II GSK 1222/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Karol Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. P. – W. Spółki z o.o. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1975/12 w sprawie ze skargi C. P. – W. Spółki z o.o. we W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od C. P. – W. Spółki z o.o. we W. na rzecz Ministra Finansów 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lutego 2013 r., w sprawie ze skargi C.- W. Sp. z o.o. z siedzibą we Wrocławiu na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry, oddalił skargę. I. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., Minister Finansów, po rozpoznaniu wniosku C. W. Sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. oraz art. 8, art. 32, art. 35 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 sierpnia 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków przeprowadzenia przetargu dla podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne (Dz. U. Nr 161, poz. 1085 ze zm.), pkt 3 zawiadomienia o przetargu nr [...]z dnia 17 maja 2011 r., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2012 r. odmawiającą C. W. Sp. z o.o. udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry w miejscowości J., w województwie mazowieckim. Minister Finansów wskazał, iż oferta Spółki nie zawierała wszystkich dokumentów określonych w art. 35 ustawy o grach hazardowych. W protokole z posiedzenia komisji jednoznacznie stwierdzono bowiem brak aktu notarialnego umowy spółki. Na tej podstawie oferta Spółki nie została dopuszczona do oceny według kryteriów określonych w rozporządzeniu i załączniku do zawiadomienia o przetargu. W ocenie organu, z uwagi na niedołączenie w przedmiotowym postępowaniu aktu notarialnego umowy spółki, wymaganego przepisami art. 35 pkt 1 ustawy, zarówno komisja przetargowa zobowiązana była do odrzucenia oferty spółki stosownie do przepisów § 6 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia, jak i Minister Finansów na podstawie art. 32 ust. 1 ww. ustawy, zobowiązany był do odmowy udzielenia jej koncesji na prowadzenie kasyna gry w J. przy ulicy M. 3. Minister stwierdził, iż w przypadku postępowań przetargowych, będących częścią postępowania w przedmiocie udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry, nie mają zastosowania przepisy postępowania dotyczące wzywania strony do uzupełniania braków formalnych ofert przetargowych w trakcie prowadzonego postępowania przetargowego, albowiem przepisy dotyczące postępowania przetargowego zawierają jednoznaczną i ściśle określoną regulację, w oparciu o którą postępowanie jest prowadzone. Organ wskazał również, iż decyzje w sprawie udzielenia, bądź odmowy udzielenia koncesji na prowadzenie kasyn gry w województwie mazowieckim, wydane zostały po zakończeniu postępowania przetargowego o udzielenie koncesji na prowadzenie przedmiotowego kasyna gry, prowadzonego stosownie do zapisów ustawy o grach hazardowych i przepisów ww. rozporządzenia Ministra Finansów. Po przeprowadzeniu przedmiotowego postępowania przetargowego, Minister Finansów biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa oraz mając na względzie ekonomikę działania organu i szeroko rozumiany interes społeczny, udzielił koncesji dwóm spółkom, których oferty uzyskały największą liczbę punktów, w ramach ustawowo dopuszczalnych limitów lokalizacyjnych. Skargę na powyższą decyzję złożyła C.- W. Sp. z o.o. z siedzibą we W.. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż jej oferta na prowadzenie kasyna w miejscowości J. w województwie mazowieckim została bezpodstawnie odrzucona przez komisję przetargową, pomimo że spełniała wszystkie wymogi ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz wymagania dotyczące treści ofert określone w zawiadomieniu o przetargu Nr [...] z dnia 17 maja 2011 r., a oferty wszystkich uczestników przetargu podlegały nierzetelnej ocenie ze względu na brak wyboru najkorzystniejszej oferty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd pierwszej instancji po omówieniu przepisów dotyczących przeprowadzania przetargów o udzielnie koncesji na prowadzenie kasyna gry wskazał, iż skarżąca nie dołączając do wniosku dokumentów, o których mowa w art. 35 ustawy, podjęła ryzyko, iż w przypadku niespełnienia wymaganych prawem wymogów nie będzie mogła brać dalszego udziału w postępowaniu dotyczącym reglamentowanej działalności gospodarczej. WSA w Warszawie podkreślił, że to na stronie spoczywa obowiązek szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, jak i należytego dbania o swoje interesy (wyroki WSA z dnia 22 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/GL 779/09 oraz z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt SA/Bd 647/08), strona ponosi odpowiedzialność za dobór osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu swoich spraw (wyrok NSA z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt I FSK 853/08.). W ocenie Sądu pierwszej instancji nie był trafny zarzut naruszenia § 2 ust. 1 pkt 4-7 i § 6 ust. 3 rozporządzenia poprzez błędne ich zastosowanie, albowiem podstawą odrzucenia oferty skarżącej nie było niespełnienie kryteriów oceny oferty przetargowej ale nieprzedstawienie wymaganych przepisami prawa informacji i danych niezbędnych do jej oceny. Sąd pierwszej instancji podkreślił również, że w postępowaniu przetargowym, będącym częścią postępowania w przedmiocie udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry, nie mają zastosowania przepisy dotyczące wzywania strony do uzupełniania braków formalnych w trakcie prowadzonego postępowania przetargowego, albowiem unormowania dotyczące postępowania przetargowego zawierają określoną regulację, w oparciu o którą postępowanie to jest prowadzone. WSA w Warszawie odnosząc się do stanowiska skarżącej w kwestii konieczności unieważnienia przetargu wskazał, iż nie doszło do rażącego naruszenia prawa ani też naruszenia interesu publicznego, a zatem w konsekwencji nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 33 ust 4 ustawy o grach hazardowych. Podsumowując, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie dopuściły się naruszeń prawa materialnego ani też uchybień formalnoprawnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia a podniesione w skardze zarzuty nie zmieniają faktu, iż skarżąca nie dołączyła do oferty przetargowej wymaganych prawem dokumentów. II. Skargę kasacyjną złożyła C.- W. Sp. z o.o. z siedzibą we W.. Wyrok zaskarżyła w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego przez błędną jego wykładnię, polegającą na: - art. 15 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez przyjęcie, iż ustawa nie zawiera przeciwwskazań, aby w toku jednego postępowania przetargowego prowadzonego w sytuacji większej liczy wolnych lokalizacji, gdy wnioski o udzielenie koncesji złożyło więcej podmiotów, nie można byłoby udzielić koncesji na prowadzenie kasyna gry tylu zainteresowanym, ile jest wolnych lokalizacji według rankingu uzyskanej punktacji oraz poprzez przyjęcie, iż Minister Finansów po przeprowadzeniu jednego postępowania przetargowego mógł odrębnymi decyzjami udzielić koncesji na prowadzenie kasyna gry dwóm spółkom; - art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c/ prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie, iż wskutek wydania w jednym postępowaniu przetargowym dwóch decyzji udzielających koncesji dwóm spółkom nie doszło do rażącego naruszenia prawa ani interesu publicznego i nie zachodzą podstawy do unieważnienia przetargu; - §1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie szczegółowych warunków przeprowadzenia przetargu dla podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gier lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne z dnia 27 sierpnia 2010 r. (Dz.U. Nr 161, poz. 1085) w zw. z art. art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez uznanie, iż skarżąca przystępując do przetargu, podobnie jak i inne podmioty ubiegała się o dwie wolne lokalizacje; - § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 sierpnia 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków przeprowadzenia przetargu dla podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne (Dz. U. z 2010 r. Nr 161, poz. 1085.) poprzez uznanie, iż komisja przetargowa zasadnie odrzuciła ofertę skarżącej; - § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie szczegółowych warunków przeprowadzenia przetargu dla podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne z dnia 27 sierpnia 2010 r. w zw. z. art. 33 ust. 2 u.g.h., art. 41 ust. 1 u.g.h. poprzez uznanie, iż dokonano wyboru najkorzystniejszej oferty, czyli tej, która uzyskała największą liczbę punktów obliczonych według punktacji stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia i uznanie, iż zgodne z przepisami było udzielenie dwóch koncesji w drodze jednego przetargu; - art. 169 § 1 Ordynacji Podatkowej poprzez uznanie, iż organ nie był zobowiązany do wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni polegającego na niezałączeniu odpisu aktu notarialnego umowy lub statutu spółki; - § 2 ust. 1 pkt 4-7 r.p.p. i § 6 ust, 3 r.p.p. poprzez uznanie, iż błędne zastosowanie przepisów polegające na stwierdzeniu braku informacji i dokumentów koniecznych do oceny ofert przetargowych, mimo że obowiązek wykazania powyższych danych nie dotyczył spółki; - art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa - art. 141 § 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym - w zakresie, w jakim sąd powołuje się na fakt, iż skarżąca przystępując do przetargu, podobnie jak i inne podmioty ubiegała się o dwie wolne lokalizacje. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator szczegółowo ustosunkował się do postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej. III. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Z uwagi na przedmiot zaskarżonej decyzji, w pierwszej kolejności wymagają rozpatrzenia te zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, które dotyczą przyczyn odmowy udzielenia koncesji, albowiem zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji rozpoznał sprawę i oddalił skargę na decyzję, którą odmówiono skarżącej spółce udzielenia koncesji na prowadzanie kasyna. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było zaakceptowane przez Sąd I instancji ustalenie, że skarżąca spółka złożyła ofertę, która nie spełniała wymagań przewidzianych przepisami i z tego powodu została odrzucona. Kwestionując to ustalenie i konsekwencje prawne tego ustalenia, skarżąca podnosi zarzut naruszenia przepisów § 2 ust. 1 pkt 4-7 i § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 sierpnia 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków przeprowadzenia przetargu dla podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne, a także art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Zarzut ten nie jest uzasadniony, ponieważ Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że oferta skarżącej spółki nie spełniała wymagań, gdyż nie została doręczona umowa spółki (statut) i nie zostały podane informacje dotyczące dotychczasowej działalności. Nie ma racji skarżąca, że obowiązkiem organu było wezwanie spółki do uzupełnienia braków oferty. Istota postępowania przetargowego polega na tym, że obowiązek złożenia kompletnej oferty zgodnie z wymaganiami ogłoszonego przetargu spoczywa na podmiocie, który zgłasza swoją ofertę. Po otwarciu ofert, co wynika z przepisów powołanego rozporządzenia, komisja przetargowa odrzuca ofertę, która nie spełnia wymagań w zakresie dołączenia koniecznych dokumentów i podania koniecznych informacji. Nie ma w tym przypadku zastosowania przepis art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, który nie odnosi się do przeprowadzenia przetargu przez komisję przetargową. Skarżąca nie kwestionuje tego, że nie dołączyła do wniosku (oferty) umowy (statutu) spółki, jak również nie kwestionuje tego, że nie podała pewnych informacji dotyczących dotychczasowej działalności. Dopełnienie obowiązku podania informacji dotyczących dotychczasowej działalności dotyczy także informacji negatywnych, to znaczy takich informacji, że określona działalność nie była prowadzona, albo że określone zdarzenie nie miało miejsca. Skoro zaś przyczyną decyzji odmawiającej udzielenia koncesji były wady wniosku – oferty, to nie można podzielić zarzutów skarżącej, że rozstrzygnięcie to naruszało przepisy ustawy o grach hazardowych, a w szczególności przepisy art. 33 ust. 1 i 4 tej ustawy oraz przepisy powołanego rozporządzenia. Skarżąca spółka nie wskazała takich okoliczności, które uzasadniałyby unieważnienie przetargu z powodu rażącego naruszenia przepisów prawa lub interesu publicznego, skoro przyczyną odrzucenia oferty było złożenie oferty, która nie spełniała wymagań. Nie stanowi naruszenia art. 15 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy o grach hazardowych to, że w toku jednego przetargu wyłoniono dwie spółki, którym udzielono koncesji na prowadzenie kasyna, mimo iż zawiadomienie o przetargu dotyczyło 1 lokalizacji. Okoliczność, iż wykorzystano ten przetarg do przyznania 2 koncesji nie ma wpływu na ocenę prawidłowości decyzji zaskarżonej przez stronę. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi wynikające z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. i poddaje się kontroli instancyjnej. Kastor podnosząc ten zarzut wskazał, iż Sąd pierwszej instancji wadliwie przedstawił stan faktyczny, albowiem przyjął, iż skarżąca spółka brała udział w postępowaniu przetargowym, w którym tak jak inne podmioty ubiegała się o dwie wolne lokalizacje. Podnosząc ten zarzut skarżąca jednak nie wskazała jaki wpływ na rozstrzygnięcie sprawy miało to, iż Sąd przyjął, że skarżąca przystępując do przedmiotowego przetargu, podobnie jak inne podmioty, ubiegała się o 2 wolne lokalizacje. Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko wskazanie podstawy kasacyjnej, lecz również jej uzasadnienie – a przy zarzucie naruszenia przepisów postępowania skarżąca winna wskazać na istnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, czego w tym przypadku skarżąca spółka nie uczyniła. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji poglądu, iż skarżąca również uczestniczyła w postępowaniu, gdzie ubiegano się o 2 wolne lokalizacje, nie miało żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, albowiem zasadnie organ odmówił spółce udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna z powodu odrzucenia jej oferty, gdyż nie spełniała ona wymogów formalnych. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną oddalił. O kosztach orzekł zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.