III SA/Wa 1965/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant starszy referent Paweł Jurczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z [...] września 2011 r. określił Skarżącemu – B. K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 w kwocie 39.582 zł. W uzasadnieniu wskazał, że ustalił, iż Skarżący w 2006 r. świadczył usługi pośrednictwa ubezpieczonego oraz osiągnął przychody z działalności wykonywanej osobiście, które przyjęto w kwocie wykazanej w zeznaniu PIT-37 złożonym 28 kwietnia 2007 r. Jednocześnie organ I instancji stwierdził w toku kontroli, że Skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 159.624,57 zł, na którą składają się następujące wydatki na zakup: – usług budowlanych niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą na podstawie faktur wystawionych przez D. D. D. na łączną kwotę 6.000 zł; – deski parkietowej niezwiązanej z prowadzoną działalnością gospodarczą na podstawie faktury wystawionej przez C. Sp. z o.o. w kwocie 7.575,00 zł; – usług badania rynku na podstawie faktur wystawionych przez C., które niedokumentowały rzeczywistych transakcji pomiędzy wskazanymi na nich podmiotami, w kwocie 27.676,28 zł; – materiałów i usług na podstawie faktur wystawionych przez G. M.J. w kwocie 1.416,69 zł; – usług stolarskich niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą na podstawie faktur wystawionych przez G. USŁUGI STOLARSKIE G. P. w kwocie 9.109,31 zł; – części samochodowych na podstawie faktur wystawionych przez J. Sp. z o.o. w kwocie 10.702,22 zł; – wydatki związane z eksploatacją samochodu osobowego o numerze rejestracyjnym [...] w kwocie 15.026,20 zł; – usług turystycznych niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą na podstawie faktur wystawionych przez J. Sp. z o.o. w kwocie 9.622,48 zł, – usług najmu sali na podstawie faktury wystawionej przez P. Sp. z o.o., która nie dokumentowała rzeczywistej transakcji pomiędzy wskazanymi na niej podmiotami w kwocie 3.000 zł; – karniszy i usług dekoracji okien niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą na podstawie faktur wystawionych przez PPH K. E. S. w kwocie 3.900,00 zł; – bloczków szklanych na podstawie faktur wystawionych przez Usługi Szklarskie A. M. w kwocie 3.800,06 zł; – usług szklarskich ujętych na podstawie faktur wystawionych przez G. W. M. w kwocie 2.860,00 zł; – usług adaptacji lokalu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie faktur wystawionych przez D. Sp. z o.o., które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji pomiędzy podmiotami wskazanymi na nich w kwocie 51.240,00 zł; – czynszu i energii w lokalu nr [...] przy ulicy M. [...] w W. w kwocie 6.903,33 zł; – usług gastronomicznych w kwocie 793 zł. Organ pierwszej instancji w celu ustalenia stanu faktycznego w sprawie zbadał dokumenty źródłowe za 2006 r., przesłuchał B. K. w charakterze Strony oraz przeprowadził czynności sprawdzające w podmiotach: I. S.A., D. D. D., G. USŁUGI STOLARSKIE G. P.. Ponadto organ pierwszej instancji postanowieniem z [...] lipca 2011 r. włączył do akt sprawy fax z 11 lutego 2011 r. i pismo z 8 marca 2011 r. przesłane przez J. Sp. z o.o. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: - art.22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), dalej "u.p.d.o.f." poprzez nieuzasadnione zakwestionowanie prawa podatnika do zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków ponoszonych na zakup usług/towarów od kontrahentów :D. D. D., P.A Sp. z o.o., C. Up., GALERIA PARKIETU M. J., G. USŁUGI STOLARSKIE G. P., J. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., USŁUGI SZKLARSKIE A. M., G. W. M., PPH K. E. S., D. Sp. z o.o.; - art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 8 z 2005 r., poz. 60 z późn. zm.), dalej “O.p." poprzez nieprzeprowadzenie przez organ podatkowy pełnego postępowania wyjaśniającego i pominięcie przy rozpoznaniu sprawy okoliczności świadczących o uprawnieniu podatnika do zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków na zakup usług/towarów od ww. kontrahentów. Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołał się na art. 22 ust. 1, art. 23 u.p.d.o.f., a następnie wskazał, że aby poniesiony przez Podatnika wydatek mógł stanowić koszt uzyskania przychodu musi on wykazać, że poniósł koszt i występuje związek przyczynowo-skutkowy między poniesionym kosztem a zasadnie oczekiwanym przychodem. Sam fakt potwierdzenia wydatków oparty o ogólne stwierdzenia Podatnika, że powyższe działania mają związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, bez wskazania jakichkolwiek (poza fakturami) dowodów materialnych, nie daje podstawy do zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. W świetle powyższego, wydatki w łącznej wysokości 159.624,57 zł nie stanowią kosztu uzyskania przychodów. Organ odwoławczy stwierdził, że Skarżący w odwołaniu pomimo kwestionowania dokonanych przez organ pierwszej instancji ustaleń nie przedstawiła materiału dowodowego, który potwierdzałby jej stanowisko. Natomiast organ pierwszej instancji zebrał materiał dowodowy w takim stopniu, jaki był niezbędny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W celu poczynienia ustaleń faktycznych, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. organ pierwszej instancji podejmował niezbędne działania dla wyjaśnienia stanu faktycznego, realizując w ten sposób zasadę prawdy obiektywnej. Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy organ pierwszej instancji prowadził postępowania podatkowe z wnikliwością, dokładnie i przejrzyście gromadził materiał dowodowy w sprawie, umożliwiał Skarżącemu czynny udział w postępowaniu podatkowym na każdym jego etapie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, organ pierwszej instancji dokonał wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału w tym znaczeniu, że uwzględnił wszystkie dowody przeprowadzone w tym postępowaniu, jak i uwzględnił wszystkie okoliczności towarzyszące przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy oraz wiarygodności. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów zgromadzone dowody ocenił według własnego przekonania stosownie do zasad logicznego rozumowania. Ponadto przeanalizował każdy przeprowadzony dowód, uwzględniając także rodzaj tego dowodu i z tej analizy wyciągnął spójne wnioski oraz powiązał je w logiczną całość, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że skutki materialnoprawne w postaci potrącenia z przychodu wydatków poniesionych w celu jego osiągnięcia mogą nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wskaże środki dowodowe uzasadniające poniesienie wydatku, a które umożliwią organowi podatkowemu przeprowadzenie dowodu w postępowaniu podatkowym. Organ podkreślił także, że Skarżący we wniesionym odwołaniu pomimo zarzutów, iż organ I instancji dokonał wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz pominięcia tych dowodów, które przeczą przyjętej przez ten organ tezie nie wskazała, jakie to dowody ma na myśli, a także jakie dowody- jej zdaniem - należy przeprowadzić celem zebrania pełnego materiału dowodowego. Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż podnoszone przez Skarżącą zarzuty odnośnie naruszenia przepisów prawa procesowego są zbyt daleko idące i nie znajdują odzwierciedlenia w ustalonym stanie faktycznym przedmiotowej sprawy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie pisemne, w którym klarownie przedstawiony został zarówno tok rozważań organu jak i wyciągnięte wnioski, poparte argumentami, ze wskazaniem podstaw prawnych. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji podobnie jak w odwołaniu zarzucił naruszenie: - art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez nieuzasadnione zakwestionowania prawa podatnika do zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków ponoszonych na zakup usług/towarów od kontrahentów – D. D.D., C. Sp. z o.o., C., G. M. J., G. USŁUGI STOLARSKIE G. P., J. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o. USŁUGI SZKLARSKIE A. M., G. W. M., PPH K. E.S., D. Sp. z o.o. - art. 122 i art. 187 § 1 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania wyjaśniającego i pominięcie przy rozpoznaniu sprawy okoliczności świadczących o prawie Skarżącego do zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków na zakup usług/towarów od ww. kontrahentów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." sąd może uchylić decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Oceny zaistnienia powyższych przesłanek Sąd dokonuje na podstawie akt administracyjnych, nie będąc związany zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną. (art. 133 i 134 p.p.s.a.) Analiza rozpoznawanej przez Sąd sprawy, według powyższych kryteriów nie dostarczyła Sądowi podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W każdej sprawie podatkowej organy podatkowe są zobowiązane do prowadzenia postępowania zgodnie z zasadami i przepisami Ordynacji podatkowej. Jedną z naczelnych jest zasada prawdy obiektywnej, rozwinięta w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Z treści art. 122 O.p. wynika, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że zasada prawdy obiektywnej nie oznacza przeprowadzania dowodów lub uwzględniania zdarzeń faktycznych czy prawnych, które nie mają znaczenia dla sprawy, w związku z treścią przepisów materialnego prawa podatkowego. Inaczej mówiąc, postępowanie powinno być przeprowadzone w zakresie niezbędnym do stwierdzenia, czy stan faktyczny odpowiada dyspozycji normy prawa podatkowego regulującej obowiązek podatkowy i sposób jego wykonywania. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż nie znajdują one potwierdzenia w przepisach prawa a także w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Wbrew twierdzeniom skargi organy orzekające w sprawie nie naruszyły art.122 i art.187 O.p. Jak wynika z akt sprawy postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone rzetelnie, a w sprawie zostały zebrany wyczerpujący materiał dowodowy, oceniony w zgodzie z zasadami określonymi w art.191 O.p. W istocie zarzuty Skarżącego sprowadzają się do nieprzeprowadzenia pełnego postępowaniu wyjaśniającego i pominięcie przy rozpoznaniu sprawy okoliczności świadczących o prawie podatnika do zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków na zakup spornych usług i towarów od kontrahentów wskazanych w zaskarżonej decyzji. Poza ogólnymi stwierdzeniami zawartymi w skardze, Strona nie wskazała konkretnych okoliczności faktycznych, których niewyjaśnienie przez organy podatkowe miało znaczenie rozstrzygające w sprawie, jak też dowodów, których organ nie przeprowadził lub pominął przy wydaniu decyzji. Stanowisko prezentowane przez Skarżącego sprowadza się jedynie do polemiki z ustaleniami organów podatkowych i w ocenie Sądu fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został odmiennie od woli podatnika oceniony przez organy nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego zawartych w przepisach O.p. Niezasadny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego. W świetle art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., którego naruszenie zarzucono w skardze, a więc przepisu, który ma fundamentalne znaczenie w zakresie podatku dochodowego, jako że definiuje jeden z dwóch elementów konstrukcyjnych składających się na przedmiot opodatkowania tym podatkiem (koszty uzyskania przychodów), poniesienie określonego kosztu jest wprawdzie niezbędnym, ale nie jedynym warunkiem uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów. W świetle treści powyższego przepisu, jeżeli chodzi o działalność gospodarczą, za koszty uzyskania przychodów należy uznać wszystkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione oraz definitywnie poniesione wydatki, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, związane z prowadzoną działalności gospodarczą, o ile, jak wynika z art. 22 ust. 1 in fine, nie zostały one wymienione w katalogu kosztów (wydatków) zawartym w art. 23. Za kierunkowe kryterium wykładni art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p. przyjąć trzeba kryterium celu poniesionego kosztu. Wiąże się ono z zamiarem działania podatnika zdeterminowanym na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, tym samym z istnieniem związku przyczynowego, który wyraża się we wpływie (bezpośrednim lub pośrednim) ponoszonego kosztu na powstanie lub zwiększenie osiąganego przychodu lub we wpływie na zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła. W tym więc kontekście istotne jest, aby ocena zachowania podatnika, kwalifikującego określony koszt jako koszt podatkowy, dokonywana była również z perspektywy związku tego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz jego wiedzy o związkach przyczynowych, tj. w tym zakresie, że dany wydatek (koszt) może obiektywnie przyczynić się do realizacji pożądanego celu - osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła - co jednak oczywiście nie oznacza, że cel ten zostanie osiągnięty. Fakt ponoszenia kosztu powinien być zatem analizowany w jego całokształcie z uwzględnieniem wszystkich towarzyszących mu okoliczności. W świetle powyższego, nie sposób przyjąć, a w każdym razie nie wynika to z materiału dowodowego, iż wydatki dotyczące faktur wystawionych przez D. D. D. i C. były związane z remontem lokalu [...] przy ul. M. [...] po zalaniu, tak jak to twierdził Skarżący w zeznaniu z dnia 11 maja 2011r. Strona nie podważyła w żaden sposób ustaleń faktycznych organów podatkowych, z których wynika, że nie doszło do zalania w/w lokalu, na podstawie informacji uzyskanych w Spółdzielni Mieszkaniowej "M." i u właściciela lokalu [...] ewentualnego sprawcy zalania znajdującego się nad lokalem Strony. Ponadto D. D. w dniu 4 maja 2011r. wyjaśnił, że wystawione faktury za usługi świadczone na rzecz Skarżącego dotyczyły usług budowlanych w zakresie docieplenia budynku, układania glazury oraz częściowego wykonania tynków gipsowych w budynku przy ul. J. w W.. Ponadto zostały wykonane jakieś drobne usługi w mieszkaniu przy ul. M. w W.. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż usługi świadczone były głównie w budynku przy ul. J. — gdzie Strona w 2006r. nie prowadziła działalności gospodarczej, a tylko niewielka część dotyczyła wskazanego przez Stronę miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przy ul. M. [...], lok. [...], przy czym fakt zalania lokalu, z powodu którego dokonano rzekomo przedmiotowych wydatków nie miał miejsca. W zwiazku z powyższym organy podatkowe prawidłowo oceniły wyżej wskazane okolicznosci faktyczne i przyjęły, iż brak jest związku poniesionych wydatków z przychodami uzyskanymi przez Skarżącego, a więc wydatki te nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Odnosząc się do wydatków dotyczących faktur wystawionych przez Galerię P., G. Usługi Stolarskie G. P. , PPH K. E.S. to zdaniem Sądu wydatki te również nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów u.p.d.o.f. G. P. (w zakresie swoich usług) wyjaśnił, że były one związane z lokalem przy ul. J., gdzie w 2006 r. Strona nie prowadziła działalności gospodarczej. Co do wydatków na zakup materiałów i usług od GALERII P. M. J., Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustaleń organów podatkowych, że przedmiotowy lokal był nowobudowany i wykańczany, a co za tym idzie wydatki te powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art.22a u.p.d.o.f., bowiem z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że wydatki związane z lokalem przy ul. J., to wydatki inwestycyjne i zgodnie z art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f. nie stanowią bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów, ale w formie odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art.22a i następne u.p.d.o.f. Z kolei zakup usług od G. ( usługi stolarskie, w tym budowa aneksu kuchennego) i od PPH K. (usługi dekoracji okien) świadczy, że wydatki te nie mają związku z prowadzoną działalnością gospodarczą przez Podatnika, gdyż związane były z wykańczaniem segmentu mieszkalnego, a nie jak twierdziła Strona z urządzaniem biura, czy też związane były z remontem po rzekomym zalaniu lokalu nr [...] przy ul. M. [...], który w rzeczywistości nie miał w ogóle miejsca na co już wskazał Sąd we wcześniejszej części uzasadnienie. Co do wydatków dotyczących faktur wystawionych przez Usługi Szklarskie A. M. i G. W. M., to zdaniem Sądu trudno zarzucać organom podatkowym, że nie wykazały związku powyższych wydatków z prowadzoną przez Stronę działalnoscią gospodarczą, skoro sam Skarżący podczas składania wyjaśnień w dniu 11 maja 2011r. nie był w stanie wskazać czego one dotyczyły i gdzie zostały wykonane. Strona w zastrzeżeniach do protokołu kontroli, jedynie lakonicznie wyjaśniła, że faktura G. dotyczyła nieruchomości przy ul. M. [...], które należało uznać za niewystarczające do uznania powyższych wydatków za koszty podatkowe. Także w zakresie spornych wydatków dotyczących faktur wystawionych przez C.. Wyjaśnienia samej strony są lakoniczne i niespójne. Skarżący najpierw w dniu 11maja 2011 r. zeznał, że z tą firmą nawiązał współpracę za pośrednictwem osoby o imieniu O., który miał obywatelstwo Uzbekistanu ( w dniu 31 maja 2011r. Strona zmienia zdanie, że był obywatelem Ukrainy), z kolei z nim skontaktował go R. J.. Skarżący pomimo nawiązania rzekomej współpracy nie był w stanie wskazać żadnych konkretnych informacji dotyczących C. np. podać adresu firmy, danych osób, z którymi miał kontaktować się w ramach współpracy z tą firmą. Ponadto z przedstawionego przez Podatnika opracowania nie wynikało kto je opracował i w jakim celu zostało sporządzone, kto był zleceniodawcą. Strona nie dysponowała również dokumentami potwierdzającymi dokonanie zapłaty za przedmiotowe faktury. Jak wskazała Strona rozliczenie nastąpiło w formie gotówkowej w hotelu M. lub S.. Organy podatkowe słusznie też zauważyły, że wyjaśnienia Skarżącego są niewiarygodne, tym bardziej, że Skarżący nie miał żadnego klienta z terenu Uzbekistanu, a co za tym idzie nie uzyskał z tego tytułu żadnego przychodu. Z tych względów nie sposób przyjąć , że wydatki te miały wpływ chociażby na potencjalny przychód Strony. W zakresie faktur wystawionych przez firmę P. Skarżący wyjaśnił, że dokonał zakupu usługi wynajmu sali od tej firmy w J.. Nie pamiętał jednak ani momentu nawiązania współpracy z tą spółką, ani osoby z którą się kontaktował. Nigdy nie był w siedzibie tej spółki, płatność następowała w formie gotówkowej osobie, której danych nie pamięta. W trakcie postępowania organy podejmowały próby przeprowadzenia czynności sprawdzenia prawidłowości i rzetelności dokumentów w P. Sp. z o.o., jednakże okazało się że firma ta posługiwała się kilkoma adresami, pod którymi nie prowadziła w 2006r. działalności gospodarczej. Prawidłowo zatem przyjęto w zaskarżonej decyzji, że faktury wystawione przez formę P. nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a tym samym wydatki z nich wynikające nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Odnosząc się do kolejnych wydatków uznanych przez Stronę za koszty uzyskania przychodów, w szczególności zakupu usługi turystycznej od J. Sp. z o.o. stwierdzić należy, że i w tym przypadku Skarżący lakonicznie wyjaśnił, że w trakcie wyjazdu do Turcji organizowana była konferencja w celu pozyskania nowych klientów, ale wyjaśnienia Strony nie zostały potwierdzone przez J. Sp. z o.o. Firma ta wskazała, że wystawione faktury na rzecz Skarżącego dotyczyły wyjazdu turystycznego do Turcji. W tym przypadku Strona również nie posiadała w dokumentacji źródłowej innych faktur wystawionych przez J. Sp. o.o., które dokumentowałyby jakiekolwiek czynności związane nie tylko z wyjazdem turystycznym, ale także z prowadzoną działalnością gospodarczą. Sąd nie podziela również zarzutów skargi dotyczących nieuwzględnienia przez organy podatkowe w kosztach uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych związanych z adaptacją lokalu nr [...] przy ul. M. [...] w W. na podstawie faktur wystawionych przez D. Sp. z o.o. Z wyjaśnień jakie Skarżący złożył w trakcie postępowania wynika, że Spółka D. została mu polecona przez projektantkę o imieniu D., której nazwiska nie pamięta i z którą jest pokłócony. Ponadto nie pamiętał z kim kontaktowano się w sprawie współpracy z D. Sp. z o.o. Jak ustaliły organy podatkowe usługa obejmowała kompleksową przebudowę lokalu, w tym wymianę podłóg, przesuwanie ścian, zabudowę balkonu, wykonanie sufitu zgodnie z projektem, zabudowę biurową stanowisk pod komputery. Płatność nastąpiła gotówką w dwóch czy trzech ratach, pieniądze przekazano gdzieś w kawiarni osobie, której danych Skarżący nie pamięta. Podatnik nie pamiętał w jakim okresie wykonano usługę, opisy dokonane na fakturach wystawionych przez D. Sp. z o.o. wykonał własnoręcznie, faktury otrzymał zgodnie z opisami widniejącymi na fakturach . Organ podatkowe ustaliły ponadto, że sporne co wskazanych wyżej wydatków faktury zostały opatrzone pieczątką D. Sp. z o.o. zawierającą nr KRS [...] i numer NIP [...], jednakże nie bez znaczenia pozostaje okoliczność , że firma D. została zawiązana na podstawie umowy w formie aktu notarialnego (Repertorium [...]) z dnia 14 pażdziernika 2003r., z kolei postanowieniem z dnia 13 lutego 2004 r. została wpisana do rejestru przedsiębiorców pod numerem KRS [...]. Natomiast nr NIP [...] został nadany spółce decyzją z dnia [...] listopada 2003r. Spółka D. nie mogła być więc wystawcą spornych faktur, gdyż w dacie ich wystawienia nie została jeszcze zawiązana. Także w dacie wystawienia faktur nie dysponowała numerem KRS, który na nich widnieje. Wobec tego nie było możliwości wystawienia rzetelnych faktur przez D., a tym samym za niewiarygodne należało uznać wyjaśnienia Skarżącego, że otrzymał je w dacie ich wystawienia. Zasadnie więc organy podatkowe przyjęły, że faktury wystawione przez D. Sp. z o.o. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił