skojarzyłem te powiązania. " Odnośnie nabywców zagranicznych M. zeznał:,, Tym zajmowali się handlowcy w Z.. Miałem ich doglądać, ale sytuacja, że mam się przenieść z działem z K. nie do końca mi odpowiadała. Wiem, że ich działania były nieprawidłowe, kilkukrotnie sygnalizowałem, że na rynku obrotu stalą zdarzają się takie sytuacje, ze towar, który ma trafić za granicę praktycznie nie wyjeżdża z kraju. Tym zajmowały się firmy, które potem znikły, również transportowe, które poświadczyły na CMR nieprawdę. Gdy sygnalizowałem tą sprawę panu S. (prezesowi zarządu), powiedział, że konsultował to z księgową p. S. W wyniku takich rozmów pani S. przesłała pracownikom mail jakie dokumenty powinny być zbierane w celu udokumentowania wywozu, ale skończyło się tylko na stronie dokumentacyjnej, a przecież od tej strony może być wszystko w porządku, ale towar faktycznie nie wyjeżdża.(...). Wszystkie te transakcje z czeskimi i słowackimi firmami odbywały się gotówkowa, dokumentowane były dziwnymi CMR więc zapalała mi się lampka ostrzegawcza. Procedura kontaktów z normalnymi kontrahentami wyglądała w ten sposób, że firma była sprawdzana, kontrakt ubezpieczony, a w przypadku tych firm zagranicznych to wszystko odbywało się poza wszelkimi procedurami, więc ja nie miałem praktycznie nadzoru nad działaniem handlowców. Jak pytałem zarząd, czy wszystko jest w porządku to odpowiadano mi, że tak więc nie dociekałem dalej. Więc to zarząd kontrolował bezpośrednio te kontakty, - G.K. - kierownik działu handlowego odnośnie sprzedaży do "D" s.r.o. w dniu [...]r. zeznał: Przypuszczam, że towar sprzedawany do tej firmy mógł nie wyjeżdżać za granicę. Uważałem tak ponieważ nie możliwe było by ten sam kierowca zrobił dwukrotnie kurs za granicę tego samego dnia, a takie sytuacje zdarzały się wielokrotnie, wynikało to z dokumentów. Docierały do mnie informacje, ze stal, która miała zostać wywieziona za granicę z firmy "A" była oferowana na rynku krajowym po niższych cenach, konkurencyjnych. " G.K. zeznał ponadto, że brak było zamówień, CMR- ek, podpisów na dokumentach. Były dziwne wpłaty gotówkowe w reklamówce. Jak zeznał świadek, cały czas uczyli się, w jaki sposób zbierać dokumenty i jakie dokumenty potrzebne do potwierdzenia, że dany kontrahent jest zarejestrowany. Te dokumenty były zbierane pod kątem weryfikacji przez urząd skarbowy, - M. S. - kierownik magazynu przesłuchany w dniu [...] r. zeznał "Jestem nie stanie rozpoznać konkretną partię towaru na podstawie przewieszek, wytopów, na podstawie cech charakterystycznych, np. skrzywień, witek z walcówki, huta "K" numeruje swoje paczki. Dzięki temu wiedziałem, że towar wywieziony po kilku dniach wracał na płac składowy. Ja o tym informowałem przełożonych, tj. G. K. i B. D., - M. C. (obsługująca kontakty ze spółką "D") przesłuchana w dniu [...] r. zeznała, że: "Zamówienia z "D" najczęściej przychodziły faksem, czasem przywoził je prokurent. Ta osoba nie była zorientowana w rynku stalą. Zdarzały się takie sytuacje, że prawie całe auto było załadowane prętem żebrowanym o średnicy fi 12, a gdy brakło towaru to doładowywane było prętem o innej średnicy." - P. D. (asystentka działu handlowego) przesłuchana w Urzędzie Kontroli Skarbowej w K. w dniu [...] r. w odpowiedzi na pytanie, czy zna spółkę "D" zeznała: "Jak kojarzę tę firmę, wypisywałam dla niej dokumenty CMR. " Organ odwoławczy powołując treść art. 13 ust. 1 i 2, art. 42 ustawy o VAT wyjaśnił, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 %, pod warunkiem m.in., że podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy (miesiąc, kwartał) posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju, dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Organ zwrócił uwagę że z treści art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT wynika, że sam dokument przewozowy, jakim dysponuje dostawca (nadawca towaru), nie jest wystarczającym dowodem wywozu towaru z terytorium Polski, o ile nie wynika z niego, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Organ zaznaczył, że uznanie danej dostawy lub danego nabycia za czynności wewnątrzwspólnotowe musi być dokonane na podstawie elementów obiektywnych, takich jak fizyczne przemieszczenie towarów pomiędzy państwami członkowskimi. Podkreślił także, iż opodatkowanie stawką 0% dostawy wewnątrzwspólnotowej znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy prawo do rozporządzania towarem jako właściciel zostało przeniesione na nabywcę i gdy dostawca ustali, że towar ten został wysłany lub przetransportowany do innego państwa członkowskiego, oraz że w wyniku wysyłki lub transportu fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy. Zdaniem organu odwoławczego z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że firma "D" s.r.o., [...], [...] P. , NIP [...], nie była faktycznym nabywcą towarów udokumentowanych w/w fakturami VAT. Stal nie została dostarczona do miejsca wskazanego na fakturach oraz dokumentach CMR. Dostawy nie potwierdzają przesłuchani świadkowie tj. kierowcy dokonujący wywozu towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy oraz właściciele pojazdów wskazanych na listach przewozowych. Organ wskazał, że pracownicy i zarządzający spółką mieli pełną świadomość, że do wewnątrzwspólnotowej dostawy faktycznie nie dochodzi. Organ zaznaczył także, że podatnik nie był w posiadaniu dowodów potwierdzających jednoznacznie fakt dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy wskazanego na fakturach VAT. Dokumenty przewozowe, w których poświadczono nieprawdę co do miejsca dostarczenia towarów, numerów rejestracyjnych pojazdów, osób wykonujących transport czy firm transportowych nie stanowią dowodu potwierdzającego dostarczenie towarów. Dowodu takiego nie stanowi również "potwierdzenie odbioru towaru’' gdyż stwierdza jedynie fakt odbioru towaru w oddziale spółki "A" w Z.. Organ podkreślił, iż dla uznania przedmiotowych transakcji za wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów/ niezbędne jest m.in. przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarami jako właściciel. Na podstawie informacji z administracji podatkowej właściwej dla wskazanego na fakturach kontrahenta ustalono, że transakcje wewnątrzwspólnotowe nie zostały zadeklarowane. Brak zadeklarowania wewnątrzwspólnotowego nabycia wskazuje, że w/w podmiot nie był strona przedmiotowych transakcji w wyniku których nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzenia rzeczą jak właściciel, jak również na to, że w ogóle nie doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Co znajduje potwierdzenie również w zeznaniach osób pełniących w tych osób. Zdaniem organu skoro ustalono, że w/w firma na którą wystawiono przedmiotowe faktury VAT nie była w rzeczywistości nabywcą towarów oraz nie doszło do przeniesienia na nią prawa do rozporządzania towarami jako właściciel oznacza, że nie został spełniony jeden z warunków koniecznych do uznania danych transakcji za wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów. Organ uznał, że oznacza to brak podstaw do opodatkowania dostaw wynikających z w/w faktur VAT stawką podatku VAT 0%, o której mowa w art. 41 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. To z kolei zdaniem organu oznacza, że dostawy towarów dokonane na rzecz niezidentyfikowanego podmiotu udokumentowanych przez podatnika w/w fakturami VAT, wystawionymi na firmę "C" s.r.o., [...], [...] P. , NIP [...], podlegają opodatkowaniu według stawki 22%, o której mowa w/ art. 41 ust. 1 ustawy o VAT - jako dostawy krajowe. Przedstawiona argumentacja oznacza według organu jednoznacznie, że wyszły na jaw nowe okoliczności dotyczące transakcji udokumentowanych w/w fakturami VAT. Powyższe informacje były okolicznościami istotnymi dla sprawy, gdyż wiedza o nich miała istotny wpływ na kształt decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2008r. Są to nowe okoliczności faktyczne, które istniały w dacie wydania decyzji Nr [...] z dnia [...]r a nie były znane organowi 1 instancji. W świetle powyższych okoliczności organ uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 O. p. uzasadniające wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. Organ zauważył, że toku wznowionego postępowania organ I instancji dokonał ustaleń, które pozwalają stwierdzić, że firma "D" s.r.o., nie była faktycznym nabywcą towarów za fakturowanych przez "A" Sp. z o.o. na rzecz tej firmy, a towary nie zostały dostarczone na miejsce wskazane na fakturach VAT. Organ odwoławczy zgodził się, że odwołującemu nie przysługiwało prawo do stosowania preferencyjnej stawki podatku VAT 0%, przy sprzedaży blachy czarnej udokumentowanej fakturami VAT nr [...] oraz nr [...], albowiem faktury te me dokumentują wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (brak wywozu poza granice kraju). Odnośnie pozostałych ustaleń tj. - zaniżenia wartości dostawy i świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych stawką 22 % o kwotę [...] zł. oraz kwoty podatku VAT i jednoczesnym zawyżeniu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów o kwotę [...] zł.; - zawyżenia wartości importu usług oraz nabycia towarów i usług pozostałych o kwotę netto [...] zł. i podatek VAT o [...] zł.; zawyżenia kwoty nadwyżki podatku na naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w/skazany przez podatnika w terminie 60 dni o [...] zł. Organ wskazał, że ustalenia dokonane przez organ I instancji w tym zakresie nie stanowiły podstawy wznowienia i były przedmiotem rozstrzygnięcia podjętego w decyzji ostatecznej z dnia [...] r. Odnosząc się do zarzutów odwołania nie zgodził się ze stwierdzeniem, gdyż nie okoliczności faktyczne są wyprowadzone z odmiennej oceny dowodów, a odmienna ich ocena wynika z nowych okoliczności faktycznych ujawnionych w postępowaniu wznowieniowym, w wyniku którego udowodniono, że w przypadku dostaw udokumentowanych fakturami VAT nr [...] oraz nr [...], towar nie został dostarczony do nabywcy, tj. firmy "D" s.r.o. Zdaniem organu zebrane dowody w postępowaniu wznowieniowym świadczą o tym, iż dane wskazane na w/w dokumentach okazały się nieprawdziwe a wewnątrz wspólnotowa dostawa towarów nie miała miejsca.. Odnosząc się do kolejnych argumentów odwołania organ zauważył, że wbrew twierdzeniu strony, z zeznań świadków wynika, że wiedza o nieprawidłowościach w branży handlu stalą była powszechna. Miał ją także prezes Spółki, co odwołujący potwierdził w odwołaniu. Organ odniósł się też do wyroku z dnia 27.09.2007r. C - 409/04 w sprawie Teleos przeciwko Commissioners of Customs & Excise gdzie uznanie podatnika za działającego w dobre, wierze uzależnione jest od podjęcia przez niego wszelkich racjonalnych środków w celu uniknięcia udziału w oszustwie. Samo kompletowanie dokumentacji nie świadczy o podejmowaniu środków w celu uniknięcia udziału w oszustwie. Organ wskazał jednak, że podejrzenia wynikały już z samego przebiegu transakcji ze Spółką "D" s.r.o. tj. zamówienia były wysyłane z terytorium kraju, zapłaty dokonywano gotówką w dużych ilościach, te same towary po jakimś czasie po sprzedaży trafiały z powrotem do Spółki. Okoliczności te powinny były wzbudzić podejrzenia u pracowników Spółki i doprowadzić do podjęcia działań w celu sprawdzenia zagranicznego kontrahenta, a tego spółka "A" nigdy nie podjęła, mimo że były one podjęte w odniesieniu do niektórych innych podmiotów. Odnosząc się do zarzutu braku w uzasadnieniu decyzji dowodów potwierdzających nierynkowe ceny zakupu i sprzedaży towarów przez "A" w czerwcu 2008r, organ odwoławczy wskazał że dążenie podatnika prowadzącego działalność handlową do maksymalizacji zysku nie może usprawiedliwiać działań bezprawnych, nie tylko powodujących nieuprawnione przysporzenie w postaci zwrotu podatku od towarów i usług, ale również usytuowanie podmiotu gospodarczego w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do takich samych podmiotów dokonujących prawidłowego opodatkowania dostaw krajowych. Takie działanie podatnika ma wszelkie znamiona nadużycia prawa w rozumieniu wypracowanej przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości linii orzeczniczej, zgodnie z którą: w dziedzinie podatku VAT dla stwierdzenia istnienia nadużycia wymagane jest, po pierwsze, aby dane transakcje, pomimo spełniania warunków formalnych ustanowionych przez odpowiednie przepisy szóstej dyrektywy i ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę, skutkowały osiągnięciem korzyści finansowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą owe przepisy, (wyrok z dnia 21.02.2006 r. w sprawie C-255/02 Halifax.) Bez wątpienia sprzeczna z przepisami krajowymi i wspólnotowymi jest sytuacja, w której dana dostawa nie podlega faktycznemu opodatkowaniu ani w państwie dostawy, ani w państwie nabycia. Nie jest wymagane, by podatnik wykrywał i zwalczał przestępstwa skarbowe, ale wymagane jest by przedsięwziął wszystkie racjonale środki, by w oszustwie nie wziąć udziału, tym bardziej nie uzyskać z tego tytułu nieuprawnionego zysku. Natomiast załączone do odwołania zarządzenie nr [...] zdaniem organu odwoławczego potwierdza, że zarządzający spółką skupili się wyłącznie na zebraniu dokumentacji w sposób formalny potwierdzającej wywóz towarów z terytorium kraju, nie zawiera natomiast wskazówek dotyczących sprawdzenia wiarygodności kontrahentów. Zdaniem organu potwierdzają to przedstawione zeznania: R.M. z [...]r., G. K. z [...]r., z których wynika, że w przypadku firm zagranicznych firmy nie były sprawdzane, a kontrakt nie był ubezpieczony. Ponadto pracownicy cały czas uczyli się w jaki sposób zbierać dokumenty i jakie dokumenty są potrzebne do potwierdzenia, że dany kontrahent jest zarejestrowany. Dokumenty te były zbierane pod kątem weryfikacji przez urząd skarbowy. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, iż organy podatkowe dokonały ustaleń na podstawie domysłów i przypuszczeń niektórych świadków, a materiał dowodowy został oceniony selektywnie i wybiórczo organ stwierdził, że te zarzuty również są bezzasadne. Nie zasługuje bowiem na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa podatnika do czynnego udziału w postępowaniu, czego upatruje odwołujący w odmowie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych w protokole z dnia [...]r. Organ wskazał, że wnioski dowodowe złożone przez pełnomocnika spółki nie zasługują na uwzględnienie w świetle orzecznictwa NSA, z którego wynika, że żądanie powtórzenia w postępowaniu podatkowym dowodu z przesłuchania świadka, uprzednio przesłuchanego w postępowaniu karnym dla zrealizowania zasady czynnego udziału strony w tym przesłuchaniu z art. 123 § 1 O.p. i zadośćuczynienia żądaniu strony przeprowadzenia dowodu z art. 188 O.p. jest uzasadnione tylko, gdy strona wskaże na konkretne istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia lub sprzeczności w tych zeznaniach w porównaniu z dotychczasowym zebranym materiałem dowodowym. Organ podkreślił, że samo powołanie się na zasadę bezpośredniości przeprowadzenia dowodu zeznań świadka nie jest wystarczające. Organ wskazał na orzecznictwo, zgodnie z którym ponowne natomiast przeprowadzenie dowodu, nawet dotyczącego niekorzystnych dla strony okoliczności faktycznych, przy zapewnieniu stronie możliwości wypowiedzenia się co do dotychczasowego materiału dowodowego i nie wskazaniu jego braków, czy sprzeczności, przeczy zasadzie ekonomiki postępowania i zasadom prakseologii, więc prowadzi do nadmiernego i niczym nie uzasadnionego formalizmu w postępowaniu podatkowym (wyroki NSA: z dnia 06.09.2007r. sygn. akt II FSK 110/07, z dnia 27 03 9009r. sygn. akt II FSK 1904/07). Za bezprzedmiotowy organ uznał też zarzut pełnomocnika, iż organ I instancji nie wskazał nowych dowodów, ani nowych okoliczności faktycznych, (o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.) które stanowiłyby podstawę wznowienia postępowania w zakresie dostaw do firmy "B" oraz importu usług przewozowych od kontrahenta "C" z Estonii oraz do kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, gdyż ustalenia dotyczące transakcji z w/w podmiotami nie były przedmiotem wznowienia postępowania zostały jedynie przeniesione bez zmian z decyzji dotychczasowej, tj. z dnia [...]r. Nr [...]. Organ zauważył, że w zaskarżonej decyzji (str. 3) wskazano, nowe okoliczności faktyczne będące podstawą wznowienia postępowania dotyczyły deklarowanych przez odwołującą dostaw do firmy "D"- s.r.o., co szczegółowo przedstawiono w pkt. 3 decyzji. Powyższe zdaniem organu odwoławczego oznacza że zaskarżona decyzja nie narusza również w/w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Na w/w decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w której wniosła: - o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. Nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji, - zasądzenie od organu podatkowego na rzecz podatnika zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie według norm przepisanych, - przeprowadzenie postępowania mediacyjnego, celem wyjaśnienia i rozważenia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz ustalenie możliwości przyjęcia przez strony zgodnych postanowień, co do sposobu załatwienia niniejszej sprawy w granicach obowiązującego prawa, - przeprowadzenie dowodów uzupełniających z załączonych dokumentów, tj.: a) oświadczenie głównej księgowej na okoliczność potwierdzenia, że faktury nr [...] i [...] nie zostały zapłacone gotówką, gdyż do dnia [...]r. nie zostały uregulowane, b) protokołu przesłuchania świadka G. K. z dnia [...]r. Na okoliczność ustalenia, że jako kierownik sprzedaży stali za granicę przestrzegał sprawdzenia kontrahentów zagranicznych, a także na okoliczność ustalenia, że w okresie gdy prowadził sprzedaż stali za granicę jego podejrzeń nie wzbudzał fakt, że firmy zagraniczne są reprezentowane przez Polaków. Decyzji strona skarżąca zarzuciła : 1. naruszenie przez organy podatkowe I i II instancji przepisów prawa podatkowego poprzez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, tj. art. 13, art. 41 ust. 3 i art. 42 ust. 1 ustawy o VAT i art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 2000/65 poprzez przyjęcie, że podatnik nie miał prawa zastosowania 0% podatku w przypadku transakcji z firmami: Z. Z. "B", "D" s.r.o., błędnym ustaleniu, że: - podatnik dysponował fałszywymi dowodami potwierdzającymi wykonanie wewnątrzwspólnotowych dostaw, a jego pracownicy i zarządzający mieli pełną świadomość, że uczestniczą w oszustwie, na co brak jednoznacznych dowodów, organy podatkowe nie przeprowadziły dowodów pozwalających na przyjęcie jako nie budzące wątpliwości, że osoby pełniące funkcję członków zarządu tj. B.S. oraz W.W. tę wiedzę miały. Ponadto pominięto przesłuchanie w charakterze świadka B. S., - przebieg transakcji ze spółką "D" s.r.o. był podejrzany, o czym świadczą okoliczności, że zamówienia były wysyłane z kraju, zapłaty dokonano gotówką, towar wracał do Spółki, co jest sprzeczne z materiałem dowodowym, albowiem faktury, których dotyczy decyzja nie zostały uregulowane, a towar ujęty na tych fakturach nie wrócił do Spółki, nie przeprowadzono żadnych dowodów z dokumentów na okoliczność ustalenia treści zamówień i miejsca ich nadania do tych w/w faktur, 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a/ art. 120 O.p. poprzez pozbawienie skarżącej prawa do zastosowania 0% podatku w przypadku transakcji z firmami: Z. Z. "B", "D" s.r.o. i nie zwrócenie podatku w prawidłowej wysokości, b/ art. 121 § 1 O.p. albowiem organy podatkowe nie wykazały, że spółka "A" w przypadku transakcji z firmami: "B", "D" s.r.o. w czerwcu 2008r. działała ze świadomością uczestnictwa w przestępstwie, c/ art. 122 O.p. poprzez uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść strony, d/ art. 123 O.p. poprzez nieumożliwienie stronie uczestnictwa w przesłuchaniach świadków, którzy byli przesłuchiwani przed organami ścigania i nie przeprowadzenia ponownego ich przesłuchania z udziałem strony, e/ art. 124 O.p. poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie przesłanek na podstawie, których wydano decyzję, f/ art. 180 § 1 O.p. poprzez niedopuszczenie w toku postępowania wszystkich wnioskowanych przez stronę dowodów, g/ art. 187 § 1 O.p. poprzez niezebranie całego materiału dowodowego, h/ art. 188 O.p. poprzez nieuwzględnienie wszystkich wniosków dowodowych, i/ art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, j/ art. 210 § 4 O.p. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, k/ art. 2 i 7 Konstytucji RP, gdyż postępowanie organów podatkowych dotknięte było wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu taktycznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. 3. przepisów postępowania art. 245 § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w związku z brakiem nowych dowodów i nowych okoliczności faktycznych do wznowienia postępowania Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. Nr [...], co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zarzutów skargi jest tożsame z zarzutami zawartymi odwołania, w związku z tym organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji II instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu podatkowego zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, tj.: art. 13, art. 41 ust. 3 i art. 42 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 200/65 ani procesowego. Na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013r. pełnomocnik Syndyka podtrzymał zarzuty skargi dodatkowo wskazując, że organ dokonał błędnej przepisów w świetle wyroku TSUE z 21.06.2012 r., ponadto naruszono zasadę dwuinstancyjności. Podnosił, iż dostawa wewnątrzwspólnotowa miała miejsce co wynika z dokumentacji spółki i przeładunku stali w O.. Wojewódzki Sąd Administracyjny Gliwicach zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Konsekwencją tak określonego w przepisie ustrojowym zakresu kontroli sądowej nad działalnością administracji publicznej jest brzmienie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Sąd stwierdza, że nie została ona wydana z naruszeniem prawa, a zarzuty skargi okazały się niezasadne. Należy podkreślić, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest spełnienie przez podatnika warunków uprawniających do skorzystania z preferencyjnej stawki podatku VAT przewidzianej przez ustawodawcę dla dostaw wewnatrzwspólnotowych, których wykazanie wykonania ciąży na podatniku. Zdaniem organu podatnik w sposób nieuprawniony w rozliczeniu podatkowym za czerwiec 2008 r. skorzystał ze stawki podatku VAT 0 %, gdyż nie spełnił warunków zakreślonych ustawą (art. 42 ust. 1 ustawy VAT). Nie wykazał jednoznacznie faktu dokonania takiej dostawy, a w szczególności wywiezienia towaru z kraju i wydania go nabywcy widniejącemu na fakturze. Zdaniem podatnika, jest on ofiarą nieuczciwego i nierzetelnego kontrahenta unijnego a sam nie brał udziału w oszustwie i nie może ponosić jego konsekwencji, tym bardziej, że ustawa nie nakłada na podatnika korzystającego ze stawki preferencyjnej obowiązku należytej staranności przy weryfikacji wiarygodności unijnego kontrahenta. Przedsiębiorca nie jest organem zobowiązanym i uprawnionym do wykrywania i ścigania firm, które są nierzetelne lub działają oszukańczo. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, iż w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r. , ale w brzmieniu obowiązującym w dacie zdarzenia. Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega między innymi wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, a czynności określone w ust. 1 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa ( ust. 2 art. 5). Z kolei, art. 13 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Przepis ten ma zastosowanie m.in. pod warunkiem, że nabywca towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy VAT); Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, który zgłosił zamiar dokonywania wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów i został zarejestrowany jako podatnik VAT UE zgodnie z art. 97, z zastrzeżeniem ust. 7, o czym stanowi art. 13 ust. 6 ww. ustawy. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy VAT zasadnicza stawka podatku wynosi 22 %, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie. Z kolei, art. 41 ust. 3 wymienionej ustawy przewiduje, że w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0 %, z zastrzeżeniem art. 42. Istotnie art. 42 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 %, pod warunkiem, że: 1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów; 2) podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, o którym mowa w art. 99, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Przepis art. 42 ust. 3 ustawy o VAT precyzuje, iż dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: (1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi); (2) kopia faktury; (3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Zastrzeżenia z ust. 4 odnoszą się do dodatkowych dokumentów związanych z fizyczną dostawą towaru przez podatnika lub nabywcę. Z kolei w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT przewidziano, że w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: 1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; 2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; 3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; 4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Z powyższego wynika, że jednym z warunków, od którego spełnienia zależy potraktowanie danej transakcji jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, jest udokumentowanie faktu wywozu towaru z terytorium kraju, a drugim dostarczenia go w innym państwie członkowskim nabywcy towaru widniejącym na fakturze. Ponieważ w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów istniały zasadnicze rozbieżności dotyczące warunków, od których uzależnione jest zastosowanie stawki podatku 0% wypowiedział się w tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny, który w składzie 7 sędziów podjął uchwałę z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10 (publ. LEX nr 603396), zgodnie z którą w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny opowiedział się za otwartym katalogiem dowodów, którymi można wykazywać spełnienie przesłanki z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, tj. że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądził, jakimi dowodami w formie dokumentów – oprócz enumeratywnie wymienionych w art. 42 ust. 3, 4 i 11 ustawy o VAT - podatnik może wykazywać tę przesłankę, gdyż każdorazowo zależy to od konkretnych okoliczności danej sprawy. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w K. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) podzielając przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego oraz podniesione na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013r. nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Jak słusznie przyjęły organy podatkowe, w przedmiotowej sprawie podatnik nie wykazał spełnienia przesłanek z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT. Wskazana regulacja prawna zawarta w art. 42 ustawy o VAT jest czytelna, jasna i zrozumiała. Warunki określone w tym przepisie muszą zostać spełnione, aby dostawca był uprawniony do skutecznego skorzystania z preferencyjnej stawki podatku 0%, a spełnienie owych warunków powinno zostać udokumentowane w sposób wyraźnie i jednoznacznie określony w ustawie. Obowiązek wykazania uprawnienia ciąży na podatniku a nie organie. Przenosząc wskazaną regulację prawną zasad stosowania stawki 0% w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów na grunt niniejszej sprawy należy zatem wskazać, że wbrew zarzutom skarżącej Spółki, w przypadku zakwestionowanych transakcji dostawy stali dostawy na rzecz nabywcy czeskiego nie miały miejsca w rzeczywistości i dokumenty dołączone do każdej zakwestionowanej faktury okazały się nierzetelne i nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych . Organ podatkowy wykazał zebranym materiałem dowodowym, że dostawy towaru w postaci blachy czarnej wynikające z zakwestionowanych faktur nr [...] i [...] nie zostały dostarczone na rzecz czeskiego kontrahenta "D". Firma ta zarejestrowana pod adresem [...] P. , pod którym to towar został dostarczony jak wynika z międzynarodowych listów przewozowych CMR [...] [...] pod takim adresem nie funkcjonowała. "D" nie złożył dla celów podatkowych w Czechach deklaracji podatkowej w której wykazano zakwestionowane obecnie dostawy. Firmy transportowe, które miały wykonać usługi transportu towaru do Czech pojazdami o numerach rejestracyjnych podanych na listach przewozowych ([...] i [...]) a to "E" K. S. i "F" okoliczności tych nie potwierdziły. Firma "E" w czerwcu 2008 r., świadczyła usługi transportowe pojazdami używanymi dzierżawionymi o numerach innych niż podany w CMR [...] numer [...]. Właściciel i kierowca pojazdu o nr rej [...] A. P. (list przewozowy CME [...]) w swych wyjaśnieniach podał, iż nie posiada licencji na transport międzynarodowy, a usługi zawsze świadczył osobiście tym pojazdem. Podał też, iż jakkolwiek dokonywał transportu stali na rzecz firmy "E" na podstawie umowy z [...]r., to jednak nie zawoził towaru za granicę. Towar był wożony jedynie na trasie z S., Z. i zawożony był do W. . W zakresie pojazdu o nr rej [...], który to pojazd był pojazdem firmy "G" sp. z o.o. z siedzibą w S., a gdzie działalność była prowadzona w D. kierowcy, a to: S. C., W. W. , Z. S. wyjaśnili, iż nie dokonywali transportu poza granice kraju w sytuacji gdzie nadawcą była firma "A" sp. z o.o. Ponadto firma "G" posiadała licencję na transport międzynarodowy na potrzeby własne. Nie można nie zauważyć także, iż sposób regulowania należności uwidocznionych w fakturach kwoty [...] zł i [...] zł z pominięciem konta bankowego i poprzez obrót gotówkowy nie był typowym co winno wzbudzić wątpliwości sprzedawcy i konieczność jego weryfikacji, tym bardziej, że transport odbywał się na koszt nabywcy z wykorzystaniem krajowych firm przewozowych. Nie bez znaczenia są okoliczności składania zamówień. Faksy były nadawane w Polsce i to nie z telefonów nabywcy ("D"), bez korespondencji na firmowym papierze. Fakt, że właścicielami udziałów Spółki "D" byli obywatele polscy winien również wzmóc zainteresowanie kontrahentem, a jednocześnie ułatwiał weryfikację dokumentów dostaw wewnatrzwspólnotowych, w tym firm przewoźników, którymi były firmy krajowe. Organ wykazał, że towar objęty dostawą do Czech faktycznie tam nie jechał lub nie był rozładowywany u nabywcy i wracał do Polski. Również sami wspólnicy "D" nie potwierdzili współpracy gospodarczej w zakresie wynikającym z zakwestionowanych faktur. Jakkolwiek M. C. zeznał, iż "D" kupował stal od spółki "A" to jednak wskazał, iż towar nie trafiał do firmy, nie miała ona możliwości technicznych składowania towaru, nie wiedział co dalej się z towarem się działo, a w listach CMR jako miejsce dostawy podawano jedynie Czechy. Także zeznania K. J. drugiego wspólnika nie potwierdzają dostawy towaru na rzecz "D" w Czechach. Zeznał on jedynie, iż nie wykonywał w spółce żadnej działalności i dwukrotnie jedynie przewoził gotówkę do kasy "A" w Z.. Nie podpisywał także żadnych dokumentów ani nie uczestniczył w rozmowach handlowych z firmą "A". Wskazane ustalenia nie były kwestionowane przez pełnomocnika, nie domagał się też ponownych przesłuchań tych osób z udziałem przedstawicieli Spółki "A". Należy też podkreślić, że ocena materiału dowodowego przedstawiona przez organ jest logiczna i pełna i nie ograniczała się do oceny tendencyjnych zeznań świadków. Organy w sposób jednoznaczny podważyły rzetelność udokumentowania przez podatnika przyjętych w rozliczeniu preferencyjnym (stawka 0%) dostaw. Wskazały na postawie jakich dowodów uznały, iż dostawa wewnątrzwpólnotowa na rzecz "D" nie miała miejsca. Pełnomocnik natomiast kwestionując zasadność pozbawienia podatnika tego prawa opiera swą skargę w zasadzie na spełnieniu przez spółkę formalnych wymogów posiadania dokumentów mających potwierdzać wywóz towaru za granicę, dokładaniu starań przez pracowników formy "A" co do sprawdzania wiarygodności kontrahentów zagranicznych, prawidłowości formalnej udokumentowania transakcji wewnątrzwspólnotowych i na podważaniu dowodów w oparciu o które wydano sporną decyzję, jak chociażby wyjaśnienia R. M.. W tym miejscu nawiązując do wyjaśnień R. M. zauważyć trzeba, iż nie były one decydującymi finalnie o treści spornej tu decyzji, ta bowiem została wydana w oparciu o całokształt dowodów zebranych w sprawie. To zaś, iż organy powołały się w decyzji na zeznania tegoż, który nie pracował już w czerwcu 2008 r. w firmie "A" nie oznacza, iż decyzja jest wadliwa, w sytuacji gdy jak wskazano ocena braku podstaw do zastosowania 0 stawki podatku VAT znajduje potwierdzenie w całym materiale zebranym w aktach. W świetle zebranego materiału dowodowego podnoszone w skardze negowanie ustaleń dowodowych nie mogło spełnić oczekiwanych przez skarżącego skutków, tym bardziej, że jest on niekonsekwentny w określaniu obowiązków podatnika wynikających z ustawy. Skoncentrował się na obowiązku ustawowego posiadania wymaganych ustawą dokumentów, bez odwoływania się do ich rzetelności, nadając znacznie mniejsze znaczenie obowiązkowi należytej staranności w zakresie weryfikacji wiarygodności unijnego kontrahenta . Tym samym, należałoby wnioskować, że spełnienie wymogów formalnych z art. 42 ustawy VAT byłoby wystarczającą przesłanką do nabycia uprawnienia w zakresie stawki preferencyjnej. Pogląd taki jest nieuzasadniony i sprzeczny z zapisem ust. 11 tego artykułu, który wymaga jednoznaczności w potwierdzeniu dostawy towarów. W przypadku ustaleń dowodowych poczynionych przez organy podatkowe w przedmiotowej sprawie dokumenty te zostały uznane za pozbawione takich właściwości. Wręcz przeciwnie podważały fakt dostawy towaru nabywcy, który w dacie prowadzenia postępowania również nie potwierdził faktu współpracy z kontrahentem polskim. Bez znaczenia w tym kontekście była informacja o posiadaniu przez nabywcę NIP unijnego czy o niemożności sprawdzenia rozliczeń podatkowych nabywcy. Fakt płatności gotówkowych, brak korespondencji z nabywcą, braki dokumentów przewozowych, brak potwierdzenia odbioru towaru przez nabywcę bo tak w istocie rzeczy trzeba traktować zawarte w aktach oświadczenia "potwierdzenie odbioru towaru" oraz brak u przewoźników licencji na przewóz międzynarodowy czy nie prowadzenie przez wskazaną w dokumentach przewozowych firmę działalności są okolicznościami wystarczającymi do uznania braku jednoznaczności w potwierdzeniu dostaw wspólnotowych. Spółka mimo takich faktów, pozostających w oczywistej sprzeczności z wymogami ustawy, nawet nie usiłowała nawiązać kontaktu z wymienionymi w listach przewozowych przewoźnikami celem potwierdzenia, że towary faktycznie zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Z tego względu pozbawione racji są zarzuty zmierzające do wykazania, że Spółka dysponowała wystarczającymi dokumentami do przyjęcia stawki preferencyjnej. Transakcje z nieuczciwymi kontrahentami wpisują się w ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej, ryzyko tym większe im mniejsza ostrożność w kontaktach z przypadkowymi klientami. W świetle powyższego nieuzasadnione w rozpatrywanej sprawie jest twierdzenie, że skarżąca Spółka przedsięwzięła wszelkie racjonalne środki, jakie pozostawały w jej mocy w celu zagwarantowania, by dokonywana czynność nie prowadziła do udziału w oszustwie i działała w dobrej wierze. Również działania pracowników Spółki w trakcie kontroli podatkowej (uzupełnianie brakującej dokumentacji, okazały się nieskuteczne. Dobra wiara nie zwalnia z ograniczonego zaufania do nowych kontrahentów i zachowania staranności w ich doborze czy wzajemnych relacjach. Dobrą wiarę nabywcy wyłącza nie tylko świadomość, że zbywca nie jest upoważniony do rozporządzenia rzeczą, ale także sytuacja, w której brak tej świadomości jest następstwem niedbalstwa, względnie niezachowania przez niego przyjętej w danych warunkach staranności (patrz uzasadnienie wyroku SN z dnia 21 października 1987 r., OSPiKA 88, poz. 141). W ocenie Sądu strona w sprawie nie przedsięwzięła wszystkich działań jakich można od niej racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywane przez nią transakcje nie prowadziły do udziału w przestępstwie podatkowym. Skarżąca spółka nie dochowała staranności w weryfikacji kontrahenta o czym świadczy jej zachowanie. Albowiem, gdy zamówienia od czeskiego kontrahenta były składane za pomocą faksu w języku polskim z aparatów o świadczących o polskich numerach abonentów telefonicznych uznać trzeba, iż spółka nie podjęła wszelkich działań, jakich można w sposób uzasadniony od niej oczekiwać przy zamawianiu, realizacji i płatności z tytułu tych dostaw, w celu upewnienia się, że dostawy są rzeczywiście dokonane na rzecz właściwego podmiotu. W związku z tym nie można przyjąć, że Spółka podjęła wszelkie działania, jakich można od niej oczekiwać, że w celu upewnienia się, że transakcje w których uczestniczyła nie wiązały się z przestępstwem. Prowadzi to do tego, że nie zachodzą też podstawy do przyjęcia domniemania, że transakcje te można uznać za legalne bez ryzyka utraty prawa do zastosowania prawa do stawki 0 podatku VAT. Dlatego też prawidłowo organy podatkowe zakwestionowały w dokonanych transakcjach stawkę podatku 0% przyjmując, że przedmiotowe transakcje były dostawami krajowymi opodatkowanymi według stawki 22 %, a nie dostawami wewnątrzwspólnotowymi. Stawianie świadkom dodatkowych pytań, wskazanych przez pełnomocnika, w świetle zebranego materiału dowodowego należało uznać za niecelowe w sytuacji gdy tenże materiał był wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. W odniesieniu do naruszenia art. 28 c część A lit a) VI dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych w brzmieniu określonym dyrektywą Rady 2000/65/WE z dnia 17 października 2000 r. ( Dz. U. L 269, 44) należy wskazać na treść tego przepisu stanowiącego iż: bez uszczerbku dla innych przepisów prawa wspólnotowego oraz na warunkach ustanowionych w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania zwolnień przewidzianych poniżej, a także aby zapobiec oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania i nadużyciom, Państwa Członkowskie zwalniają z podatku dostawy towarów określone w art. 5, wysyłane lub transportowane przez sprzedawcę bądź nabywcę towarów lub na jego rachunek, do miejsca poza terytorium, określone w art. 3, lecz znajdującego się na obszarze Wspólnoty, dokonane dla podatnika lub osoby prawnej niepodlegającej opodatkowaniu, która działa w takim charakterze w Państwie Członkowskim innym, niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów. Nie budzi wątpliwości, że jego treść dotyczy zwolnienia z podatku VAT dostaw towarów wewnątrzwspólnotowych, a jak ustalił organ podatkowy stal jako przedmiot zakwestionowanych transakcji trafiła faktycznie nie do nabywców w Czechach, ale do odbiorców na terenie kraju, niezależnie od tego czy był wywieziony poza granice Polski. Bezzasadny jest zatem zarzut naruszenia tego przepisu prawa wspólnotowego przez organy podatkowe w niniejszej sprawie i poczynienie błędnych ustaleń co do faktu nie dokonania dostaw wewnątrzwspólnotowych. W sytuacji, kiedy nie nastąpiło przeniesienie własności towaru na nabywcę (brak potwierdzenia odbioru towaru) a podatnik dysponował niejednoznacznymi dokumentami potwierdzającymi wykonanie wewnatrzwspólnotowej dostawy, wnioskowanie organu z poczynionych ustaleń było prawidłowe. Należy podkreślić, że materiał dowodowy został w sposób rzetelny zebrany i poddany szczegółowej, wnikliwej analizie co zostało przedstawione w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji oraz odpowiedzi na skargę. Każdy z dowodów został omówiony i prawidłowo oceniony. Granice swobodnej oceny dowodów nie zostały przekroczone, a odmienna od oczekiwań pełnomocnika ocena materiału nie stanowi naruszenia prawa. Kwestionowane przez pełnomocnika fragmenty zeznań wskazanych świadków są wyrwane z kontekstu i pozostają w sprzeczności z pełną treścią złożonych przez nich zeznań (np. M. S., M. C.) lub zeznaniami innych świadków (A. L., E. K.). Organ nie ograniczył się także do wykazania braku rozliczeń podatkowych kontrahentów zagranicznych z tytułu spornych dostaw uzyskując w tym zakresie wiedzę od organów podatkowych Czech Podważył wiarygodność dokumentów będących w posiadaniu podatnika w postaci dowodów dotyczących potwierdzenia odbioru towaru przez nabywcę i wykonania usługi przewozowej, co pozostaje w zgodzie z poglądem wyrażonym w wyroku TSUE z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie C-80/11 i C-142/11, a którego wywody Sąd orzekający w pełni podziela. Organ wskazał na obiektywne przesłanki, które podważają jednoznaczność posiadanych przez podatnika dokumentów co do wywozu towaru poza granice kraju i przeniesienia jego własności na nabywcę wskazanego w fakturze. W myśl art. 120 O.p., organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie natomiast z treścią art. 121 O.p., postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, przy czym w postępowaniu podatkowym są one obowiązane udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Art. 122 O.p. stanowi z kolei, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z treści art. 180 § 1 O.p. wynika natomiast, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Art. 187 § 1 O.p. zobowiązuje organ podatkowy do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wbrew zarzutom również ta zasada nie została naruszona. Jeżeli natomiast okoliczności mające znaczenie dla sprawy są stwierdzone wystarczająco innym dowodem wówczas zgodnie z treścią wskazanego art. 187 O.p, organ podatkowy odmawia uwzględnienia żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu. To, czy dana okoliczność została udowodniona, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 191 O.p.). W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, postępowanie podatkowe i kontrolne przeprowadzono w sposób szczegółowy, z zachowaniem obowiązujących przepisów, co do sposobu zgromadzenia materiału dowodowego oraz zapewniania stronie czynnego udziału w postępowaniu. Wbrew twierdzeniom Pełnomocnika organ nie naruszył powyższych przepisów i wynikających z nich zasad. Skarżąca miała możliwość zapoznania się i wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w sprawie. Bezspornym jest, że organy podatkowe nie prowadziły czynności dowodowych po dniu [...] r. i materiał do tej daty zebrany był kompletny. Należy zauważyć, że podatnicy nie mają nieograniczonego prawa do stosowania stawki podatku 0%. Taka stawka jest wyjątkiem od reguły uzależnionym od spełnienia przez podatnika ściśle określonych ustawowych wymogów, które muszą wynikać z dowodów, a nie z domniemań i formalnej oceny dokumentów będących w posiadaniu dostawcy-podatnika, dodatkowo w sytuacji, kiedy podatnik dokonuje rozliczeń finansowych poza rachunkiem bankowym i nie posiada obiektywnej wiedzy o nabywcy, czy toleruje niekompletność przedstawianych dokumentów (braki w CMR). W tym stanie sprawy uznać należało, iż wnioski jakie wyprowadziły organy podatkowe z treści zebranego w sprawie materiału dowodowego są logiczne i pozostające w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego oraz przywołaną argumentacja prawną. Reasumując, Sąd podziela ustalenia faktyczne i rozważania prawne organów podatkowych poczynione w rozpoznawanej sprawie. Sąd podkreśla, że w tak ustalonym stanie faktycznym rozstrzygniecie organu podatkowego nie narusza prawa. Również przyjęta przez organy podatkowe wykładnia art. 42 ustawy VAT nie budzi wątpliwości i jest prawidłowa. Sąd uznał, że nie było podstaw do zastosowania art. 106 § 3 P.p.s.a. i przeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę skarżącą dowodów z oświadczenia głównej księgowej co do okoliczności, iż należności za sporne faktury nie zostały zapłacone jak i protokołu z przesłuchania świadka G. K. co do tego, iż przestrzegał on sprawdzania kontrahentów uznając, iż dowody te nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Takich wątpliwości Sąd nie miał. Nawet bowiem przyjmując, iż zapłata należności za sporne faktury nie nastąpiła to i tak okoliczność ta ostatecznie pozostaje bez wpływu na ostateczny wynik sprawy w sytuacji, gdy z innych okoliczności stanu faktycznego sprawy wyżej wskazanych (faksowy sposób wystosowywania zamówień z polskich numerów telefonicznych) wynika, iż spółka nie podjęła wszelkich działań jakich można od niej w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje w których uczestniczy nie wiążą się z przestępstwem. Zarzuty procesowe kierowane przeciw decyzji w zakresie nieprawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie braku przesłuchania w charakterze świadków osób wskazanych na stronie 14 skargi Sąd pozostawił bez rozpoznania gdyż dotyczą one rozliczenia w podatku VAT za kwiecień 2008 r., podczas gdy obecnie przedmiotem sporu jest rozliczenie w podatku VAT za czerwiec 2008 r. Nieuzasadnionym jest zarzut braku wskazania nowego dowodu lub nowej okoliczności faktycznej w oparciu, o które stwierdzono zaniżenie dostaw dla Z. Z. z firmy "B". Jak słusznie organ zauważył ustalenia dotyczące transakcji z tym podmiotem zostały jedynie przeniesione bez zmian z pierwotnej decyzji z [...]r nr [...] a zatem nie stanowiły one nowych okoliczności faktycznych z powodu których wznowiono w sprawie postępowanie. W tym względzie okolicznościami tymi były te, które dotyczyły firmy "D". Natomiast istnienie tych stwierdził organ kontroli skarbowej w protokole kontroli podatkowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania i prawidłowości obliczania i wpłacania podatku VAT za okres od 01.10.2007 do 30.06.2009r. Zatem wbrew zarzutom skargi w sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Sąd nie dopatrzył się także w spornej decyzji naruszenia art. 210 § 4 O.p. gdyż została ona sporządzona z zachowaniem warunków w tym przepisie podanych. Nie dopatrzył się także naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji Rp , gdyż w sprawie organy administracji publicznej działały zarówno na podstawie jak i w granicach prawa. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.