I SA/Łd 1584/12

Dnia 15 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2013 roku sprawy ze skargi E. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. oddala skargę. I SA/Łd 1584/12 Uzasadnienie Pismem z dnia 29 listopada 2012 r. E. M., reprezentowana przez adw. D. S. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 roku. W toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego w 2011 r. stwierdzono, że E. M. za miesiące od stycznia do maja 2007r. zaniżyła zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług. Ustalono ponadto, iż podatniczka w 2007r. prowadziła zarejestrowaną działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek, pod nazwą "A." E.M., [...], będąc zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług i składała deklaracje VAT-7 w 2007r. W okresie od 1.01.-31.12.2007r. prowadziła zorganizowaną i ciągłą sprzedaż torebek w sklepie stacjonarnym w P. przy ul. [...], jak również poprzez serwis aukcyjny B, gdzie wykorzystywała nick "[...]". Sprzedaż zaewidencjonowana i zadeklarowana przez podatniczkę za okres I - V 2007r. wyniosła netto 85.620,09zł (brutto 104.456,57zł), w okresie od stycznia do maja 2007r. uzyskała przychody (wpływy na rachunki bankowe) ze sprzedaży torebek na B, oraz poza nim, w łącznej wysokości brutto 233.148,62zł. Przy czym organ kontrolujący ustalił, iż podatniczka zaniżyła obrót podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dodatkowo ustalono, iż realizując sprzedaż na portalu B dokonywała dostawy wysyłkowej towarów, a ich wysyłka następowała po otrzymaniu zapłaty na rachunek bankowy. Wysyłka towarów była realizowana za pośrednictwem Poczty Polskiej, z którą Strona miała zawarte umowy. W toku postępowania kontrolnego przeprowadzono czynności sprawdzające u właściciela serwisu aukcyjnego B w firmie Grupa B Spółka z o.o. w P., ul. A 90, w zakresie zrealizowanych w 2007r. transakcji sprzedaży z nicków używanych przez E.M.. Na podstawie pozyskanych danych ustalono, że w okresie od stycznia do maja 2007r. podatniczka dokonywała na portalu internetowym B z nicka "[...]" sprzedaży torebek, portfeli oraz innej galanterii. Łączna ilość sprzedanych przedmiotów wyniosła 3.777 szt. Ponadto, działając na podstawie art. art. 33a ust. 1 ustawy z dnia 28.09.1991r. o kontroli skarbowej organ kontrolujący zwrócił się do banków: A Bank S.A, B S.A., Bank C S.A., Bank D S.A., E Bank S.A., Bank F S.A., G Bank S.A. o dane finansowe. Na podstawie pozyskanych danych ustalono, że należności ze sprzedaży towarów na B wpływały na rachunki bankowe w [...] - grupa A Bank S.A. oraz [...] – B bank S.A. Po wygranej aukcji nabywca otrzymywał automatyczną wiadomość email o wygraniu aukcji oraz nr rachunku bankowego, na który należy wpłacić pieniądze, tj.:[...] (...), [...] (... - B BP S.A.), [...] (... - B bank S.A.). Rachunki w wymienionych bankach należały do E. M.. Z analizy operacji bankowych dokonanych na tych rachunkach wynika, że E. M. uzyskała wpływy ze sprzedaży towarów na portalu aukcyjnym B , jak i poza nim, w okresie od stycznia do maja 2007 r. w wysokości 233.148,62zł. Ponadto, w toku postępowania kontrolnego, w dniu 9.01.2012r. dokonano przesłuchania w charakterze świadka A. F. (zięcia E. M.). Świadek zeznał, że od początku 2007r. był zatrudniony na pełen etat przez podatniczkę i było to jego jedyne źródło utrzymania. Oświadczył, że za przedmiotową pracę otrzymywał wynagrodzenie. Ponadto w złożonych zeznaniach wskazał, że do zakresu jego obowiązków pracowniczych należał zakup oraz sprzedaż towarów (przedmiotem sprzedaży były torebki) za pośrednictwem portalu B (w tym pakowanie tych towarów oraz ich wysyłka). Zeznał również, że sprzedawany towar był nowy i w miarę możliwości wystawiany na portalu B na bieżąco, a sprzedawany towar wysyłany był za pośrednictwem Poczty Polskiej, natomiast rzadko stosowany był odbiór osobisty. Wezwano również podatniczkę na przesłuchanie w charakterze strony, celem wyjaśnienia kwestii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej poprzez portal aukcyjny B oraz zawiadomiono o przesłuchaniu świadka A. F. (zięcia i pracownika jej firmy). Podatniczka nie stawiła się jednak na przesłuchanie, ani nie uczestniczyła w przesłuchaniu świadka. W świetle wyżej przedstawionych okoliczności uznano, że całość sprzedaży za pośrednictwem serwisu B z nicka "[...]" w 2007r., dokonana została w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez E.M.. Przy czym stwierdzono, iż podatniczka nie zaewidencjonowała części transakcji sprzedaży torebek, nie wprowadziła ich do rejestrów sprzedaży za miesiące od stycznia do maja 2007r. oraz nie wykazała ich w deklaracjach VAT-7 za ten okres, tym samym zaniżając obrót podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług za miesiące styczeń - maj 2007r. na kwotę netto 109.925,69 zł. Niezaewidencjonowanie sprzedaży za miesiące styczeń-maj 2007r., wynikającej ze zrealizowanych transakcji sprzedaży na wskazaną kwotę świadczyło w ocenie I instancji o niezgodnym ze stanem rzeczywistym dokumentowaniu procesów gospodarczych w ramach prowadzonych rejestrów VAT sprzedaży, które zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa stanowią księgi podatkowe. Stwierdzone nieprawidłowości znalazły swoje odzwierciedlenie w decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]r. W złożonym odwołaniu, pełnomocnik podatniczki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności: pominięcie wyjaśnień składanych w toku postępowania w zakresie osoby, względem której powinna zostać wydana decyzja oraz dokonywanych wpłat własnych i ich niewłaściwej kwalifikacji jako sprzedaży gotówkowej, które nie powinno być uwzględnione w rozliczeniu kwestionowanej decyzji, brak podjęcia czynności mających na celu wyjaśnienie z jakich to konkretnie powodów świadek odmówił odpowiedzi na przedstawione w trakcie przesłuchania z dnia 9.01.2012r. pytanie: "Czy prowadził sprzedaż w Internecie w 2007r. we własnym imieniu i na własny rachunek - w jakiej formie (portal aukcyjny - jaki, sklep internetowy)?", w sytuacji gdy ustalenie tej okoliczności jest istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, posługiwanie się możliwie najprostszymi środkami, które w ocenie organu miały doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o podjętą na początku postępowania tezę jakoby wszystkie transakcje sprzedaży za pośrednictwem portalu B były realizowane w ramach działalności gospodarczej oraz założenie, że dokonywane przesunięcia środków pomiędzy poszczególnymi rachunkami odzwierciedlają sprzedaż bezgotówkową, brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy organ podatkowy, w szczególności niewyjaśnienie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i tego kto dokonywał sprzedaży za pośrednictwem portalu, co stanowi naruszenie zasady określonej w art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w szczególności w zakresie sprzedaży rzeczy w ramach działalności gospodarczej oraz ustalenia wysokości obrotów poprzez niewłaściwą kwalifikację wszystkich wpłat na rachunki jako odzwierciedlających obrót gotówkowy, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów jeśli chodzi o ustalenia dlaczego odmówiono wiarygodności składanym w trakcie postępowania wyjaśnieniom co do osoby, która dokonywała sprzedaży. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że rozstrzygnięcie zawarte w kwestionowanej decyzji jest przede wszystkim rezultatem zaniechań organu kontroli skarbowej w przedmiocie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Główny zarzut dotyczy A. F., jako osoby, względem której decyzja powinna zostać wydana, oraz potraktowania wpłat na rachunek bankowy jako środków pochodzących ze sprzedaży bezpośredniej podatniczki. Nie znajdując podstaw do zmiany kwestionowanego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że sprzedaż na portalu B w 2007r. z nicka "[...]" w całości należała do E.M.. Nick "[...]" jak również wskazane rachunki bankowe, na które wpływały pieniądze ze sprzedaży towarów, należały do E.M., a towar sprzedawany w sklepie stacjonarnym jak i na B był identyczny. Stwierdził nadto, iż logika prowadzenia działalności gospodarczej wskazuje, że po to pracodawca zatrudnia pracowników, aby wykonywali oni określone obowiązki, za które dostają stosowne wynagrodzenie. Przy czym, co ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie pracodawca prowadzi nadzór i kontrole nad pracownikiem, celem ochrony swoich interesów. W trakcie przesłuchania w dniu 9 stycznia 2012 r. A. F. na pytanie, czy prowadził sprzedaż w internecie w 2007r. we własnym imieniu i na własny rachunek - w jakiej formie (portal aukcyjny - jaki sklep internetowy), odmówił odpowiedzi, korzystając z takiej możliwości, o której został pouczony przed przesłuchaniem, tj. zgodnie z art. 196 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa świadek może odmówić odpowiedzi na pytania, gdy odpowiedź mogłaby narazić jego lub jego bliskich na odpowiedzialność karną, karną skarbową. Wobec powyższego uznano, ze podniesiony przez podatniczkę w odwołaniu argument oraz załączenie kserokopii oświadczenia A. F. - zięcia i pracownika E.M., że to A. F. dokonywał w 2007r. sprzedaży na B na własny rachunek, nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym. W tym stanie faktycznym organ odwoławczy uznał , że cała sprzedaż na B z ww. nicka i wpływy z tego tytułu na wskazane wyżej rachunki bankowe, powstały z tytułu prowadzonej przez podatniczkę działalności gospodarczej. Organ II instancji nie znalazł dowodów pozwalających na negowanie ww. ustaleń. Co więcej, z analizy obrotów a rachunkach bankowych wynikało, że pieniądze uzyskane ze sprzedaży na B były w dyspozycji kontrolowanej i wykorzystywane w działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał przy tym, iż z normy prawnej określonej w art. 109 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 i 82 ust. 3 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. W niniejszej sprawie E.M. nie dopełniła wymogów określonych w ww. przepisie, w związku z czym ewidencję uznano za nierzetelną. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, iż w rozpatrywanej zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jest kompletny i został szczegółowo rozpatrzony. Oceny dowodów dokonano zaś na tle całości zebranego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania. Zgodnie zaś z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Dyrektora UKS w Ł. z dnia [...] r., podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj.: - art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług poprzez uznanie że podatniczka dokonywała dostaw towarów za pośrednictwem portalu B w sytuacji, gdy w istocie czynności tych dokonywał A.F., - art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie E. M. za podatnika podatku od towarów i usług w związku z dokonanymi dostawani towarów za pośrednictwem B w sytuacji kiedy osobą, która faktycznie dokonywała sprzedaży był A.F.; a także powołanych wcześniej w odwołaniu zarzutów naruszenia prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie oświadczenia A. F. z dnia 13.08.2012r. w którym stwierdza, że to nie E.M., a on sam prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży internetowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270, ze zm., dalej. p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W skardze sformułowane zostały zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego. Na wstępnie niezbędne jest, zatem odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa procesowego. Punktem wyjścia dla rozważań podjętych w niniejszej sprawie jest art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm., dalej O.p.), zgodnie z jego treścią w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Rozwinięciem omawianej zasady są przepisy odnoszące się do postępowania dowodowego, w tym art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. zgodnie, z którymi organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z tych zatem norm wynikają dla organu podatkowego dwie istotne powinności, po pierwsze zebranie materiału dowodowego niezbędnego dla podjęcia rozstrzygnięcia, po drugie jego wnikliwe rozpatrzenie. Dokonując tych czynności organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 O.p., który nakazuje organom podatkowym oceniać okoliczności sprawy na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Przy czym ocena powyższa zakłada, że organ podatkowy nie jest krępowany kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.06.2000 r. I SA/Po 1342/99). W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził, aby przy ustalaniu stanu faktycznego i jego ocenie - organy naruszyły wskazane w skardze normy prawa procesowego. Zarówno wynikające z zasad ogólnych art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej, jak i konkretyzujących te zasady - norm art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji Podatkowej wynika obowiązek wszechstronnego, obiektywnego zgromadzenia materiału dowodowego i takiej jego oceny, aby w sposób najbardziej oddający rzeczywistość ustalić stan faktyczny sprawy. Przyjęte w Ordynacji podatkowej standardy w zakresie postępowania podatkowego, gwarantują dopuszczenie na tym etapie wszelkich dowodów, które służą rzetelnemu ustaleniu stanu faktycznego przy czynnym udziale podatnika i pełnej ochronie jego praw. Badanie przez Sąd legalności decyzji polega w pierwszej kolejności na ocenie, czy działania organów przy ustaleniu stanu faktycznego było zgodne z obowiązującymi procedurami, gdyż błędy popełnione przez organy na tym etapie postępowania - dyskwalifikowałyby wszelkie przyjęte w decyzji skutki podatkowe. Sąd nie podzielił zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia zasad ogólnych postępowania wyrażonych normami art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej. Zarzutu naruszenia zasady praworządności (art. 120 Ordynacji Podatkowej) i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji Podatkowej), nie można wszak uznać za uzasadniony z tego tylko powodu, że organy ustaliły stan faktyczny w sposób odmienny od prezentowanego przez podatniczkę. W toku postępowania kontrolnego i podatkowego organy zebrały pełny materiał dowodowy i w sposób rzetelny ustaliły stan faktyczny sprawy, przywołując właściwe przepisy. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawi, organy wyjaśniły wszelkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne przy zachowaniu ustawowych standardów postępowania. Organy umożliwiły przy tym zarówno samej stronie i jej pełnomocnikowi pełny udział w postępowaniu. Co znamienne możliwości te skarżąca wykorzystywała jedynie w bardzo wybiórczy sposób. Z akt sprawy bezspornie wynika, że w toku prowadzonego postępowania organy zarówno wzywały podatniczkę do złożenia wyjaśnień w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej (pisma z dnia 20.10.2011r., 4.11.2011 r., 20.12.2011 r.), na które to wezwania skarżąca udzieliła jedynie częściowej odpowiedzi w piśmie z dnia 5 stycznia 2012 r., w którym wskazała, że w kontrolowanym okresie sprzedaż prowadziła w [...] w P. oraz przez portal B pod Nickiem "[...]", a sprzedażą tą zajmował się pracownik, jak i do osobistego stawiennictwa na przesłuchanie w charakterze strony, na które jednak nie stawiła się. Mimo zawiadomienia nie uczestniczyła również w przesłuchaniu w dniu 9 stycznia 2012 r. świadka – swojego pracownika i jednocześnie zięcia – A. F.. Sąd stwierdza również, że realizując zasadę prawdy obiektywnej z art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej - poszukiwały wszelkich dowodów mogących przyczynić się do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego o czym świadczy poszukiwanie i dopuszczenie różnych źródeł dowodowych. Organy uzasadniły też w sposób racjonalny i zgodny z doświadczeniem życiowym - wiarygodność poszczególnych dowodów, a dokonana przez nie ocena nie narusza granic swobodnej oceny dowodów określonej art. 191 Ordynacji Podatkowej. Przeprowadziły zatem postępowanie dowodowe w sposób spełniający wskazane wyżej wymogi, a zebrany w toku postępowania materiał dowody jest kompletny i został przez organy podatkowe szczegółowo rozpatrzony. Oceny dowodów organy podatkowe dokonały na tle całości zebranego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania. Nie wzbudza żadnych zastrzeżeń Sądu ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny sprawy, a w szczególności ustalenia dotyczące prowadzonej przez skarżącą w 2007 r. działalności gospodarczej. W toku postępowania, na podstawie danych uzyskanych od właściciela portalu B ustalono, że nick, z którego skarżąca dokonywała sprzedaży galanterii w postaci m. in. torebek i portfeli był zarejestrowany na E. M.. Nie ma także najmniejszych wątpliwości, iż rachunki bankowe, na które wpływały pieniądze ze sprzedaży torebek na portalu B należały do skarżącej, co potwierdziły w swoich pismach banki ... z grupy A Bank S.A. oraz ... – B bank S.A.(oba pisma z dnia [...] r.). Z analizy historii rachunków bankowych należących do skarżącej, wynika, że były one wykorzystywane do obsługi transakcji handlowych prowadzonych przy użyciu nicka "[...]". W istocie sama skarżąca w piśmie z dnia 5 stycznia 2012 r. przyznała, iż była prowadzona sprzedaż przez B, pod wskazanym nickiem. Co istotne realizując sprzedaż wysyłkową poprzez ten portal skarżąca dokonywała wysyłki zakupionych towarów poprzez Pocztę Polską, z którą w dniu 16 października 2006 r. zawarła dwie umowy na czas nieokreślony w sprawie odbioru i nadawania przesyłek pocztowych w obrocie krajowym i zagraniczny, co bezsprzecznie wskazuje na zorganizowany charakter tej działalności. Słusznie również organy podatkowe ustaliły, iż podniesiony przez skarżącą zarzut, że to A. F., a nie E. M. dokonywał sprzedaży galanterii na własny rachunek wykorzystując portal B nie znajduje żadnego potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Nie ma przy tym znaczenia oświadczenie A. F. z dnia 13.08.2012 r. o odmiennej treści. Istotnym jest fakt, iż osoba ta była nie tylko pracownikiem, ale również członkiem rodziny skarżącej. W trakcie przesłuchania w dniu 9.01.2012 r. w charakterze świadka A. F. odmówił wszak odpowiedzi na pytanie, czy prowadził w 2007 r. sprzedaż w internecie we własnym imieniu i na własny rachunek, korzystając z prawa odmowy do odpowiedzi na powyższe pytanie, zgodnie z art. 196 § 2 O.p. Nie może być w takiej sytuacji wiarygodne złożone siedem miesięcy później oświadczenie, którego celem także miała być ochrona skarżącej – teściowej świadka. Podsumowując, brak jest jakichkolwiek dowodów podważających wiarygodność zestawienia transakcji dokonanych za pośrednictwem portalu B. Dane te wraz z udostępnioną przez banki historią rachunków bankowych należących do skarżącej stanowiły podstawę ustalenia wartości sprzedaży w poszczególnych miesiącach 2007 roku. W ocenie Sądu jakiekolwiek zakwestionowanie przedstawionego przez organy zestawienia transakcji, jako mającego związek ze sprzedażą towarów wymagałoby przedstawienia konkretnych dowodów temu przeczących, a takich strona nie przedłożyła, ograniczając się jedynie do podniesienia niczym nie popartych twierdzeń. W sprawie niniejszej nie doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Czynności określone w ust. 1 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa (art. 5 ust. 2). Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT stanowi z kolei, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). W myśl art. 15 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (ust. 1). Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust. 2). Z materiału dowodowego sprawy wynika, bezspornie, że w rozpatrywanym roku podatkowym skarżąca dokonywała sprzedaży detalicznej w S. [...] w P. oraz wysyłkowej poprzez portal B. Sąd przychyla się do zaprezentowanej przez organy obu instancji argumentacji, zgodnie z którą skarżąca prowadząc działalność gospodarczą pod własnym nazwiskiem nie zaewidencjonowała wszystkich obrotów dotyczących sprzedaży, w związku z czym prowadzone przez nią ewidencje nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych w okresie obejmującym niniejszą sprawę. Nie budzą także zastrzeżeń Sądu ustalenia organów podatkowych, co do wysokości obrotów w zakresie sprzedaży aukcyjnej towarów oparte na analizie danych z portalu B, wysokości kwot uzyskanych ze sprzedaży oraz ilości, sprzedanego towaru w okresie od stycznia do maja 2007 roku. Wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia co do zasady wymogi określone w art. 210 § 4 Op. Organ odwoławczy przedstawił w sposób szczegółowy stan faktyczny, a następnie przytoczył treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych, wyjaśnił konieczność ich zastosowania w sprawie oraz argumenty przemawiające za zastosowaniem tych przepisów w sprawie. Odniósł się nadto do podnoszonych przez pełnomocnika zarzutów, szczegółowo dokonując ich analizy i przedstawiając stanowisko organu wraz z argumentacją, a zawarta w uzasadnieniu decyzji dokonana przez organ ocena okoliczności sprawy jest prawidłowa, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, zaś wywody – jasne i zrozumiałe. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku. mak