II SA/Gd 209/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi B. D. i Z. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych w celu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia 15 grudnia 2011 r., nr [[...]], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623, ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze zm.) nakazał współwłaścicielkom obiektu budowlanego B. D. i Z. J. w terminie do dnia 30 stycznia 2012 r. usunąć nieprawidłowości mogące powodować zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, stwierdzone w zakresie stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. K. nr [[...]] w M., to jest nadbudować komin, zawierający przewód wentylacyjny i spalinowy, do którego podłączony jest piec gazowy dwufunkcyjny zainstalowany w kuchni w parterze budynku nr [[...]]. Nadbudowę wykonać na wysokość minimum 0,3 m ponad kalenicę dachu sąsiedniego budynku nr [[...]]. Roboty budowlane nakazano realizować pod kierunkiem osoby posiadającej prawo do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Organ ustalił, że właścicielkami budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [[...]] są B. D. i Z. J. Budynek jest częściowo podpiwniczony, parterowy z poddaszem użytkowym. Wybudowany został w pierwszej połowie XX wieku w formie zabudowy bliźniaczej z sąsiednim budynkiem nr [[...]], położonym na działce nr [[...]]. Jest wyposażony w instalację elektryczną, wodno – kanalizacyjną, grzewczą c.o. oraz gazową, której rozbudowa nastąpiła w oparciu o pozwolenie na budowę wydane przez Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 1 września 1997 r. W trakcie kontroli utrzymania budynku przeprowadzonej w dniu 2 sierpnia 2008 r. ustalono w szczególności, że na parterze budynku, w kuchni, zainstalowany jest piec gazowy c.o., włączony do przewodu spalinowego w istniejącym kominie i kuchenka gazowa czteropalnikowa. Pomieszczenie kuchni włączone jest do przewodu wentylacyjnego usytuowanego w tym samym kominie. Stwierdzono, że wysokość komina zawierającego wskazane przewody kominowe jest nieprawidłowa – wyprowadzony na wysokość ponad 30 cm nad dach budynku nr [[...]] jest ok. 1 m niższy od znajdującej się w jego bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego nr [[...]] (ściany wybudowanej na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę udzielonej B. S. w dniu 4 czerwca 2008 r.). Jak ustalono, w protokole okresowej kontroli rocznej przewodów kominowych nr [[...]], sporządzonej przez mistrzów kominiarskich w dniu 16 czerwca 2011 r., stwierdzono, że wysokość komina jest za niska, co powoduje podczas spalania nawiew spalin do przewodów wentylacyjnych. Zalecono podwyższenie komina, które zlikwiduje nieprawidłowości spowodowane wybudowaniem sąsiadującego budynku. Jak następnie ustalił organ nadzoru budowlanego, zalecenie to nie zostało wykonane do dnia kontroli przez ten organ. W protokole sporządzonym w dniu 2 sierpnia 2011 r. pracownicy organu nadzoru budowlanego zobowiązali współwłaścicielki budynku nr [[...]] do niezwłocznego usunięcia w szczególności nieprawidłowości powodującej wadliwe funkcjonowanie przewodów kominowych, związanej ze zbyt niską wysokością czynnego komina. W dniu 2 listopada 2011 r. przeprowadzono kontrolę budynku od zewnątrz, w trakcie której stwierdzono, że funkcjonujący w budynku nr [[...]] komin nie został nadbudowany i nadal jest niższy od ściany sąsiedniego budynku nr [[...]]. W związku z powyższym organ nadzoru budowlanego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku nr [[...]]. Uznał organ, że przedstawiony stan nieprawidłowości jest sprzeczny z przepisami § 140 ust. 1 i § 142 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690, ze zm.) i z przepisami przywołanej w załączniku do rozporządzenia normy PN-B-10425/1989. Uznał organ pierwszej instancji, że wyższa od komina ściana budynku nr [[...]] stanowi przeszkodę zakłócającą prawidłowe funkcjonowanie przewodów kominowych w budynku nr [[...]], co może powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w związku z tym konieczne jest nadbudowanie komina na odpowiednią wysokość. Organ odniósł się także do zarzutów zgłaszanych przez B. D. i Z. J. w toku postępowania administracyjnego, wskazując między innymi, że sąsiedni budynek jest rozbudowywany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która nie została wzruszona w postępowaniu wznowieniowym. Opisał przy tym inne toczące się postępowanie administracyjne, przed organem architektoniczno – budowlanym, Wojewodą, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 4 czerwca 2008 r. (decyzja z dnia 26 września 2009 r. nr [[...]]), wskazał także na odrębne postępowanie dotyczące rozbudowy budynku mieszkalnego nr [[...]]. Organ powołał się na art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wskazując, że użytkowany w budynku nr [[...]] piec gazowy i kuchenka gazowa czteropalnikowa nakazują, w celu bezpiecznego użytkowania przewodów kominowych, zastosowanie się do zaleceń pokontrolnych, a więc nadbudowania komina ponad ścianę sąsiednią. B. D. i Z. J. wniosły odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, domagając się jej uchylenia i wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę ściany budynku mieszkalnego nr [[...]], stanowiącego własność B. S. Wskazują na nieprawidłowości zaskarżonej decyzji, w związku z udzieleniem pozwolenia na budowę B. S. z rażącym naruszeniem prawa. Twierdzą, że organ nie uwzględnił innych prowadzonych postępowań administracyjnych, będących skutkiem przekroczenia uprawnień przez organy architektoniczno – budowlane przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, której warunkiem według zatwierdzonego projektu była podbudowa komina w budynku nr [[...]]. Wskazują skarżące, że zagrożenie zdrowia i życia, na które powołuje się organ nie wynikają ze złego stanu technicznego budynku nr [[...]], lecz niewłaściwie sporządzonego i zatwierdzonego przez organy architektoniczno – budowlane projektu budowlanego, w oparciu o który realizowana jest rozbudowa budynku sąsiedniego. Wszelkie podłączenia do spornego komina istniały zawsze w takim stanie jak obecnie, nieodpowiednia wysokość komina powodująca zakłócenia w funkcjonowaniu przewodów spalinowych i wentylacyjnych wynikła już w 2008 r., czego organ nie kwestionował wcześniej i nie widział zagrożenia życia i zdrowia. Strony formułują również argumenty odnoszące się do innego postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego, w sprawie robót budowlanych wykonywanych przez inwestora w związku z rozbudową budynku nr [[...]]. Ponadto wskazują na okoliczności uniemożliwiające im wykonanie zaleceń pokontrolnych w określonych terminach. Informują również, że toczą się postępowania w związku z ich wnioskiem do Starosty o pozbawienie wykonalności decyzji nr [[...]] z dnia 4 czerwca 2008 r., udzielającej B. S. pozwolenia na budowę oraz w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Decyzją z dnia 17 lutego 2012 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie nałożonego obowiązku, uchylił ją natomiast w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku i wyznaczył nowy termin do dnia 30 marca 2012 r. W uzasadnieniu decyzji powtórzono ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji. Wskazał przy tym, że pismem z dnia 26 października 2011 r. Z. J., poza informacja o braku możliwości udostępnienia obiektu do kontroli, wniosła o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wojewodę w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia 4 czerwca 2008 r., nr [[...]]. W tej kwestii wypowiedział się Powiatowy Inspektor Nadzoru budowlanego, postanowieniem z dnia 5 grudnia 2011 r. nr [[...]] odmawiając zawieszenia postępowania wszczętego z urzędu w dniu 7 listopada 2011 r. Następnie organ odwoławczy odwołał się do treści art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i wskazując na dokonane przed tym organem ustalenie zagrożenia życia i zdrowia ludzi w związku z kominem naruszającym przepisy § 140 ust. 1 i § 142 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przywołanej w załączniku do rozporządzenia normy PN-B-10425/1989, uznał zasadność nakazu podwyższenia tego komina ponad ścianę budynku nr [[...]]. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano na fakt, że rozbudowa budynku nr [[...]] realizowana jest na podstawie ostatecznej decyzji nr [[...]] z dnia 4 czerwca 2008 r. Obecnie toczą się postępowania w sprawie nieważności tej decyzji i w sprawie wstrzymania jej wykonania. Wskazano również na brak uzgodnień między właścicielami budynków nr [[...]] i [[...]] co do nadbudowy komina na budynku nr [[...]], w związku z rozbudową budynku nr [[...]]. Organ odwoławczy stwierdził, że nie ma możliwości prawnych, aby nakazać inwestorom nadbudowywanego budynku wykonania robót budowlanych na nieruchomości odwołujących się, zaś wobec pozostawania w obrocie prawnym decyzji z dnia 4 czerwca 2008 r. jedyną możliwością usunięcia stwierdzonego stanu zagrożenia przez użytkowników budynku nr [[...]] jest podniesienie przedmiotowego komina. Zdaniem tego organu dokonane ustalenia pozwolił jednoznacznie wskazać, że przedmiotowy komin nie został zgodnie z zaleceniami opinii kominiarskiej podwyższony, mimo faktu, że w kontroli obiektu z dnia 2 listopada 2011 r. nie uczestniczyły odwołujące się. Nadto mimo ustalenia przez organ pierwszej instancji w sprawie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego budynku nr [[...]] innych nieprawidłowości (m.in. nieszczelność rury spustowej w narożniku budynku), nie znalazły one odniesienia w zaskarżonej odwołaniem decyzji, co organ odwoławczy zaakceptował wskazując, że niezgodna z przepisami wysokość komina stanowi bezpośrednie zagrożenie, natomiast podjęcie działań w stosunku do pozostałych nieprawidłowości może nastąpić w terminie późniejszym, o ile strona nie zlikwiduje ich dobrowolnie. W skardze na opisaną decyzję B. D. i Z. J. wniosły o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Skarżące wskazały jako bezsporny fakt, że zakłócenie funkcji komina w budynku nr [[...]] wynika z prowadzonej rozbudowy budynku mieszkalnego nr [[...]], stanowiącego własność B. S. Zdaniem skarżących decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 4 czerwca 2008 r. jest nieprawomocna, natomiast inwestor prowadzi nadal roboty budowlane, które negatywnie oddziaływają na nieruchomość skarżących. Skarżące kwestionują ustalenie, iż zakłócenie funkcjonowania komina wynika ze stwierdzeń zawartych w protokole kontroli utrzymania we właściwym stanie technicznym budynku mieszkalnego z dnia 2 sierpnia 2011 r. Ich zdaniem, przed wybudowaniem ściany powyżej ich komina organ mimo interwencji nie podjął właściwych kroków, to jest ocenił zatwierdzonego wcześniej pozwolenia na budowę pod względem jego zgodności z normami prawa. Zdaniem skarżących art. 66 ustawy Prawo budowlane nie daje podstawy do nakazania usunięcia stanu niezgodnego z przepisami technicznymi, jeżeli stan ten został zaakceptowany w pozwoleniu na budowę udzielonym B. S. dla budynku nr [[...]], a projekt budowlany został zaakceptowany pod warunkiem, że zostanie wykonana podbudowa komina. Skarżące na poparcie swych twierdzeń przytaczają orzecznictwo sądowe: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2003 r., sygn. akt IV SA 226/2, LEX Polonica nr 364317, co do ochrony interesów osób trzecich – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2002 r., sygn. akt III RN 220/00, OSNAPiUS 2002, nr 16, poz. 372, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA/Gd 349/96 co do oceny, że właścicielki utrzymują obiekt we właściwym stanie technicznym, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1280/04. Według skarżących organy architektoniczno – budowlane oraz organy nadzoru budowlanego nie postępują zgodnie z posiadanymi kompetencjami, co prowadzi do nierówności stron poprzez stosowanie przymuszenia skarżących do podejmowania czynności niewynikających z przepisów prawa, a jedynie służących obejściu przepisów prawa, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pod warunkiem nadbudowy komina bez zgody skarżących. W niniejszej sprawie według skarżących naruszono zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji i zasadę przekonywania, wskazują również na naruszenie art. 107 K.p.a., poprzez niezamieszczenie w zaskarżonej decyzji wszystkich wymaganych prawem elementów. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Następnie zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto według treści art. 145 § 1 tej ustawy sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolując w świetle przywołanych wyżej kryteriów legalność zaskarżonej decyzji sąd stwierdza, że nie narusza ona prawa, a zatem skarga nie jest zasadna. Organ nadzoru budowlanego prawidłowo i w sposób wyczerpujący, odpowiadający normom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., ustalił stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia. Ustalenia te nie budzą wątpliwości i w zasadniczym zakresie strona skarżąca istotne okoliczności sprawy przyznaje. Z opisu budynku mieszkalnego jednorodzinnego (ul. K. w M.), położonego na działce nr [[...]], dokonanego przez organ pierwszej instancji podczas kontroli w dniu 2 sierpnia 2011 r. wynika, że w części parteru (w kuchni) zainstalowany został piec gazowy c.o., włączony do przewodu spalinowego w istniejącym kominie oraz kuchenka gazowa czteropalnikowa, włączona do przewodu wentylacyjnego w tym samym kominie. Jak stwierdzono w trakcie tej kontroli, wysokość komina zawierającego przewód spalinowy i wentylacyjny jest niższa o około 1 m od ściany budynku mieszkalnego nr [[...]], znajdującej się w jego bezpośrednim sąsiedztwie, wybudowanej na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nr [[...]], udzielonej B. S. Nieprawidłowa (w stosunku do wysokości przylegającej ściany sąsiedniego budynku mieszkalnego nr [[...]]) wysokość tego komina ustalona została również przez kontrolujących przewody kominowe mistrzów kominiarskich R. K. i W. R., którzy w protokole kontroli okresowej rocznej przewodów kominowych nr [[...]] z dnia 16 czerwca 2011 r. (w aktach administracyjnych pierwszej instancji) zalecili podwyższenie komina, z uwagi na nawiew spalin do przewodów wentylacyjnych, działając w trybie art. 70 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623, ze zm.), zwanej dalej ustawą Prawo budowlane. Jak prawidłowo ustalił organ nadzoru budowlanego, do dnia kontroli przez ten organ zalecenie to nie zostało wykonane. Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji stanowił przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W stanie prawnym aktualnym dla obu rozstrzygnięć przepis art. 66 ust. 1 tej ustawy stanowi co następuje: Art. 66 ust. 1 pkt 1. W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wskazuje, że decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Jeżeli wystąpi choćby jedna z określonych w nim przesłanek, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz także zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 1998 r., sygn. akt IV SA 1420/96, Baza orzeczeń Lex nr 43224). Jednakże do wydania decyzji, której podstawą jest przepis art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane niezbędne jest udowodnienie faktu zaistnienia stanu obiektu, o jakim mowa. W tym celu organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie wyjaśniające tak, aby ustalony stan nie budził żadnych wątpliwości. Ponieważ każda z przesłanek może wystąpić samodzielnie oznacza to w szczególności, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi mimo tego, że nie jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Tak więc przesłanka z punktu 1 ust. 1 wskazanego przepisu dotyczy takich sytuacji, w których obiekt budowlany jest użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem, znajduje się w odpowiednim stanie technicznym, ale w konkretnym stanie faktycznym zachodzą takie okoliczności związane z danym obiektem budowlanym, które wskazują, że może on zagrozić dobrom chronionym (zob. Arkadiusz Despot- Mładanowicz w: Prawo budowlane, Komentarz pod red. Andrzeja Glinieckiego LexisNexis Warszawa 2012 str.592-593). Z taką też sytuacją mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie. Ustalony stan faktyczny, potwierdzony protokołem kontroli okresowej rocznej kominiarskiej przewodów kominowych z dnia 16 czerwca 2011 r. nr [[...]] i protokołami kontroli organu nadzoru budowlanego z dnia 2 sierpnia 2011 r. oraz z dnia 2 listopada 2011 r. wskazuje bezspornie, że komin budynku należącego do skarżących jest około 1 m niższy od sąsiadującej bezpośrednio ściany przylegającego budynku nr [[...]], wybudowanej na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nr [[...]] udzielonego B. S. Organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji powołał się na przepisy §§ 140 i 142 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690, ze zm.). Zgodnie z § 140 ust. 1 tego rozporządzenia, przewody (kanały) kominowe w budynku: wentylacyjne, spalinowe i dymowe, prowadzone w ścianach budynku, w obudowach, trwale połączonych z konstrukcją lub stanowiące konstrukcje samodzielne, powinny mieć wymiary przekroju, sposób prowadzenia i wysokość, stwarzające potrzebny ciąg, zapewniający wymaganą przepustowość, oraz spełniające wymagania określone w Polskich Normach dotyczących wymagań technicznych dla przewodów kominowych oraz projektowania kominów. Zgodnie zaś z § 142 ust. 1 tego rozporządzenia, przewody kominowe powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu. Według ust. 2 wymaganie ust. 1 uznaje się za spełnione, jeżeli wyloty przewodów kominowych zostaną wyprowadzone ponad dach w sposób określony Polską Normą dla kominów murowanych. Niewątpliwie wyloty przewodów kominowych w budynku skarżących na dzień skarżonego rozstrzygnięcia nie były wyprowadzone ponad dach ściany budynku przyległego na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu. Skarżące tej okoliczności nie kwestionują, wprost potwierdzają w skardze zakłócenie funkcji komina w budynku nr [[...]]. Wyjaśniają przy tym, że stan taki wynika z prowadzonej rozbudowy, wskazując również, że decyzja o pozwoleniu na budowę udzielona inwestorce B. S. (dotycząca rozbudowy budynku nr [[...]]) nie jest prawomocna. Innymi słowy, skarżące powołują się na okoliczność wskazującą, że nie zawiniły sytuacji, w której użytkowanie budynku z kominem nieodpowiadającym obecnie normom zagraża życiu lub zdrowiu ludzi. Zdaniem sądu te okoliczności w kontrolowanej sprawie rozstrzyganej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane o nie mają istotnego znaczenia. Ustalenia dokonane przez organ nadzoru budowlanego w wyniku kilkukrotnych kontroli przedmiotowego obiektu budowlanego były wystarczające dla zastosowania nakazu znajdującego podstawę prawną we wskazanym przepisie, niezależnie od tego, z jakiej przyczyny opisany stan zaistniał. Jak wskazuje się w doktrynie i judykaturze, a sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela (vide: A. Despot- Mładanowicz w: Prawo budowlane, Komentarz j.w. str.596-597), celem art. 66 jest zapewnienie właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejących obiektów budowlanych oraz użytkowania ich w sposób niezagrażający wskazanym dobrom chronionym. Wobec tego organ nadzoru budowlanego nie bada przyczyn, które doprowadziły do tego, że obiekt jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia, a także nie bada, kto ponosi odpowiedzialność za ten stan. Organ kieruje decyzję zawierającą stosowne nakazy do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2000 r., sygn. akt IV SA 1393/98, powołany w Komentarzu j.w.). Wobec tego nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego w żadnym wypadku nie jest zależne od przyczyn powodujących powstanie przesłanek zastosowania nakazu. O zastosowaniu nakazu nie decyduje również stopień zawinienia właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego w powstaniu przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do działania. W kontekście powyższych rozważań zarzuty skargi odnoszące się do szeregu okoliczności związanych z udzielonym B. S. pozwoleniem na budowę obejmującym rozbudowę budynku sąsiedniego nr [[...]] (decyzja nr [[...]]), zaprzeczanie prawomocności tej decyzji, kwestionowanie jej zgodności z prawem, wskazywanie na sprzeczny z prawem sposób wykonywania robót budowlanych w związku z tą rozbudową, objęty innym postępowaniem administracyjnym, nie mogą być przedmiotem rozpoznania w kontrolowanej sprawie. Niemniej sąd zaznacza, że znana mu jest z urzędu sprawa wykonywania robót budowlanych w budynku przy ul. K. nr [[...]] w M., zakończona nieprawomocnym jeszcze wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 385/12 (dostępny w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), uchylającym decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji podjęte w trybie przepisu art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Jednakże wynik tego postępowania nie mógł mieć wpływu na ocenę prawidłowości kontrolowanej decyzji. Trzeba również dodać, że jak wynika z okoliczności sprawy, w toku niniejszego postępowania administracyjnego skarżąca Z. J. wniosła o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia 4 czerwca 2008 r., nr [[...]]. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2011 r. nr [[...]] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił zawieszenia postępowania, pouczając strony o prawie do zażalenia. W konsekwencji, wskutek zażalenia B. D. i Z. J. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 17 lutego 2012 r. nr [[...]] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie wiadome jest również z urzędu, że skarga B. D. i Z. J. na postanowienie organu drugiej instancji została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia, w sprawie sygn. akt II SA/Gd 208/12, jako niedopuszczalna. Niemniej, przy kontroli zaskarżonej decyzji sąd ocenia zasadność odmowy zawieszenia postępowania w sprawie nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego, przy stwierdzeniu przez organ braku przesłanki określonej w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Sąd nie ma wątpliwości, że z takim stanowiskiem należy się zgodzić. Postępowanie w niniejszej sprawie, oparte na przesłance określonej w art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, nie jest uzależnione od wyników jakiegokolwiek nadzwyczajnego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dotyczącego sąsiedniego obiektu budowlanego. Podkreślany już przez sąd cel tego unormowania wskazuje na konieczność natychmiastowej interwencji organu, w szczególności w sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa życia lub zdrowia ludzi. Oczekiwanie na wynik jakiegokolwiek innego postępowania skutkowałoby wypaczeniem celu tego postępowania (zob. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2524/10, orzeczenia.nsagov.pl, w którym NSA podkreślając wagę ingerencji w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 dopuszcza sytuację, że w stosunku do tego samego obiektu budowlanego mogą się toczyć dwa postępowania w ramach nadzoru budowlanego – jedno w oparciu o przepisy Rozdziału 6, a drugie w oparciu o przepisy Rozdziału 5 ustawy Prawo budowlane). W ocenie sądu organy nadzoru budowlanego rozstrzygające kontrolowaną sprawę procedowały w zgodzie z przywołanym przepisem prawa materialnego. Nakaz określony został prawidłowo, a jego nałożenie poprzedzono wszechstronnym wyjaśnieniem okoliczności sprawy. Postępowanie przeprowadzone zostało w sposób odpowiadający przepisom postępowania, ustalenia są wyczerpujące, stan faktyczny wyjaśniony prawidłowo w oparciu o przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozostaje w zgodzie z wymogami określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.