II SA/Ol 71/13

Dnia 5 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2013 roku sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia warunków realizacji przedsięwzięcia - oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz J. - po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez inwestora: "[...]" sp. z o.o. w O. - określił warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji i przeróbce kruszywa naturalnego ze złoża na działkach o nr geod. 104/5,104/7 oraz 104/8, obręb Z., gmina J. W dniu "[...]" Stowarzyszenie "[...]" wniosło o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z urzędu, wskazując na liczne uchybienia, których dopuścił się organ, wydając kwestionowaną decyzję. Podniesiono, iż przedmiotowa kopalnia kruszywa zlokalizowana jest w bliskim sąsiedztwie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny S. oraz w pobliżu jeziora T., objętego strefą ciszy, a teren planowanej inwestycji to wyjątkowo cenny obszar przyrodniczy ze względu na występowanie licznych gatunków zwierząt, w tym wielu gatunków ptaków. Jednocześnie Stowarzyszenie wniosło o dopuszczenie go do uczestniczenia na prawach strony we wznowionym postępowaniu. Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia "[...]" określającej warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji i przeróbce kruszywa naturalnego ze złoża na działkach o nr geod. 104/5,104/7 oraz 104/8, obręb Z., gmina J. oraz dopuściło do udziału w nim Stowarzyszenie "[...]". Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. stwierdziło nieważność wskazanej wyżej decyzji podnosząc, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Podniesiono, iż w przypadku, gdy postępowanie prowadzone jest bez przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, organ zobowiązany jest w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co w niniejszej decyzji nie miało miejsca, powodując tym samym jej kwalifikowaną wadę. Ponadto z treści art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 powołanej ustawy wynika obligatoryjny obowiązek uzasadnienia decyzji ze wskazaniem (w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko) informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 cytowanej ustawy, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Kolegium decyzja będąca przedmiotem niniejszego postępowania wznowieniowego nie spełnia tych wymogów. Jednocześnie wskazano, iż w myśl art. 84 ust. 2 tejże ustawy charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszej sprawie wprawdzie został sporządzony załącznik do decyzji zatytułowany informacja o przedsięwzięciu, jednakże nie jest on podpisany przez uprawnioną osobę. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądów administracyjnych brak podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji stanowi rażące naruszenie prawa. Załącznik do decyzji, stanowiący jej integralną część, również musi zawierać dokładne oznaczenie, a przede wszystkim właściwy podpis, gdyż załącznika tego nie można traktować inaczej jak decyzji. Brak jego podpisania przez osobę upoważnioną zgodnie z art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego powoduje zatem kwalifikowaną wadliwość decyzji i stanowi rażące naruszenie prawa, którego skutkiem jest nieważność rozstrzygnięcia organu stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Kolegium stwierdziło nieważność przedmiotowej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 84 ust. 1 i 2 oraz art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła "[...]" sp. z o.o. w O., zarzucając Kolegium błędną wykładnię przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko i w konsekwencji błędne uznanie, że organ pierwszej instancji, wydając kwestionowaną decyzję środowiskową, naruszył przepisy powołanej ustawy, skutkiem czego doszło do naruszenia przez Kolegium art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego zastosowanie i stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej, podczas gdy w ocenie wnioskodawcy kwestionowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa i tym samym brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności. W związku z powyższym, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia "[...]" w sprawie określenia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji i przeróbce kruszywa naturalnego ze złoża na działkach o nr geod. 104/5,104/7 oraz 104/8, obręb Z., gmina J. Kolegium w całości podtrzymało swoje stanowisko. W uzasadnieniu podkreślono, że decyzja rażąco narusza prawo, gdy wywołuje skutki nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Zgodnie zaś z art. 84 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie w myśl art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jednym z elementów prawidłowo wydanej decyzji jest rozstrzygnięcie (osnowa decyzji), którego nie można domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. W ocenie Kolegium w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji, nie przeprowadzając oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, winien tę kwestię stwierdzić w rozstrzygnięciu decyzji, czego nie uczynił. Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniami inwestora jakoby rozstrzygnięcie należało wyprowadzać z treści uzasadnienia. Podniesiono również, iż w myśl art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, które niezależnie od wymagań wynikających z przepisów kpa, powinno zawierać - w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tym samym, decyzja organu pierwszej instancji nie spełnia wymogów w zakresie w jakim wskazane przepisy obligują do odniesienia się do uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 powoływanej ustawy, w szczególności uzasadnienie wydanej decyzji ogranicza się do opisu przebiegu postępowania w sprawie bez wskazania uwarunkowań, które organ wziął pod uwagę przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto z osnowy decyzji wynika, iż zostały w niej zawarte elementy obligatoryjne właściwe w przypadku wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stosownie do art. 82 ust. 1 ustawy, jednakże nie są one zbieżne z elementami określonymi w art. 63 ust. 1 ustawy. W ocenie Kolegium brak zatem w decyzji faktycznego odniesienia się do wskazanych elementów z art. 63 ust. 1 ustawy, które dodatkowo winny zostać omówione w uzasadnieniu decyzji środowiskowej, a nie wywodzone z innych jej elementów takich, jak załącznik do decyzji, czy też z pozostałych akt sprawy. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, organ uznał, że decyzja ta nie spełnia wymogów określonych w art. 85 ust. 1 i 2 oraz art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Kolegium podtrzymało również swoje stanowisko odnośnie naruszenia art. 84 ust. 2 powołanej ustawy, wskazując, że brak podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji na załączniku do decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż dokument ten stanowi jej integralną część i winien spełniać wymogi również w zakresie podpisu. Tym samym brak podpisania załącznika przez osobę upoważnioną zgodnie z art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego powoduje kwalifikowaną wadliwość decyzji, skutkującą stwierdzeniem nieważności rozstrzygnięcia organu stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie "[...]" sp. z o.o. w O., reprezentowana przez radcę prawnego, M. K., żądając jej uchylenia w całości oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia "[...]". Strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 84 ust. 1 i 2 oraz art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 i art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez rozstrzygnięcie, iż decyzja środowiskowa podlega stwierdzeniu nieważności, w sytuacji gdy nie narusza ona rażąco prawa. W obszernym uzasadnieniu, powołując się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych, wskazano, iż uchybienia organu pierwszej instancji nie są tego rodzaju i na tyle poważne, aby mogły być kwalifikowane jako rażąco naruszające prawo, a tym samym uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji. W ocenie strony skarżącej wydana decyzja środowiskowa jest zgodna z obowiązującymi przepisami i nie powoduje innych, w tym dolegliwych skutków społeczno – ekonomicznych, niż takie które by wywołała, gdyby organ sformułował ją bardziej rygorystycznie pod względem formalnym. Podniesiono, iż co prawda nie wskazano wprost w sentencji decyzji informacji o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jednakże stwierdzenie takie zostało ujęte jednoznacznie w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji. Nie można zatem mówić o rażącym naruszeniu art. 84 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, gdyż nie można zarzucić braku rozstrzygnięcia tylko z tego powodu, że znalazło się ono w części uzasadnienia decyzji a nie w jej osnowie. Zdaniem skarżącej Spółki kwestionowana decyzja zawiera rozstrzygnięcie, które zostało zredagowane w sposób nie budzący wątpliwości, pozwalający na jej wykonanie, zaś uzasadnienie odpowiada treści art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 cytowanej ustawy. Zaznaczono przy tym, iż organ odniósł się do tych elementów wskazanych w art. 63 ust. 1 tejże ustawy, które uzasadniają brak przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, tj. wskazano rodzaj i skalę przedsięwzięcia, brak jego transgranicznego oddziaływania, a także ustalono, że warunki środowiskowe, wykorzystanie terenu oraz uciążliwość dla terenów sąsiednich w fazie eksploatacji nie zmienią się w stosunku do stanu sprzed realizacji inwestycji. Tym samym, należy stwierdzić, iż kwestionowana decyzja środowiskowa zawiera wymagane przepisami prawa elementy, do których organ był zobowiązany się odnieść, by uzasadnić brak przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem strony skarżącej nietrafny jest również zarzut odnośnie braku podpisu na załączniku do decyzji, bowiem w myśl powołanego w skardze orzecznictwa brak podpisu na załączniku decyzji nie stanowi naruszenia przepisu art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy nie zachodzą wątpliwości co do związku załącznika z decyzją, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto informacje zawarte w załączniku zostały również wskazane w samej treści decyzji środowiskowej, co powoduje, że decyzja ta faktycznie zawiera załącznik i informacje, które obowiązkowo powinny być w nim zawarte i tym samym, informacje te stanowią integralną części decyzji środowiskowej. Należy zatem uznać, że brak podpisu na załączniku do decyzji środowiskowej nie powoduje jej wadliwości, która mogłaby skutkować unieważnieniem przedmiotowej decyzji. Nie budzi bowiem żadnych wątpliwości, że załącznik stanowi część omawianej decyzji środowiskowej, gdyż odnosi się on do przedsięwzięcia wskazanego w samej decyzji, podając jego rodzaj oraz usytuowanie. Jednocześnie podniesiono, iż podpisana decyzja środowiskowa określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a tym samym zawiera dane stanowiące charakterystykę przedsięwzięcia. Zatem nawet gdyby można było zasadnie podważać moc prawną załącznika ze względu na brak podpisu, to należy zauważyć, że jego treść jest zawarta bezpośrednio w treści decyzji. Reasumując, strona skarżąca podniosła, iż organ odwoławczy błędnie uznał stwierdzone uchybienia decyzji środowiskowej jako rażąco naruszające prawo oraz powodujące jej nieważność, gdyż inne sformułowanie kwestionowanej decyzji nie miałoby wpływu na jej rozstrzygnięcie i nie zmieniłoby jej skutku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podnieść, iż zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przy czym jak słusznie podnosi skarżąca Spółka nie każde naruszenie prawa daje podstawę do stwierdzenia nieważności. O rażącym naruszeniu prawa możemy mówić wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest w oczywisty sposób sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwości przepisem (por. uchwała NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 2/08, niepublik.). Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (np. wyrok NSA z dnia 30 listopada 1999 r., sygn. akt V SA 876/99, LEX nr 50137, czy wyrok NSA z dnia 22 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1705/97, LEX nr 47858). Zatem o rażącym naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Należy zaznaczyć, iż organ badając, czy w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie gromadzi nowego materiału dowodowego, który prowadziłby do nowych ustaleń faktycznych w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2012r., sygn. akt I OSK 1657/11, LEX nr 1233163). Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 Kodeksu jest bowiem postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej w oparciu o przesłanki wskazane w tym przepisie. Biorąc pod uwagę powyższe uwagi stwierdzić należy, iż decyzja Burmistrza J. z dnia "[...]" określająca warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji i przeróbce kruszywa naturalnego zawiera wady, które należy zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa, a tym samym stwierdzenie jej nieważności zaskarżoną decyzją jest uzasadnione. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko Kolegium oraz przedstawioną przez ten organ argumentację. Przede wszystkim należy wskazać, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku, dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji danego przedsięwzięcia. Przy czym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter szczególny. Jej wydanie jest bowiem niezbędne do uzyskania decyzji, o których mowa w art. 72 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w odniesieniu do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a ponadto – w myśl art. 86 powołanej ustawy – wiąże ona organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy. Ponadto ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku określa zarówno elementy rozstrzygnięcia, jakie decyzja taka winna zawierać, a także ustanawia dodatkowe wymogi co do treści uzasadnienia, niezależnie od tych, określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. I tak w przypadku przedsięwzięć, co do których nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – zgodnie z art. 84 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie zaś do treści art. 85 ust. 1 powołanej ustawy uzasadnienie takiej decyzji powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której nieważność stwierdzono decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie, planowaną przez skarżącą Spółkę inwestycję zakwalifikowano jako przedsięwzięcie wymienione w § 3 ust. 1 pkt 40 lit a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), czyli jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stwierdza się w drodze postanowienia (art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Skoro zatem dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to w rozstrzygnięciu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należało - stosownie do powołanego wyżej art. 84 ust.1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku – zawrzeć stosowne stwierdzenie, którego w przedmiotowej decyzji brak. Zgodnie zaś z art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzja powinna zawierać m.in. rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym rozstrzygnięcia nie można wyprowadzać z treści uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 1999r., sygn. akt IV SA 1886/96, LEX nr 48694). O ile jednak można podzielić pogląd, iż brak stosownego zapisu w treści rozstrzygnięcia można ocenić jako nie mającego charakteru rażącego naruszenia prawa, jeżeli orzeczenie takie zawarte jest w uzasadnieniu decyzji, o tyle nie do pogodzenia z obowiązującym porządkiem prawnym jest okoliczność, iż organ nie zawarł w uzasadnieniu decyzji informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie wystarczy bowiem samo zawarcie w decyzji elementów, o których mowa w art. 63 ust. 1 powołanej ustawy – na co powołuje się pełnomocnik strony skarżącej - lecz organ musi wskazać, z jakich powodów nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, uwzględniając uwarunkowania, o których mowa w powołanym przepisie. Należy przy tym wskazać, iż ten element uzasadnienia pozwala na ocenę, czy zasadnie odstąpiono od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym czy zostały spełnione wymogi określone przepisami prawa dla decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Umożliwia także ocenę, czy prawidłowo zakwalifikowano przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ze względu na między innymi skalę przedsięwzięcia. Przy czym wskazać należy, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii europejskiej niedopuszczalne jest tzw. salami slicing, czyli dzielenie inwestycji na mniejsze części (por. wyrok TS z dnia 16 września 2004r. w sprawie C- 227/01 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii), co ma znaczenie w przypadku kolejnego przedsięwzięcia podobnego do już zrealizowanego na określonym terenie. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących obowiązku podpisania załącznika wskazać należy, iż załącznik do decyzji jest jej integralną częścią, a więc musi zawierać dokładne oznaczenie decyzji oraz właściwy podpis, gdyż załącznika nie można traktować inaczej niż decyzji (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2007r., sygn. akt II OSK 200/06, LEX nr 327707). Zgodnie zaś z art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzja ma być podpisana przez osobę upoważnioną do jej wydania, zatem podpis tej osoby winien być uwidoczniony także na załączniku do decyzji. Brak podpisania załącznika przez osobę upoważnioną zgodnie z art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego powoduje kwalifikowaną wadliwość decyzji, stanowi rażące naruszenie prawa, którego skutkiem jest nieważność rozstrzygnięcia organu stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 kpa (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 marca 2011r., sygn. akt II SA/Kr 130/11, LEX nr 784068). Co prawda w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2338/10, LEX nr 1138147, wyrażono pogląd, w myśl którego sam brak podpisu na załączniku decyzji nie stanowi naruszenia przepisu art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy nie zachodzą wątpliwości co do związku załącznika z decyzją, jednakże w niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. Należy bowiem wskazać, iż z załącznika do decyzji, której nieważność stwierdzono, w ogóle nie wynika do jakiej decyzji jest to załącznik, ani z jakiej daty. Nie jest on też opatrzony żadną pieczęcią, a w związku z tym mógłby zostać dowolnie dołączony do decyzji. Tym samym należy stwierdzić, iż słusznie organ odwoławczy uznał, iż decyzja organu pierwszej instancji, której nieważność stwierdzono, nie zawierała wymaganego prawem obligatoryjnego elementu, jakim jest charakterystyka przedsięwzięcia stanowiąca załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. W związku z tym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270), Sąd skargę oddalił.