II SA/Kr 1308/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w K. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 3 lutego 2010 r. nr XCI/1218/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dolina Prądnika". skargę oddala Rada Miasta Krakowa w dniu 3 lutego 2010 r. podjęła uchwałę Nr XCI/1218/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dolina Prądnika" opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 63 z dnia 8 marca 2010 r. pod pozycją 399- zwana dalej także Planem. Zgodność przedmiotowej uchwały z przepisami prawa podlegała już kontroli sądowo-administracyjnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który rozpoznając sprawy ze skarg Towarzystwa [...] z siedzibą w K. , E,C. Wojewody i B.P. wyrokiem z dnia 29.11.2010r. sygn. akt II SA/Kr 632/10 orzekł następująco : I. oddala skargi Towarzystwa [...] z siedzibą w K. i E.C. ; II. oddala skargę B.P. ; III. w uwzględnieniu skargi Wojewody Małopolskiego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej: - § 7 ust. 1 pkt 3 lit. j oraz lit. m w zakresie słów: MN.5, MN.6, MN.7, MN.8, MN.9, MN.10, MN.11; - § 10 ust. 1 pkt 3 lit. d, w zakresie słowa USP, lit. e w zakresie słów: MN.5, MN.8; - § 12 ust. 4 pkt 4 w zakresie słów: MN.6, MN.7; - § 12 ust. 5 pkt 5 lit b; - § 21 ust. 3 pkt 2, ust. 4 pkt 1 lit. e; - § 24; - § 25 ust. 2 w zakresie słów: "ogólnodostępny obiekt hali sportowej oraz", "wraz z urządzeniami i obiektami związanymi z ich obsługą i prawidłowym funkcjonowaniem, takimi jak szatnie i zaplecze sanitarne, wypożyczalnie sprzętu sportowego, powierzchnie magazynowe oraz zaplecza technicznego i administracyjnego"; - § 25 ust. 3 w zakresie słów: "obiekty sportu i rekreacji, w tym", "wraz z urządzeniami i obiektami związanymi z ich obsługą i prawidłowym funkcjonowaniem, takimi jak szatnie i zaplecze sanitarne, wypożyczalnie sprzętu sportowego, powierzchnie magazynowe oraz zaplecza technicznego i administracyjnego"; - § 25 ust. 5 pkt 3 w zakresie słowa: "i nadbudowę"; - § 25 ust. 6 pkt 1 lit. e w zakresie słów: "(w tym wysokość nadbudowanych obiektów budowlanych w terenie US.3)"; - § 25 ust. 6 pkt 1 lit. g tiret 1 w zakresie słów: "a w przypadku realizacji hali sportowej 15%", tiret 2 i 3; - § 25 ust. 6 pkt 2 lit. c w zakresie słów: "za wyjątkiem robót budowlanych, których mowa w ust. 4 pkt 3"; - § 28 w zakresie słów: MN.5, MN.6, MN.7; - § 29; - nieważność ustaleń dla działek o numerach: 5/2, 6/5, 6/3, 8/3, 9/1, 11/3, 12/1 objętych obszarem MU.3. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w odniesieniu do skargi B.P. podniósł, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Sąd wskazał, że skarżąca wywodziła naruszenie jej interesu prawnego z faktu niezgodności ustaleń zawartych w planie i Studium kierunków zagospodarowania dotyczących jej działki nr [...]. Skarżąca twierdziła, że w Studium jej działka była objęta przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowej (mieszkaniowo-usługowe) o wysokiej intensywności (MW), zaś plan miejscowy wpisuje jako zagospodarowanie US.4 – tereny usług sportu i rekreacji. Na mapie stanowiącym rysunek planu miejscowego działka skarżącej pokrywa się z działką nr [...]. Pełnomocnik skarżącej B.P. na pytanie Sądu potwierdził, że działka nr [...] nie tylko wpisuje się w obszar działki nr [...], ale stanowi część tej działki. Działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...] na kilka działek. Z rysunku planu miejscowego wynika, że działka nr [...] (a więc również i działka nr [...] jako działka powstała z podziału działki nr [...]) sąsiaduje z działką nr [.,..] (od strony południowej), z działką nr [...] od strony północnej. Wszystkie te działki (nr [...] ,[...] ,[...]) objęte są ustaleniami obszaru US.4. Na rysunku Studium, który wprawdzie został sporządzony w skali 1:25000, to jednak w odniesieniu do ww. działek jest w pełni czytelny – teren działki nr [...] (a więc i [...] ) objęty jest w całości kierunkiem zagospodarowania ZP – tereny zieleni publicznej wraz z systemem zieleni i parków rzecznych. Studium zmienia kierunek zagospodarowania dopiero od działki nr [...] Wyraźnie jest na planie Studium widoczny pas zieleni (kolor jasnozielony z ciemnozielonymi kropkami) oddzielający granice zaskarżonego planu miejscowego od rzeki Prądnik (Biełuchy). Działka nr [...] (a więc i [...]) znajduje się dokładnie między granicą planu miejscowego od strony działek nr [...] ,[...] ,[...] i linią brzegową rzeki P. . Kierunek zagospodarowania w Studium obszarów ZP – zieleń publiczna wprost wskazywał, że jego główne funkcje tego obszaru wymienia się ogólnodostępne tereny otwarte w formie ogrodów i parków miejskich (w tym parki rzeczne, ogród botaniczny, park ekologiczny), ogrodów działkowych wyposażonych w ciągi spacerowe, place, aleje bulwary, promenady, ścieżki rowerowe, terenowe urządzenia sportu i rekreacji (place zabaw, boiska, itp.), cieki oraz zbiorniki wodne, a także cmentarze. Do głównych kierunków zagospodarowania przestrzennego zaliczono ukształtowanie miejskiego systemu zieleni publicznej w oparciu o istniejące zasoby przyrodnicze (str. [...] Studium). Pozostałe główne kierunki zagospodarowania przestrzennego obszaru ZP potwierdzają ochronę przyrody, jako podstawową wartość realizowaną na takim obszarze, a spośród warunków i standardów wykorzystania terenu wykluczono wszystkie formy użytkowania obniżające wartość i wielkość zasobów przyrodniczych, zasadniczo jedynie dopuszczając budowę niezbędnych ciągów infrastruktury technicznej z zachowaniem zasad ochrony terenów zielonych (str. [...]). Tym samym nie znajduje potwierdzenia ta argumentacja strony skarżącej, która wskazuje, że działka nr [...] była objęta w Studium przeznaczeniem kierunku zagospodarowania, jako MW (mieszkaniowe czy też mieszkaniowo-usługowe). Jeżeli bowiem prawdą jest, a wynika to z rysunku planu miejscowego i potwierdził to pełnomocnik skarżącej, że granica działki nr [...] (od strony zachodniej) stanowi granicę obszaru objętego planem miejscowym, a działka nr [...] powstała z podziału działki nr [...] – to tym samym żadna z tych działek nie była objęta w Studium obszarem MW. Obszar US określony jest w planie miejscowym, jako teren usług sportu i rekreacji bez prawa do zabudowy mieszkaniowej. Samo przeznaczenie w planie US, pomijając szczegółowe określenie zagospodarowania tego obszaru, jest zgodne z kierunkiem zagospodarowania ZP. Tym samym, zdaniem Sądu, nie można stwierdzić, aby argumentacja skarżącej wskazująca na "pogorszenie" sposobu zagospodarowania jej działki w planie miejscowym w odniesieniu do wcześniejszych kierunków zagospodarowania określonych w Studium rzeczywiście miała miejsce. W związku z powyższym uznając, że w zakresie podstawowej funkcji zagospodarowania działki nr [...] między planem miejscowym a Studium występuje zgodność (pomijając szczegółowe regulacje dotyczące zagospodarowania uwzględnione przy rozpoznawaniu skargi Wojewody), a ponadto nie nastąpiło pogorszenie zasad ukształtowania zagospodarowania działki skarżącej nr [...] w stopniu naruszającym władztwo planistyczne gminy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę B.P. oddalił. Rozpoznając wywiedzione skargi kasacyjne ( w tym B.P. ) od opisanego powyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokiem z dnia 15.07.2011r. sygn. akt II OSK 909/11orzekł następująco: 1. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie II i w tej części przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania; 2. oddala skargę kasacyjną Rady Miasta Krakowa; 3. zasądza od Miasta Krakowa na rzecz B.P kwotę 350 (słownie: trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 4. zasądza od Miasta Krakowa na rzecz Wojewody kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w odniesieniu do skargi kasacyjnej B.P. podniósł m.in., iż z akt sprawy wynika, że skarżąca B.P. kwestionowała uregulowania zawarte w miejscowym planie odnoszące się do jej działki o nr ew. [...]. Zarzuty skargi sprowadzały się do dwóch kwestii, to jest do przekroczenia przez gminę przy opracowywaniu i uchwalaniu miejscowego planu granic tzw. "władztwa planistycznego" oraz do zarzutu niezgodności rozwiązań zawartych w planie z zapisami zawartymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że Sąd ten skupił się na ocenie, czy rozwiązania zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego odnoszące się do działki o nr ew. [...] są zgodne z zapisami zawartymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Dla poczynienia tego rodzaju ustaleń niezbędne jest więc ustalenie miejsca położenia działki o nr ew. [...]. Ustalenia poczynione przez Sąd I instancji są jednak nieprecyzyjne. Skarżąca nie przedstawiła mapy obrazującej przebieg granic tej działki. Odnośnie do położenia działki o nr ew. [...]Sąd I instancji oparł się jedynie na oświadczeniu pełnomocnik skarżącej, że działka ta powstała z podziału działki o nr ew. [...] a działka [...] umiejscowiona jest między rzeką [...], a liniami wyznaczającymi granice planu. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazuje, że działka nr [...](a więc również i działka nr [...] jako działka powstała z podziału działki nr [...] sąsiaduje z działką nr [...] (od strony południowej), z działką nr [...] od strony północnej. Wszystkie te działki (nr [...] ,[...] ,[...]) objęte są ustaleniami obszaru US.4. Rysunek Studium, który wprawdzie został sporządzony w skali 1: 25000, to jednak w odniesieniu do ww. działek, zdaniem Sądu I instancji, jest w pełni czytelny. Teren działki nr [...] (a więc i [...]) objęty jest w całości kierunkiem zagospodarowania ZP – tereny zieleni publicznej wraz z systemem zieleni i parków rzecznych. Studium zmienia kierunek zagospodarowania dopiero od działki nr [...] Sąd I instancji stwierdził, że wyraźnie jest w na planie Studium widoczny pas zieleni (kolor jasnozielony z ciemnozielonymi kropkami) oddzielający granice zaskarżonego planu miejscowego od rzeki Prądnik (Biełuchy). Działka nr [...] (a więc i [...]) znajduje się dokładnie między granicą planu miejscowego od strony działek nr [...] ,[...] ,[...] i linią brzegową rzeki [...]. Powyższe ustalenie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest precyzyjne. Nie jest to bowiem opis całości dawnej działki o nr ew. [...] tylko jej części. W aktach sprawy znajduje się mapa, na której uwidocznione są granice dawnej działki o nr ew. [...]. W dużym uproszczeniu można powiedzieć, że powierzchnia tej działki kształtem przypomina "dwa przesunięte względem siebie kwadraty". Miejscowy plan obejmuje tylko jeden z tych "kwadratów". Drugi z nich nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ustalenie dokładnego położenia działki o nr ew. [...] ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli działka o nr ew. [...], wydzielona z działki o nr ew. [...] znajduje się w części nieobjętej miejscowym planem, to orzekanie o zgodności planu ze Studium oraz o przekroczeniu, bądź nie tzw. władztwa planistycznego byłoby bezprzedmiotowe. Jeśli natomiast działka o nr ew. [...], wydzielona z działki o nr ew. [...] znajduje się w części objętej miejscowym planem, to oczywiście istnieje przedmiot orzekania i należy dokonać oceny, czy przeznaczenie działki w planie jest zgodne z przeznaczeniem wskazanym w Studium. Sąd I instancji rozpoznając sprawę powinien poczynić stanowcze ustalenia faktyczne. Nie można opierać rozstrzygnięcia na ustaleniach hipotetycznych. Tak zaś uczynił Sąd w przedmiotowej sprawie formułując stwierdzenie "Jeżeli bowiem prawdą jest, a wynika to z rysunku planu miejscowego i potwierdził to pełnomocnik skarżącej, że granica działki nr [...] (od strony zachodniej) stanowi granicę obszaru objętego planem miejscowym, a działka nr [...] powstała z podziału działki nr [...] to tym samym żadna z tych działek nie była objęta w Studium obszarem MW." Obowiązkiem Sądu jest stanowcze stwierdzenie, czy rzeczywiście taki jest stan faktyczny, który będzie podstawą orzekania. Równocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że działka należąca do wnoszącej skargę kasacyjną nie była objęta w Studium obszarem MW, to jest nie była przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową. Z kolei w odpowiedzi na skargę B.P udzielonej przez Radę Miasta Krakowa (k – [...] akt sprawy o sygn. II SA/Kr 874/10 Rada twierdzi, że "(...) Skarżący sformułował zarzut tak, jakby cały obszar działki nr [...] która stanowi własność Strony, zawierał się w Studium w terenie MW (tj. terenie o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności). Pozostaje to w niezgodności ze stanem faktycznym, w rzeczywistości w terenie MW zawiera się niewielki, zachodni pas działki, jej pozostała znacząca część (ok. 5/6 powierzchni działki) znajduje się w systemie zieleni i parków rzecznych, w terenie ZP, gdzie według Studium, pośród głównych funkcji wymienia się m.in. urządzenia sportu i rekreacji." Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny winien ustalić dokładne położenie działki o nr ew. [...]. W tym celu Sąd winien zażądać od skarżącej B.P. przedłożenia do akt mapy, na której wskazane będą granice działki [...] oraz mapy, na której wskazane będą granice działki [...] wydzielonej z działki o nr ew. [...] Rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę w zakresie skargi B.P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wobec cofnięcia skargi przez skarżącą prawomocnym postanowieniem z dnia 6.06.2012r. sygn. akt II SA/Kr 1539/11 umorzył postępowanie w sprawie . Przechodząc do części historycznej niniejszej sprawy należy przypomnieć, iż: Strona skarżąca A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i spółka komandytowa z siedzibą w K. wypełniając dyspozycję art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, pismami z dnia 1 czerwca 2012 r. adresowanymi zarówno do Prezydenta Miasta Krakowa, jak i do Rady Miasta Krakowa wezwała do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego polegającego na naruszeniu i ograniczeniu - przez ustalenia zawarte w uchwale Rady Miasta Krakowa Nr XCI/1218/10 podjętej w dniu 3 lutego 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dolina Prądnika", prawa własności przysługującego jej do nieruchomości obejmującej działki nr [...] i [...] położone w obr. [...]. Wezwania zostały doręczone adresatom w dniu 22 czerwca 2012 r., co potwierdzają stosowne prezentaty Urzędu Miasta Krakowa. Pismem z dnia 28 czerwca 2012 r., doręczonym skarżącemu w dniu 29 czerwca 2012 r. Przewodniczący Rady Miasta Krakowa poinformował skarżącego o tym, że przekazał sprawę Prezydentowi Miasta Krakowa z prośbą o zajęcie stanowiska oraz rozważenie możliwości przygotowania stosownego projektu uchwały Rady Miasta Krakowa (pismo to zostało przesłane skarżącemu jedynie do wiadomości). Następnie pismem z dnia 17 lipca 2012 r. Przewodniczący Rady Miasta Krakowa przesłał skarżącemu negatywne stanowisko Prezydenta Miasta Krakowa zaznaczając jednak wyraźnie, że załączone pismo Prezydenta Miasta Krakowa nie jest stanowiskiem Rady Miasta Krakowa wezwanej do usunięcia interesu prawnego lub uprawnienia w trybie przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i ma jedynie charakter informacyjny. Pismem z dnia 17.08.2012r. (21.08.2012r. data wpływu do organu) A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i spółka komandytowa z siedzibą w K. działając za pośrednictwem pełnomocników złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa Nr XCI/1218/10 podjętą w dniu 3 lutego 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dolina Prądnika", a opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 63 z dnia 8 marca 2010 r. pod pozycją 399. Domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miasta Krakowa w części, w jakiej dotyczy ona terenu stanowiącego nieruchomość strony skarżącej składającą się z działek nr [...] ,[...] (dawniej [...]) położonych w obr. [...] (w planie teren oznaczony symbolem A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i spółka komandytowa z siedzibą w K. zarzuciła zaskarżonej uchwale: 1) naruszenie prawa materialnego w postaci przepisów art. 9 ust. 4, art.15 ust. 1 oraz art.20 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 27 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) polegające na tym, że zaskarżoną uchwałą w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dolina Prądnika" ustalono przeznaczenie terenu stanowiącego nieruchomość skarżącego A. sp. z o.o. i spółki komandytowej z siedzibą w K. składającą się z działek nr [...] ,[...] (dawniej [...] ) położonych w obr. [...] w sposób sprzeczny z przeznaczeniem tego terenu przewidzianym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. , przez co dopuszczono się naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego skutkującego w myśl art. 28 powołanej wyżej ustawy koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części, w której dotyczy ona terenu stanowiącego nieruchomość skarżącego; 2) naruszenie prawa materialnego w postaci przepisu art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również w związku z art. 7, 21 ust. 1 oraz 64 ust. 3 w zw. z 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U 1997 r. Nr 78, poz. 483) polegające na nadużyciu przez Gminę Miasta Krakowa przyznanego jej ustawą władztwa planistycznego poprzez ustalenie przeznaczenia terenu obejmującego nieruchomość skarżącego w sposób ograniczający możliwość zagospodarowania tej nieruchomości, powodującym naruszenie gwarantowanego konstytucyjnie prawa własności skarżącego bez należytego wykazania racjonalnych przyczyn, dla których nowe przeznaczenie terenu jest zdaniem Gminy konieczne i bez przedstawienia wyczerpującej argumentacji wykazującej, że Gmina dołożyła należytej staranności w przestrzeganiu zasad obowiązujących przy podejmowaniu działań planistycznych. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi strona skarżąca podniosła m.in., iż skarżący A. sp. z o.o. i spółka komandytowa jest właścicielem nieruchomości składającej się z działek nr [...] ,[...] (stanowiących dawniej działkę [...] powstałą z działki [...]) położonych w obr. [...], objętej księgą wieczystą [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla K. –P. Wydział IV Ksiąg Wieczystych. Spółka ta była właścicielem wskazanej wyżej nieruchomości również w chwili podjęcia przez Radę Miasta K. uchwały z dnia 3 lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dolina Prądnika". Wskazane wyżej działki znajdują się w obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego-, obszaru "Dolina Prądnika" wprowadzonego uchwałą Nr XCI/1218/10 Rady Miasta Krakowa podjętą w dniu 3 lutego 2010 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 63 z dnia 8 marca 2010 r. pod pozycją 399. Zdaniem strony skarżącej działki te znajdują się na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem US 4. Zgodnie z zapisem § 25 zaskarżonej uchwały w przedmiotowym planie teren ten został przeznaczony pod tereny usług, sportu i rekreacji, w szczególności ustalono tam możliwość lokalizacji obiektów sportu i rekreacji , w tym terenowych urządzeń sportowych wraz z urządzeniami i obiektami związanymi z ich obsługą i prawidłowym funkcjonowaniem takimi jak: szatanie i zaplecze sanitarne, wypożyczalnie sprzętu sportowego, powierzchnie magazynowe oraz zaplecza techniczno- administracyjne. Tymczasem zdaniem strony skarżącej według dotychczasowego przeznaczenia tych działek wynikającego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Kraków, zachodnia część byłej działki [...] (z niej powstały działki [...] ,[...]) w pasie o przeciętnej szerokości ok.10m stanowiącym ok.20 % ogólnej jej powierzchni, stanowiła teren o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności. W ocenie więc strony skarżącej, ustalenia określone w uchwale o planie - poprzez ich sprzeczność ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - wykluczają możliwość zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem. Tym samym zaskarżona uchwała o planie ingeruje w sposób wykonywania przez skarżącego prawa własności nieruchomości. Niezależnie od tego strona skarżąca podniosła m.in., iż okoliczność, że w ustaleniach zaskarżonej uchwały o planie nie uwzględniono ustaleń obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Kraków poprzez przeznaczenie przedmiotowego terenu na cel inny, niż opisany w tymże Studium-stanowi o naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego opisanych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i to o: naruszeniu tak poważnym, że skutkującym koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, co najmniej w części dotyczącej terenu stanowiącego nieruchomość skarżącego. O wadach tego naruszenia świadczy zdaniem strony skarżącej fakt, że obowiązek zgodności ustaleń planu z zapisami studium jest w ustawie wymieniony, aż w kilku przepisach. W myśl art. 9 ust. 4 przedmiotowej ustawy ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Z kolei art. 15 ust. 1 przywołanej ustawy stanowi, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego m. in. zgodnie z zapisami studium odnoszącymi się do obszaru objętego planem, zaś art. 20 ust. 1 zd. 1 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały nakładał na radę gminy obowiązek, aby uchwalenie planu miejscowego poprzedzała stwierdzeniem jego zgodności z ustaleniami studium (obecnie obowiązek ten jest nieco inaczej sformułowany poprzez wymóg stwierdzenia, że plan nie narusza ustaleń studium). Konsekwencją przytoczonych wyżej regulacji jest zawarta w art. 28 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym konstatacja, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkuje nieważnością uchwały rady gminy w całości lub części. Ponadto w dalszej części uzasadnienia strona skarżąca powołała się na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 listopada 2010 r. wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Kr 1539/11 gdzie Sąd zdaje się podzielać pogląd skarżącego o ścisłym rozumień pojęcia "zgodności" planu ze studium, albowiem zwracał uwagę w uzasadnieniu tego wyroku, że " w każdym jednak przypadku, gdy rysunek mapy stanowiącej treść Studium jest czytelny i pozwala z dużą dokładnością określić granice poszczególnych kierunków i zagospodarowania, co do zasady nie jest dopuszczalna zmiana tak określonych granic w planie miejscowym poprzez np. poszerzenie niektórych stref zagospodarowania. Prowadziłoby to bowiem do niczym nie ograniczonej modyfikacji treści planu miejscowego w stosunku do Studium bez możliwości wyznaczenia maksymalnej granicy zmiany granic stref. W jednym przypadku zasadnym byłoby poszerzenie danej strefy zagospodarowania w stosunku do Studium o np. 50 metrów, w innym przypadku o 200 metrów, a w jeszcze innym o 500 metrów. Każda taka zmiana wprost przecież skutkuje sprzecznością między ustaleniami Studium, a treścią tak uchwalonego planu miejscowego." Z kolei na uzasadnienie podniesionego w skardze zarzutu nadużycia władztwa planistycznego strona skarżąca podniosła m.in., iż w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest ze strony Gminy Miasta Krakowa w ogóle wykazania racjonalnych przyczyn, dla których niezbędne byłoby poszerzenie granicy terenu oznaczonego symbolem US. 4 w stosunku do wcześniejszych ustaleń Studium kosztem tak znacznego ograniczenia prawa własności skarżącego, jakim jest wykluczenie dotychczasowej możliwości zabudowy nieruchomości budynkami mieszkalnymi i zastąpienie jej możliwością zabudowy wyłącznie obiektami sportu i rekreacji. W zasadzie jedyny argument powoływany przez Prezydenta Miasta Krakowa w piśmie z dnia 11 lipca 2012 r. (stanowiącym załącznik do pisma Przewodniczącego Rady Miasta Krakowa z dnia 17 lipca 2012 r.) jest taki, że tylko część przedmiotowej nieruchomości (pas po zachodniej stronie nieruchomości) zawiera się w jednostce Studium oznaczonej symbolem MW, zaś pozostały fragment zawarty jest według Studium w obszarze zieleni i parków rzecznych oznaczonych symbolem ZP, w którym pośród głównych funkcji wymienia się m. in. urządzenia sportu i rekreacji. W konsekwencji Prezydent Miasta Krakowa, posiłkując sie zawartym w Studium zapisem o dopuszczalności dokonywania w planach miejscowych korekty granicy pomiędzy terenami otwartymi a przeznaczonymi do zabudowy i zainwestowania, a także korekty linii rozgraniczających pomiędzy wyodrębnionymi kategoriami terenów, stoi na stanowisku, że Gmina dysponuje prawem do przesunięcia w planie dotychczas funkcjonującej na gruncie Studium granicy terenu MW. W takim stanowisku Gminy skarżący upatruje nadużycia władztwa planistycznego, ponieważ sama wielkość tej części przedmiotowej nieruchomości, jaka znajduje się wg. Studium w obszarze MW nie może uzasadniać możliwości dokonywania przez Gminę korekty granicy tego terenu. Po drugie, w ramach władztwa planistycznego Gmina nie ma prawa do oceny, czy ta część jest duża, czy mała albowiem jest to kwestia subiektywna - prawdopodobnie dla Gminy, w skali całego miasta, jest to fragment niewielki, natomiast dla pojedynczego właściciela nieruchomości fragment obejmujący jej piątą część jest bardzo znaczący z punktu widzenia możliwości jej późniejszego zagospodarowania, zwłaszcza, że może ona zostać zagospodarowana wespół z nieruchomościami sąsiednimi. Innymi słowy, nie wystarczy ogólnikowe stwierdzenie, że nie nastąpiło pogorszenie zasad ukształtowania zagospodarowania działki skarżącego (zwracał już na to uwagę NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2011 r. sygn. II OSK 909/11 zapadłym w sprawie z skargi B.P. - konieczne jest precyzyjne wskazanie powodów, dla których ograniczenie dotychczasowego terenu MW jest konieczne i wykazanie, że prawo własności skarżącego musi przed tymi powodami ustąpić, czego Gmina Miasta Krakowa w żaden sposób nie czyni. Zdaniem skarżącego samo zamieszczenie w Studium zapisów o możliwości dokonywania korekty linii rozgraniczających wyodrębnione tereny nie może uzasadniać dokonania takiej korekty, albowiem w każdym przypadku korekta taka musi być uzasadniona określonymi przyczynami. W odpowiedzi na przedmiotową skargę strona przeciwna do skarżącej wnosiła o jej oddalenie w całości, z powodu jej bezzasadności. Równocześnie w odpowiedzi na podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niedoprowadzenie projektu planu miejscowego do zgodności ze studium organ podniósł, iż zgodnie z wymogami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia planu miejscowego muszą być zgodne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W przepisach ww. ustawy nie określono kryteriów i zakresu wymaganej zgodności planu miejscowego ze studium. Rada Miasta Krakowa dokonuje tej oceny w oparciu o zasady wskazane w dokumencie "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa" (uchwała Nr XII/87/03 RMK z 16 kwietnia 2003 r. z późn. zm.). Strona Skarżąca w złożonej skardze kwestionuje ustalenia dla terenu działki nr [...] obr. [...] (obecnie działki nr [...] ,[...] ), wskazując, iż teren ten, zgodnie z kierunkami zagospodarowania określonymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (dalej: Studium), znajduje się w dwóch terenach, o odmiennych kierunkach zagospodarowania. Dla znacznej części tego terenu Studium przewiduje kierunek zagospodarowania pod Zieleń Publiczną - ZP, natomiast jedynie niewielka jego część (około 1/5 terenu dawnej działki nr [...] , w ocenie Strony Skarżącej, znajduje się w obszarze, dla którego głównym kierunkiem zagospodarowania jest zabudowa mieszkaniowa wysokiej intensywności - MW. W ocenie Strony Skarżącej, włączenie w planie tej mniejszej części dawnej działki nr [...] do tego samego terenu, w którym znajduje się pozostała część działki, było działaniem nieuprawnionym i spowodowało naruszenie wymogu zgodności Planu z zapisami Studium. W ocenie organu, ustalenie przeznaczenia terenu dla całości dawnej działki nr [...] pod tereny usług sportu i rekreacji, było działaniem zgodnym z ustaleniami Studium. Przede wszystkim zdaniem organu należy zauważyć, iż większa część działki znajduje się w terenie, dla którego Studium wyznacza jako podstawowy kierunek zagospodarowania teren Zieleni Publicznej. Dla takiego terenu Studium określa główną funkcję - ogólnodostępne tereny otwarte w formie ogrodów i park miejskich (w tym parki rzeczne, ogród botaniczny, park ekologiczny) ogrodów działkowych wyposażone w ciągi spacerowe, place, aleje bulwary, promenady, ścieżki rowerowe, terenowe urządzeń sportu i rekreacji (place zabaw, boiska, itp.) cieki i zbiorniki wodne. W ocenie organu wskazany w Studium kierunek zagospodarowania został w pełni rozwinięty w przyjętych ustaleniach planistycznych zgodnie z treścią § 25 zaskarżonej uchwały. Mając na uwadze jego aktualną treść (zmodyfikowaną treścią wyroku WSA w Krakowie z dnia 29.11.2010r. sygn. akt II SA/Kr 632/10) zdaniem organu nie budzi wątpliwości, iż tak ustalone przeznaczenie dla części dawnej działki nr [...] jest całkowicie zgodne z kierunkiem zagospodarowania wskazanym w Studium. Ewentualne wątpliwości, czy doszło do naruszenia wymogu zgodności Planu z dokumentem Studium mogły pojawić się wyłącznie w zakresie tej części dawnej działki nr [...], która nie znajduje się w terenach wskazanych Studium pod zieleń publiczną ZP. Równocześnie organ podniósł, iż podkładając pod mapę Studium (plansza K1), obowiązujący w dacie sporządzania planu podkład zawierający granice ewidencyjnych działek można zauważyć, iż część dawnej działki nr [...] , która w ocenie strony skarżącej znajduje się w terenie, dla którego Studium określa główny kierunek zagospodarowania pod tereny zabudowy mieszkaniowej wysokiej intensywności MW, faktycznie jest niewielka. Właściwie, teren, dla którego według strony skarżącej ustalony jest kierunek zagospodarowania pod zabudową mieszkaniową wysokiej intensywności MW, pokrywa się faktycznie z przebiegiem linii rozgraniczającej tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania. Niezależnie od tego organ wskazał, iż rysunki Studium zostały sporządzone na mapach w skali 1 : 25 000, a rysunek planu sporządzony został na mapie sytuacyjno-wysokościowej w skali 1 : 2 000. Stosowana w geodezji i kartografii metoda generalizacji, (której celem jest dostosowanie mapy do danych potrzeb, zwiększenie jej czytelności itp.) jest procesem zmniejszania szczegółowości mapy i zasada ta nie ma zastosowania w drugą stronę - do powiększania. Proste, mechaniczne przeskalowywanie map jest niemożliwe choćby z tego względu, że linia o szerokości pół milimetra zastosowana na mapie Studium - w skali 1 : 25 000, w rzeczywistości, narysowana na ziemi miałaby dwanaście i pół metra. Nie można sprowadzać sporządzenia planu miejscowego do prostego powiększenia mapy. Zdaniem strony przeciwnej do skarżącej w orzecznictwie i literaturze uważa się, że zgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (...) nie oznacza i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 1883/07). Zatem organ planistyczny byłby zobligowany, by w miejscowym planie obejmującym dawną działkę nr [...], określić przeznaczenie dla tej części działki, która znajduje się pod linią rozgraniczającą tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania. W związku z tym, w przypadku założenia (takiego, jakie czyni strona skarżąca), iż dla całości tego terenu musi zostać ustalone tylko takie przeznaczenie, które wynika z jednego z kierunków zagospodarowania, rozdzielonych linią rozgraniczającą, i tylko takie, które jest przeznaczeniem inwestycyjnym, teren winien zostać przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Niemniej zdaniem organu, ani dokument Studium nie obliguje organów planistycznych do takich jednostronnych działań, ani inne elementy, które należy uwzględnić w planowaniu przestrzennym, nie determinują takiego, czyli zgodnego z oczekiwaniami strony skarżącej działania organów planistycznych. W ocenie strony przeciwnej do skarżącej wyznaczenie pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną pasa części dawnej działki nr [...] o szerokości około 12 m, ze względu na bliskie sąsiedztwo terenów zielonych, jak również ze względu na przepisy warunków technicznych, które wymagają, by nowa zabudowa została zlokalizowana w odległości 3-4 m od granicy działek, przy określonych innych ustaleniach Studium, byłoby nieuzasadnione. Jak podkreślił organ na takim stanowisku stanął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w prawomocnym wyroku z dnia 29 listopada 2010r. szczegółowo przeanalizował zapisy dla terenów US i ustalił, w jakim zakresie ustalenia dla tego przeznaczenia zostały wprowadzone z naruszeniem zasad sporządzania planu bądź z istotnym naruszeniem trybu jego sporządzania, co przełożyło się na zakres stwierdzonej nieważności uchwały. W związku z tym, zarzut niezgodności ustaleń planu dla dawnej działki nr [...] z zapisami Studium w ocenie organu należy uznać za nieznajdujący potwierdzenia w aktualnym stanie prawnym. Równocześnie organ podniósł, iż strona skarżąca wiąże swoiście rozumianą częściową niezgodność ustaleń Planu dla części dawnej działki nr [...] z koniecznością stwierdzenia nieważności uchwały, co najmniej, w zakresie obejmującym całą nieruchomość, składającą się z działek nr [...] ,[...] (por. cyt. (...) przeznaczenie przedmiotowego terenu na cel inny, niż opisany w Studium, stanowi o naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego (...), skutkującym koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, co najmniej w części dotyczącej terenu stanowiącego nieruchomość skarżącego). Z kolei odnosząc się podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 i art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ wskazał, iż organy planistyczne gminy, w toku sporządzania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dolina Prądnika", nie naruszyły przysługującego im władztwa planistycznego, rozumianego jako uprawnienie organów planistycznych gminy, do kształtowania przeznaczenia terenów, zgodnie z obowiązującymi zasadami ustawowymi i konstytucyjnymi. Organ podniósł, iż jedną z takich zasad, jest wspomniana powyżej zasada ustawowa, która określa, iż sposób przeznaczenia terenu musi być zgodny z kierunkiem zagospodarowania dla tego obszaru wskazanym w obowiązującym dokumencie studium. Inną zasadą, którą uwzględnia się w planowaniu przestrzennym, jest poszanowanie prawa własności. Zdaniem jednak organu należy zauważyć, iż uwzględnienie prawa własności, nie oznacza zakazu kształtowania przez organy planistyczne gminy sposobu wykonywania tego prawa. Niemniej dopuszczalna ingerencja organów planistycznych w to prawo nie może spowodować naruszenia istoty tego prawa. Z takim naruszeniem mamy do czynienia w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą bądź korzystanie z niej. Zatem organy planistyczne gminy, sporządzając projekt planu, a następnie podejmując uchwałę w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stosują zasady sporządzania planu, dokonując wyważenia pomiędzy interesem publicznym, a interesem prywatnym. Ocena, któremu interesowi przyznać pierwszeństwo w określonej sytuacji zapada w procedurze planistycznej poprzez odpowiednie uwzględnienie zasad sporządzania planu tj. między innymi zasady zrównoważonego rozwoju, zasady uwzględniania w planowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, czy też zasady poszanowania prawa własności. W dalszej kolejności organ wskazał, iż prawo do zabudowy nieruchomości stanowi element prawa własności nieruchomości. Równocześnie należy pamiętać, iż zakres prawa własności kształtowany jest przez obowiązujące przepisy prawa. O tym, jaki kształt ostatecznie przybierze prawo do zabudowy przesądzają regulacje odrębne, które dookreślają, rodzaj zabudowy mogący powstać na określonej działce (określonych działkach) Przykładem takiej regulacji są przepisy o ochronie przyrody. Powstanie w danym obszarze formy ochrony przyrody takiej jak: park narodowy, park krajobrazowy, rezerwat, determinuje możliwość zabudowy określonego terenu. Również takim przepisem kształtującym prawo zabudowy nieruchomości, a wynikającym z dopuszczalnej ustawowo ingerencji w prawo własności jest art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym wskazano, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zatem zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dookreślają, sposób wykonywania prawa własności. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ przyznał, iż niewątpliwie w niniejszej sytuacji właściciel działek, o których mowa w skardze, został ograniczony w sposobie korzystania ze swojej nieruchomości, ponieważ sposób zagospodarowania działek został doprecyzowany postanowieniami planu. Właścicielowi nadano uprawnienie jedynie do ściśle określonego sposobu zagospodarowania w terenie działek stanowiących jego własność. Wprowadzone rozwiązania planistyczne nie przekreślają możliwości korzystania bądź rozporządzania nieruchomością zgodnie z przysługującym właścicielowi prawem własności. Strona Skarżąca może rozporządzać tą nieruchomością i korzystać z niej w sposób wynikający m.in. z ustaleń planu, z tym, że zakazana została możliwość zabudowy działki, w sposób inny, niż nakazany postanowieniami planu (§24ust.3i5 obowiązującego planu).Zatem pomimo ograniczenia prawa własności nie doszło do naruszenia istoty tego prawa. A ograniczenie to mieści się w ramach ustawowego upoważnienia dla organów planistycznych gminy do kształtowania prawa własności w procedurze sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Reasumując zdaniem organu: prawna ochrona prawa własności zapewnia właścicielowi nieruchomości możliwość szerokiego wykonywania tego prawa, a ograniczenie w sposobie korzystania z rzeczy może nastąpić tylko w drodze ustawy (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Ustawa zatem (w tym przypadku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) może ograniczać prawo własności, a sporządzony zgodnie z jej zapisami plan zagospodarowania przestrzennego kształtuje sposób wykonywania tego prawa. ( w tym zakresie organ przywołał wyrok NSA z dnia 18.05.2001r. sygn. akt II SA/Kr 376/01) Rozpoznając przedmiotową sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) - zwanej dalej jako p.p.s.a.- . sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie natomiast do art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., nr 142 poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę planistyczną, jest po pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a po drugie wykazanie naruszenia posiadanego interesu prawnego. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca skutecznie wyczerpała tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem poprzedziła wniesienie skargi stosownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a następnie stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. zachowała termin do wniesienia skargi Podniesione jednak zarzuty oraz przedstawiona na ich poparcie argumentacja w skardze okazały się nietrafne, co wobec bezzasadności przedmiotowej skargi spowodowało jej oddalenie przez Sąd . W kontekście tego stwierdzenia należy przypomnieć, iż zadaniem tut. Sądu Administracyjnego w kontrolowanej sprawie było przeanalizowanie zaskarżonego planu miejscowego w granicach w jakich nie był on wcześniej badany tj. w zakresie naruszenia indywidualnego interesu strony skarżącej wynikającego z prawa własności należącej do niej nieruchomości. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokładnie przeanalizował przebieg granicy terenu przeznaczonego w Studium do zainwestowania przy której usytuowana jest należąca do strony skarżącej nieruchomość , która składa się z dwóch działek tj. działki nr [...] i [...] (działki powstałe z dawnej działki [...]). Dokonując przedmiotowej analizy należy na wstępie przypomnieć, iż zgodnie z treścią art. art. 14 ust.8 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.) –zwanej dalej ustawą- miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego . Zakres treści planu nie został precyzyjnie określony w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie ulega jednak wątpliwości, że organ uchwalający plan nie jest umocowany do stanowienia regulacji prawnych w zakresie kompetencji organów administracji. Przede wszystkim bowiem normy prawne, które regulują zarówno podstawy, jak i kierunki oraz cele działania administracji nie mogą być w państwie prawa, w którym obowiązuje zasada trójpodziału władz, stanowione przez nią samą. Po drugie wyłącznie do materii ustawowej w zakresie prawa administracyjnego należy ustalanie obowiązków i praw obywateli i ich sytuacji wobec państwa, regulowanie organizacji aparatu państwowego i kompetencji organów administracji. Po trzecie należy podzielić pogląd, że ustawa nie może dopuszczać do normowania w przepisach rangi podustawowej zakresu i form stosowania władczej ingerencji w konstytucyjnie gwarantowane prawa i wolności obywateli oraz kompetencji organów państwa w tej mierze, a przepisy podustawowe, wydawane z upoważnienia ustawy i w celu jej wykonania, mogą stanowić jedynie dopełnienie tych podstaw, zawierając szczegółowe, nie zasadnicze elementy regulacji prawnej (zob. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22.09.1997r., K 25/97, publ. OTK z 1997r., nr 3-4, poz.35). Zgodnie z brzmieniem art. 20 § 1 ustawy obowiązującym w dniu uchwalenia zaskarżonej uchwały plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (obecnie po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium). Studium uwarunkowań służy gminie do określenia kierunków polityki przestrzennej, jego postanowienia wyznaczają ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Zawiera ono diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też ustalenia studium (mimo , iż samo nie jest aktem prawa miejscowego) są zgodnie z treścią art.9 ust.4 ustawy dla organu sporządzającego plan wiążące. Zgodność między treścią studium, a treścią planu miejscowego to kontynuacja identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. W myśl stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 23 października 2012r. sygn. akt II OSK 1825/12 przedmiotową zgodność należy rozumieć w sposób wąski i precyzyjny, albowiem granice poszczególnych terenów określone w studium i później przyjęte w planie zagospodarowania przestrzennego, mają być jak najbardziej ze sobą zbieżne. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na zastosowanie map różnej skali niewątpliwie może stwarzać problemy w zakresie prawidłowego określenia granic terenów, bowiem kreska o określonej grubości, użyta na mapie w skali 1:25000, będzie miała (przy jej mechanicznym odwzorowaniu) grubość większą na mapie o skali 1:2000 (zajmować będzie większy teren). Tym samym nie jest pożądane stosowanie w tym przypadku prostego przeskalowania map. Nie oznacza to jednak, iż organ może dowolnie przesuwać granice terenów powołując się na różne skale map i przysługujące mu władztwo planistyczne. W takim wypadku (map o różnych skalach) organ może poruszać się w zakresie grubości linii użytej w mapie o skali 1:25000, która na mapie o skali 1:2000 będzie miała większą grubość. Także w przedmiotowym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyeksponował różnice pomiędzy działaniem organu planistycznego powodującego wyłączenie spod zainwestowania całej działki lub jej znacznej części oraz jego działaniem , które prowadzi jedynie do doprecyzowania granic poprzez nieznaczne przesunięcie granic obszaru w planie w stosunku do granic przyjętych w studium. Mając na uwadze powyższe na wstępie zauważyć należy, iż jak wynika z analizy dokumentacji geodezyjnej zawartej w aktach niniejszej sprawy oraz dołączonych do niej aktach sprawy sygn. akt II SA/Kr 1539/11. działka [...] uległa podziałowi na dwie mniejsze działki tj. [...] ,[...], które w sumie powierzchniowo odpowiadają dawnej działce [...]. Jak wynika z dokumentacji geodezyjnej jak i rysunku planu zagospodarowania przestrzennego granica zachodnia obu nowo wydzielonych działek pokrywa się z przebiegiem zachodniej granicy starej działki [...]. Uzupełniająco należy dodać , iż działka [...] powstała z podziału działki [...] , która widnieje na pierwotnym rysunku przedmiotowego planu. W przedmiotowym planie część działki [...] przeznaczona pod tereny oznaczone symbolem US 4 odpowiada obszarowo późniejszej działce [...] oraz aktualnym działkom [...] i [...].) Reasumując więc granica obszaru oznaczonego jako US 4 przebiega północno-zachodnią granicą dzisiejszej działki [...] oraz zachodnią granicą działki [...]. Z kolei analiza wyrysu ze Studium planszy K1 zatytułowanej- struktura przestrzenna, kierunki i zasady rozwoju obejmująca przedmiotowy teren z skali 1:2000 ( a więc takiej samej jak rysunek planu wskazuje, iż granica oddzielająca obszar MW (przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z dopuszczeniem usług stanowiących uzupełnienie przeznaczenia podstawowego) od obszaru ZP (teren parków i zieleni publicznej z dozwoloną lokalizacją pojedynczych obiektów kultury i sportu) przebiega od strony północnej na południe zachodnią granicą działki [...], przy czym grubość linii rozgraniczającej te tereny z jednej strony tj. od strony wschodniej pokrywa się z granicą w/w działki, lecz od strony zachodniej linia ta nachodzi na usytuowany na działce [...] budynek w kształcie litery "L". Dokładna analiza wyrysu wskazuje iż linia rozgraniczająca od strony zachodniej zachodzi na ten budynek do wysokości charakterystycznego wypustu jaki posiada on na elewacji południowej. Biegnąc dalej na południe przedmiotowa linia biegnie po działce [...] (niemalże zakrywając ją w całości swoją szerokością) oraz zachodnim obrzeżem działki [...]. Precyzując można podkreślić, iż linia rozgraniczająca w Studium tereny oznaczone symbolem MW od obszaru oznaczonego symbolem ZP od swojej wschodniej strony przebiega całym sowim obszarem przez działkę [...] w kierunku południowo –wschodniego narożnika niewielkiego budynku usytuowanego w północno –zachodnim narożniku dawnej działki [...] a obecnie znajdującego się na terenie działki [...] oraz [...] Budynek ten przylega bezpośrednio do zachodniej granicy obu przedmiotowych działek. W pozostałym zakresie przedmiotowa linia rozgraniczająca przebiega po zachodnim obrzeżu działki [...]. Od strony swojego zachodniego krańca biegnie ona niemalże po zachodniej granicy działki [...] I dalej po zachodniej granicy działki [...]. Niewielkie, a nawet wręcz znikome odstępstwo o tej zasady widoczne jest na wysokości południo-zachodniego narożnika działki [...] , gdzie teren odpowiadający powierzchniowo powierzchni niewielkiego zabudowania znajdującego się w północno zachodnim narożniku działki [...] i [...] znalazł się od strony zachodniej poza szerokością linii rozgraniczającej, a zatem zgodnie z częścią graficzną Studium znalazł się po stronie terenów oznaczonych symbolem MW. Mając na uwadze powyższe zestawiając rysunek Planu z omówioną powyżej częścią graficzną Studium należy stwierdzić, iż dokonane porównanie wskazuje na znikome, a zarazem odcinkowe poszerzenie w Planie obszaru oznaczonego symbolem US 4 w stosunku do obszaru oznaczonego w Studium symbolem ZP. Zachodnia strona linii rozgraniczającej w studium tereny MW od obszaru oznaczonego symbolem ZP nie pokrywa się z przebiegiem zachodniej granicy obu przedmiotowych działek na wysokości północno-zachodniego narożnika działki [...] ( obecnie [...] i [...] ) oraz na wysokości południowo-zachodniego narożnika tej działki (obecnie działki [...] ). Powyższa niezgodność jak już zaznaczono ma niewielki, a wręcz znikomy rozmiar jeśli zważyć na jej odcinkowy charakter oraz fakt, iż poza linią rozgraniczającą w obszarze terenów oznaczonych MW znalazły się fragmenty działki [...] ,[...] odpowiadające ok 1/3 szerokości linii rozgraniczającej te tereny. Tym samym skoro szerokość linii rozgraniczającej w terenie wynosi ok. 12,5 metra, niezgodność pomiędzy przebiegiem linii rozgraniczającej omawiane obszary w Studium z ewidencyjnym przebiegiem zachodniej granicy działek [...] oraz [...] sięga odcinkowo zaledwie kilka metrów. O tyle bowiem w skazanych miejscach teren US 4 uległ poszerzeniu w stosunku do terenu opisanego w Studium jako ZP. Tym samym nie trafną okazała się argumentacja przedstawiona w skardze, zgodnie z którą według ustaleń Studium zachodnia część działki [...] w pasie o przeciętnej szerokości ok.10m. stanowiącym ok.20% ogólnej jej powierzchni , stanowi teren o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności (MW) natomiast pozostała część do jej wschodniej granicy stanowi teren zieleni publicznej i parków rzecznych .Podobnie strona skarżąca wskazując na przebieg linii rozgraniczającej tereny MW od obszaru ZP w Studium przedstawiła go w sposób nieprecyzyjny skupiając się jedynie na jej wschodniej krawędzi co w tym przypadku w sposób nie pełny przedstawia okoliczności niniejszej sprawy. W tym miejscu należy podkreślić, iż zgodnie z przywołanym powyżej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2012r. sygn. akt II OSK 1825/12 organ może dowolnie przesuwać granice terenów powołując się na różne skale map i przysługujące mu władztwo planistyczne. W takim wypadku (map o różnych skalach) organ może poruszać się w zakresie grubości linii użytej w mapie o skali 1:25000, która na mapie o skali 1:2000 będzie miała większą grubość. Tym samym uprawniona jest analiza zgodności ustaleń Planu co do zakresu obszaru US 4 w relacji do granicy obszaru ZP jaki wyznacza zachodnia krawędź linii rozgraniczającej w Studium tereny oznaczone symbolem ZP od terenów przeznaczonych pod zabudowę , a oznaczonych symbolem MW. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż dostrzeżone w zaskarżonym Planie znikome odstępstwa w przebiegu na wysokość działek [...] i [...] granicy obszaru US 4 stosunku do przebiegu granicy pomiędzy obszarami o różnym przeznaczeniu wyznaczonym w Studium nie mają istotnego znaczenia dla stwierdzenia niezgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dolina Prądnika" ze Studium. Można powiedzieć, iż tak drobna niezgodność stanowi dopuszczalny margines błędu, który najprawdopodobniej wynika z różnicy skali w jakiej sporządzone zostały mapy do Studium (1:25000) w stosunku do skali w jakiej sporządzono rysunek planu (1:2000). W odniesieniu natomiast do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art.3 ust.1 i art.1 ust.2 ustawy należy przypomnieć, działki nr [...] i [...] powstały w wyniku podziału działki nr [...] . Z rysunku planu miejscowego wynika, że nieruchomość, którą tworzą obie ww. działki sąsiaduje od strony południowej z działką nr [...] a od strony północnej z działką nr [...] . Wszystkie te działki objęte są ustaleniami obszaru US.4. Na rysunku Studium, który wprawdzie został sporządzony w skali 1:25000, to jednak w odniesieniu do ww. działek jest w pełni czytelny – teren działek nr [...] i [...] objęty został prawie w całości kierunkiem zagospodarowania ZP – tereny zieleni publicznej wraz z systemem zieleni i parków rzecznych. Kierunek zagospodarowania w Studium obszarów ZP – zieleń publiczna wprost wskazywał, że jako główne funkcje tego obszaru wymienia się ogólnodostępne tereny otwarte w formie ogrodów i parków miejskich (w tym parki rzeczne, ogród botaniczny, park ekologiczny), ogrodów działkowych wyposażonych w ciągi spacerowe, place, aleje bulwary, promenady, ścieżki rowerowe, terenowe urządzenia sportu i rekreacji (place zabaw, boiska, itp.), cieki oraz zbiorniki wodne, a także cmentarze. Do głównych kierunków zagospodarowania przestrzennego zaliczono ukształtowanie miejskiego systemu zieleni publicznej w oparciu o istniejące zasoby przyrodnicze (str. 146 Studium). Pozostałe główne kierunki zagospodarowania przestrzennego obszaru ZP potwierdzają ochronę przyrody, jako podstawową wartość realizowaną na takim obszarze, a spośród warunków i standardów wykorzystania terenu wykluczono wszystkie formy użytkowania obniżające wartość i wielkość zasobów przyrodniczych, zasadniczo jedynie dopuszczając budowę niezbędnych ciągów infrastruktury technicznej z zachowaniem zasad ochrony terenów zielonych (str. 146-147 Studium). Obszar US określony jest w planie miejscowym, jako teren usług sportu i rekreacji bez prawa do zabudowy mieszkaniowej. Samo przeznaczenie w planie obszaru oznaczonego symbolem US, jest więc zgodne z kierunkiem zagospodarowania terenu oznaczonego w Studium symbolem ZP. W tym miejscu należy przypomnieć, iż gmina, sprawując władztwo planistyczne, musi mieć na uwadze, że wprowadzone ograniczenia prawne własności muszą być konieczne ze względu na wartości wyżej cenione np. potrzeba interesu publicznego. Na organie uchwalającym akt planistyczny ciąży każdorazowo obowiązek wyważenia interesów prywatnych i interesu publicznego. W ramach interesu publicznego mieści się także ochrona środowiska oraz ochrona przyrody na danym obszarze poprzez wyłączenie go z prawa zabudowy i ograniczenie jego przeznaczenia do funkcji terenów przeznaczonych na wypoczynek, rekreacje oraz uprawnie sportu. W realiach niniejszej sprawy działki [...] i [...] znalazły się w Planie w obszarze oznaczonym symbolem US.4 , obejmującym tereny przeznaczone właśnie pod sport i rekreacje. Jak wskazuje analiza zaskarżonej uchwały wraz z jej graficznym załącznikiem obszar US.4 przewidziany dla terenów przeznaczonych pod sport i rekreację został wyznaczony po zachodniej stronie południowej części doliny rzeki Prądnik (zwanej także Białuchą) i przylega bezpośrednio do terenu ogólnodostępnej zieleni parku rzecznego. Mając na uwadze tą lokalizację, należy uznać, iż obszar ten jest terenem naturalnie predystynowanym pod tego rodzaju przeznaczenie, i w ten sposób zapewnia ład przestrzenny w tym miejscu, gwarantując mu równocześnie jego zrównoważony rozwój. Należy nadto przypomnieć, iż strona skarżąca na uzasadnienie podniesionego zarzutu nadużycia władztwa planistycznego , podniosła m.in, iż w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest ze strony Gminy Miasta Krakowa w ogóle wykazania racjonalnych przyczyn, dla których niezbędne byłoby poszerzenie granicy terenu oznaczonego symbolem US. 4 w stosunku do wcześniejszych ustaleń Studium kosztem tak znacznego ograniczenia prawa własności skarżącego, jakim jest wykluczenie dotychczasowej możliwości zabudowy nieruchomości budynkami mieszkalnymi i zastąpienie jej możliwością zabudowy wyłącznie obiektami sportu i rekreacji. Mając na uwadze znikomość skali odstępstwa ustaleń części graficznej Studium w stosunku do rozwiązań przyjętych w rysunku Planu za całkowicie bezzasadną należy uznać przedstawioną tezę . Stawiający ją bowiem całkowicie zapomina, iż zdecydowanie ponad 90 % dawnej działki [...] (obecnie działki [...] i [...]) w ustaleniach Studium znalazło się w granicach terenu oznaczonego jako ZP, która to okoliczność całkowicie wyłączała możliwość zabudowania przedmiotowej działki. Przesunięcie granicy terenów oznaczonych w Planie poprzez ich poszerzenie na dwóch odcinkach zachodniej granicy obu przedmiotowych działek o zaledwie kilka metrów w rzeczywistości w żaden sposób nie zmienia, a tym samym realnie nie narusza prawa do ich zagospodarowania przez stronę skarżącą. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi m.in. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego. W niniejszej sprawie dostrzeżone przez Sąd znikome odstępstwo miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego od ustaleń Studium nie można zakwalifikować jako naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego wyrażonych w art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skutkującym stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miasta Krakowa w zakresie w jakim dotyczy ona działki [...] i [...] . Mając na uwadze podniesione powyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.