II GSK 1029/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. B. Spółki z o.o. Spółki komandytowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2131/12 w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. B. Spółki z o.o. Spółki komandytowej w W. na rzecz R. O. 300 (trzysta) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 6 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2131/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu skargi R. O., uchylił decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] października 2011 r., stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu oraz orzekł o kosztach postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Decyzją z [...] czerwca 2008 r. udzielono na rzecz W. B. Sp. z o.o. Sp. k. w W. (obecnie W. B. P. Sp. z o.o. w W.; dalej przywoływane jako W. B.) prawa ochronnego na znak towarowy słowny – TV 14 – dla towarów i usług wskazanych wg klasyfikacji nicejskiej w klasach 09, 16, 35, 39, 41 i 42. R. O. [...] września 2010 r. złożył wniosek o unieważnienie wymienionego znaku towarowego w części dotyczącej towarów: publikacje elektroniczne (kl. 9), broszury, czasopisma (periodyki), materiały drukowane, gazety, publikacje (kl. 16). Interes prawny wnioskodawca wywodził z faktu żądania przez uprawnionego na drodze sądowej zakazania wnioskodawcy dokonywania naruszeń prawa ochronnego do znaków TELE 14 R-209612 i TV 14 R-209613 przez posługiwanie się oznaczeniem Tele 14 w tytule czasopism z programami telewizyjnymi, albo w innym charakterze na okładkach takich czasopism. Zdaniem wnioskodawcy znak TV 14 ma charakter opisowy (informacyjny), informuje nabywcę czasopism (programów telewizyjnych), iż gazeta zawiera program na 14 dni. Podkreślił, że element "tv" używany obok wyrażenia "tele" jest popularnym oznaczeniem występującym na rynku dla oznaczania pism z programami telewizyjnymi wskazującymi na ich zawartość. Zatem znak w dacie zgłoszenia do ochrony miał i ma nadal charakter informacyjny. Znak także, w ocenie wnioskodawcy, narusza przepis art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej p.w.p.), gdyż został zgłoszony w złej wierze w celu zmonopolizowania i zawłaszczenia rynku w stosunku do pozostałych przedsiębiorców owej informacji o ilości dni programów zawartych w czasopiśmie. Wnioskodawca posiada znak TELE 14 jako tytuł prasowy od [...] października 2004 r., zawierający analogiczny przekaz co tytuł prasowy opatrzony znakiem spornym – TV 14. Pomimo wiedzy uprawnionego o tej okoliczności zgłosił swój znak, występując jednocześnie przeciwko wnioskodawcy z roszczeniem cywilnym. W odpowiedzi W. B. wniosło o oddalenie wniosku. Zdaniem uprawnionego wnioskodawca nie ma interesu prawnego w zgłoszonym żądaniu rozumianego jako interes bezpośredni i konkretny. Sporny znak nie przeszkadza wnioskodawcy w prowadzonej działalności gospodarczej, zatem wykazanie, że prowadzi działalność gospodarczą zbieżną z działalnością uprawnionego, nie uzasadnia jego interesu prawnego. Obecnie wnioskodawca wydaje czasopismo z tytułem "14 Teledni", w związku z tym nie jest to oznaczenie zbieżne ze znakiem spornym. Uprawniony podnosił, że w pozwie domagał się jedynie zaprzestania używania przez wnioskodawcę znaku TELE 14 zarejestrowanego przez uprawnionego, a nie informowania o ilości dni programowych w czasopismach wnioskodawcy. Decyzją z [...] października 2011 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej oddalił wniosek R. O. prowadzącego O. W. P. z M. o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy TV 14 nr R-209613 udzielonego na rzecz W. B.. Organ administracji uznał interes prawny wnioskodawcy, wskazując na sądowe żądanie uprawnionego skierowane przeciwko wnioskodawcy o zaprzestanie używania znaku TELE 14 w tytułach czasopism, albo w innym charakterze, z powodu naruszenia prawa uprawnionego do znaków TV 14 i TELE 14, przez co ogranicza wnioskodawcy prawo do wykonywania działalności gospodarczej. Interes prawny wnioskodawcy znajduje uzasadnienie w przepisach art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz w art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W ocenie organu znak TV 14, w jego całokształcie, nie jest pozbawiony znamion odróżniających dla towarów wskazanych w decyzji. Organ administracji za niewystarczające uznał zarzuty odnoszące się do opisowości jego poszczególnych elementów (TV i 14), gdyż aby wykazać jego charakter opisowy w całości, konieczne jest wykazanie, że nie tylko jego poszczególne elementy są opisowe, ale że sam znak w całości przekazuje jedynie informacje o towarze, jego cechach, a nie o pochodzeniu towaru. Dowodów na stwierdzenie tych okoliczności wnioskodawca, zdaniem organu administracji, nie przedłożył. Sporny słowny znak towarowy składa się z dwóch elementów (słownego) TV i z liczby 14. Zdaniem organu wyrażenie słowne (TV) oznacza, wg słownika języka polskiego, "telewizję" lub "stację telewizyjną". Umieszczona obok tego wyrażenia liczba, zdaniem organu odnosi się do wyrażenia słownego. Zatem w całości znak będzie odczytywany jako "telewizja, stacja telewizyjna 14", a nie jak twierdzi wnioskodawca, jako "program telewizyjny na 14 dni", gdyż wnioskodawca nie wykazał, by liczba 14 mogła być postrzegana jako informacja o 14 dniach. W związku z tym oznaczenie TV 14 nie wykazuje bezpośredniego i jednoznacznego związku z towarami wskazanymi w decyzji, a tym samym nie może być uznane za opisowe względem tych towarów. W związku z tym sporny znak nie ma charakteru opisowego. W ocenie Urzędu Patentowego sporny znak nie został zgłoszony w złej wierze. Stwierdził, że nawet gdyby przyjąć, że znak jest opisowy, to wnioskodawca nie wykazał, by zgłoszenie oznaczenia do ochrony wynikało z nagannego działania uprawnionego. Wystąpienie przez uprawnionego przeciwko wnioskodawcy z powództwem cywilnym nie uzasadnia zarzutu zgłoszenia znaku w złej wierze. WSA w W. uchylił zaskarżoną decyzję. WSA podzielił stanowisko organu, że R. O. posiadał interes prawny w unieważnieniu prawa z rejestracji znaku towarowego. Skarżący (wnioskodawca w postępowaniu administracyjnym) podkreślał, że sporny znak towarowy stanowił dla niego przeszkodę w wykonywanej działalności gospodarczej, wskazując w tym zakresie na przysługujące mu uprawnienia z przepisu z art. 6 u.s.d.g. oraz z przepisów art. 20 i art. 22 Konstytucji RP. Przeszkoda w wykonywaniu przez skarżącego działalności gospodarczej powstała na skutek wystąpienia przez uprawnionego ze spornego znaku towarowego do sądu z powództwem o zakazanie skarżącemu posługiwania się oznaczeniem TELE 14 w tytułach czasopism z programami telewizyjnymi, albo w innym charakterze. Powodem wystąpienia uprawnionego ze spornego znaku było używanie przez niego oznaczeń TV 14 i TELE 14 na okładkach takich samych czasopism o takim samym przeznaczeniu. W związku z tym skarżący uznając, że oznaczenia uczestnika postępowania używane do tych samych celów, dla oznaczania takich samych towarów, są oznaczeniami kolizyjnie podobnymi do jego znaku towarowego zarejestrowanego z wcześniejszym pierwszeństwem od pierwszeństwa uczestnika postępowania, wykazał interes prawny w żądaniu unieważnienia znaku spornego. WSA uznał, że organ przyjął założenie, że znak TV 14 oznacza "stację telewizyjną 14" lub "telewizję 14", jednak nie wykazał, by wynikało ze zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd stwierdził, że spór pomiędzy stronami toczył się w obszarze używania znaku przez nakładanie go na publikacje i to publikacje zawierające program telewizyjny, stąd kontrowersje w rozumieniu liczby "14" zawartej na okładkach tych publikacji sprowadzające się do rozumienia tej liczby, jako ilości dni programowych zawartych w tych publikacjach. Założenie Urzędu Patentowego o postrzeganiu znaku TV 14, jako informującego o tym, że znak dotyczy jakiś publikacji o "stacji telewizyjnej 14" lub "telewizji 14", doprowadziło organ patentowy do stwierdzenia, iż sporny znak, nie odnosząc się do towarów nim oznaczanych (publikacji elektronicznych i prasowych zawierających programy telewizyjne), nie narusza przesłanek z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Jednocześnie Urząd Patentowy uznał, że sporny znak towarowy jest skierowany do jakiegoś, ale "docelowego" kręgu odbiorców, a obie strony ten "docelowy" krąg odbiorców precyzowały jako odbiorców publikacji o programach telewizyjnych. W ocenie WSA Urząd Patentowy, z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.), dokonując wymienionego założenia, nie wykazał, na jakim materiale dowodowym oparł się dochodząc do przedstawionych wniosków i w tym zakresie, w istocie nie rozpatrzył całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, dokonując jego oceny także z naruszeniem art. 80 k.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z ustaleń Urzędu Patentowego, opartych na zgromadzonym materiale dowodowym, nie wynika jakie to publikacje wskazane przez skarżącego lub uczestnika postępowania dotyczą "stacji telewizyjnej 14" lub "telewizji 14", czy jakie to publikacje (istniejące na rynku), posiadające przeciwstawione oznaczenia odnoszą się do owych "stacji telewizyjnych 14" lub "telewizji 14", co uzasadniałoby założenie Urzędu Patentowego o postrzeganiu znaków TELE 14 i TV 14 przez docelowy krąg odbiorców tych publikacji, jako odnoszących się do jakiś bliżej nieskonkretyzowanych "stacji telewizyjnych" lub "telewizji". WSA podkreślił, że to założenie Urzędu Patentowego stało się podstawą do wyprowadzenia tezy o braku przesłanek z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p., kierowanych do spornego znaku. Dla wykazania jego zasadności Urząd Patentowy powinien, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., wykazać, na jakim materiale dowodowym się oparł, uznając go za wiarygodny i z jakich przyczyn innym dowodom odmówił mocy dowodowej i wiarygodności, a tego nie uczynił. Za takie wywody, uzasadniające stanowisko organu, nie sposób bowiem uznać przytoczone określenie wyrażenia "TV" ze słownika języka polskiego. Zdaniem Sądu również rozstrzygnięcie o braku lub istnieniu złej wiary po stronie uprawnionego ze spornego znaku nie poddaje się kontroli Sądu. WSA stwierdził, że Urząd Patentowy powinien, mając na względzie przytoczone uwagi, odnieść się, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego oraz z zachowaniem przepisów prawa procesowego, do stanowisk stron postępowania, by w efekcie wydać rozstrzygnięcie o przekonywującej treści z jego uzasadnieniem zachowującym wymagania z art. 107 § 3 k.p.a. W związku z powyższym, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, Sąd orzekający w sprawie nie wypowiadał się w kwestii naruszenia prawa materialnego, bowiem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ administracji publicznej dokona powtórnie ustaleń materialnoprawnych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło W. B., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sprawie pomimo wydania przez Urząd Patentowy decyzji zgodnie z dyspozycją normy art. 7 i 77 k.p.a., tj. po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego w oparciu o wyczerpująco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sprawie pomimo wydania przez Urząd Patentowy decyzji zgodnie z dyspozycją normy art. 107 k.p.a., tj. prawidłowo uzasadnionej, ze wskazaniem materiału dowodowego, na jakim oparł się Urząd Patentowy wydając tę decyzję; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie błędnego uzasadnienia wyroku, bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i jego właściwej oceny, a w konsekwencji przyjęcie ustaleń faktycznych niezgodnych z rzeczywistym stanem sprawy i uznanie, że uczestnikowi przysługiwał interes prawny w złożeniu skargi od decyzji Urzędu Patentowego oraz uznanie, że R. O. zarejestrował ze wcześniejszym pierwszeństwem oznaczenie, do którego znak "TV 14" jest kolizyjnie podobny; 4) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na innym materiale niż zawarty w aktach sprawy oraz uwzględnienie faktów nieznajdujących żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy. W uzasadnieniu wskazano szczegółowe argumenty na poparcie zarzutów. W piśmie z [...] września 2014 r. R. O. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga ta została oparta na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie pomimo wydania przez Urząd Patentowy decyzji zgodnie z art. 7, 77 i art. 107 k.p.a., stwierdzić należy, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji miał pełne podstawy do przyjęcia, iż Urząd Patentowy te przepisy naruszył i podał z jakich przyczyn uznał, że zaskarżona decyzja została wydana bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. I tak, Sąd I instancji trafnie stwierdził, iż Urząd Patentowy uznał, że oznaczenie TV 14, jako całość, będzie postrzegane przez docelowy krąg odbiorców towarów oznaczanych tym znakiem towarowym, jako oznaczenie "stacji telewizyjnej 14" lub jako "telewizja 14", które to stwierdzenie wyprowadził z rozumienia wyrażenia "TV" w słowniku języka polskiego. Tymczasem nie ulega wątpliwości, iż spór pomiędzy stronami toczył się w obszarze używania znaku przez nakładanie go na publikacje i to publikacje szczególnego rodzaju i przeznaczenia. Chodziło bowiem o publikacje zawierające program telewizyjny, stąd kontrowersje w rozumieniu liczby "14" zawartej na okładkach tych publikacji sprowadzające się do rozumienia tej liczby, jako ilości dni programowych zawartych w tych publikacjach. Założenie Urzędu Patentowego o postrzeganiu znaku TV 14, jako informującego o tym, że znak dotyczy jakiś publikacji o "stacji telewizyjnej 14" lub "telewizji 14", doprowadziło organ patentowy do stwierdzenia, iż sporny znak, nie odnosząc się do towarów nim oznaczanych (publikacji elektronicznych i prasowych zawierających programy telewizyjne), nie narusza przesłanek z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Jednocześnie Urząd Patentowy uznał, że sporny znak towarowy jest skierowany do jakiegoś, ale "docelowego" kręgu odbiorców, a obie strony ten "docelowy" krąg odbiorców precyzowały jako odbiorców publikacji o programach telewizyjnych. W związku z tym Urząd Patentowy, z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., dokonując wymienionego założenia, nie wykazał, na jakim materiale dowodowym oparł się dochodząc do przedstawionych wniosków i w tym zakresie w istocie nie rozpatrzył całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, dokonując jego oceny także z naruszeniem art. 80 k.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z ustaleń Urzędu Patentowego, opartych na zgromadzonym materiale dowodowym, nie wynika jakie to publikacje wskazane przez skarżącego lub uczestnika postępowania dotyczą "stacji telewizyjnej 14" lub "telewizji 14", czy jakie to publikacje (istniejące na rynku), posiadające przeciwstawione oznaczenia odnoszą się do owych "stacji telewizyjnych 14" lub "telewizji 14", co uzasadniałoby założenie Urzędu Patentowego o postrzeganiu znaków TELE 14 i TV 14 przez docelowy krąg odbiorców tych publikacji, jako odnoszących się do jakiś bliżej nieskonkretyzowanych "stacji telewizyjnych" lub "telewizji". Poza tym wnioskodawca stawiając zarzut opisowego oznaczenia spornego znaku TV 14 , objętych żądaniem unieważnienia w stosunku do towarów, tj. "publikacje elektroniczne" (kl. 9) oraz broszury, czasopisma (periodyki), materiały do drukowania, gazety, publikacje" (kl. 16), podał, że TV i cyfry są używane na rynku wydawniczym przez różne podmioty. W tej sytuacji rolą organu administracji publicznej było jednoznaczne wykazanie i precyzyjne wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego organ uważa, że w dacie zgłoszenia spornego znaku do ochrony przeciętny polski konsument (nabywca publikacji z programem telewizyjnym) nie mógł postrzegać oznaczenia TV 14 jako informacji, że oznaczone tym znakiem czasopismo zawiera program telewizyjny na 14 dni. Dokładne wyjaśnienie takiego stanowiska organu było tym bardziej pożądane, że w dotychczas zgromadzonym materiale dowodowym sprawy brak jest jednoznacznych materiałów wskazujących na stosowanie tego typu oznaczeń dla publikacji poświęconych konkretnej stacji telewizyjnej lub konkretnej telewizji. Urząd Patentowy wskazał natomiast wyłącznie na słownikową definicję słowa "TV" i w oparciu o tę definicję przyjął, że "docelowy krąg odbiorców" zrozumie oznaczenie "TV 14" jako o informację, że chodzi o "telewizję 14" lub "stację telewizyjną 14". Stąd też Sąd I instancji trafnie uznał, że tej słownikowej definicji nie sposób traktować jako należytego uzasadnienia założenia przyjętego przez Urząd, gdyż to założenie w okolicznościach niniejszej sprawy jest całkowicie dowolne. Nie można też podzielić zarzutów skargi kasacyjnej, iż "przedmiotem analizy WSA powinien być sam znak, a nie towar, zwłaszcza gdy w momencie zgłoszenia i rejestracji towar "TV Guide na 14 dni jeszcze nie istniał". Oceny istnienia konkretnej zdolności odróżniającej znaku dokonuje się bowiem zawsze w odniesieniu do konkretnego towaru. Wynika to z faktu, że znak towarowy ma konkretną zdolność odróżniania, gdy nadaje się do odróżniania towarów lub usług zawartych w zgłoszeniu do Urzędu Patentowego od towarów lub usług innego przedsiębiorstwa. Uznanie znaku opisowego za pozbawiony zdolności odróżniającej uzasadnia to, iż znak ma przekazywać informację o pochodzeniu towaru, a nie o nim samym, a ponadto skoro z mocy prawa ochronnego płynie wyłączność używania, to nie można pozbawiać konkurentów możliwości przekazywania kupującym informacji o towarze. Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafny uznał również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne o jakich mowa w tym przepisie. Poza tym o naruszeniu przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić tylko wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyrok NSA z 10 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 1012/12). Taka zaś sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Okoliczność zaś, iż kasator nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż uczestnik postępowania posiadał interes prawny w złożeniu skargi od decyzji Urzędu Patentowego oraz zarejestrował znak z wcześniejszym pierwszeństwem nie usprawiedliwia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż te okoliczności wymagały wskazania przez kasatora innych naruszeń prawa i to zarówno prawa materialnego (w zakresie interesu prawnego), jak i prawa procesowego dotyczącego błędnego zaakceptowania ustaleń faktycznych w zakresie rejestracji znaku towarowego uczestnika postępowania. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na innym materiale niż zawarty w aktach sprawy oraz uwzględnienie faktów nieznajdujących żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, iż Sąd I instancji nie dokonał własnych ustaleń faktycznych, lecz badał czy dokonane przez Urząd Patentowy ustalenia odpowiadają prawu. W rezultacie tego badania uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie został prawidłowo oceniony i nie był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny powyższe stanowisko Sądu I instancji podziela z przyczyn podanych na wstępie niniejszych rozważań, odnoszących się do oceny przez Urząd Patentowy spornego znaku "TV 14", jako znaku postrzeganego przez odbiorcę jako "stacja telewizyjna 14", czy "telewizja 14". Nie zachodzi przy tym potrzeba powtarzania tej argumentacji. Poza tym nie ma w sprawie istotnego znaczenia fragment uzasadnienia zaskarżonego wyroku dotyczący znaku towarowego uczestnika postępowania, mimo iż Sąd I instancji błędnie uznał, iż znak towarowy skarżącego został zarejestrowany z wcześniejszym pierwszeństwem od pierwszeństwa znaku towarowego uczestnika postępowania. To stanowisko Sądu nie świadczy bowiem o takim naruszeniu art. 133 § 1 p.p.s.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wynika to z faktu, iż Sąd I instancji użył powyższego argumentu jedynie w celu wykazania interesu prawnego uczestnika postępowania, który to interes został przez Sąd I instancji wywiedziony nie tylko z tego błędnego stanowiska, lecz przede wszystkim z treści art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz z art. 20 i 22 Konstytucji RP. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 tej ostatniej ustawy.