II SAB/Kr 215/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Jacek Bursa Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M.K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku z dnia 15 czerwca 2012 r. złożonego do protokołu przyjęcia stron II. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego M.K. kwotę 124 zł ( słownie: sto dwadzieścia cztery złote ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 15.06.2012r. M.K. złożył do protokołu z przyjęcia stron w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki wniosek o udostępnienie w drodze ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) informacji, w zakresie udostępnienia do wglądu cyt.: "dokumentacji z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego będącego podstawą odpowiedzi na skargę z dnia 05.06.2012r., w szczególności pisemnych wyjaśnień, złożonych przez A.W. oraz P.Z. , względnie protokołu (notatki) z przyjęcia ustnie takich wyjaśnień przez P. dyrektor B." Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki w odpowiedzi na ww. wniosek wystosował pismo z dnia 27.06.2012r., w którym wskazał, że żądana przez wnioskodawcę informacja nie stanowi informacji publicznej rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie organu administracyjnego, żądane przez wnioskodawcę informacje, dotyczącą wyjaśnień wystosowanych przez pracowników PINB, stanowiących wewnętrzną korespondencję urzędową, służącą gromadzeniu informacji. PINB wskazał też, że "wytworzenie przedmiotowego dokumentu ograniczało się do porządkowych wyjaśnień pracowników PINB w K. - Powiat Grodzki skierowanych do przełożonego i wynikało z podległości służbowej. Nie stanowiło ono publicznej działalności urzędnika, nie zostało również dołączone do akt administracyjnych. Udostępnieniu w trybie ustawy o dostępnie do informacji publicznej podlega każda informacja o sprawach publicznych, a takimi nie są indywidualne wyjaśnienia porządkowe dotyczące sposobu wykonywania służbowych obowiązków". Zdaniem PINB, informacje, o udostępnienie których w pkt 1 pisma 28 lutego 2011r. wnosił M.K. , nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2011r. o dostępie do informacji publicznej. Ponadto organ administracyjny podkreślił, że jeżeli żądane przez wnioskodawcę informacje nie są informacjami publicznymi, to organ nie jest zobowiązany do wydania na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z 2001r. o dostępie do informacji publicznej decyzji o odmowie ich udostępnienia, lecz należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007r., sygn. akt II SA/Wa 162/07, opub. LEK nr 322803; postanowienie NSA w Warszawie z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 405/10, opubl. LEK nr 606370; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 128/10). M.K. w piśmie z dnia [....] 2012r. wniósł o usunięcie naruszenia prawa polegającego na bezczynności i przewlekłości organu administracyjnego w przedmiocie udostępnienia ww. informacji publicznej. Zdaniem wnioskodawcy, organ administracyjny błędnie przyjął, że informacją, o którą wnosił, nie stanowi informacji publicznej. W jego ocenie, PINB wydając akt administracyjny w piśmie z dnia [....] .2012r. (w którym rozpatrzono jego skargę) merytorycznie oparł się na żądanych informacjach. W ocenie wnioskodawcy, informacja ta zatem winna być dołączona do akt postępowania skargowego i udostępniona mu jako stronie postępowania. W odpowiedzi na powyższe PINB w piśmie z dnia [....] 2012r. przedstawił swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie z dnia 13 grudnia 2012r. M.K. skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w przedmiocie bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki w sprawie rozpatrzenia "wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej składającej się z informacji i dokumentów będących podstawą odpowiedzi z 5.06.2012r. na skargę z 25.05.2012r, (w szczególności pisemnych wyjaśnień złożonych przez A.W. oraz P.Z. , względnie protokołu (notatki) z przyjęcia ustnie takich wyjaśnień przez P. dyrektor B. )", a także na przewlekłość w tym postępowaniu. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu i nakazanie mu zgodnego z prawem rozpatrzenia wniosku poprzez przesłanie w terminie 3 dni pełnej wnioskowanej informacji, oraz o stwierdzenie, iż stanowią informację publiczną. W uzasadnieniu skargi, podano, iż zgodnie z doktryną jak i literą prawa, informację publiczną stanowią wszelkie informacje, które dotyczą spraw publicznych, w tym o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo powyższe obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej (por art. 61 ust 1 Konstytucji RP). W definicji tej zawierają się więc informacje wytworzone w celu rozpatrzenia skargi złożonej w trybie k.p.a. Reakcja podmiotu zobowiązanego na wniosek o udzielenie informacji, w tym informacji publicznej winna nastąpić niezwłocznie, jednak w terminie nie dłuższym niż 14 dni. Informacja publiczna udostępniana jest w formie i w sposób zgodny z wnioskiem (art. 14 ust 1 ustawy) chyba, że organ nie ma możliwości technicznych. W takim przypadku zobowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy o innym sposobie udostępnienia informacji publicznej. Wskazano, że organ nie powołał się na tę przesłankę (techniczną) oraz nie poinformował o innej możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji, w tym informacji publicznej. W ocenie skarżącego, organ może odmówić udostępnienia informacji publicznej tylko w przypadku określonym ustawą. Winien tego dokonać w formie decyzji administracyjnej. O czynnościach tych w podanym terminie winien być powiadomiony wnioskujący. Podobnie w przypadku, jeśli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust 1 ustawy podmiot zobowiązany jest do powiadomienia w tym terminie (14 dni od złożenia wniosku) o powodach zwłoki oraz o nowym terminie udostępnienia informacji publicznej. Tymczasem pomimo upływu kilku miesięcy od złożenia wniosku, skarżący nie uzyskał określonej prawem odpowiedzi, ani też wnioskowanej informacji, w tym informacji publicznej. Wskazał, że zgodnie z orzecznictwem NSA w przypadku, kiedy organ władzy publicznej lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej jej nie udziela, względnie twierdzi, iż wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (jak w tym przypadku); ochronę wnioskodawcy stanowi skarga do WSA na jego bezczynność, a w skardze takiej można zarzucić także przewlekłość postępowania. Ponadto skarżący szczególną uwagę zwraca na wyjątkowe zadufanie w sobie oraz poczucie bezkarności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotem skargi jest zarzucana bezczynność PINB w K. w zakresie prawa do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Rozpoznając w pierwszej kolejności kwestię dopuszczalności wniesienia niniejszej skargi, sąd nie stwierdził przeszkody w merytorycznej jej ocenie. W tym względzie skład orzekający podziela argumenty podniesione w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2008r., sygn. akt I OSK 262/08. Sąd ten wyjaśnił, iż skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania do problematyki z tego zakresu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania przepisów K.p.a. jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. W przedmiotowej sprawie takiej decyzji nie wydano. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2012r., Nr 270 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dostęp do informacji publicznej stanowi niezbędną przesłankę współczesnej demokracji i społeczeństwa obywatelskiego. Powszechny i szeroki dostęp do informacji publicznej stanowi niezbędną przesłankę istnienia społeczeństwa obywatelskiego, a co za tym idzie - urzeczywistnienia demokratycznych zasad funkcjonowania władzy publicznej w polskim państwie prawnym. Dostęp do informacji publicznej jest bowiem, z jednej strony, warunkiem świadomego uczestnictwa obywateli w podejmowaniu rozstrzygnięć władczych a z drugiej, umożliwia efektywną kontrolę obywatelską działań podejmowanych przez organy władzy publicznej (zob. T. R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie informacji publicznej, Warszawa 2004, s.7, P. Winczorek, Komentarz do Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r., Warszawa 2000, s. 83, W. Skrzydło, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Kraków 1998, s. 58; I. Lipowicz, (w:) Konstytucje Rzeczypospolitej oraz komentarz do Konstytucji RP z 1997 roku, pod red. J. Bocia, Wrocław 1998, s. 114). Stąd wielkie znaczenie powszechności dostępu do informacji publicznej. W demokratycznym społeczeństwie podstawowym prawem jest wiedzieć i być informowanym o tym, co i dlaczego czynią władze publiczne (zob. J. E. Stiglitz, On Liberty, the Right to Know, and Public Discourse: The Role of Transparency in Public Life, (w:) Globalizing Right. The Oxford Amnesty Lectures, pod red. U. J. Gibneya, Oxford-New York 2003, s. 115 i n.)." - wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 15.10.2009r., sygn. akt K 26/08. Zob. także T.Górzyńska: Prawo do informacji i zasada jawności administracyjnej, Kraków 1999). W kontekście konstytucyjnym zasada jawności realizowana poprzez zagwarantowanie dostępu do informacji publicznej jest konsekwencją przyjęcia zasady zwierzchnictwa narodu. Jedynie w sytuacji zapewnienia obywatelom pełnej informacji o działaniach administracji publicznej rzeczywistą stać się może odpowiedzialność osób sprawujących funkcje publiczne wobec społeczeństwa - suwerena. Sama zasada wyrażona została w art.61 Konstytucji RP i podzielić należy pogląd, że jest przejawem publicznego prawa podmiotowego. Co więcej ta regulacja konstytucyjna, jako jedna z niewielu, może być bezpośrednio stosowana na podstawie art.8 ust.2 Konstytucji RP, niezależnie od jej rozwinięcia w ustawie szczegółowo określającej tryb i zakres podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej. Zasada jawności działania organów administracji publicznej ma charakter zasady ogólnej prawa administracyjnego (zob. szerzej Z. Kmieciak, Ogólne zasady prawa i postępowania administracyjnego, Warszawa 2000, s. 32). Jawność poczynań administracji (określana też mianem przejrzystości administracji) funkcjonuje nierozdzielnie z prawem dostępu do informacji publicznej. Pojęcie "informacji o sprawach publicznych" należy ujmować, biorąc pod uwagę adresata żądania udostępnienia informacji publicznej, a więc wytwórcę i dysponenta informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz 3 ust. 2 u.d.i.p. Przy analizie tego pojęcia niezbędne jest odwołanie do art. 61 Konstytucji. Przepis ten stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). W konsekwencji należy przyjąć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do działalności władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Informacja publiczna odnosi się do faktów, które należy rozumieć bardzo szeroko. Analiza art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej pokazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte pytanie o określone fakty lub o stan określonych zjawisk. Przez fakt należy rozumieć "każdą czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte w zakresie wykonywania takiego zadania. Organy publiczne, a precyzyjniej organy uprawnione do wykonywania zadań publicznych, z założenia oraz charakteru tych zadań nie podejmują innych czynności jak załatwianie spraw publicznych. Wykonywanie zadania publicznego nie może polegać na realizacji sprawy prywatnej (niepublicznej) i stąd pod pojęciem informacji o sprawie publicznej należy rozumieć również każdą czynność i każde działanie organu władzy publicznej tak w sferze prawa administracyjnego, jak i np. w sferze prawa cywilnego." - wyrok WSA w Krakowie z 15.10.2007r., sygn. akt II SAB/Kr 56/07. Pod pojęciem faktów rozumieć należy nie tylko decyzje, ale także pisma okólne lub polecenia służbowe, czy też informacje przekazywane na piśmie przez podwładnych (notatki służbowe sporządzone przez osoby, którym takie informacji są przekazywane), które służą w zakresie przygotowania aktu administracyjnego lub udzielenia odpowiedzi na złożone skargi i wnioski w trybie w dziale 8 k.p.a. Czynności te stanowią przejaw stosowania prawa i wiążą się ściśle z działalnością publiczną organów administracyjnych, a przez to należy je traktować jako informację w sprawach publicznych. Za informację publiczną uznać należy informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Zob. wyrok NSA z 29.02.2012r., sygn. akt I OSK 2215/11, LEX nr 1122883, gdzie Sąd wyraził pogląd, że "o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Informacja publiczna obejmuje bowiem swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. Informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań." Podobnie też stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 17.10.2007r., sygn. akt II SAB/Wa 78/07, uznając, że: informacja publiczna dotyczy sfery faktów i stanów istniejących w chwili udzielania informacji. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Konsekwencją tego stanowiska jest to, że sąd administracyjny może uznać, iż podmiot obowiązany do udostępnienia informacji pozostaje w bezczynności tylko wtedy, gdy nie udostępnia jej wnioskodawcy w terminie zakreślonym powołaną ustawą, a przedmiotem wniosku jest informacja publiczna w rozumieniu u.d.i.p. W razie sporu między stroną wnioskującą o udostępnienie informacji a podmiotem, od którego żąda się informacji, sąd administracyjny może stwierdzić bezczynność i zobowiązać podmiot obowiązany do udostępnienia informacji do określonego działania tylko wówczas, gdy wniosek dotyczy udzielenia informacji publicznej. Oznacza to, że Sąd ten aby móc stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności, musi w pierwszej kolejności rozstrzygnąć czy żądana informacja mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej. "Skarga na nieudzielanie informacji w trybie u.d.i.p. dopuszczalna jest tylko wtedy, gdy żądane dane należą do kategorii informacji publicznej. Akta prowadzonych przez organ Policji spraw, bez względu na ich rodzaj i charakter, zawierają informację o jego działalności. Notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji, niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu, protokoły z przesłuchań świadków w sprawie o wykroczenie oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą o wykroczenie posiadają walor informacji publicznej." – wyrok WSA w Łodzi z 5.09.2012r., sygn. akt II Sab/Łd 73/12 W dalszej kolejności wskazać należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. W wąskim zakresie odsyła do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ustalając, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się k.p.a. I tak reguluje ona udostępnienie informacji publicznej (art. 7, 13 i 14 ustawy), jak również odmowę udostępnienia informacji w trybie art. 16 ust. 1 ustawy, czy też dopuszcza stwierdzenie przez organ, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i wówczas organ powiadamia jedynie wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. teza nr 2 wyroku NSA w Warszawie z dnia 25 marca 2003r., sygn. akt II SA 4059.02, Lex nr 77178, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007r., sygn. akt II SA/Wa 162/07, Lex nr 322803). Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czy też na piśmie nie udziela odpowiedzi, że żądanej informacji publicznej nie posiada. W przedmiotowej sprawie odmówiono skarżącemu udostępnienia żądanej informacji publicznej w piśmie z dnia 27.06.2012r. uzasadniając, że żądanie to nie dotyczy informacji publicznej. W związku z powyższymi rozważaniami prawnymi, w pierwszym rzędzie rozstrzygnięcia wymaga, czy informacja o którą skarżący zwraca się do podmiotu zobowiązanego, stanowi informację publiczną. Bezsporne w sprawie jest, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. jest obowiązany do ich udostępnienia, stosownie do przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 stanowiącego, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Jest on bowiem organem szeroko rozumianej władzy publicznej, co wynika z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W myśl przepisu art. 80 ust. 2 ww. ustawy, zawartego w rozdziale 8 zatytułowanym "Organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego", zadania nadzoru budowlanego wykonuje m.in. powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Odnosząc powyższe rozważania do ustalenia charakteru dokumentacji (notatki/ protokołu, pisemnych wyjaśnień złożonych przez pracownika organu administracji) będącej - jak podniósł skarżący, a PINB nie zaprzeczył - podstawą odpowiedzi na skargę, należy stwierdzić, iż stanowi ona informację publiczną. Organ nie zaprzeczył również, że nie posiada takich dokumentów. Jak wskazano w odpowiedzi na skargę, "wytworzenie przedmiotowego dokumentu ograniczało się do porządkowych wyjaśnień pracowników PINB (...) skierowanych do przełożonego i wynikało z podległości służbowej", dotyczyło sposobu wykonywania służbowych obowiązków. Powyższa charakterystyka pozwala stwierdzić, że przedmiotowa dokumentacja, w szerokim tego słowa znaczeniu, związana była z działalnością organu administracji publicznej i to w sferze władzy publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Niewątpliwie charakterystyka przedmiotowych dokumentów dokonana przez organ administracyjny wskazuje, że odnoszą się one do wycinka działalności organu w ramach jego wewnętrznych struktur; zostały one bowiem sporządzone przez pracowników organu i miały związek z jego funkcjonowaniem. Działania te podejmowane były jednak z wniosku, inspiracji podmiotu zewnętrznego, który korzystając z prawem mu przysługujących uprawnień złożył skargę na funkcjonowanie organu (jego pracowników). Nie można informacji publicznej zawężać do dokumentów regulujących działalność organów "na zewnątrz", tzn. regulujących stosunki między organem administracyjnym a podmiotami zewnętrznymi. Również dokumentacja odnosząc się do funkcjonowania urzędu "od wewnątrz" powinna być udostępniana. Takie bowiem ograniczenie w udostępnianiu informacji może generować niebezpieczeństwo powstawania nadużyć po stronie organów administracyjnych, poprzez m.in. przesunięcie pewnych spraw w ramach "wewnętrznej struktury urzędu", nie dołączania do akt sprawy dokumentacji przedmiotowo z nią związanej. Pamiętać należy, że jednym z głównych celów powstania ustawy o dostępie do informacji publicznej jest przejrzystość życia publicznego. W interesie społecznym jest poszerzanie sfery realnej kontroli administracji publicznej. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela stanowisko, że informację publiczną stanowi całość akt postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej - w tym zarówno dokumenty wytworzone, jak i posiadane przez organ w związku z konkretną sprawą. Czy te dokumenty znajdują się w aktach danej sprawy, czy znajdują się fizycznie poza tymi aktami, nie ma znaczenia dla ich udostępnienia. Co do zasady bowiem, udostępnieniu podlegać powinno wszystko, co ma związek z prowadzonym postępowaniem, niezależnie od tego, czy będzie to dokument urzędowy, czy prywatny. Bez znaczenia pozostaje również to, czy dokument dotyczący danej sprawy administracyjnej ma charakter "wewnętrzny", "roboczy", "porządkowy" czy "służący gromadzeniu informacji". "Również dokumenty wewnętrzne, wytworzone w zakresie działania danego podmiotu i wyrażające opinię w sprawach szczegółowych, poglądy przedstawione w toku narad albo dyskusji, a także porady udzielone w ramach konsultacji podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p" (vide: wyrok WSA z dnia 21.03.2012r., I SAB/Wa 10/12). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1.12.2011r., I OSK 1550/11 "Ustawodawca, formułując w Konstytucji RP zasadę "prawa do informacji", wyznaczył tym samym podstawowe reguły wykładni tego uprawnienia. Jeżeli bowiem stanowi ono prawo konstytucyjne, to ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki od tej reguły powinny być rozumiane wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu do tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego (zob.: wyrok z dnia 14 listopada 2003 r. o sygn. akt II SAB 199/03)". W konsekwencji, odnosząc rozważania sądu do stwierdzonego stanu sprawy, należy stwierdzić, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. pozostaje w bezczynności co do wniosku skarżącego dnia 15.06.2012r. Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa Wobec tego, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, Określony przez sąd czternastodniowy termin do załatwienia sprawy jest wystarczający do niezwłocznego załatwienia sprawy. Wyznaczony termin należy liczyć zgodnie z art. 286 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a