III SA/Gd 709/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak ( spr. ) Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 17 sierpnia 2012 r. nr [...]; [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru, należności celnych oraz podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy punkt 2, 3 i 4 decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia 11 maja 2012 r. , nr [...] do [...] [...] ; zasądza od Dyrektora Izby Celnej [...] na rzecz skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. kwotę 2.835,00 ( dwa tysiące osiemset trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. określa, że zaskarżona decyzja w części uchylonej nie może być wykonana. W dniach 25 maja 2009 r., 27 lipca 2009r., 7 sierpnia 2009 r. oraz 26 sierpnia 2009 r. "A" Agencja Celna Sp. z o.o. w G. zgłosiła w Urzędzie Celnym do procedury dopuszczenia do obrotu towar importowany przez firmę Progres Nieruchomości Sp. z o.o. z siedzibą w S.. Każdorazowo towar deklarowano do dwóch pozycji taryfy celnej, opisując w polu 31 dokumentu SAD poz. 1 jako "zewnętrzny w pełni kolorowy ekran monitor LED" . Deklarowano kody Taric odpowiednio do poz. 1: 85 28 51 00 90 (zgłoszenie pierwsze), trzy pozostałe zgłoszenia do kodu 85 31 20 20 90 i wszystkie w poz. 2: 84 73 30 20 00. Zgłoszenia zostały przyjęte i zaewidencjonowane pod numerami odpowiednio: [...]. Postanowieniami z dnia 7 marca 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowania w sprawie kontroli przedmiotowych zgłoszeń oraz postępowania podatkowe w sprawie ustalenia prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Postępowania zostały połączone postanowieniami z dnia 27 marca 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 11 maja 2012 r., odnosząc się do towaru objętego w/w zgłoszeniami celnymi, określił klasyfikację taryfową całego towaru: zewnętrzny, w pełni kolorowy monitor LED z funkcją wyświetlania prostych informacji oraz filmów i materiałów reklamowych w zestawie z akcesoriami do kodu TARIC 8528 59 90 90, niezaksięgowaną kwotę cła (A00), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 41 678 PLN , orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo Celne, określił podatek od towarów i usług z tytułu importu w wysokości 74 663 zł. W podstawie prawnej wydanej decyzji wskazano art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 1, 3 i 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 ze zm.), Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1031 z dnia 19 września 2008r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej ( Dz. Urz. UE Nr 291 z 2008 r. ze zm.), oraz art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że omówienia wymagały dwie kwestie: klasyfikacja taryfowa importowanych kolorowych ekranów LED oraz jednolitość stanowiska Naczelnika Urzędu Celnego w sprawie powyższej klasyfikacji. Nie ulegało wątpliwości, iż przedmiotem importu, w ww. zgłoszeniach celnych, były ekrany LED, importowane w stanie rozmontowanym. Na fakturach importowych towar wyszczególniony został w pięciu pozycjach, jako: Oudor fuli color LED display, Control System,Multi Funktional Catd, Realy Card, Control Software, co przetłumaczono jako: Zewnętrzny w pełni kolorowy ekran LED, System sterowania, Karta wielofunkcyjna, Karta przekazu i - Oprogramowanie sterujące. Z materiałów zgromadzonych w toku kontroli wynikało, iż importowany towar był towarem jednorodnym i po zmontowaniu stanowił kompletny monitor/ekran posiadający funkcje wyświetlania znaków graficznych oraz filmów i materiałów reklamowych. Produkty z pozycji 2 zgłoszeń stanowią integralną część produktu głównego - jakim są ekrany LED , wobec czego analiza obejmie jedynie kody deklarowane w pozycjach 1 zgłoszeń. Dla celów klasyfikacyjnych towar uznany został jako jednorodny w stanie rozmontowanym, podlegający klasyfikacji do jednego kodu Taric. W przedmiotowych zgłoszeniach strona towary w poz. 1 klasyfikowała do kodów: - 8528 51 00 90 - zgłoszenie z dnia 25.05.2009r., -8531 20 20 90- zgłoszenie z dnia 27.07.2009r., z dnia 7.08.2009r. i z 26.08.2009 r. Kod Taric 8531 20 20 90, obejmujący tablice sygnalizacyjne zawierające urządzenia ciekłokrystaliczne (LCD) lub diody elektroluminescencyjne (LED), strona zadeklarowała w trzech następujących po sobie zgłoszeniach, jednak jak sama przyznała były to kody niewłaściwe. Strona wskazała, że to Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 20 lipca 2009r. "narzucił" jej stosowanie tego właśnie kodu Taric dla importowanych monitorów LED. Organ przyznał, że decyzją z dnia 20 lipca 2009r. nr [...], dotyczącą zgłoszenia [...] z dnia 25 czerwca 2009r. Naczelnik Urzędu Celnego, dla towaru identycznego z omawianymi, zmienił klasyfikację taryfową wskazując jako właściwy kod Taric 8531 20 20 90 ze stawką celną 0 %. Jednak decyzja ta wydana została jedynie w oparciu o dokumenty załączone do zgłoszenia celnego, tj. faktury z tłumaczeniem, dokumenty transportowe, certyfikat CE. Dane zawarte w tych dokumentach pozwalały na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Brak informacji o funkcjach importowanych monitorów (możliwość wyświetlania obrazów ruchomych) sprawił, iż jedynym właściwym, stosowanym do dziś dla tego typu ekranów/monitorów bez możliwości wyświetlania obrazów ruchomych, wydał się kod z pozycji 8531 - tablice sygnalizacyjne. Nie był on jednak prawidłowy. Pomimo to sytuacja taka praktykowana była do czasu kolejnej, mającej miejsce dla niniejszej firmy, weryfikacji i rewizji celnej towarów. Organ celny, dysponując tym razem znacznie szerszą wiedzą na temat tego typu towarów decyzją z dnia 15 listopada 2010r. zmienił klasyfikację taryfową wielkogabarytowych monitorów LED na kod Taric 8528 59 90 90 ze stawką celną 14 % od wartości. Decyzja ta, w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej, została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej, a potem także przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 30 czerwca 2011r. w sprawie sygn. akt III SA/Gd 198/11, który oddalił skargę. Sąd potwierdził słuszność klasyfikacji taryfowej zastosowanej przez Naczelnika Urzędu Celnego. Dodatkowo wyraził opinię, iż monitory będące przedmiotem sporu, ze względu na swoje zastosowanie, parametry techniczne i posiadane wymiary nie mogą być klasyfikowane do kodu 8528 51 00 90 jako monitory współpracujące z maszynami do automatycznego przetwarzania danych. Wskazując na pierwsze zgłoszenie z dnia 25 maja 2009r. z zadeklarowanym kodem Taric 8528 51 00 90 ze stawką celną 0 %, organ podał, że sporny towar nie może być klasyfikowany do tego kodu. Monitory współpracujące z maszynami do automatycznego przetwarzania danych, w pełni kolorowe, wielkogabarytowe, posiadające funkcję wyświetlania tak obrazów statycznych jak i filmów i materiałów reklamowych winny być klasyfikowane jako wyroby z pozycji 8528 obejmującej między innymi różnego rodzaju monitory. Dlatego należało uznać, że wielkogabarytowe, w pełni kolorowe monitory LED z możliwością wyświetlania obrazów ruchomych, importowane w stanie rozmontowanym, pochodzące z Chin, należy zaklasyfikować do kodu TARIC 8528 59 90 90 ze stawką celną 14 % od wartości. Organ stwierdził, że złożona przez stronę ekspertyza M. H. nie miała wiążącego znaczenia w sprawie klasyfikacji taryfowej towarów. Nie wykazano w niej istotnych cech opisywanych towarów pozwalających na uznanie ich za współpracujące z maszynami do automatycznego przetwarzania danych. Ponadto organem właściwym do dokonania klasyfikacji taryfowej w I instancji jest Naczelnik Urzędu Celnego, który klasyfikacji dokonuje w oparciu o obowiązujące reguły klasyfikacji taryfowej, uwagi do poszczególnych sekcji oraz działów taryfy celnej oraz noty wyjaśniające. Zatem przedłożona ekspertyza mogła stanowić jedynie materiał pozwalający na podjęcie decyzji co do rodzaju i funkcji opisywanych towarów, ale już nie w sprawie klasyfikacji taryfowej towarów. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka podniosła, że mimo jej wielokrotnych wniosków nie został powołany biegły, dlatego na jej zlecenie uprawniony rzeczoznawca wykonał taką ekspertyzę. Kod narzucony przez Naczelnika Urzędu Celnego decyzją z dnia 20 lipca 2009 r. jest nieprawidłowy, a dla przedmiotowego towaru powinien być przyjęty kod 8528 51 00 90. Decyzją z dnia 17 sierpnia 2012 r., Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w związku z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z pkt (6) Not Wyjaśniających do pozycji 8528, pozycja ta obejmuje monitory ekranowe, których istotą pracy jest emisja świetlna punktów na ekranie, które pochodzą ze źródeł początkowych. Punkty mogą występować w kolorze czerwonym (R), zielonym (G) i niebieskim (B). Mogą one być w postaci płaskich wyświetlaczy panelowych, np. LED. Powołując się na dane techniczne urządzenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania organ podał, że potwierdzają one, iż aparatura ta posiada cechy wymienione w przywołanym wyżej opisie monitorów ekranowych klasyfikowanych do pozycji 8528. W dniu przyjęcia ww. zgłoszeń celnych monitory były zdolne do wyświetlania obrazów wideo. Organ nie podzielił stanowiska strony, że towar powinien być klasyfikowany do kodu 8528 51 00 90. Najistotniejszą kwestią jest wyświetlanie przez urządzenie obrazów video, przy czym nie ma znaczenia , że po zwolnieniu wyświetla ono obrazy generowane przez serwer przesyłane wyłącznie przez sieć teleinformatyczną. Towar, będący w istocie monitorem ekranowym, został prawidłowo zaklasyfikowany do kodu TARIC 8528 59 90 90, a dla towaru klasyfikowanego do tego kodu obowiązywała stawka celna 14 %. Organ wskazał, że z akt sprawy nie wynika , by strona w toku postępowania występowała z wielokrotnymi wnioskami o powołanie biegłego. Pisma Spółki, w których zawarte było takie żądanie, adresowane były do Naczelnika Urzędu Celnego jedynie w związku z prowadzoną kontrolą. Załączona do odwołania ekspertyza techniczna została sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego uprawnionego do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w zakresie sieci i instalacji elektrycznych, co nie jest równoznaczne z posiadaniem przez jej autora wiadomości specjalnych w zakresie budowy i funkcjonowania urządzeń elektronicznych w rodzaju monitorów. Do orzekania o klasyfikacji taryfowej towarów uprawnione są organy celne, wobec czego przedstawiona ekspertyza podlegała swobodnej ocenie organu celnego prowadzącego postępowanie, jak każdy dowód w sprawie. Ekspertyza ta zawierała przede wszystkim ogólny opis funkcjonowania ekranów LED i złożonych systemów sterowania. Nie ma w niej natomiast czytelnej informacji, jakie konkretnie parametry techniczne decydują, zdaniem strony, o klasyfikacji towaru do kodu TARIC 8528 51 00 90. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "A" Spółka z o. o. w S. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz w zw. z art. 41 ust. 1 tej ustawy , zachodziła bowiem konieczność określenia podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości w związku ze zmianą stawek opodatkowania w związku ze zmianą wartości celnej powiększonej o należne cło, 2. art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne w zw. z art. 20 ust. 1 i art. 78 ust. 1 i ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólny Kodeks Celny , rozporządzenia Komisji (WE) nr 948 z dnia 30 września 2009 r. zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej ( Dz. Urz. UE nr 287 z 2009 ze zm.) oraz art. 899 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny przez uznanie, że nie zachodzą podstawy zmiany decyzji Naczelnika Urzędu Celnego przez przyjęcie kodu towaru TARIC 8528 51 00 90 ze stawką celną 0%, 3. art. 77 § 1 w zw. z art.75 § 1 oraz w zw. z art.78 § 1 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, z pominięciem przedłożonych przez skarżącą ekspertyz technicznych podważających poczynione przez organy celne ustalenia, 4. art. 7 k.p.a. przez zaniechanie rozważania i uwzględnienia słusznego interesu skarżącego. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że sprawa nie została należycie i dostatecznie wyjaśniona. Organ administracji publicznej, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wskazując na art. 75 § 1 k.p.a. skarżąca podniosła, że jako dowód należy dopuść wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Zdaniem skarżącej w sprawie zachodziła konieczność ustalenia właściwego kodu taryfowego w odniesieniu do towaru zgłoszonego do procedury celnej. W tym też celu skarżąca składała istotne wnioski dowodowe - dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, które nie zostały uwzględnione. Z uwagi na to skarżąca zleciła sporządzenie ekspertyzy technicznej w odniesieniu do spornego towaru i przedłożyła je w toku postępowania. Wykonana ekspertyza przez uprawnionego rzeczoznawcę została bezpodstawnie zakwestionowana, gdyż biegły jest osobą trzecią dla skarżącego i dysponuje wiedzą specjalną w tym zakresie. Organ celny nie przedstawił żadnej kontrekspertyzy ograniczając się do stwierdzenia, że w sprawie nie zachodziła potrzeba powoływania takiego dowodu. Na potwierdzenie swoich racji skarżąca powołała stanowisko Sądu Najwyższego zaprezentowane w orzeczeniu z dnia 17 lipca 1969 r. (I CR 140-69, OSN 1970, nr 5,poz.85), z którego wynika, że opinia biegłego ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, gdy potrzeba jest skorzystania z wiadomości specjalnych. Zatem celem opinii jest udzielenie organowi administracji publicznej wyjaśnienia kwestii niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Organ dodał ponadto, że w sprawach celnych nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Dla określenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru nie jest istotne, w jaki sposób towar ten jest skonfigurowany i użytkowany po zwolnieniu, lecz to, że w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego urządzenia mogły wykonywać funkcję wyświetlenia obrazów wideo pochodzących z innych źródeł niż komputer poprzez złącze DVI. Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. Prezes skarżącej Spółki podał, że w toku postępowania przed organami skarżąca składała wnioski o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w piśmie z dnia 5 grudnia 2011r. (k. 19 akt administracyjnych), w piśmie z dnia 4 stycznia 2012r (k. 47) oraz w odwołaniu z dnia 28 maja 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest częściowo zasadna, choć nie z powodów w niej wskazanych. W przedmiotowych zgłoszeniach celnych towar opisano jako zewnętrzny , w pełni kolorowy ekran monitor LED. Ponadto z dokumentów dołączonych do zgłoszeń celnych wynika, że są to tablice LED w modułach wraz z systemem sterowania i oprogramowaniem sterującym. Z uwagi na datę dokonania przedmiotowych zgłoszeń celnych ( wszystkie w 2009 r. ) zastosowanie w sprawie mają przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE.L.2008.291.1). Załącznik I zawiera Nomenklaturę Scaloną(CN). W zgłoszeniach celnych dla przedmiotowego towaru wskazano ( dla poz.1 ) - w pierwszym przypadku kod 8528 51 00 90 Monitory i rzutniki, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji ; aparatura odbiorcza dla telewizji , nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu: - pozostałe monitory: - - W rodzaju wyłącznie lub zasadniczo wykorzystywanych w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471, - w pozostałych trzech przypadkach kod 8531 20 20 90 aparatura do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej ( na przykład dzwonki, syreny, tablice sygnalizacyjne, urządzenia alarmowe przeciwwłamaniowe lub przeciwpożarowe), elektrycznej, inna niż ta objęta pozycją 8512 lub 8530: -Tablice sygnalizacyjne zawierające urządzenia ciekłokrystaliczne (LCD) lub diody elektroluminescencyjne (LED): - - zawierające diody elektroluminescencyjne (LED). Organy zaklasyfikowały przedmiotowy towar do kodu 8528 59 90 Monitory i rzutniki, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji ; aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu:- pozostałe monitory: - - pozostałe: - - - kolorowe. W sprawie nie było sporne, że przedmiotowy towar nie może być klasyfikowany do kodu 8531 20 20 90, czyli kodu, do którego w drugim, trzecim i czwartym zgłoszeniu zaklasyfikowano przedmiotowy towar. Z brzmienia tej pozycji wynika, że dotyczy ona aparatury przeznaczonej do prostego działania i do szybkiego, nieskomplikowanego odbioru przekazywanych dźwięków i sygnałów . Tymczasem w niniejszej sprawie organy ustaliły, że przedmiotowy towar to ekrany LED , importowane w stanie rozmontowanym , które po zmontowaniu stanowią kompletne monitory/ekrany posiadające funkcje wyświetlania znaków graficznych oraz filmów i materiałów reklamowych. Ekrany te są produktami złożonymi i znacznie bardziej zaawansowanymi technologicznie niż zwykłe tablice sygnalizacyjne. Nie było też sporne, że przedmiotowy towar należy klasyfikować do kodu 8528 Monitory i rzutniki, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji ; aparatura odbiorcza dla telewizji , nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu, oraz że są to - pozostałe monitory. Spór dotyczył tego , czy towar należy zaklasyfikować do kodu 8528 51 00 jako monitory... "w rodzaju wyłącznie lub zasadniczo wykorzystywanych w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471" - jak twierdzi skarżąca , czy do kodu 8528 59 90 , " -- pozostałe, - - - kolorowe", jak uczyniły to organy. Pozycja 8471 obejmuje "Maszyny do automatycznego przetwarzania danych i urządzenia do nich; czytniki magnetyczne lub optyczne, maszyny do przenoszenia danych w postaci zakodowanej na nośniki danych oraz maszyny do przetwarzania takich danych, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone". Zgodnie z uwagą 5A) do Działu 84 Sekcji XVI , w pozycji 8471 wyrażenie "maszyny do automatycznego przetwarzania danych" oznacza maszyny zdolne do: 1) zapamiętania programu lub programów użytkowych oraz co najmniej danych bezpośrednio niezbędnych do wykonania tego programu; 2) dowolnego programowania, zgodnie z wymaganiami użytkownika; 3) wykonywania obliczeń arytmetycznych zdefiniowanych przez użytkownika; oraz 4) wykonywania, bez interwencji człowieka, programu użytkowego, który przez decyzje logiczne wymaga modyfikacji jego wykonywania, w trakcie działania przetwarzania. Zgodzić się należy z organem odwoławczym , że przedmiotowego towaru – ekranu - monitora LED - nie można klasyfikować w sposób wskazany przez skarżącą. Może on wyświetlać obrazy pochodzące ze źródeł początkowych za pomocą systemu operacyjnego Windows 98, XP i 2000 w pełnej gamie kolorów RGB- Red Geen Blue , w którym sygnał video przesyłany jest przez złącze DVI . Sygnał video jest przesyłany między urządzeniami elektronicznymi – np. między odtwarzaczem DVD a monitorem ekranowym. Przedmiotowy towar nie jest monitorem wyłącznie lub zasadniczo wykorzystywanym w powyżej opisanych systemach do automatycznego przetwarzania danych. Jego najistotniejszą cechą - co do zasady - jest jego funkcja, polegająca na wyświetlaniu obrazów video. Należy przyznać rację organowi odwoławczemu, że przy dokonywaniu klasyfikacji taryfowej przedmiotowego urządzenia bez znaczenia jest, że po zwolnieniu towaru wykorzystuje się go do wyświetlania obrazów przesyłanych przez sieć teleinformatyczną. Sposób klasyfikacji towaru takiego, jak przedmiotowy był już przedmiotem oceny sądów administracyjnych, które przyjęły trafność klasyfikacji do kodu 8528 59 90 90 ( np. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2012 r., sygn. akt I GSK 203/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Za przyjęciem takiej klasyfikacji towaru, jaki przyjęto w przedmiotowych decyzjach przemawia także treść Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) Nr 103/2012 z dnia 7 lutego 2012 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według nomenklatury scalonej (Dz. U. UE.L.2012.36.17), który towar – ekran składający się z modułów (LED), zawierających elektronikę sterującą nakazuje klasyfikować jako pozostałe monitory kolorowe do kodu 8528 59 80. Różnica w kodzie przyjętym przez organy i wskazanej w omawianym rozporządzeniu ma swoje źródło w tym, że w mającym zastosowanie w niniejszej sprawie rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. "pozostałe monitory kolorowe" objęte są kodem 8528 59 90, a w Rozporządzeniu Wykonawczym Komisji (UE) Nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/97 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.2011.282.1) , obowiązującym w 2012 r. – objęte są kodem 8528 59 80. Wydanie powyższego rozporządzenia przez Komisję podyktowane jest koniecznością stosowania jednolitej klasyfikacji taryfowej. Mając na uwadze powyższe Sąd nie podzielił poglądu skarżącej spółki o naruszeniu przez organy prawa materialnego w zakresie dokonanej klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru. Kod taryfy celnej wskazany przez organy dla towaru objętego niniejszym postępowaniem jest w ocenie Sądu prawidłowy. Jednak Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. W przedmiotowych czterech zgłoszeniach celnych strona zaklasyfikowała towary następująco: w zgłoszeniu z dnia 25 maja 2009 r. - do kodu 8528 51 00 90, a w kolejnych - z dnia 27 lipca 2009r., z dnia 7 sierpnia 2009r. i z dnia 26 sierpnia 2009r. – do kodu 8531 20 20 90. Po zgłoszeniu dokonanym w dniu 25 maja 2009 r., a przed kolejnymi zgłoszeniami celnymi objętymi niniejszym postępowaniem skarżąca dokonała zgłoszenia celnego także w dniu 25 czerwca 2009 r., deklarując również- jak w pierwszym zgłoszeniu – kod 8528 51 00 90. Zgłoszenie to zostało zweryfikowane decyzją z dnia 20 lipca 2009 r. w ten sposób, że organ celny przyjął, jako prawidłowy, dla takiego samego towaru kod taryfy 8531 20 20 90. Wskazanie przez skarżącą spółkę w kolejnych zgłoszeniach celnych - z dnia 27 lipca 2009r., 7 sierpnia 2009 r. i 26 sierpnia 2009r kodu 8531 20 20 90 było konsekwencją sposobu klasyfikacji towaru dokonanego przez organ celny w decyzji z dnia 20 lipca 2009 r. Dopiero decyzją z dnia 15 listopada 2010 r. dotyczącą zgłoszenia z dnia 5 października 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego, dla towaru identycznego z omawianym, zmienił klasyfikację taryfową wskazując jako właściwy kod Taric 8528 59 90 90 ( taki jak przyjęty przez organy w niniejszym postępowaniu ). Skarga skarżącej spółki na tę decyzję została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalona prawomocnym wyrokiem z dnia 30 czerwca 2011 r. , sygn. akt III SA/Gd 198/11( publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Wskazać należy, że zgodnie z art. 220 ust. 2 lit. b tiret 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.1992.302.1 ze zm.), zwanego dalej "WKC", zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Z wyroków ETS wynika, że samodzielny błąd organu celnego, uzasadniający odstąpienie od retrospektywnego księgowania długu celnego może polegać na powtarzającym się akceptowaniu przez organy celne błędów zgłaszającego. Błędy te mogą dotyczyć np. doliczenia pewnego rodzaju kosztów do wartości celnej, jak i zastosowania wadliwej klasyfikacji taryfowej. W praktyce działania Komisji i Trybunału dopuszcza się uznanie za "samodzielny" błąd organu w rozumieniu omawianego przepisu błąd polegający na takim zachowaniu organu, które można określić jako zaniechanie. W sprawie niniejszej mamy natomiast do czynienia z sytuacją, w której nie tylko wadliwe wskazanie kodu taryfy celnej przez skarżącą w sposób powtarzający się było akceptowane przez organy celne, ale też to wadliwe działanie zgłaszającego wynikało ze sposobu klasyfikacji takiego samego towaru dokonanego przez organ celny decyzją administracyjną. Skoro organy celne przy weryfikacji zgłoszenia dotyczącego podobnego towaru dostrzegły nieprawidłowość dokonanej przez zgłaszającego pierwotnej klasyfikacji, dokonały zmiany klasyfikacji towaru do innego kodu, a strona zastosowała się do tej klasyfikacji wskazanej przez organ celny, późniejsze stwierdzenie przez organy celne , że także ta, wskazana przez nie, klasyfikacja taryfowa jest błędna - musi być uznana za błąd samych organów celnych w rozumieniu 220 ust. 2 lit. b tiret 1 WKC. Skoro organy dokonując weryfikacji zgłoszenia celnego dotyczącego podobnego towaru same popełniły błąd, to tym bardziej uznać należy, że profesjonalny przedsiębiorca miał prawo przyjąć, że dokonana przez organy ocena była prawidłowa i w swej dalszej działalności działać stosownie do rezultatów tej oceny. Nie do przyjęcia jest, w ocenie Sądu, stanowisko organu pierwszej instancji, które milcząco zaakceptował organ odwoławczy, że nie można w przedmiotowej sprawie odstąpić od retrospektywnego zaksięgowania należności celnych. Nieistotne jest, na podstawie jakiego spektrum danych w decyzji z dnia 20 lipca 2009 r. organ uznał , że prawidłowym kodem dla przedmiotowego towaru jest przyjęty w tej decyzji kod, ale to, że skarżąca, działając w zaufaniu do organów celnych, w zgłoszeniach następujących po tej dacie deklarowała kod towaru zgodny z kodem wskazanym przez organ celny. To, że skarżąca nie uznawała tego kodu za prawidłowy nie jest równoznaczne z możliwością wykrycia błędu w sposób określony w przywołanym przepisie. Nie można także mówić o braku podstaw do retrospektywnego księgowania należności z tego względu, że zdaniem organów skarżąca nie wystąpiła o wydanie WIT lub nie poczyniła żadnych kroków w kierunku ostatecznego skorygowania zadeklarowanych w przedmiotowych zgłoszeniach kodów Taric. Możliwość wystąpienia o wiążącą informację taryfową należy postrzegać bardziej jako prawo, a nie obowiązek strony , a powzięcie wiedzy przez skarżącą o nie podzieleniu przez WSA w Gdańsku jej stanowiska w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru w wyroku z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 198/11 nie może mieć wpływu na czynione przez skarżącą deklaracje co do klasyfikacji taryfowej towaru w lipcu- sierpniu 2009 r. i na milczące akceptowane tego stanu rzeczy w tym czasie przez organy celne. Pogląd zbliżony do powyższego zaprezentował zresztą także organ odwoławczy – Dyrektor Izby Celnej w decyzji z dnia 28 lutego 2011 r. ( skontrolowanej w przez WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 198/11), który uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 15 listopada 2010 r. w części dotyczącej pkt 2, 3 i 4, które określały niezaksięgowaną kwotę wynikającą z długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, orzekały o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 Prawa celnego, określały kwotę podatku od towarów i usług- i w tym zakresie umorzył postępowanie. Organ powołał się przy tym na art. 220 ust. 2 lit.b tiret 1 WKC wskazując, że wobec analogicznego monitora LED Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 20 lipca 2009r. określił klasyfikację towaru do pozycji 8531 20 20 90, które to zachowanie organów celnych mogło utwierdzić spółkę o prawidłowości zadeklarowanej pozycji taryfowej ( patrz przywołany wyrok WSA w Gdańsku , sygn. akt III SA/Gd 198/11 ). Tak więc, w ocenie Sądu, dla trzech zgłoszeń objętych przedmiotowymi decyzjami - zgłoszeń z dnia 27 lipca 2009 r., z dnia 7 sierpnia 2009 r. i z dnia 26 sierpnia 2009 r. zaistniały przesłanki do odstąpienia od retrospektywnego księgowania należności w myśl art. 220 ust. 2 lit. b tiret 1WKC, a w konsekwencji do odstąpienia od naliczania odsetek wynikających z art. 65 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne ( Dz. U. nr 68, poz. 622 ze zm.) i podatku od towarów i usług. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że Sąd nie podzielił poglądów skarżącej o naruszeniu przepisów prawa procesowego. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy , nie było potrzeby powoływania przez organy celne dowodu z opinii biegłego. Zarzuty podnoszone w skardze , dotyczące nieuwzględnienia wniosków o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego składanych przez skarżącą spółkę są chybione. Wskazane na rozprawie przez Prezesa Zarządu skarżącej pisma, w których miałyby być zawarte takie wnioski - pisma z dnia 5 grudnia 2011 r. i z dnia 4 stycznia 2012 r. -nie były składane w toku postępowania toczącego się w niniejszej sprawie przed organami celnymi, bowiem postępowania te wszczęto dopiero postanowieniami z dnia 7 marca 2012 r. Skarżąca błędnie utożsamia kontrolę przeprowadzoną przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w skarżącej Spółce z niniejszym postępowaniem. Także w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca nie wniosła o powołanie dowodu z opinii biegłego, a jedynie stwierdziła (błędnie), że mimo jej wniosków nie został powołany biegły i przedłożyła ekspertyzę rzeczoznawcy budowlanego M. H.. Ekspertyza ta nie dotyczy jedynie klasyfikacji towaru objętego przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi, ale towaru objętego dwunastoma zgłoszeniami celnymi dokonanymi przez skarżącą. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego , że nie można oprzeć się na treści ekspertyzy sporządzonej przez osobę będącą rzeczoznawcą budowlanym z uprawnieniami budowlanymi do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w zakresie sieci i instalacji elektrycznych. Przykładowo dodać można , że rzeczoznawca przywołał w ekspertyzie treść nie mającego zastosowania w niniejszej sprawie aktu prawnego –rozporządzenia Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Wskazać też należy, że w postępowaniach celnych nie mają zastosowania, wbrew stanowisku strony skarżącej, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, lecz zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Chybiony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów rozporządzenia Komisji (WE) NR 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej ( Dz.U. UE.L.2009.287. 1). Organy nie orzekały na podstawie tegoż aktu prawnego i nie miał on w sprawie niniejszej w ogóle zastosowania. Podobnie chybiony jest zarzut naruszenia art. 899 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny ( Dz.U. UE.L.1993.253.1ze zm.) , który znajduje się w rozdziale 3 "szczególne przepisy dotyczące stosowania art. 239 Kodeksu" . "Kodeks" oznacza rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny. Art. 239 WKC co prawda dotyczy zwrotu lub umorzenia należności celnych , ale zwrotu lub umorzenia dokonywanego na wniosek dłużnika złożony pisemnie i w określonym terminie ( 12 miesięcy od powiadomienia o należnościach). Tymczasem niniejsze postępowanie wszczęte zostało z urzędu przez organy celne w celu dokonania właściwej klasyfikacji taryfowej towaru, ustalenia należności celnych oraz podatku od towarów i usług. W postępowaniu tym nie byłoby możliwe rozpatrzenie wniosku złożonego w oparciu o przywołany przepis - postępowanie prowadzone na podstawie art. 239 WKC nie może zmierzać do ustalenia właściwej kwoty należności celnych. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego w części utrzymującej w mocy punkt 2, 3 i 4 decyzji organu pierwszej instancji. Zauważyć przy tym należy, że rozstrzygnięcie decyzji organu pierwszej instancji w punktach 2, 3 i 4 dotyczyło łącznego określenia niezaksięgowanej kwoty wynikającej z długu celnego, pobrania odsetek oraz podatku od towarów i usług w odniesieniu do wszystkich czerech zgłoszeń celnych objętych niniejszym postępowaniem, przy czym pobranie tych należności zostało zakwestionowane przez Sąd co do trzech zgłoszeń celnych. Przy ponownym rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy będzie miał na względzie powyższe rozważania, w tym dokonaną powyżej ocenę prawną dotyczącą zastosowania art. 220 ust. 2 lit. b tiret 1WKC. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200, 205 i 206 p.p.s.a. Brak było jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia wniosku strony o zwrot kosztów ekspertyz technicznych przedłożonych w toku postępowania. Na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a. możliwe jest uwzględnienie jedynie kosztów wynagrodzenia adwokata, kosztów sądowych oraz kosztów nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Koszty wykonanych ekspertyz nie należą do kosztów wymienionych w tym przepisie. Ponadto skarżąca domaga się zwrotu kosztów ekspertyz poniesionych przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego, czego nie przewiduje żaden przepis p.p.s.a. Zgodnie z art. 206 p.p.s.a sąd może w uzasadnionych przypadkach zasądzić na rzecz skarżącego od organu tylko część kosztów w razie częściowego uwzględnienia skargi. W ocenie Sądu przypadek taki ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarga co do zasady- czyli co do klasyfikacji celnej towaru - nie została przez Sąd uwzględniona, a wszelkie należności – cło, odsetki, podatek od towarów i usług ustalane są przez organy celne jako konsekwencja dokonanej klasyfikacji taryfowej towaru. Tak więc możliwość ustalenia należności była konsekwencją wydania decyzji w części, która nie została przez Sąd zakwestionowana. Ponadto decyzja została uchylona (w części) z przyczyn , które Sąd wziął pod uwagę jedynie z urzędu -skarżąca nie podnosiła kwestii wadliwego zastosowania art. 220 ust. 2 lit. b tiret 1WKC. Co więcej – zaskarżona decyzja dotyczyła czterech zgłoszeń celnych , a w przypadku jednego z nich Sąd nie uznał za możliwe odstąpienie od retrospektywnego zaksięgowania należności. Na zasądzone częściowo koszty składają się wpis sądowy ( 1618 zł), wynagrodzenie adwokata (1200 zł ), opłata od pełnomocnictwa ( 17 zł). Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja w części uchylonej nie może być wykonana.