IV SA/Wa 2628/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Starosty K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz Starosty K. kwotę 340 ( trzysta czterdzieści ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] września 2012r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu zażalenia Starosty [...] utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] maja 2012 r. odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493 ze zm.). W uzasadnieniu wskazano, że Starosta [...] pismem z dnia 14 grudnia 2009r. zgłosił Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. szkodę w środowisku w powierzchni ziemi oraz bezpośrednie zagrożenie szkodą w wodach gruntowych, w związku z magazynowaniem na gruncie odpadów - ługów pokrystalicznych o kodzie 06 01 06 (inne kwasy). Organ wskazał, iż odpady są magazynowane w sposób niezabezpieczający przed ich rozwiewaniem i namakaniem, na działkach o nr ew. [...] i [...] obręb [...], gmina S., powiat [...]. Odpady zostały zmagazynowane przez Z. R. prowadzącego działalność pod nazwą P. W załączeniu zgłoszenia przesłano informację [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w sprawie badań odpadów zmagazynowanych w obrębie nieruchomości w C., nr ew. dz. [...] i [...]. Dalej podniesiono, że w ocenie Starosty wyniki analiz przedstawionych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 7 grudnia 2009 r. wykazują wielokrotne przekroczenie wartości dopuszczalnych określonych dla składowisk odpadów niebezpiecznych w parametrze wymywalności fluorków. Z porównania uzyskanych wyników z kryteriami dla składowisk odpadów obojętnych i innych niż niebezpieczne i obojętne wynika, że wymywalność fluorków przekracza wartości normatywne. Oddziaływanie składowiska odpadów na rozpatrywanym terenie następuje poprzez składniki wymywane z hałdy. Badania gruntu w pobliżu pryzmy odpadów wykazały, że w odległości ok. 5 m od czoła pryzmy występują stężenia fluorków znacznie większe niż w dalszej odległości od czoła pryzmy. Występuje migracja zanieczyszczeń w głąb gruntu. W związku z powyższym w ocenie organu zgłaszającego opisany stan faktyczny w zakresie wymywalności fluorków stwarza wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia szkody w środowisku w najbliższej przyszłości. Jako datę wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku podano 8 grudnia 2009 r., wskazując iż jest to data otrzymania analiz wymywalności fluorków. Natomiast w piśmie z dnia 18 lutego 2010 r. Starosta [...] wskazał, iż P. nie posiada decyzji Starosty [...] na zbieranie odpadów na działkach nr ew. [...] i [...] w miejscowości C., a wymieniony przedsiębiorca nie podjął żadnych czynności w celu usunięcia skutków działalności związanej ze zbieraniem odpadów na spornym terenie. W dniu 15 lipca 2011 r. RDOŚ w P. zwrócił się do Urzędu Miejskiego w S. o udzielenie informacji co do etapu na jakim znajduje się postępowanie prowadzone w trybie art. 34 ustawy o odpadach. W odpowiedzi Burmistrz S. wskazał, iż dnia [...] listopada 2008 r. wydał decyzję nakazującą P. usunięcie z przedmiotowych nieruchomości zgromadzonych odpadów. Decyzja powyższa została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2009 r., a następnie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 216/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę w przedmiotowej sprawie. W związku z niewykonaniem decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. Burmistrz S. wystosował do przedsiębiorcy upomnienie, następnie w dniu [...] czerwca 2010 r. wysłał tytuł wykonawczy, w dniu [...] lipca 2010 r. nałożył grzywnę w wysokości 5000 zł, a w dniu [...] października kolejną grzywnę. Z. R. nie wykonał przedmiotowej decyzji Burmistrza S. do dnia sporządzenia pisma. [...] WIOŚ w piśmie z dnia 20 stycznia 2012 r. przekazał informację na temat stanu jakości wody w stawie i rowie melioracyjnym w m. C., odwadniającym teren kopalni surowców ilastych w C. Badania te zostały wykonane w dniu 30 marca 2011 r., a wynikało z nich, że w pobranych próbkach wody z rowu i stawu stwierdzono wysokie stężenia fluorków, znacznie odbiegające od wymagań rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137, poz. 984, z późn. zm.). [...] WIOŚ podkreślił, iż tak wysokie stężenia tych związków nie są spotykane w naturalnych warunkach przyrodniczych, co oznacza, iż są skutkiem działania człowieka. W jego ocenie źródłem tych zanieczyszczeń była hałda odpadów pochodzących z produkcji fluorku glinu, zawierających wymywane formy fluorków (stanowiące mieszaninę fluorku glinu i krzemionki wraz ze związkami wapnia i kwasu fluorokrzemowego), usytuowana w rejonie kopalni, na powierzchni ok. 1 ha. Odpady te zdeponowano w 2007 r. i od tego czasu byty ustawicznie poddawane działaniu wód opadowych i wymywaniu związków fluoru do gleby i wód. Biorąc pod uwagę, iż w najbliższej okolicy nie zidentyfikowano innych źródeł fluoru, należy uznać, że jest to jedyne źródło fluorków w badanych wodach. Dalej stwierdzono, że w protokole z kontroli przeprowadzonej w dniach 10-20 stycznia 2012 r. stwierdzono, że na terenie wyrobiska pokopalnianego cegielni w C. złożonych zostało 7425,310 Mg odpadów pochodzących z Z. (ługi pokrystaliczne). Złożone odpady leżą na terenie wyrobiska kopalnianego w sposób niezabezpieczony przed kontaktem z podłożem. Folia ułożona w 2007 r. uległa deformacji - rozkruszyła się. Ponadto odpady nie są zabezpieczone przed opadami atmosferycznymi, a spływające z miejsca magazynowania odpadów wody opadowe nie są zatrzymywane przed dalszą migracją na teren kopalni. W związku ze zmianą właściciela działek, zawarta została umowa ich dzierżawy pomiędzy Z. R. a J. C., przy czym posiadaczem odpadów jest Z.R. W dniu 16 marca 2012 r. w RDOŚ w P. sporządzono notatkę służbową w której wskazano, iż zgodnie z mapą hydrograficzną miejsce magazynowania odpadów znajduje się na terenie o gruntach słabo przepuszczalnych. Miejsce magazynowania jest usytuowane w odległości ok. 700 m od rzeki S., która płynie korytem technicznie przekształconym, a jej wody zostały zaklasyfikowane do wód zanieczyszczonych niebadanych. W obrębie kopalni znajduje się sztuczny zbiornik wodny. W notatce przeanalizowano również wyniki analiz próbek wody pobranych ze stawu znajdującego się w wyrobisku, rowu melioracyjnego oraz rzeki S. Wody opadowe z terenu kopalni spływają do stawu (wyrobisko poeksploatacyjne), który połączony jest rowem melioracyjnym z rzeką S. Badania wykonane w 2011 r. nie wykazały zanieczyszczenia wód rzeki S. związkami fluoru glinu, ale badania wód w rowie melioracyjnym i w stawie wykazują iż wypłukiwane z odpadów fluorki i glin migrują wraz z wodami opadowymi w kierunku rzeki S. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. RDOŚ w P. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, w związku ze zgłoszeniem bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku związanego z magazynowaniem odpadów na działkach nr [...] i [...] obręb C., gm. S. Rozpoznając zażalenie Starosty [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że zgodnie z art. 24 ust. 5 ustawy szkodowej organ ochrony środowiska postanawia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy szkodowej, gdy uzna zgłoszenie za uzasadnione. W przedmiotowej sprawie Z. R. prowadzący działalność jako P., spełniał definicję podmiotu korzystającego ze środowiska zawartą w art. 3 pkt 20 lit. a Poś, co więcej prowadził działalność z zakresu wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy szkodowej, co powodowało zaliczenie jego działalności do działalności stwarzającej ryzyko szkody w środowisku. W konsekwencji powyższego spełniony był zakres podmiotowy ustawy szkodowej wynikający z treści art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Dalej pozostała do zbadania kwestia spełnienia przesłanek potwierdzających zaistnienie zgłoszonego zagrożenia wystąpienia szkody w środowisku w powierzchni ziemi lub wodach gruntowych. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kryteriów oceny wystąpienia szkody w środowisku, kryterium oceny wystąpienia szkody w powierzchni ziemi jest zmiana lub zmiany powodujące jeden lub więcej z następujących mierzalnych skutków: przekroczenie standardów jakości gleby lub ziemi, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi (Dz. U. Nr 195, poz. 1359) lub konieczność zmiany dotychczasowego sposobu wykorzystania powierzchni ziemi. Biorąc pod uwagę, iż załączone do zgłoszenia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku dokumenty jednoznacznie wskazywały na wysoką zawartość fluorków w przedmiotowych odpadach, organ I instancji wskazał, iż zakres tego związku nie jest normowany w wymienionym rozporządzeniu w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi. Wobec tego brak podstaw do stwierdzenia zagrożenia wystąpienia szkody w środowisku z tego tytułu. W sprawie nie ma też zastosowania kryterium dotyczące konieczności zmiany dotychczasowego sposobu wykorzystania powierzchni ziemi, gdyż w toku prowadzonego postępowania nie znaleziono dowodów na konieczność przeprowadzenia takiej zmiany. Odnosząc się dalej do zakresu zgłoszenia podnoszącego zagrożenie wystąpienia szkody w wodach gruntowych, RDOŚ w P. wskazał na podstawie dokumentacji geologicznej złoża iłów, iż miejsce magazynowania odpadów znajduje się na terenie o gruntach słabo przepuszczalnych, a z kart informacyjnych złoża wynika, iż nie udokumentowano na obszarze złoża poziomów wodonośnych. Na podstawie powyższych danych wykluczono bezpośrednie zagrożenie w wodach gruntowych. Dodatkowo organ I instancji przeanalizował zagrożenie dla wód rzeki S., przepływającej w odległości ok. 700 m na południe, gdyż wody opadowe z miejsca magazynowania odpadów i terenu kopalni spływają do stawu w wyrobisku poeksploatacyjnym przy ul. [...] w C., a następnie rowem melioracyjnym do rzeki S. Wykluczył jednak zagrożenie, biorąc pod uwagę, iż mimo możliwości migrowania fluorków wraz z wodami opadowymi w kierunku rzeki, badania wody w rzece powyżej i poniżej ujścia rowu melioracyjnego nie wykazywały wzrostu stężenia fluorków w wodzie. Skargę do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie wniósł Starosta [...] zarzucając naruszenie: art. 24 ust 5 i 7 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. z 2007, Nr 75, poz. 493), art. 7 Konstytucji RP, art. 6 KPA, art. 7 KPA, art. 8 KPA, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 Kpa. Skarga wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. albo w przypadku uwzględnienia zarzutu zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 Kpa - stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości, nadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia 14 grudnia 2009 roku Starosta [...] zgłosił Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. szkodę w środowisku w powierzchni ziemi oraz bezpośrednie zagrożenie szkodą w wodach gruntowych w związku z magazynowaniem na gruncie odpadów - ługów pokrystalicznych, składowanych na działkach o nr ew. [...] i [...] obręb C., gmina S, powiat [...]. Odpady zostały zmagazynowane przez Z. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. Decyzja zezwalająca na zbieranie odpadów została cofnięta w związku z nieprzestrzeganiem zawartych w niej warunków. Organy obydwu instancji powoływały się na badania znajdujące się w aktach sprawy, przeprowadzone przez [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 roku, z których wynika, że w pobranych próbkach wody z rowu i stawu stwierdzono wysokie stężenia fluorków, znacznie odbiegające od wymagań rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód łub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137, poz. 984 ze zm.). Zdaniem [...] WIOŚ wysokie stężenia tych związków nie są spotykane w naturalnych warunkach przyrodniczych. W jego ocenie źródłem tych zanieczyszczeń była hałda odpadów pochodzących z produkcji fluorku glinu. Z notatki sporządzonej przez organ I instancji w dniu 16 marca 2012 roku wynika natomiast, że miejsce magazynowania odpadów znajduje się w odległości ok. 700 m od rzeki S. Badania wskazują , że nie stwierdzono zanieczyszczenia wód rzeki S. związkami fluoru i glinu, ale badania wód w rowie melioracyjnym i stawie wykazują, że wypłukiwane z odpadów związki migrują z wodami opadowymi w kierunku rzeki S. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2008 r. kryterium oceny wystąpienia szkody w powierzchni ziemi jest zmiana lub zmiany powodujące jeden lub więcej z następujących skutków: przekroczenie standardów jakości gleby lub ziemi, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi (Dz. U. Nr 195, poz. 1359) lub konieczność zmiany dotychczasowego sposobu wykorzystania powierzchni ziemi. Podstawą do wydania zaskarżonego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania było przyjęcie przez organ II instancji, że zgłoszenie Starosty [...] z dnia 14 grudnia 2009r. było nieuzasadnione, ponieważ wykluczono zaistnienie przesłanek wskazujących na zaistnienie bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku. Tymczasem organ I instancji wprost przyznał, że istnieje niebezpieczeństwo zanieczyszczenia rzeki S. Zdaniem skarżącego trudno wyjaśnić, na jakiej podstawie organ II instancji przyjął, że organ l instancji "wykluczył jednak zagrożenie". Skoro organ I instancji dostrzegł zagrożenie szkodą w środowisku to należało wszcząć postępowanie w przedmiotowej sprawie. O występowaniu bezpośredniego zagrożenia wystąpienia szkody w środowisku świadczy także analiza zagrożenia dla środowiska zawarta w zawiadomieniu o popełnieniu przestępstwa skierowanym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P. w dniu [...] czerwca 2012 r. do Prokuratury Rejonowej w K. Na zakończenie skarga wskazuje na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. W toku postępowania prowadzonego przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska skarżący nie był informowany o podejmowanych przez ten organ czynnościach i zebranym materiale dowodowym w sprawie (poza przesłaniem Skarżącemu postanowienia z dnia [...] września 2012r.), co pozbawiło go możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiadania się odnośnie zebranego w sprawie materiału dowodowego. W szczególności wobec braku zawiadomienia z art. 10 § 1 kpa skarżący nie przekazał organowi II instancji stanowiska [...] WIOŚ wyrażonego w zawiadomieniu o przestępstwie z dnia 15 czerwca 2012r., w którym zawarto analizę wskazującą na istnienie bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku i to zagrożenia w znacznych rozmiarach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem w granicach zakreślonych w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), dalej P.p.s.a. Stosując środki określone w wyżej wskazanych ustawach sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2012 r. którym utrzymano w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] maja 2012 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie. Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszeniem procedury administracyjnej w niniejszej sprawie było zaniechanie powiadomienia przez organ odwoławczy strony skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, stosownie do treści art. 10 § 1 k.p.a. Powołany przepis wprowadza zasadę oznaczającą z jednej strony obowiązek zapewnienia stronie przez organ czynnego udziału w każdym postępowaniu, z drugiej stwarza warunki w celu umożliwienia stronie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań. Strona nie jest zobowiązana do czynnego udziału w postępowaniu, stanowi to jej uprawnienie, jednakże organ administracji ma obowiązek umożliwienia stronie skorzystania z tego uprawnienia. Zgodnie zaś z art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się, co do przeprowadzanych dowodów. W sprzeczności pozostawać z tą zasadą będzie sytuacja, kiedy nie dostrzegając treści art. 10 k.p.a. organ nie da możliwości wyjaśnienia okoliczności faktycznych, które stanowią następnie podstawę do wydania decyzji. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowym istnieje ugruntowany pogląd, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (tak m.in. wyrok NSA z 2 lutego 2011 r., I OSK 575/10, LEX nr 1070853, wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1279/09, LEX nr 746442, wyrok WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2011 r., LEX nr 996668, wyrok WSA w Rzeszowie z 25 listopada 2010 r., II SA/Rz 928/10, LEX nr 754715). Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej zobligowane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska rozpatrując sprawę nie skierował do wnioskodawcy zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Z akt administracyjnych wynika, że organ rozpoznając zażalenie nie podjął z urzędu żadnej czynności w sprawie. Na etapie postępowania międzyinstancyjnego wnioskodawca nie zdołał złożyć nowego wniosku dowodowego, który jako dokument został wytworzony po wydaniu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska rozstrzygnięcia. Mianowicie stanowiska [...] WIOŚ z dnia 15 czerwca 2012r., które wpłynęło do Starostwa Powiatowego w K. w dniu 22 czerwca 2012r. skierowanego do Prokuratury Rejonowej w K. Skarżący w oparciu o ten nowy dowód wywodzi, że informacje zawarte w tym dokumencie wskazują na występowanie bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku i wobec tego na konieczność wszczęcia postępowania w oparciu o ustawę o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie. Składając skargę do sądu administracyjnego Starosta wyraźnie wskazał, że w toku postępowania zażaleniowego miał zamiar zgłoszenia tego dowodu, istotnego dla rozstrzygnięcia, a poprzez zamknięcie postępowania i wydanie postanowienia bez uprzedniego poinformowania w trybie art. 10 kpa, wnioskodawca został pozbawiony tego uprawnienia procesowego. W ocenie Sądu strona skarżąca wykazała, że niewydanie i niedoręczenie jej zawiadomienia, stosownie do treści art. 10 k.p.a., uniemożliwiło jej zgłoszenie - przed wydaniem rozstrzygnięcia konkretnego wniosku dowodowego, którego przeprowadzenie mogłoby wpłynąć na treść orzeczenia. Wobec braku zawiadomienia, strona skarżąca nie przedstawiła dodatkowych argumentów mogących podważyć wynik sprawy. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 136 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy ma kompetencje do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Dochodzi do tego w przypadku, gdy organ ten stwierdza, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji wymaga poszerzenia, gdyż nie zostały ustalone wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, lub przeprowadzonym przez organ I instancji dowodom odmawia wiarygodności. Jeśli natomiast rozpoznając odwołanie organ odwoławczy stwierdza, iż wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały ustalone, materiał dowodowy jest kompletny i pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, postępowania dowodowego nie przeprowadza, ani go nie uzupełnia. Powyższa sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, w której organ odwoławczy nie przeprowadził jakichkolwiek dowodów, bazując na materiale zgromadzonym przez organ pierwszej instancji. Przedstawione powyżej uwagi prowadzą do wniosku, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, wydając zaskarżone postanowienie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie w istotny sposób mogło mieć wpływ na ustalenia faktyczne organu i wydane rozstrzygnięcie. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ winien rozważyć wszystkie podniesione wyżej okoliczności z poszanowaniem dla przepisów postępowania. Następnie uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ powinien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnić podstawę prawną decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Z powyższych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.