II SA/Op 596/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Sędziowie WSA Teresa Cisyk NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 11 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim z dnia 10 sierpnia 2012 r., nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu na rzecz K. J. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 11 października 2012 r., nr [...], którą w wyniku rozpatrzenia odwołania K. J. utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim z dnia 10 sierpnia 2012 r. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło następujące postępowanie: Pismem z dnia 18 czerwca 2009 r. K. J. zwrócił się do Starosty Nyskiego z żądaniem wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru dokonania zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na produkcyjne w zakładzie świec i zniczy zlokalizowanym na działce nr A. w [...]. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2011 r. Starosta Nyski działając na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. przekazał sprawę do rozpoznania Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim. Decyzją z dnia 14 września 2011 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim umorzył postępowanie w sprawie wszczęte z urzędu w dniu 22 czerwca 2009 r. na skutek postanowienia Starosty Nyskiego z dnia 22 czerwca 2009 r., którego przedmiotem było żądanie K. J. wniesienia sprzeciwu do dokonanego na podstawie przepisu art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania z rażącym naruszeniem prawa. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. J., decyzją z dnia 8 grudnia 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W wyniku złożenia przez K. J. skargi na przedmiotową decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 8 maja 2012 r., zapadłym w sprawie o sygn. akt II SA/Op 64/12, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim z dnia 14 września 2011 r., nr [...]. W wyroku Sąd stwierdził, że organ I instancji umorzył postępowanie bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, czym naruszył art. 7 oraz art. 77 K.p.a. Organy nadzoru budowlanego nie są związane w swoim działaniu granicami żądania, lecz mają obowiązek przeprowadzenia postępowania w takich granicach, jakie wynikają z okoliczności i potrzeby podjęcia przez ten organ działań w granicach przyznanych kompetencji. Wskazując na przepis art. 71 Prawa budowlanego wyjaśnił rozumienie sposobu zmiany użytkowania obiektu budowlanego lub jego częścii stwierdził, że w postępowaniu w tym przedmiocie niezbędne jest ustalenie pierwotnego sposobu użytkowania obiektu lub jego części oraz porównanie tych ustaleń z nową działalnością, która ma być w nim prowadzona lub porównania tych ustaleń ze zintensyfikowaniem dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, z punktu widzenia oddziaływania zmian na warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkości lub układu obciążeń. Nadto Sąd wskazał, że organy winny przede wszystkim zbadać sprawę pod kątem wytycznych zawartych w art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym ustalić bezspornie czy i w jaki sposób dokonano zmiany sposobu użytkowania obiektu na działce nr A. w [...], kiedy dokonano zmiany sposobu użytkowania i czy ta ewentualna zmiana nastąpiła legalnie. Przy dokonaniu tych czynności organy winny kierować się zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 K.p.a. oraz rozpoznać sprawę na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Jednocześnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim decyzją z dnia 7 marca 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., po przeprowadzeniu postępowania wszczętego z urzędu w sprawie oceny legalności użytkowania pomieszczenia produkcyjnego w [...] na działce nr A. umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowy charakter. Decyzją z dnia 10 sierpnia 2012 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim, po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wyroku WSA w Opolu, umorzył wszczęte z urzędu w dniu 22 czerwca 2009 r. na skutek postanowienia Starosty Nyskiego z dnia 22 czerwca 2009 r. postępowanie administracyjne, którego przedmiotem było żądanie K. J. wniesienia sprzeciwu do dokonanego w oparciu o art., 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na jego bezprzedmiotowy charakter. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, wskazał na wyrok WSA w Opolu z dnia 8 maja 2012 r. zapadły w sprawie o sygn. akt II SA/Op 64/12 oraz na fakt, że organ podjął z urzędu, w oparciu o informacje zawarte w wystąpieniu K. J. z dnia 18 czerwca 2009 r., odpowiednie działania kontrolne w celu ustalenia legalności użytkowania pomieszczenia produkcyjnego w budynku usytuowanego na działce nr A. w [...] i w dniu 7 marca 2012 r. zakończył to postępowanie. Uzasadniał dalej organ, że na skutek postanowienia Starosty Nyskiego z dnia 22 czerwca 2009 r. wszczęte zostało z urzędu postępowanie w przedmiocie objętym zapadłą decyzją, a dzień doręczenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim "podania" był jednocześnie dniem wszczęcia z urzędu postępowania. Zauważał organ, że interpretacja podania oraz dokładne ustalenie przedmiotu żądania nie może nastąpić po jego wszczęciu. Skoro zatem Starosta Nyski uczynił z podania K. J. sprawę administracyjną rozstrzyganą w sposób, o którym mowa w art. 104 K.p.a., to koniecznym stało się umorzenie tego postępowania jako bezprzedmiotowego, gdyż bezprzedmiotowe było postępowanie w sprawie, która nie jest regulowana przepisami dającymi podstawę do wydania decyzji. Z treścią decyzji nie zgodził się K. J.. W złożonym odwołaniu wniósł o uchylenie zapadłej decyzji, która, jego zdaniem, wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Odwołujący zauważał, że zaskarżona decyzja stanowi w istocie powtórzenie decyzji, która została uchylona wyrokiem WSA w Opolu. W ocenie odwołującego umorzenie postępowania w sprawie jest równoznaczne ze zgodą na uruchomienie bez pozwolenia na użytkowanie budynku produkcyjnego kat. XVIII. Organ w prowadzonym postępowaniu zobowiązany był udzielić odpowiedzi na szereg pytań dotyczących zmiany sposobu użytkowania oraz możliwości legalnego użytkowania obiektu, który nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie. Wskazywał, że od 4 lat w odległości 8 m od okien jego budynku funkcjonuje budynek produkcyjny o ogromnej uciążliwości, bez pozwolenia na użytkowanie. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 października 2012 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy, zarzuty odwołania, cele postępowania administracyjnego oraz wskazał na związanie organów oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania w sprawie, które wyrażone zostały w orzeczeniu Sądu wydanym w tej sprawie. Wskazując na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że wydana przez organ I instancji decyzja nie odpowiada stanowisku Sądu co do sposobu załatwienia sprawy. Zauważył jednak, że uwzględniając całokształt działań PINB w powiecie nyskim w sprawie użytkowania hali produkcyjnej w [...] brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ I instancji wszczął bowiem i prowadził z urzędu postępowanie w sprawie oceny legalności użytkowania pomieszczenia produkcyjnego, w którym to postępowaniu dokonano kontroli obiektu, przeprowadzono jego oględziny i dokonano oceny zgodności ustalonego stanu faktycznego z przepisami Prawa budowlanego, a przeprowadzone postępowanie doprowadziło do wydania w dniu 7 marca 2012 r. decyzji o umorzeniu tego postępowania. Argumentował nadto organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja organu I instancji stanowi formalne zakończenie postępowania wszczętego na skutek postanowienia Starosty Nyskiego. Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się K. J.. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 153 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań Sądu zawartych w wyroku uchylającym uprzednio wydane i zaskarżone decyzje; naruszenie art. 77 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie bez należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Wskazując na powyższe skarżący żądał uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, dowodził, że organ I instancji nie wykonał w ogóle zaleceń i wskazań Sądu wynikających z wyroku, jaki zapadł w przedmiotowej sprawie w dniu 8 maja 2012 r. i ponownie rozpoznając sprawę umorzył postępowanie. Organ II instancji zauważył wprawdzie, że decyzja organu I instancji nie odpowiada stanowisku Sądu, a mimo to utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, czym naruszył przepis art. 153 P.p.s.a. Argumentował nadto, że w sprawie prowadzonej z urzędu przez PINB w powiecie nyskim, która zakończona został decyzją z dnia 7 marca 2012 r. o umorzeniu postępowania, skarżącemu nie przyznano przymiotu strony postępowania, a tym samym pozbawiono go możliwości czynnego udziału w tym postępowaniu. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że skarżący wystąpił do Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pismem z dnia 22 października 2012 r., z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w powiecie nyskim z dnia 7 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§1). Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów, przy czym zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., kontrolując działalność administracji publicznej sądy administracyjne nie są przy tym związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Pozwala to i jednocześnie obliguje Sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wykazała, że nie odpowiadają one wymogom prawa. Art. 153 P.p.s.a. stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie determinowała okoliczność, iż w przedmiotowej sprawie zapadł już wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 maja 2012 r. (sygn. akt. II SA/Op 64/12). Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu w sprawie wiąże ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia, czy konkretny przepis zastosowany przez organ administracji, który wydał zaskarżoną decyzję, ma treść identyczną z treścią przypisaną przez tenże organ, a także do wyjaśnienia, że do stosunku prawnego będącego przedmiotem postępowania nie ma zastosowania dany przepis, lecz przepis inny, którego organ administracji nie uwzględnił. Nadto sformułowanie, iż "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd", oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy. W orzecznictwie sądowym pogląd ten należy uznać za utrwalony ( por. wyrok SN, sygn. akt III RN 130/97; OSNP 1999/1/2 z glosą aprobującą B. Adamiak OSP 1999/5/101), podobnie wyrok NSA w Warszawie z dnia 06.09.2001, syg. akt III SA 3377/00; System Informacji Prawnej - LEX nr 54000). Co więcej nawet w wypadku sporu, co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny Sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny Sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w trybie przewidzianym. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem Sądu (v. wyrok NSA w Warszawie z dnia 07.12.1999r., sygn. akt I SA 1089/99 - LEX nr 48019). Stosownie, zatem do art. 153 P.p.s.a. oceną prawną wyrażoną w wyroku z dnia 8 maja 2012 r. związane były zarówno organy administracji, jak i Sąd, rozpatrując sprawę ponownie. Podmioty te obowiązane były zatem zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Ponowne więc rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt SA/Wr 1890/07; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 2 lutego 2002 r., sygn. akt I SA/Bk 470/08 i wyrok NSA 19 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 591/08 - por. http:// orzeczenia.nsa.gov. pl). Konsekwencją powyższego jest to, iż Sąd w niniejszym składzie rozpatrując ponownie tę samą sprawę jest związany oceną prawną oraz wskazaniami w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Sąd w uzasadnieniu do wyroku z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II SA/ Op 64/12 wyraził pogląd, że dokonując oceny zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego organ nadzoru budowlanego wszczyna postępowanie z urzędu i stąd też wnoszone do tego organu żądanie wszczęcia postępowania nie ma decydującego znaczenia dla określenia zakresu postępowania, które winien prowadzić. Organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest prowadzić postępowanie w takich granicach, jakie wynikają z okoliczności i potrzeby podjęcia działań w granicach jego kompetencji. W sprawie nie ma zatem istotnego znaczenia, że pismo skarżącego zawierało żądanie wniesienia sprzeciwu od dokonanego przez inwestora zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, skoro z jego treści wynikało, że w zasadzie dotyczy sprawdzenia czy budynek, w którym funkcjonuje zakład produkujący znicze z granulatu, odpowiada przepisom Prawa budowlanego oraz przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazując na braki postępowania dowodowego Sąd podkreślił, że koniecznym w sprawie jest ustalenie pierwotnego sposobu użytkowania obiektu lub jego części oraz porównanie tych ustaleń z nową działalnością, która ma być, albo jest w nim prowadzona lub porównania tych ustaleń ze zintensyfikowaniem dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, z punktu widzenia oddziaływania zmian na warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkości lub układu obciążeń. Nadto Sąd wskazał, że organy winny przede wszystkim zbadać sprawę pod kątem wytycznych zawartych w art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym ustalić bezspornie czy i w jaki sposób dokonano zmiany sposobu użytkowania obiektu na działce nr A. w [...], kiedy dokonano zmiany sposobu użytkowania i czy ta ewentualna zmiana nastąpiła legalnie. Przy dokonaniu tych czynności organy winny kierować się zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 K.p.a. oraz rozpoznać sprawę na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem prawa, w szczególności art. 153 P.p.s.a., gdyż organ zignorował zalecenia Sądu wyrażone w wyroku i nie przeprowadził w przedmiotowej sprawie żadnego postępowania wyjaśniającego. Natomiast organ II instancji, mając na uwadze fakt, że w sprawie toczyło się niejako równolegle postępowanie wszczęte z urzędu w wyniku pisma skarżącego z dnia 18 czerwca 2009 r. (nota bene tego samego, które stanowiło podstawę postanowienia Starosty Nyskiego z dnia 22 czerwca 2009 r.) w sprawie oceny legalności użytkowania pomieszczenia produkcyjnego na działce nr A. w [...], uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Takiej interpretacji przepisu art. 153 P.p.s.a. Sąd nie aprobuje z przyczyn wskazanych powyżej. Reasumując, organ I instancji, wbrew wyraźnym zaleceniom Sądu, co do konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego i rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego analizy, zaniechał podjęcia czynności i tym samym nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy w kierunku wskazanym przez Sąd, naruszając tym samym nie tylko przepisy postępowania dowodowego, lecz także przepis art. 153 P.p.s.a., poprzez nie zastosowanie się do zaleceń Sądu. Moc wiążąca orzeczenia nie jest związana tylko samą treścią wyroku, ale także i z jego uzasadnieniem. Stąd też ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd wymaga konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się przez organ do wskazań Sądu w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Wskazania, co do dalszego postępowania stanowią, bowiem drugi element wiążącego uzasadnienia Sądu. Stąd też przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy nadzoru budowlanego przeprowadza postępowanie dowodowe w kierunku wskazanym w orzeczeniu WSA w Opolu z dnia 8 maja 2012 r. Nadto organ dokonana ustalenia stron postępowania mając na uwadze przepis art. 28 K.p.a. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim z dnia 7 marca 2012 r., nr [...] , który działając na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., po przeprowadzeniu postępowania wszczętego z urzędu w sprawie oceny legalności użytkowania pomieszczenia produkcyjnego w [...] na działce nr A. umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowy charakter, stwierdzić należy, że w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji organy nadzoru budowlanego prowadzą postępowanie w tym zakresie, wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 22 października 2012 r.. Tym samym wobec brzmienia przepisu art. 56 P.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieważności w/w decyzji z dnia 7 marca 2012 r., pomimo, że PINB w powiecie nyskim prowadził równolegle dwa postępowania w przedmiocie oceny legalności zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń magazynowych na produkcyjne na działce nr A. w [...]. Z tych wszystkich względów, na mocy powołanych wyżej przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 205 § 2 P.p.s.a. Punkt 2 wyroku uzasadnia art. 152 P.p.s.a.