II OSK 1165/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Tadeusz Lipiński Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1004/12 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1004/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalił skargę M. J. na zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...], Wojewoda [...], stwierdził nieważność decyzji Starosty K. z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...], udzielającej P. J. i M. J. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w M.. Przyczyną stwierdzenia nieważności ww. decyzji były wykazane naruszenia ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, m.in. w zakresie nieuwzględnienia w projekcie zagospodarowania terenu miejsc parkingowych. Zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta D. z dnia [...] marca 2004 r., nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, na działce należy zachować niezbędną ilość miejsc parkingowych (w pkt 5.2). Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r. W związku z tym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w K. wszczął postępowanie legalizacyjne w trybie art. 50-51 ustawy – Prawo budowlane. W trakcie tego postępowania PINB postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, a decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...], nakazał inwestorom wykonanie określonych czynności, w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, w terminie do dnia 31 sierpnia 2005 r., tj. przedłożenie projektu budowlanego, precyzującego konkretną funkcję dobudowy, wykonanego przez osobę uprawnioną oraz pozytywnej opinii Burmistrza Miasta D. w sprawie naruszeń ww. decyzji o warunkach zabudowy, polegających na: przekroczeniu linii zabudowy od strony północno-zachodniej działki; wykonaniu wejścia na I piętro dobudowy poprzez zewnętrzną klatkę schodową; przekroczeniu dopuszczalnej powierzchni zabudowy o 3,34%; braku określenia niezbędnej ilości miejsc parkingowych na terenie działki. Inwestor przedstawił wymagane dokumenty, tj. - opinię Burmistrza D. z dnia 31 marca 2004 r., w której stwierdzono m.in., że określenie niezbędnej ilości miejsc parkingowych powinno nastąpić w zaktualizowanym projekcie budowlanym. Warunkiem koniecznym jest zapewnienie – zgodnie z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zwanego dalej "rozporządzeniem" – możliwości postoju dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo. Z warunków dobrego funkcjonowania miejscowości wynika niedopuszczalność stałego parkowania samochodów na ulicach. Należy zatem w projekcie zagospodarowania działki przewidzieć możliwość postoju samochodów w ilości stanowiącej co najmniej sumę: [ilość pokoi na wynajem x współczynnik 0,9] + [2 samochody mieszkańców stałych]; - projekt budowlany, który przewidywał lokalizację miejsc postojowych wzdłuż granicy z działkami nr [...] i nr [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. PINB w K. uznał, że inwestor wypełnił nałożone na niego obowiązki i stwierdził ich wykonanie. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...],[...] WINB stwierdził wydanie decyzji organu powiatowego z dnia 24 maja 2005 r. z rażącym naruszeniem prawa – art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż przedstawiony przez inwestora projekt budowlany nie stanowił o doprowadzeniu do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych, związanych z rozbudową przedmiotowego budynku, w zakresie zapewnienia lokalizacji niezbędnych miejsc parkingowych. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu przez PINB, M. J. przedstawił temu organowi umowę, zawartą w dniu 1 marca 2012 r. z M. M., upoważnionym przez właścicieli działki nr [...], położonej przy ul. [...] w M., o bezpłatnym wydzierżawieniu działki pod parking samochodowy na okres od 1 lipca do 31 sierpnia (w umowie nie określono roku). Z udzielonego M. M. pełnomocnictwa wynika, że umowa dotyczy okresu od 1 lipca 2012 r. do 31 sierpnia 2012 r. PINB w K. ustalił na podstawie zapisów opinii Burmistrza D. z dnia 31 marca 2004 r., że dla przedmiotowej inwestycji wymagana ilość miejsc parkingowych powinna wynosić 29 i uznał, że wydzierżawiona powierzchnia 500 m2 zapewni wystarczającą ilość miejsc parkingowych. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], PINB w K., na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, po analizie zgromadzonych dokumentów organ powiatowy uznał, że inwestor wykonał czynności nakazane decyzją tego organu z dnia [...] kwietnia 2005 r. Odwołanie od ww. decyzji wniósł J. S., właściciel nieruchomości sąsiedniej przy ul. [...] w M., podnosząc zarzuty naruszenia art. 77, art. 107 i art. 110 K.p.a., art. 34 i art. 51 Prawa budowlanego oraz § 18 rozporządzenia. Zaskarżoną decyzją [...] WINB, po rozpatrzeniu ww. odwołania, uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 pkt 1, w nawiązaniu do art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego, nie wymaga pozwolenia na budowę, wymaga natomiast zgłoszenia właściwemu organowi. Zatem wykonanie miejsc postojowych dla 29 stanowisk wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Ze zgromadzonych akt sprawy nie wynika, by dla wydzierżawionej działki nr [...] przy ul. [...] w M., inwestor uzyskał pozwolenie na budowę bądź dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania miejsc postojowych. Należy zatem uznać, że wydzierżawienie działki nr [...] przy ul. [...] w M. nie stanowi rozwiązania, mogącego doprowadzić inwestycję M. J. do stanu zgodnego z prawem. Z tych względów organ odwoławczy stwierdził, że nie można uznać, że inwestor wykonał obowiązek nałożony decyzją PINB w K. z dnia [...] kwietnia 2005 r. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie M. J., zarzucając jej naruszenie art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego i §§ 18, 19 rozporządzenia oraz art. 7, art. 8 i art. 80 K.p.a. W uzasadnieniu wskazano, że nie można uzależniać wydania pozytywnej decyzji o stwierdzeniu wykonania obowiązku przez inwestora od wystąpienia o stosowne pozwolenia na budowę miejsc postojowych na wydzierżawionej działce, bowiem zasadnicze znaczenie ma ustalenie faktycznego wykonania czynności nałożonych na inwestora. W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1004/12, oddalając skargę wskazał, że kwestią kluczową dla sprawy jest rozstrzygnięcie, czy wymóg zapewnienia niezbędnej liczby miejsc parkingowych przez inwestora został spełniony, w sytuacji gdy zawarł on na okres dwóch miesięcy umowę dzierżawy działki pod parking samochodowy, która nie jest przy tym działką, na której realizowana jest inwestycja. Dodatkową kwestią wymagającą wyjaśnienia jest to, czy wykonanie miejsc postojowych dla 29 stanowisk wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i czy spełnienie tego wymogu składa się na wykonanie obowiązku doprowadzenia wykonanych przez inwestora robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Sąd, przywołując treść § 18 rozporządzenia, wskazał, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że zapewnienie miejsc postojowych na nieruchomości niebędącej terenem inwestycji i będącej własnością innego podmiotu jest niezgodny z § 18 ww. rozporządzenia. Jednocześnie w wielu wyrokach podkreśla się, że wydzielone miejsca postojowe mają mieć charakter trwały, a więc nie mogą to być miejsca parkingowe np. tylko na czas budowy, lub na pewien tylko okres początkowy użytkowania obiektu budowlanego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 124/08; wyrok NSA z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1498/06). Jednak w ocenie Sądu przywołane stanowisko orzecznictwa jest zbyt restrykcyjne i nie mające podstaw w § 18 rozporządzenia. Tym samym, co do zasady, zdaniem Sądu, dopuszczalne jest usytuowanie miejsc postojowych na nieruchomości niebędącej terenem inwestycji i będącej własnością innego podmiotu. Jednocześnie, Sąd zgodził się ze stanowiskiem prezentowanym powyżej, że realizacja miejsc postojowych musi mieć charakter trwały, a nie – tymczasowy, np. tylko na czas budowy, lub na pewien tylko okres początkowy użytkowania obiektu budowlanego. Tymczasem w niniejszej sprawie zapewnienie miejsc postojowych w drodze umowy nie ma charakteru trwałego, ponadto z akt nie wynika by inwestor dla wydzierżawionej działki uzyskał pozwolenie na budowę bądź dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania wymaganej w liczbie 29 miejsc postojowych. Mając na uwadze powyższe rozważania oraz okoliczności faktyczne sprawy, Sąd stwierdził, że dla uznania czy inwestor wypełnił nałożony na niego obowiązek doprowadzenia wykonanych robót budowlanych, związanych z rozbudową budynku, do stanu zgodnego z prawem poprzez zapewnienie lokalizacji niezbędnych miejsc postojowych, mógł on w tym celu zawrzeć umowę dzierżawy działki, będącej własnością innego podmiotu, lecz okres, na który ta umowa została zawarta był zbyt krótki i tym samym nie może być mowy o zapewnieniu trwałości urządzenia i zapewnienia miejsc postojowych. Jednocześnie Sąd wskazał na okoliczność, na którą zwrócił uwagę organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a mianowicie, że z akt sprawy nie wynika jakoby inwestor uzyskał pozwolenie na budowę miejsc postojowych na wydzierżawionej działce. Tymczasem, budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych powyżej 10 stanowisk, w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 w nawiązaniu do art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Reasumując, Sąd stwierdził, że aby uznać, że inwestor spełnił wymóg zapewnienia lokalizacji niezbędnych miejsc postojowych, powinien – w okolicznościach niniejszej sprawy – zarówno przedłożyć umowę dzierżawy działki na okres, o jakim mowa powyżej, jak również legitymować się prawomocną decyzją udzielającą mu pozwolenia na budowę przedmiotowych miejsc postojowych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył M. J., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj. - § 18 rozporządzenia, przez jego błędną wykładnię, w wyniku której stwierdzono, że w celu spełnienia wymogu zapewnienia niezbędnej liczby miejsc parkingowych niezbędne jest zawarcie umowy cywilnoprawnej na okres dłuższy aniżeli czas dysponowania nieruchomością, którym legitymował się inwestor, jak również przyjęcie, że w tym celu powinien on dysponować prawomocną decyzją udzielającą pozwolenia na budowę miejsc postojowych. Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które w każdym w poniższych przypadków z osobna mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 10, art. 77 § 1 K.p.a., przez oddalenie skargi pomimo niezapewnienia Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu oraz nieprzeprowadzenia postępowania w zgodzie z powołanym przepisem art. 77 K.p.a., tj. niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wnikliwy i wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego; - art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przez całkowity brak odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 80 K.p.a., na którym strona postępowania oparła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego przez organ niezgodnie z obowiązującą go procedurą co doprowadziło do przedstawienia stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym oraz bezkrytyczne powtórzenie argumentacji organu, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd prawidłowo procedując na tej podstawie zmuszony byłby decyzję [...] WINB uchylić; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., przez oddalenie skargi z uwagi na nieuwzględnienie naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego. Dokonując wykładni § 18 rozporządzenia Sąd prawidłowo stwierdził, że realizacja przedmiotowej inwestycji w zakresie zapewnienia miejsc postojowych musi mieć charakter trwały (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1498/06). Wynika to bowiem z ogólnego charakteru przedmiotowej inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego. Nie mamy bowiem do czynienia z inwestycją tymczasową, co wynika chociażby z definicji art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. To, że przedmiotowej umowy dzierżawy zawartej na okres 2 miesięcy w 2012 r. nie można uznać za odpowiedni sposób zapewnienia takich miejsc świadczy również sam charakter procesu inwestycyjno-budowlanego, ponieważ chociażby taka umowa nie może aktualnie stanowić podstawy do oddania budynku do użytkowania. Nawet jeżeli aktualnie miałoby dojść do próby przeprowadzenia procedury oddania budynku do użytkowania, niemożliwym byłoby stwierdzenie w oparciu o umowę, która już nie obowiązuje, czy rzeczywiście są spełnione warunki wynikające z potencjalnie udzielonego pozwolenia na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Z treści § 18 rozporządzenia wynika bowiem, że inwestor powinien takie miejsca urządzić, nawet jeżeli ma zamiar wynajmować te pokoje w okresie letnim przez okres 2 miesięcy w roku. Wynika to wprost z ww. przepisu, który odnosi się do konieczności uwzględnienia przeznaczenia zabudowy dla użytkowników także przebywających okresowo. Choć strona skarżąca kasacyjnie sama powołuje się na konieczność uwzględnienia przez organy administracyjne charakteru zabudowy i mającej tam być wykonywanej działalności gospodarczej, to jednak na poparcie swojego stanowiska wyłącznie powołuje się na nieobowiązującą już umowę dzierżawy, a więc sama nie uwzględnia konieczności takiego urządzenia miejsc postojowych dla osób przebywających z założenia okresowo, ale cyklicznie, by można było mówić o dokonanym i trwającym urządzeniu miejsc postojowych. Przepisy obowiązującego prawa dają inwestorowi taką możliwość w wyniku zawarcia odpowiednich umów. Wymaga to jednak uwzględnienia w planach inwestycyjnych dodatkowych kosztów z tym związanych. Ponadto podkreślenia wymaga, że dokonana w okolicznościach niniejszej sprawy wykładnia ww. przepisu jest korzystna dla inwestora, ponieważ umożliwia mu doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Trafnie Sąd wywodzi, że inwestor nie musi zapewniać miejsc postojowych na działce będącej przedmiotem rozbudowy. Wynika to chociażby z postanowień decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2004 r., nr [...], wydanej przez Burmistrza D.. Uwzględniając bowiem parametry w niej zawarte dotyczące wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki i wielkości powierzchni biologicznie czynnej, przy uwzględnieniu wynikającej z § 21 ust. 1 rozporządzenia wymaganej wielkości miejsc postojowych, oraz przy założeniu, że mogłyby zostać spełnione inne wymagania dotyczące usytuowania miejsc postojowych, to na działce inwestora można by jedynie zrealizować około 8 takich miejsc, co przy uwzględnieniu, że pokoi na wynajem zaplanowano 30, oznacza, że Sąd I instancji prawidłowo, kierując się okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy, stwierdził, że dopuszczalne jest usytuowanie miejsc postojowych na nieruchomości niebędącej terenem inwestycji. Takie stanowisko znajduje swoje poparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II OSK 864/11). Nie zmienia tej oceny fakt, że w okolicznościach niniejszej sprawy ww. decyzja o warunkach zabudowy wymaga "zachowania na działce niezbędnej ilości miejsc parkingowych", skoro, jak wskazano wyżej, decyzja ta umożliwia potencjalnie urządzenie kilku miejsc parkingowych, a i przy założeniu, że będzie to możliwe z uwagi na inne obowiązujące przepisy. Jeżeli organ administracyjny przewidział takie, a nie inne zagospodarowanie działki strony skarżącej kasacyjnie, to nie można tym samym wymagać od inwestora aby na swojej działce, na której realizowano przedmiotową rozbudowę, musiał zapewnić odpowiednią ilość miejsc postojowych dla przyszłych użytkowników przedmiotowego budynku. Ponadto nie można też zapominać o treści § 2 ust. 2 rozporządzenia, który umożliwia zastosowanie innych rozwiązań niż przewidziane w § 18 zgodnie ze wskazaniami odpowiedniej ekspertyzy. To jednak wymaga spełnienia określonych wymogów formalnych. Z powyższego wywodu wynika, że odpowiednia wykładnia § 18 rozporządzenia zdeterminowała wymagany zakres postępowania wyjaśniającego, koniecznego do skutecznego przeprowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. Wymagało to zatem ustalenia, czy inwestor, uwzględniając charakter zabudowy i planowanej tam sezonowej działalności gospodarczej przedstawił dokument, który potwierdzałby trwałe zapewnienie miejsc postojowych dla przyszłych klientów. Jak wynika z akt sprawy, na żadnym z etapów postępowania, w tym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym inwestor takiego dokumentu nie przedstawił, w ogólności powołując się na "jakieś" bliżej niesprecyzowane niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie. Ponadto Sąd niewadliwie wskazał, że budowa 10 miejsc postojowych wymaga pozwolenia na budowę. Taka ocena wynika z obowiązujących przepisów (art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego). Oznacza to, że w zależności od okoliczności konkretnej sprawy, tj. czy zapewnienie dla przedmiotowej rozbudowy miejsc postojowych będzie wiązało się z budową takich miejsc, to istotnie inwestor będzie musiał przedstawić stosowne pozwolenie, chyba że uzyska tytuł prawny do nieruchomości z urządzonymi już miejscami postojowymi. Z uwagi na zakres postępowania zdeterminowany aktualnie w głównej mierze przez § 18 rozporządzenia, przy braku podniesienia konkretnych w tym zakresie okoliczności w skardze kasacyjnej, nie można skutecznie zarzucić Sądowi I instancji, że doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Ocena Sądu I instancji w tym zakresie wynikała bowiem z faktu braku przedstawienia przez inwestora dowodu na trwałe zapewnienie odpowiedniej ilości miejsc postojowych z uwzględnieniem charakteru inwestycji, a tej oceny skutecznie nie podważono w skardze kasacyjnej. W tym kontekście strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała jakie jeszcze ustalenia miałyby zostać poczynione, skoro Sąd uznał, że przedstawiona umowa dzierżawy zawarta na okres 2 miesięcy nie może zapewnić tych miejsc w sposób trwały, a decyzja organu I instancji oparta była na uwzględnieniu właśnie ww. umowy, a nie na jakichś innych dowodach, na które nieskutecznie próbuje powołać się strona skarżąca kasacyjnie. Ponadto z akt sprawy wynika, że w trakcie postępowania odwoławczego zostały podjęte czynność celem poinformowania strony skarżącej kasacyjnie – M. J. o wniesieniu odwołania przez J. S. i przekazaniu go wraz z aktami organowi odwoławczemu. Pomimo tego inwestor nie podjął nawet próby zapoznania się z tym odwołaniem, celem ewentualnego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie. Trudno zatem mówić o braku zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu, skoro pomimo wystosowania stosownej informacji o wniesionym odwołaniu inwestor nie podjął próby zapoznania się z nim, a w uzupełnieniu odwołania J. S. złożył materiał zdjęciowy, który nie wnosi do sprawy nic nowego co do charakteru ww. umowy dzierżawy. Z tych względów, należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 10, art. 77 § 1 K.p.a., a także naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na wzgledzie, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.