V SA/Wa 2299/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Protokolant spec. - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej [...] w L. na informację zawartą w piśmie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju; 2. zasądza od Narodowego Centrum Badań i Rozwoju na rzecz Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej [...] w L. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi z dnia 4 października 2012 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. (zwanej dalej: "P."), jest stanowisko Narodowego Centrum Badań i Rozwoju wyrażone w piśmie z dnia [...] września 2012 r. nr [...], w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu nr [...], realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (dalej: PO KL) pod tytułem: "[...]". Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: P. odpowiadając na ogłoszenie o konkursie na projekty dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Priorytetu IV, działania 4.1, Poddziałania 4.1.1. PO KL pt "Wzmocnienie potencjału dydaktycznego uczelni", złożyła do Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej: "NCBiR") wniosek o przyznanie środków finansowych na realizację projektu pt. "[...]". Wniosek otrzymał nr [...]. Pismem z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] Narodowe Centrum Badań i Rozwoju poinformowała P., iż ww. wniosek uzyskał wymaganą liczbę punktów i kwalifikuje się do dofinansowania w wysokości 100 % całkowitych kosztów kwalifikowalnych. Wskazano jednak, iż z uwagi na wyczerpanie alokacji na konkurs podjęto decyzję o nieprzyjęciu ocenianego wniosku do dofinansowania. Projekt w sumie uzyskał 81 punktów przy czym w poszczególnych kategoriach przyznano następującą liczbę punktów: uzasadnienie potrzeby realizacji i cele Projektu/Ryzyko nieosiągnięcia założeń projektu – 21,5 pkt (max 25), grupy docelowe – 9,5 (max 15), zadania – 17,5 pkt (max 20 pkt), oddziaływanie projektu – 10 pkt (max 10 pkt), potencjał i doświadczenie projektodawcy/sposób zarządzania projektem – 13,5 pkt (max 15 pkt), wydatki projektu – 9 pkt (max 15 pkt), kryteria strategiczne – 0 pkt (max 40 pkt). Pismo informujące o wynikach złożonego wniosku podpisane zostało przez Kierownika Działu Wdrażania Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki P.G.. Do pisma dołączono karty przeprowadzonej oceny merytorycznej oraz pouczono o możliwości i trybie wniesienia protestu do NCBiR. Pismem z dnia 4 czerwca 2012 r. P. złożyła protest od ww. rozstrzygnięcia zawartego w piśmie z dnia [...] maja 2012 r. W uzasadnieniu Protestu wskazano zastrzeżenia strony wnioskującej w zakresie stanowisk oceniających zawartych w otrzymanych Kartach Oceny Merytorycznej. Zgłoszone w proteście zastrzeżenia dotyczyły następujących kryteriów: kryterium 3.1 i 3.4 – w zakresie podkryterium "d", kryterium 3.2 – w zakresie podkryterium "a-d", kryterium 3.3 – w zakresie podkryterium "a", kryterium 3.6 i 3.7 – w zakresie podkryterium "a i d", kryterium IV – w całości. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. NCBiR maja 2009 r. poinformowała wnioskodawcę, iż protest dotyczący wniosku nr [...] rozpatrzony został pozytywnie. Zdaniem rozpoznającego protest za uzasadnione należało uznać zarzuty dotyczące oceny projektu w części skutkującej przyznaniem mniejszej liczby punktów. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano m.in., iż NCBiR w zakresie zarzutów dotyczących oceny uzasadnienia potrzeby realizacji projektu oraz ryzyka nieosiągnięcia założeń projektu, uznała rację strony wnioskującej w stosunku do drugiej oceny w części 3.1 i 3.4 lit. d. W zakresie zarzutów dotyczących grupy docelowej uznano zarzuty dotyczące drugiej z ocen w części 3.2 lit. a "opis grupy docelowej", a w konsekwencji za zasadne uznano zarzuty co do pozostałych elementów w części 3.2. W zakresie zarzutów dotyczących zadań, uznano stanowisko protestu co do drugiej oceny w części 3.3 lit. a, potwierdzając przy tym, że przewidziane zadania służyć będą podnoszeniu kompetencji kadry kierowniczej. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących potencjału i doświadczenia projektodawcy uznano zasadność protestu w zakresie części 3.6 i 3.7 lit. a "Doświadczenie projektodawcy/partnerów w realizacji podobnych przedsięwzięć, uznając za bezzasadne stwierdzenia drugiego oceniającego. Zgodzono się jednakże tutaj z opinią eksperta co do części 3.6 i 3.7 lit. d, który podnosił, że zabrakło we wniosku wskazania częstotliwości prowadzonych działań. Jako uzasadnione ocenione także zostały zarzuty dotyczące wydatków w części IV lit. a oraz stanowisko wnoszącego protest co do drugiej oceny w części IV lit. c oraz lit. d. Pismo NCBiR uwzględniające protest zawierało przy tym pouczenie, iż wyniki oceny projektu, ponownie przeprowadzonego w efekcie uwzględnienia protestu, są wiążące i nie przysługuje od nich dodatkowo żaden środek odwoławczy przewidziany w art. 30 b ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Dokonując ponownej oceny złożonego przez Wnioskodawcę projektu pismem z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] Narodowe Centrum Badań i Rozwoju poinformowało P., iż nie przyznano środków finansowych na jego realizację. Wskazano, iż ocena wniosku dokonana zgodnie z Zasadami dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013, nie wykazała zasadności merytorycznej przyjęcia projektu do finansowania. Przedmiotowy wniosek nie uzyskał we wszystkich częściach oceny merytorycznej minimalnej liczby wymaganych punktów. Projekt w sumie uzyskał 79 punktów przy czym w poszczególnych kategoriach przyznano następującą liczbę punktów: uzasadnienie potrzeby realizacji i cele Projektu/Ryzyko nieosiągnięcia założeń projektu – 22,5 pkt (max 25), grupy docelowe – 9,5 (max 15), zadania – 16,5 pkt (max 20 pkt), oddziaływanie projektu – 10 pkt (max 10 pkt), potencjał i doświadczenie projektodawcy/sposób zarządzania projektem – 12 pkt (max 15 pkt), wydatki projektu – 8,5 pkt (max 15 pkt), kryteria strategiczne – 0 pkt (max 40 pkt). Do pisma dołączono kopie kart oceny merytorycznej oraz pouczono, iż wyniki oceny są wiążące i nie przysługuje od nich dodatkowo żaden środek odwoławczy przewidziany w art. 30 b ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Pismo informujące o ponownej ocenie złożonego wniosku podpisane zostało przez Kierownika Działu Wdrażania Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki P.G. Powyższe pismo z dnia [...] września 2012 r. P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zawartego w zaskarżonym piśmie rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi zarzucono organowi sprawdzenie złożonego wniosku zarówno podczas pierwszej jak i drugiej oceny w sposób niezgodny z kryteriami wyboru projektu, przekroczenie terminu 30 dni na rozpatrzenie protestu, oraz brak pouczenia o środkach odwoławczych przysługujących na podstawie art. 30 b ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.z.p.p.r.". W odpowiedzi na skargę Narodowe Centrum Badań i Rozwoju wniosło o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W treści pisma odniesiono się do zarzutów powoływanych w skardze wskazując przy tym na ich bezzasadność. Ponadto powołując się na przepis art. 30 c ustawy o narodowym planie rozwoju NCBiR zakwestionowało formalną możliwość wniesienia do Sądu skargi na zaskarżone w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcie. Pismem z dnia 23 stycznia 2013 r. P. podtrzymała dotychczasowe zarzuty skargi wskazując ponadto, iż przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku przekroczono zakres przedmiotowy ponownej oceny projektu. W ocenie skarżącej na skutek wadliwie dokonanej ponownej oceny projektu, z uwagi na brak wzięcia pod uwagę treści rozstrzygnięcia instytucji rozpatrującej protest, wynik oceny kryteriów merytorycznych uniemożliwił przyznanie projektowi punktów za spełnienie kryteriów strategicznych, a w rezultacie uzyskanie dofinansowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zaznaczyć należy, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c u.z.p.p.r. w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a. Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. – sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. W tym miejscu wskazać należy, iż jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych zasady dokonywania sądowej oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego wymagają ustalenia standardu prawnego, według którego należy dokonać oceny zgodności z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia odwoławczego. Wprowadzając w art. 30c ust. 1 pkt 1 u.z.p.p.r. kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych – nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych rozstrzygających powyższe sprawy wskazuje, że przy interpretacji przepisów u.z.p.p.r., przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie – postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Dokonując oceny zaskarżonego pisma w powyższym zakresie Sąd uznał, iż skarga jest uzasadniona albowiem doszło tutaj do naruszenia mających w sprawie zastosowanie reguł postępowania co uzasadniało przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju. Przechodząc do wyjaśnienia motywów podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia, w celach porządkowych na wstępie wyjaśnić należy, iż kwestie zasadnicze dla oceny przedmiotowej sprawy to przede wszystkim dopuszczalność złożonej skargi, zakres ponownego rozpoznania wniosku w kontekście zakresu złożonego protestu oraz dopuszczenie do ponownej oceny sprawy przez osobę, która dokonywała czynności związanych z oceną projektu na wcześniejszym etapie sprawy. Dokonując oceny sprawy w zakresie kwestionowanej przez organ dopuszczalności zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pisma z dnia 13 września 2012 r. przede wszystkim wskazać należy na treść obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa oraz utrwalone w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wprowadza specyficzny tryb odwoławczy, różniący się od trybu unormowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego czy Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 30 c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30 b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Stosownie zaś do treści przepisu art. 30 b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju procedura odwoławcza uruchamiana jest w przypadku negatywnej oceny wnioskowanego projektu. Wskazać również należy, iż formalne regulacje dotyczące środków odwoławczych w toku badania przedmiotowego wniosku określone zostały w Zasadach dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (http://efs.gov.pl) – zwanych dalej "Zasady wyboru". Zdaniem organu w kontekście Zasad wyboru oraz stanu faktycznego sprawy wątpliwa jest możliwość wniesienia przedmiotowej skargi. Organ wskazał tutaj, iż skarga przysługiwałaby stronie skarżącej wyłącznie w przypadku nieuwzględnienia przez organ ewentualnego odwołania skarżącej, a nie - tak jak miało to miejsce w tej sprawie – po uwzględnieniu protestu. Uzasadniając swoje stanowisko NCBiR powołując się na treść art. 30 c u.z.p.p.r. stwierdził, iż skarga przysługuje wyłącznie od negatywnego rozstrzygnięcia wszystkich środków odwoławczych, tym samym rozumieć należy, iż według organu z uwagi na pozytywne rozpatrzenie protestu i brak odwołania, skarga do Sądu w przedmiotowej sprawie nie przysługuje. Przedstawione wnioski organu są nieprawidłowe. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podzielić tutaj należy, prezentowane już wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko przesądzające możliwość zaskarżania powtórnej oceny wniosku, której dokonano po pozytywnym rozpatrzeniu protestu/lub/ i/ po wniesieniu odwołania. Odwołać się tutaj można do argumentacji prezentowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 kwietnia 2010 r. (sygn. akt II GSK 371/10 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśniono tam m.in., iż ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie definiuje wprost pozytywnej oceny ani negatywnej oceny projektu. Posiłkując się jednak wykładnią gramatyczną oraz systemową uznać należy, iż za "pozytywną ocenę projektu", uniemożliwiającą stronie wniesienie środków odwoławczych, należy rozumieć takie zakończenie procedury wyboru projektu, które jest równoznaczne ze skierowaniem projektu do dofinansowania. Ocena pozytywna będzie zatem przeciwieństwem negatywnej oceny tj. takiej, której wyniki nie pozwalają na skierowanie do dalszego etapu oceny bądź do dofinansowania. Tym samym nie ulega wątpliwości Sądu, iż po dokonaniu ponownej oceny zgłoszonego wniosku na skutek uwzględnienia złożonego protestu, pismo stanowiące rozstrzygnięcie negatywne (tj. skutkujące nie przyznaniem dofinansowania) podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w trybie powoływanego art. 30 c u.z.p.p.r. Podkreślić tutaj oczywiście należy, iż warunkiem wniesienia skargi jest wyczerpanie trybu odwoławczego w toku postępowania przedsądowego, jednakże w przedmiotowej sprawie warunek ten został spełniony. Zgodnie bowiem z Zasadami wyboru w przedmiotowej sprawie środkami odwoławczymi są Protest i Odwołanie, przy czym Odwołanie przysługuje wyłącznie od negatywnego rozpatrzenia Protestu (vide pkt 6.16 Zasad wyboru). Ponieważ złożony Protest został uwzględniony, skarżąca nie miała możliwości wniesienia odwołania od ponownej oceny sprawy, a więc od rozstrzygnięcia zawartego w piśmie z dnia 13 września 2012 r. nie przysługiwało odwołanie (jak sugeruje NCBiR) lecz skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Dokonując oceny zarzutu skargi w zakresie wadliwie przeprowadzonej oceny projektu z uwagi na brak wzięcia pod uwagę treści rozstrzygnięcia instytucji rozpatrującej protest Sąd uznał, iż zarzut ten jest uzasadniony. Wyjaśnić tutaj należy, iż zgodnie z dokumentami programowymi obowiązującymi w przedmiotowej sprawie Funkcję Instytucji Pośredniczącej dla Priorytetu IV PO KL pełni Narodowe Centrum Badań i Rozwoju, natomiast instytucją organizującą konkurs (IOK) i przyjmującą wnioski o dofinansowanie projektów jest Dział Wdrażania Programu Operacyjnego PO KL w NCBiR. Jak wskazano w Zasadach wyboru (k. 65) w przypadku ponownej oceny dotyczącej etapu oceny formalnej IOK jest związana wynikami rozpatrzenia protestu i w sytuacji ponownej oceny merytorycznej zobowiązana jest m.in. do wzięcia pod uwagę treści rozstrzygnięcia instytucji rozpatrującej protest (IOK) wraz z jego uzasadnieniem. W szczególności IOK zobowiązana jest do wnikliwego przeanalizowania nieprawidłowości w przeprowadzonej ocenie, które wskazane zostały przez instytucję rozpoznającą protest. Podkreślić tutaj należy, iż w Zasadach wyboru określono, iż IOK dokonuje ponownej oceny merytorycznej jedynie w zakresie elementów oceny pierwotnej projektu, które były przedmiotem procedury odwoławczej. Oznacza to, iż IOK rozpatrując całościowo pozytywnie (uwzględniając) protest ocenia ponownie wszystkie kryteria, co do których sformułowano zarzuty w środku odwoławczym, bez względu na to, czy pojedyncze zarzuty zostały uznane za zasadne lub nie. W Zasadach wyboru określono również, iż w przypadku gdy środek odwoławczy zawiera odniesienie do kryteriów zawartych w podpunktach poszczególnych części wniosku (np. w podpunktach a-d części 3.1 wniosku) powtórnej ocenie podlegają wymienione przez wnioskodawcę w środku odwoławczym podpunkty. Jednocześnie, gdy zarzuty sformułowane w środku odwoławczym nie są na tyle precyzyjne ponownej ocenie podlegają wszystkie kryteria w danej części oceny (np. 3.1, 3.2). W świetle przytoczonych reguł zawartych w Zasadach wyboru, zasadnie skarżąca zarzuciła, iż ponowna ocena wniosku z dnia 13 września 2012 r. przekraczała zakres rozpoznania sprawy określony złożonym Protestem. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, iż ponowna ocena dotyczyła również tych podkryteriów wniosku, które nie były objęte złożonym protestem (oceniono wszystkie podkryteria objęte częścią 3.1 i 3.4, 3.2,3.3,3.6 i 3.7 oraz V). Podkreślić przy tym należy, iż organ nie powołał, aby miała tutaj zastosowanie sytuacja nieprecyzyjnego sformułowania zarzutów w środkach odwoławczych, która uzasadniałaby ponowną ocenę wszystkich kryteriów w danej części oceny. Również z materiału dowodowego sprawy nie wynika aby zarzuty środka odwoławczego nie były sprecyzowane w sposób klarowny i uszczegóławiający kwestionowane kryteria, dlatego też bezpodstawnie ponowna ocena wniosku w zakresie nie objętym protestem zakończona została przyznaniem skarżącej mniejszej liczby punktów (np. 3.3 b, 3.6 i 3.7 b i c). Stwierdzić zatem należy, iż doszło w sprawie do niewłaściwej oceny projektu w zakresie objętym złożonym protestem. Odnosząc się natomiast do kwestii ponownej oceny sprawy przez osobę, która dokonywała czynności związanych z oceną projektu na wcześniejszym etapie sprawy, w ocenie Sądu doszło tutaj do naruszenia art. 30 b ust. 3 u.z.p.p.r. Zgodnie z dokumentami programowymi obowiązującymi w przedmiotowej sprawie instytucją organizującą konkurs (IOK) i przyjmującą wnioski o dofinansowanie projektów jest Dział Wdrażania Programu Operacyjnego PO KL w NCBiR. Ocena złożonego wniosku zarówno formalna jak i ocena merytoryczna dokonywana jest w IOK. Również procedura odwoławcza dla przedmiotowego konkursu była przeprowadzana w IOK. Przytoczyć tutaj należy ugruntowane już obecnie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1367/10, z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1368/10 oraz z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1388/10) gdzie przyjmuje się, iż treść art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. przemawia za wyłączeniem osoby, która podejmowała już czynności w danej sprawie (w tym informowała o wynikach), od dalszego jej badania, w tym również będącego następstwem uwzględnienia protestu lub odwołania. W wyroku z dnia 9 sierpnia 2011 r. wydanym w sprawie sygn. akt II GSK 1610/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z treścią art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Rozumienie użytego w u.z.p.p.r. określenia "rozpatrywanie środków odwoławczych" nie może - zdaniem NSA - sprowadzać się wyłącznie do pojęcia "rozstrzygania w przedmiocie środka odwoławczego", a więc w ujęciu jedynie pewnej czynności technicznej, skierowanej do przewidzianego w ramach konkursu środka, jakim niewątpliwie jest protest bądź odwołanie. W rozpatrywanej przez NSA sprawie, na tle regulacji określających system środków odwoławczych, obowiązujących w dacie ich wnoszenia instytucje je rozpoznające nie mogły bowiem, w zakresie swoich uprawnień, zmienić oceny projektu (rozstrzygnąć protestu lub odwołania merytorycznie). Mogły natomiast, w razie uznania zarzutów wnioskodawcy za uzasadnione, skierować projekt do ponownej oceny w granicach zakreślonych protestem lub odwołaniem. Instytucje rozpoznające protest lub odwołanie mogły zatem jedynie wskazać, dlaczego środki te są uzasadnione i nakazać ponowne zbadanie wniosku. W przypadku ponownej oceny instytucja jej dokonująca musiała natomiast m.in. wziąć pod uwagę treść rozstrzygnięć IRP lub IRO i do nich się odnieść. Ten ograniczony (w tamtym czasie) wachlarz rozstrzygnięć IRP i IRO powodował, iż szczególna rola w procesie oceny projektu wiązała się z etapem ponownego jego badania (w wyniku uwzględnienia protestu lub odwołania). Zdaniem NSA ponownej oceny wniosku winny dokonać zatem inne osoby niż te, które wyraziły swoje stanowisko przy pierwszym badaniu projektu (nie wykluczając osób podpisujących informację o wynikach procedury konkursowej). W kontekście powyższego można sformułować ogólną tezę, iż "rozpatrywaniem środków odwoławczych" (w szerokim ujęciu), jest również rozstrzyganie na etapie skierowania projektu do ponownej oceny wobec pozytywnego efektu jaki w sprawie wywarł protest lub odwołanie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przepis art. 30b ust. 3 z.p.p.r. zawiera normę gwarancyjną, która w swej istocie ma zapewnić bezstronność osób władczo decydujących w danej sprawie. Nie może być także żadnych wątpliwości, iż ogólne zasady prawa administracyjnego (a w ramach tej właśnie gałęzi sklasyfikowano sprawy do których zastosowanie znajduje z.p.p.r.), jak i zasady konstytucyjne (w szczególności zasada państwa prawa), gwarantują danej jednostce bezstronność osób zajmujących się oceną jej sprawy (na każdym etapie). Naturalną konsekwencją powyższego jest zatem wyłączenie osoby, która podejmowała już czynności w danej sprawie (w tym informowała o wynikach), od dalszego jej badania. Podzielając wszystkie te poglądy Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, iż fakt podpisania przez P.G., a więc osobę która powinna podlegać wyłączeniu przy dalszym rozpoznawaniu wniosku, wszystkich pism informujących o wynikach procedury, na każdym etapie rozpoznawania sprawy powoduje, iż został naruszony art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r., co jest wystarczającą podstawą do stwierdzenia, że ocena projektu skarżącej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Reasumując powyższe, w ocenie Sądu z uwagi na wskazane powyżej naruszenia zasad Procedury odwoławczej stwierdzić należało, iż ocena projektu przeprowadzona została w sposób naruszający prawo a w konsekwencji sprawę skierować należało do ponownej oceny. Ponownie badając sprawę, NCBiR zapewni przede wszystkim, aby nie uczestniczyły w niej osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z przedmiotowym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę, jak również uwzględni uwagi sądu, co do braku możliwości – przy ponownej ocenie – wyjścia poza zakres kryteriów (i podkryteriów) objętych protestem. Z powyższych względów, wobec naruszenia zasad postępowania, Sąd w oparciu o art. 30c ust. 3 pkt. 1 u.z.p.p.r. uwzględnił skargę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. O kosztach postępowania sądowego postanowiono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.