II SA/Gl 900/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy Węgierska Górka z dnia 29 grudnia 2011 r. nr XI/95/2011 w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa i orzeka, że uchwała ta nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Rada Gminy Węgierska Górka w dniu 29 grudnia 2011 r., przywołując w podstawie prawnej art. 24 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.jedn.. Dz.U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) podjęła uchwałę w przedmiocie zatwierdzenia taryfy komunalnego przedsiębiorstwa wodociągowo- kanalizacyjnego "B" Sp. z o.o z siedzibą w C. Zatwierdzona taryfa stanowiącą załącznik od uchwały miała obowiązywać w okresie od 1 lutego 2012 r. do 31 stycznia 2013 r., a jej wykonanie w § 6 powierzono Wójtowi Gminy i Zarządowi Spółki z o. o "B". Określono, że uchwała ta wchodzi w życie z dniem jej podjęcia. Pismem z dnia 16 lipca 2012 r. Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wniósł o stwierdzenie nieważności wymienionej powyżej uchwały, jako niezgodnej z art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 24 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków związku z § 4 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków (Dz.U. Nr 127, poz. 886 ze zm.) W uzasadnieniu skargi organ nadzoru wskazał, iż badając legalność kwestionowanej uchwały stwierdził naruszenie art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis ten z jednej strony reguluje obowiązki przewodniczącego rady gminy, a z drugiej – sposób ustalania zastępstwa do wykonywania czynności przewodniczącego rady gminy. Zgodnie z tym przepisem zadaniem przewodniczącego jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady. Nadto przepis ten upoważnia przewodniczącego do umocowania wiceprzewodniczącego do wykonywania funkcji przewodniczącego- tj. fakultatywnie – gdy przewodniczący udzieli mu pełnomocnictwa do wykonywania zadań przewodniczącego oraz obligatoryjnie – w przypadku nieobecności przewodniczącego i niewyznaczenia zastępującego go wiceprzewodniczącego, zadania i kompetencje przewodniczącego automatycznie przechodzą na wiceprzewodniczącego najstarszego wiekiem. Tylko w przypadku zaistnienia którejś z określonych sytuacji wiceprzewodniczący rady mógłby zwołać i prowadzić sesję rady w zastępstwie jej przewodniczącego. Stąd też w opinii organu nadzoru obrady sesji Rady Węgierska Górka, która miała miejsce w dniu 29 grudnia były prowadzone przez nieuprawnioną osobę. Organ nadzoru wezwał Wójta Gminy do przedłożenia stosownych dokumentów dla dokonania prawidłowej oceny kwestionowanej uchwały i na ich podstawie stwierdził, że posiedzenie rady było zwołane i prowadzone przez wiceprzewodniczących. Z kolei przewodnicząca Rady postanowieniem Sądu Rejonowego w Z z dnia [...] r. została zobowiązana do powstrzymywania się od działalności społecznej w charakterze przewodniczącego Rady Gminy Węgierska Górka. W ocenie organu nadzoru po tej dacie przewodnicząca nie mogła wyznaczyć osoby wiceprzewodniczącego do wykonywania zadań przewodniczącego rady gminy, czyli sesję powinien prowadzić wiceprzewodniczący najstarszy wiekiem. Na tej podstawie organ nadzoru stwierdził, iż sesja Rady Gminy Węgierska Górka w dniu 29 grudnia została zwołana i prowadzona przez osoby, które nie zostały w sposób prawidłowy upoważnione do dokonywania przyszłych czynności, co w konsekwencji prowadzi do uznania sesji za nielegalną, a to oznacza, że żadna uchwała nie została na tej sesji podjęta w sposób prawem przewidziany. Wojewoda wskazał także na naruszenie w zaskarżonej uchwale przepisów prawa materialnego. Jako podstawę prawną uchwały Rada wskazała art. 24 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W § 1 ust. 2 kwestionowanej uchwały Rada postanowiła zatwierdzić taryfę dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków przedłożoną przez komunalne przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne "B." Sp. z o.o. z siedzibą w C. Taryfa ta, zgodnie z ust. 2 tego paragrafu, stanowi załącznik do niniejszej uchwały obowiązuje od dnia 1 lutego 2012 r. do 31 stycznia 2013 r.. Z kolei z § 2 Rada ustaliła wysokość dopłaty dla wybranej taryfowej grupy odbiorców usług. Wskazany w podstawie prawnej uchwały art. 24 ust. 1 ustawy upoważnia radę gminy do zatwierdzenia w formie uchwały taryf za zbiorowe dostarczenie wody i zbiorowe odprowadzanie ścieków przedstawionych przez przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne. Definicję taryfy zawarto w art. 2 pkt. 12 ustawy, stanowiąc, iż "taryfa" to zestawienie ogłoszonych publicznie cen i stawek za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania. Nadto przepis § 4 rozporządzania szczegółowo wymienia obowiązkowe elementy taryfy. Enumeratywne ich wyliczenie w przepisie oznacza, że elementy te obowiązkowo winny znaleźć się w taryfie. Stąd też brak lub niewłaściwe określenie w taryfie choćby jednego z wymaganych prawem elementów dyskwalifikuje ją i powoduje, że dokument nie może być uznany za taryfę w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy, a tym samym nie może być zatwierdzony - w drodze- uchwały jako taryfa przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. Dopełnieniem przedstawionej regulacji jest przepis § 5 rozporządzenia, wskazujący dodatkowe elementy, które powinna obejmować taryfa w zależności od jej rodzaju i struktury. Tymczasem Rada Gminy Węgierska Górka w załączniku do niniejszej uchwały, zawarła jedynie w formie tabelarycznej informację zbiorczą o cenie ścieków i wody oraz dopłacie jednostkowej do ceny ścieków na rok 2012 r. Zatem kwestionowana uchwała zawiera jedynie wysokość stawek za dostarczoną wodę oraz wysokość stawek opłat za odprowadzanie ścieków z podziałem na poszczególne grupy taryfowe. Nie zawiera natomiast niezbędnych elementów wymienionych w obowiązujących przepisach. W ocenie organu nadzoru nie doszło zatem do zatwierdzenia w uchwale taryfy w rozumieniu przepisów ustawy. Odnosząc się do regulacji zawartej w art. 24 ustawy, Wojewoda wskazał na szczegółową i wyczerpującą regulację dotyczącą postępowania poszczególnych podmiotów w tym zakresie. Wskazał, że cała procedura powinna zacząć się od założenia stosownego wniosku wraz z wymaganymi dokumentami przez przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne "B." Sp. z o.o. w C. Wreszcie organ nadzoru dodał, że w myśl § 2 kwestionowanej uchwały Rada Gminy ustaliła dopłaty dla wymienionej w tym przepisie taryfowej grupy usług w zakresie zbiorowego odprowadzenia ścieków – dla grupy S1 (gospodarstwa domowe). Podstawę dla takiej regulacji stanowi art. 24 ust. 6 ustawy, upoważniający radę gminy do podjęcia uchwały o dopłacie dla jednej, wybranych albo wszystkich taryfowych grup odbiorców usług. W ocenie organ, z wykładni przywołanego przepisu wynika jednak, że prawna możliwość ustalenia przez organ jednostki samorządu terytorialnego powyższej dopłaty istnieje wyłącznie w sytuacji, kiedy na terenie gminy obowiązują taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków, zatwierdzone uchwałą. W niniejszej sprawie skoro istnieje podstawa do stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały, regulacja w tym zakresie stanie się bezprzedmiotowa. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Węgierska Górka wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że skoro uchwała została przedłożona organowi nadzoru w trybie art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, to miał on możliwość w ciągu 30 dni od daty doręczania uchwały wydać stosowne rozstrzygnięcie nadzorcze, a odnosząc się do zarzutów skargi uznał je za całkowicie bezpodstawne. Podał, że przepisy prawa karnego o środkach zapobiegawczych nie wywierają bezpośredniego skutku na gruncie prawa administracyjnego i samorządowego, z treści postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] r. nie wynika niemożność podejmowania przez przewodniczącą Rady Gminy Węgierska Górka jakichkolwiek działań, stąd też sesja była zwołana i prowadzona przez osobę uprawnioną wymienioną w art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Dodał, że w uchwale nie zachodzą także naruszenia prawa materialnego. Rozwijając swoje stanowisko podał, że nakaz powstrzymywania się od społecznej działalności przez Przewodniczącą Rady Gminy nie oznacza automatycznie, że nie może ona podejmować żadnych czynności. Zresztą jak stwierdził Sąd Okręgowy w B. uchylający powyższy nakaz Sądu Rejonowego w Z., piastowanie stanowiska Przewodniczącego Rady Gminy w Węgierskiej Górce nie jest działalnością społeczną a samorządową. Dlatego też podjęcie przez przewodniczą czynności w postaci wyznaczenie wiceprzewodniczących do zwołania i prowadzenia sesji rady były jak najbardziej skuteczne. Dodał przy tym, że orzeczenie w sprawie karnej podobnego nakazu nie odnosi żadnego skutku na gruncie prawa samorządowego i nawet fakt nie dostosowania się do takiego nakazu nie wpływa na ważność podjętych czynności mających znaczenie prawne. W tych warunkach obrady XI Sesji Rady Gminy Węgierska Górka w dniu 29 grudnia 2011 r., wbrew twierdzeniom skarżącego, były zwołane i prowadzone przez uprawnione osoby, tj. wiceprzewodniczących o których mowa w art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Nawet, gdyby przyjąć, że od dnia 21 grudnia 2011 r. Przewodnicząca Rady nie mogła skuteczne wyznaczyć wiceprzewodniczących do wykonywania swoich działań, to ten fakt nie ma żadnego wpływu na ważność sesji Rady Gminy Węgierka Górka. Odwołał się w tym zakresie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 784/07, Lex nr 340471). Wójt Gminy stwierdził, że w myśl art. 19 ust. 2 cytowanej ustawy zadaniem przewodniczącego jest wyłącznie organizowanie prac rady oraz prowadzenie obrad rady. Przewodniczący może wyznaczyć do wykonywania swoich zadań wiceprzewodniczącego, a gdy nie został on wyznaczony to zadania przewodniczącego wykonuje wiceprzewodniczący najstarszy wiekiem. Ustawodawca wprowadza więc kolejność w jakiej wiceprzewodniczący powinni prowadzić sesję (kolejność według kryterium wieku). Jednak w żaden sposób nie można na tej podstawie twierdzić, że niezachowanie tej kolejności powoduje nieważność podjętej na tej sesji uchwały. Wykładnia dokonana przez skarżącego jest, zdaniem Wójta, nieuprawniona, tym bardziej, że żaden z członków Rady nie kwestionował jej ważności. W ocenie Wójta okoliczność prowadzenia obrad rady przez zastępcę przewodniczącego niezgodnie z wynikającą kolejnością nie wpływa na ważność obrad i podjętych uchwał. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia prawa materialnego, Wójt stwierdził, iż takie naruszenie nie ma miejsca. Zaskarżona uchwała nie została bowiem podjęta niezgodnie art. 24 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków i w związku § 4 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. Rada Gminy działała w trybie wskazanym w art. 24 ust. 6 ustawy zatwierdzając taryfę przedłożoną przez komunalne przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne "B." Sp. z o.o. w C. Przewidziana przepisem prawa procedura została zachowana. Fakt, że załącznik do uchwały został nazwany "Informacja zbiorcza o cenie ścieków i wody oraz dopłacie jednostkowej do ceny ścieków w 2012 r., dopłata brutto 360 000 zł." nie wpływa na to, że Rada nie zatwierdziła skutecznie taryf przedstawionych przez przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne. Zdaniem Wójta z załącznika tego wynika, że w taryfach tych określone zostały wszystkie wymagane w rozporządzeniu elementy. Nie można też, w jego ocenie, zgodzić się z dokonaną przez organ nadzoru wykładnią art. 24 ust. 6 ustawy. Stanowi on wyraźnie, że Rada Gminy może podjąć uchwałę o dopłacie do jednej, wybranej lub wszystkich taryfowych grup odbiorców. Powyższy zapis nie ogranicza więc możliwości podjęcia takiej uchwały do sytuacji kiedy na terenie Gminy obowiązują już taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków. Podsumowując dodał, że taryfowe grupy odbiorców istnieją na terenie Gminy Węgierska Górka bez zmian od kilku lat i nikt nie ma najmniejszych wątpliwości, do jakiej grupy taryfowej należy. Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2013 r. pełnomocnik Wojewody podtrzymała skargę i zawarte w niej argumenty. Pełnomocnik Gminy Węgierska Górka, wnosząc o oddalenie skargi, poparł argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę. Odnośnie prawidłowości zwołania i przewodniczenia sesji Rady Gminy odwołał się wyroku tut. Sądu sygn. akt III SA/Gl 1003/12, gdzie prawidłowość zwołania została przesądzona. Dodał też, że w poprzednich latach zatwierdzane były analogiczne taryfy i organ nadzoru nie wnosił zastrzeżeń z tego tytułu. Przyznał, że taryfa przedłożona do zatwierdzenie przez przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne nie została dołączona do zaskarżonej uchwały jako załącznik. Wyjaśnił, ze uczyniono tak dla ułatwienia odczytu uchwały przez klientów przedsiębiorstwa z uwagi na zbyt obszerne opracowanie przedłożone przez przedsiębiorstwo. Pełnomocnik Wojewody oświadczyła, że nieznane są jej okoliczności w jakich zapadł przywołany wyrok. Dodała też, że wcześniejsze uchwały w przedmiocie zatwierdzania taryf pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie, przy czym tylko cześć zarzutów – dotyczących naruszenia prawa materialnego – Sąd uznał za uzasadnione. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu nieprawidłowości zwołania i prowadzenia sesji Rady Gminy Węgierka Górka, Sąd uznał go za bezzasadny. Zasadnie zauważył Wójt Gminy w odpowiedzi na skargę, że postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] r. zawierające nakaz powstrzymywania się przez Przewodniczącą Rady Gminy w Węgierskiej Górce od działalności społecznej polegającej na pełnieniu tej właśnie funkcji zostało uchylone postanowieniem Sądu Okręgowego w B., wskutek wniesionego przez zainteresowaną zażalenia. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd Okresowy podniósł, że nakaz ten został sformułowany wadliwie i nigdy nie mógł być zgodnie z prawem zastosowany, bowiem funkcja przewodniczącego rady gminy nie jest działalnością społeczną a samorządową. Z tego też powodu, nieprawomocnie i niezgodnie z prawem zastosowany środek zapobiegawczy, nie może wywierać skutków prawnych dla osoby, w stosunku do której został orzeczony. Niezależnie jednak od powyższego poglądu trzeba zauważyć, że Przewodnicząca Rady Węgierska Górka, nie mogąc osobiście pełnić swojej funkcji (wymieniony nakaz Sądu) dla zapewnienia ciągłości i niezakłóconego działania organu gminy, wyznaczyła osoby – wiceprzewodniczących - do zwołania sesji Rady i do jej prowadzenia, zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Przepisy ustawy nie wskazują formy, w jakiej upoważnienie takie dla wiceprzewodniczącego ma być udzielone. Nie wyklucza to więc żadnej formy, także ustnej, potwierdzonej następnie pisemnie. Potwierdzenia takie i stosowane wyjaśnienia zostały przez Przewodniczącą przedstawione i dołączone do akt sprawy. Dodać także trzeba, że wprawdzie w art. 19 ust. 2 cytowanej ustawy stwierdzono, że zadaniem przewodniczącego jest wyłącznie organizowanie prac rady oraz prowadzenie obrad rady, ale dodano też, że przewodniczący może wyznaczyć do wykonywania swoich zadań wiceprzewodniczącego, a także w przypadku nieobecności przewodniczącego i niewyznaczenia wiceprzewodniczącego, określono, że zadania przewodniczącego wykonuje wiceprzewodniczący najstarszy wiekiem. Ustawodawca wprowadził więc swoistą kolejność w jakiej wiceprzewodniczący powinni prowadzić sesję rady, posługując się kryterium wieku. Nie sposób jednak na tej podstawie stwierdzić, że niezachowanie tej kolejności powoduje nieważność podjętej na tej sesji uchwały (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2001 r. sygn. akt II SA 1525/00, Lex nr 54148). Wyrok ten podjęty został wprawdzie w odmiennym stanie prawnym, a mianowicie treść art. 19 nie zwierała dzisiejszej treści ust. 2, z tym że sprawy te mogły i regulowane były statutach i regulaminach gminy (czyli w akcie prawa miejscowego powszechnie obowiązującym). Ustosunkowując się natomiast do zarzutów naruszania prawa materialnego Sąd uznał je za w pełni zasadny. Zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. należy do zadań własnych gminy. Z zadaniem tym ściśle wiąże się sprawa ustalania ceny za wodę i odprowadzenie ścieków, w formie taryfy w trybie ustalonym wymienioną powyżej ustawą. Dla umożliwienia organom gminy kontroli wysokości stosowanych cen i opłat za usługi świadczone przez przedsiębiorstwa wodociągowo- kanalizacyjne na terenie gminy, ustawodawca wyposażył te organy w kompetencje do zatwierdzania taryf stosowanych przez te przedsiębiorstwa. Kompetencje rady do zatwierdzenie w drodze uchwały przestawionych taryf wynikają z art. 24 ust. 1 cytowanej ustawy. Dalsze postanowienia tego artykuły regulują szczegółowe tryb postępowania w tym zakresie. Przedstawione przez przedsiębiorstwo taryfy podlegają więc kontroli organu wykonawczego gminy (wójta, burmistrza czy prezydenta) pod względem zgodności z przepisami, a następnie zatwierdzeniu przez radę gminy, co oznacza stwierdzenie w sposób ostateczny o prawidłowości (zgodności z przepisami, czyli przepisami cytowanej powyżej ustawy i rozporządzenia wykonawczego – tj. rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków) opracowanej przez przedsiębiorstwo taryfy. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, pomimo zatwierdzenia przygotowanej przez przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne taryfy dla zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, przedmiotowa uchwała nie jest zgodna z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, tj. przywołanymi przez organ nadzoru – art. 14 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 2 ustawy oraz § 4 wymienionego powyżej rozporządzenia. Zgodnie z art. 2 pkt. 2 ustawy taryfa to zestawienie ogłoszonych publiczne cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków oraz warunki jej stosowania. Tak zdefiniowaną taryfę tworzą elementy wymienione w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Obligatoryjnymi elementami określanymi w taryfie są rodzaje prowadzonej działalności; rodzaj i struktura taryfy; taryfowe grupy odbiorców usług; rodzaje i wysokość cen i stawek opłat; warunki rozliczeń z uwzględnieniem wyposażenia nieruchomości w przyrządy i urządzenia pomiarowe oraz warunki stosowania cen i stawek opłat. Kwestionowana uchwała zatwierdza w § 1 taryfę dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków przedłożoną przez przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne "B." Sp. z o.o. w C., a w § 2 stanowi, że taryfę określoną w § 1stanowi załącznik nr 1 do niniejszej uchwały i obowiązuje ona w okresie od 1 lutego 2012 do 31 stycznia 2013 r. Tymczasem wymieniony powyżej załącznik, nr 1 dodany do kontrolowanej uchwały przygotowany został w formie tabeli i nosi tytuł "Informacja zbiorcza o cenie ścieków i wody oraz dopłacie jednostkowej do ceny ścieków na rok 2012, dopłata brutto 360 000,00 zł". W tabeli tej podane zostały wprawdzie grupy taryfowe, ale bez szczegółowego ich określenia czy nazwania oraz odpowiadające tym grupom ceny i dopłaty. Trudno w tak przygotowanym i sformułowanym załączniku dopatrzyć się cech i elementów taryfy w podanym powyżej znaczeniu. Nie jest przekonująca argumentacja pełnomocnika Gminy, iż tak skondensowana treść załącznika, to efekt działania Gminy mający na celu ułatwienie odczytania uchwały przez klientów przedsiębiorstwa, gdyż pełny tekst taryfy jest obszernym opracowaniem. Wbrew takiemu twierdzeniu, trudno nie tylko zrozumieć tak przygotowaną treść załącznika, ale także tak naprawdę trudno w ten sposób zaprezentowaną taryfę poddać kontroli i ocenie pod względem jej zgodności z przepisami. Trudno m.in. odpowiedzieć na pytanie jak wyglądają grupy taryfowe odbiorców usług i czy ich wyodrębnienie nastąpiło zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy. Trudno dopatrzyć się innych cech taryfy wymienionych w § 4 cytowanego rozporządzenia. Podzielić także trzeba zarzut organ nadzoru dotyczący treści § 2 przedmiotowej uchwały. Wprawdzie ustawa upoważnia radę gminy do podjęcia uchwały o dopłacie do jednej, wybranych lub wszystkich taryfowych grup odbiorców, ale uprawnienie to łączy się z obowiązującymi na danym terenie taryfami za zbiorowe dostarczanie i zbiorowe odprowadzanie ścieków, zatwierdzonymi uchwałą rady gminy. Zatem w przypadku kwestionowania tej uchwały, regulacja w przedmiocie ustanowienia dopłaty staje się bezprzedmiotowa. Powyższe naruszenia, które w istocie polegają na podjęciu przez Radę Gminy Węgierska Górka uchwały – w zakresie regulowanym § 4 rozporządzenia w związku z art. 2 pkt 12 ustawy - o treści nie przewidzianej w normie prawnej będącej podstawą jej podjęcia, uprawniają do zaliczenia tego naruszenia do kategorii istotnych (art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Mając jednak na uwadze uregulowanie zawarte w art. 94 ust. 1 tej ustawy, wobec upływu jednego roku od dnia podjęcia uchwały (w dniu 29 grudnia 2011 r.) Sąd nie mógł rozstrzygnąć sprawy w drodze stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały. Uwzględniając przedstawione powyżej motywy na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 279 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Na mocy art. 152 tej ustawy orzeczono o niewykonalności uchwały do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.