III SA/Po 1030/12

Dnia 05 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lutego 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia roku nr w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty K z dnia 4 czerwca 2012r. nr .... , II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K na rzecz strony skarżącej kwotę ... złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 4 czerwca 2012r. Starosta K nałożył, na podstawie art. 95 a ust. 1, ust. 2, 3 i 4 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. Nr 125 z 2007 r., poz. 874 ze zm.), na sp. z o. o. z siedzibą w T karę pieniężną w kwocie 1.000 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w dniu 19 kwietnia 2012 r. M G prezes zarządu Spółki M złożył wniosek o zmianę danych do licencji udzielonej w dniu 10 stycznia 2011 r. przez Starostę K na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Zmiana dotyczyła zgłoszenia do licencji dodatkowego samochodu ciężarowego marki M nr rej. ... . Pojazd ten został nabyty na podstawie faktury nr .... z dnia 30 marca 2012 r., a zmiana została zgłoszona z dniem 19 kwietnia 2012 r., wobec czego przedsiębiorca przekroczył 14 dniowy termin z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Z tego względu należało nałożyć karę pieniężną na podstawie art. 95 a ust. 1 pkt. 1 ww. ustawy. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzuciła organowi niewłaściwą interpretację art. 14 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, że początkiem biegu 14 dniowego ustawowego terminu do zgłoszenia zmian w licencji była data zakupu pojazdu (moment przejścia jego prawa własności). Odwołująca wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą w wielu dziedzinach, a transport drogowy jest tylko jedną z form jej aktywności. Po nabyciu kolejnego pojazdu Spółka musiała podjąć decyzję, czy będzie on służył do transportu drogowego, czy też do innych celów. W dniu 30 marca 2012 r. nie podjęto jeszcze decyzji co do przeznaczenia nabywanego pojazdu (nie było to jeszcze możliwe), wobec czego nie dokonano zgłoszenia w trybie art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Należało dokonać przeglądu technicznego pojazdu i napraw i dopiero w dniu 9 kwietnia 2012 r. podjęto decyzję o jego wykorzystywaniu do działalności w zakresie transportu drogowego. W następnych dniach podejmowano kolejne naprawy samochodu. Organ I instancji był więc zobowiązany do dokonania ustaleń czy przewoźnik drogowy dysponował pojazdem to jest, czy i w jakim zakresie faktycznie wykorzystywał pojazd do transportu lub zamierzał to robić. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K decyzją z dnia 30 lipca 2012 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż decyzja organu I instancji ma charakter deklaratoryjny, stwierdzający powstanie określonego skutku z mocy prawa. Pojazd nabyto w dniu 30 marca 2012 r. a zmiany do licencji zgłoszono dopiero w dniu 19 kwietnia 2012 r., a zatem przekroczono ustawowy termin, który jest terminem prawa materialnego i nie ulega przywróceniu. Spowodowało to konieczność zastosowania art. 95 a ustawy o transporcie drogowym i nałożenia kary pieniężnej w kwocie 1.000,- zł. W skardze na powyższą decyzję Spółka, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji Starosty K. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie : - art. 14 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, że początkiem biegu 14 dniowego ustawowego terminu do zgłoszenia zmian w licencji była data zakupu pojazdu, - art. 58-60 kpa poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, pomimo braku wniosku o przywrócenie terminu do dokonania zgłoszenia przedmiotowych danych, - art. 7 kpa poprzez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, - art. 11 kpa poprzez nieustosunkowanie się przez SKO do zarzutów skarżącego, - art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie, pomimo podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi powtórzono generalnie zarzuty podnoszone w toku postępowania administracyjnego i w odwołaniu, a dotyczące głównie tego, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w wielu dziedzinach, a transport drogowy jest tylko jedną z form jej aktywności. Po nabyciu dniu 30 marca 2012r. kolejnego pojazdu Spółka musiała podjąć decyzję, czy będzie on służył do transportu drogowego, czy też do innych celów. W tej dacie nie było możliwe podjęcie decyzji co do dalszego przeznaczenia pojazdu, wobec czego nie dokonano zgłoszenia w trybie art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Należało wykonać przegląd techniczny pojazdu i dopiero w dniu 9 kwietnia 2012 r. zadecydowano o jego wykorzystywaniu do przewozów drogowych. W następnych dniach były kolejne naprawy samochodu. Organy były zobowiązane wobec tego do dokonania ustaleń w zakresie tego, czy i w jakim zakresie przedsiębiorca faktycznie wykorzystywał pojazd do transportu drogowego lub zamierzał to robić. Niesłusznie utożsamiono początek biegu terminu dysponowania pojazdem z dniem wystawienia faktury (30 marca 2012r.) Strona powołała się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 października 2007 r. sygn. akt VIII SA/Wa 513/07. Skarżąca podkreśliła, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do jej argumentów. W odpowiedzi na skargę SKO w K wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumenty przedstawione wcześniej w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji sprawowana jest w oparciu o kryteria zgodności z prawem, a według art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów i mając na uwadze podniesione w skardze zarzuty, Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż decyzje organów obu instancji naruszają prawo. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była kwestia zasadności nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł za naruszenia przepisów dotyczących zgłaszania zmiany danych do licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. Nr 125 z 2007 r., poz. 874 ze zm.) dalej u.t.d. wniosek o udzielenie licencji powinien zawierać m. in. wskazanie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji. Dysponowanie danym pojazdem musi się odnosić do sytuacji, kiedy ten pojazd może być faktycznie używany przez przedsiębiorcę, czyli wykorzystywany przez niego do wykonywania transportu drogowego ( zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 985/11, lex nr 1109849 ). Na podstawie art. 14 ust. 1 u.t.d. przewoźnik jest zobowiązany zgłaszać na piśmie organowi udzielającemu licencji wszelkie zmiany danych z art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Zgłoszenie takie ma charakter czynności materialno – technicznej, jednak niedopełnienie tego obowiązku skutkuje koniecznością nałożenia na przewoźnika odpowiedniej kary pieniężnej – zgodnie z art. 95 a ust. 1 pkt. 1 u.t.d. ( zob. R. Stachowska, komentarz do art. 14 ustawy o transporcie drogowym, lex 2013 ). W przedmiotowej sprawie w dniu 19 kwietnia 2012r. prezes zarządu skarżącej Spółki M złożył wniosek o zmianę danych do licencji nr .... udzielonej w dniu 10 stycznia 2011 r. przez organ I instancji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Zmiana dotyczyła zgłoszenia do licencji dodatkowego samochodu osobowego marki M nr rej.... , nabytego na podstawie faktury nr ... z dnia 30 marca 2012 r. Zmiana została zgłoszona przez stronę z dniem 19 kwietnia 2012 r., wobec czego, zdaniem organu tak I jak i II instancji, przedsiębiorca przekroczył 14 dniowy termin określony w art. 14 ust. 1 u.t.d. i dlatego należało nałożyć na niego karę pieniężną w kwocie 1.000,- zł na podstawie art. 95 a ust. 1 pkt. 1 u.t.d. Według strony skarżącej organy dokonały niewłaściwej interpretacji art. 14 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt. 4 u.t.d. poprzez zbyt arbitralne uznanie, że początkiem biegu 14 dniowego terminu do zgłoszenia zmian w licencji była data zakupu pojazdu (moment przejścia jego prawa własności na skarżącą Spółkę). Strona już w odwołaniu podnosiła, że prowadzi działalność gospodarczą w wielu dziedzinach (w tym m.in. wynajem i dzierżawa pojazdów samochodowych), a transport drogowy jest tylko jedną z form jej aktywności. Po nabyciu kolejnego pojazdu Spółka musiała podjąć decyzję, czy będzie on służył do transportu drogowego, czy też do innych celów, w tym także czy zostanie przeznaczony na części, czy ewentualnie sprzedany. W dniu 30 marca 2012 r. nie podjęto jeszcze decyzji co do przeznaczenia powyższego pojazdu, wobec czego nie dokonywano zgłoszenia w trybie art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Należało dokonać przeglądu technicznego pojazdu, jego napraw i dopiero w dniu 9 kwietnia 2012r. podjęto ostateczną decyzję o jego wykorzystywaniu do transportu drogowego. W następnych dniach przeprowadzono dalsze naprawy. Po przeanalizowaniu akt sprawy Sąd stwierdził, że zasadny był zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowym, albowiem organy obu instancji niezasadnie uznały, że początkiem biegu 14 dniowego ustawowego terminu do zgłoszenia zmian była data zakupu pojazdu, a nie moment, w którym przedsiębiorca mógł faktycznie dysponować przedmiotowym pojazdem na cele związane z wykonywaniem transportu drogowego. Organy przyjęły przedwcześnie, że z datą zakupu pojazdu strona skarżąca dysponowała pojazdem w rozumieniu możliwości wykonywania nim przewozów drogowych, nie czyniąc w tym zakresie praktycznie żadnych ustaleń faktycznych, choć strona przełożyła faktury VAT na okoliczność zakupu części i wyposażenia samochodu. Tymczasem ustalenie daty od której rzeczywiste (możliwe) było rozpoczęcie wykonywania przewozów drogowych ma istotne znaczenie dla dokonania wyczerpującej i prawidłowej oceny, czy przedsiębiorca zachował 14 dniowy termin wskazany w art. 14 ust. 1 u.t.d. ( zob. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 513/07 ). Rację ma również skarżąca, że organ II instancji w uzasadnieniu swej decyzji nie odniósł się w zasadzie do jej stanowiska przestawionego w odwołaniu, czym naruszył zasadę przekonywania z art. 11 kpa. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy winny uwzględnić poczynione wyżej rozważania i wyjaśnić kiedy faktycznie dokonywano przeglądu technicznego pojazdu, podjęto ostateczną decyzję o dopuszczeniu go do wykonywania transportu drogowego, zakończono ewentualne niezbędne naprawy itd. Koniecznym będzie w szczególności odniesienie się do załączonych przez Spółkę dokumentów, w tym faktur VAT znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy. Organy powinny też mieć na uwadze, kiedy strona wystąpiła z wnioskiem o rejestrację samochodu marki M kiedy Starosta K wydał decyzję o czasowej rejestracji tego pojazdu. Dopiero na tej podstawie organy będą mogły jednoznacznie stwierdzić, czy przedsiębiorca przekroczył ustawowy 14 dniowy termin do zgłoszenia zmian w licencji, co uzasadniałoby konieczność nałożenia kary pieniężnej. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że decyzja SKO w K oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, 11 kpa, 77 § 1 i 107 § 3 kpa w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a., orzekł o uchyleniu decyzji obu instancji – jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania sądowego oraz wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd postanowił natomiast w oparciu o art. 200 i art. 152 p.p.s.a.