II OSK 1559/13

Dnia 30 stycznia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary /spr./ sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia del. WSA Marek Wroczyński Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2074/12 w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową, gazową, myśliwską i sportową 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. S. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2074/12, oddalił skargę G. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową , gazową, myśliwską i sportową. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Świętokrzyski Komendant Wojewódzki Policji w K. cofnął G. S. pozwolenie na broń palną bojową, gazową, myśliwską i sportową w związku z ustaleniem, iż prawomocnym od dnia 22 grudnia 2011 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt [...] uznano go winnym popełnienia czynu z art. 212 § 2 k.k., tj. pomówienia w dniu 8 listopada 2010 r. za pomocą środków masowego komunikowania Ś. w K., czym naraził tę instytucję na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania statutowej działalności. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w K. (sygn. akt [...]), który uznał apelację obrońcy oskarżonego za bezzasadną. W odwołaniu od powyższej decyzji G. S. wskazał, iż organ zastosował niewłaściwe przepisy prawa materialnego, bowiem czyn, za który go skazano, został popełniony w dniu 8 listopada 2010 r., a więc przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów ustawy o broni i amunicji. Zatem sprawa powinna być rozpatrywana na podstawie przepisów obowiązujących wcześniej. Ponadto z faktu pomówienia instytucji nie wynika obawa, iż użyje on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nie jest to bowiem czyn przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a przeciwko czci i nietykalności cielesnej. Nawet w przypadku zastosowania przepisów znowelizowanej ustawy o broni i amunicji organ powinien badać, czy osoba skazana za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi zagrożenie dla siebie, porządku czy bezpieczeństwa publicznego, a nie tylko opierać się na skazującym wyroku. Komendant Główny Policji po dokonaniu analizy materiałów postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy nie stwierdził podstaw do zmiany rozstrzygnięcia i decyzją z dnia [...] września 2012 r. utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że z treści 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania m. in. za przestępstwo umyślne. Do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Samo przestępstwo nie musi mieć natomiast bezpośredniego związku z bronią, a organ nie musi w takich przypadkach podejmować żadnych czynności potwierdzających istnienie zagrożenia, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w drodze postępowania dowodowego. Tym samym zarzuty pełnomocnika dotyczące nie zebrania przez organ pełnego materiału dowodowego są bezzasadne. Organ odwoławczy podkreślił, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny. Organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne. Takim jest natomiast przestępstwo z art. 212 § 2 k.k. popełnione przez G. S. - znajduje się ono w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa, które można popełnić tylko umyślnie, niezależnie czy miało ono postać zamiaru bezpośredniego, czy też zamiaru ewentualnego. Ustalenie, że wymieniony został skazany za umyślne przestępstwo z art. 212 § 2 k.k. jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. W takich przypadkach ustawa sama rozstrzyga, iż zagrożenie dla wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dóbr wynika, m. in. ze skazania za przestępstwa umyślne, a zatem osobom spełniającym tę przesłankę pozwolenia wydać nie wolno, a wydane w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy należy cofnąć. W takich sytuacjach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu. Odnośnie pozostałych zarzutów organ II instancji wyjaśnił, iż zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...), tylko do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Tymczasem postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia G. S. pozwolenia na posiadanie broni zostało wszczęte dnia 7 lutego 2012 r., a zatem już po wejściu w życie nowych przepisów, co oznacza, że jego sprawa mogła być rozpatrywana tylko na ich podstawie. W ocenie Komendanta Głównego Policji, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, argumenty zawarte w odwołaniu nie tworzą podstaw do zachowania G. S. pozwolenia na broń. Posiadanie broni jest na gruncie naszego prawa przywilejem i wyróżnieniem będącym wyrazem zaufania organów państwa do obywatela. Zatem osoba, która spełnia dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni zaufanie takie traci. Skargą G. S. zaskarżył powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez błędne, niepełne i niekompletne zebranie materiału dowodowego w sprawie, a następnie jego wadliwą ocenę; art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną wykładnię polegającą na ocenie i analizie tylko niektórych przesłanek warunkujących cofnięcie pozwolenia na broń, a nie odniesienie się przez organ do pełnego brzemienia i wykładni ww. przepisów, a co za tym idzie – brak poczynienia przez organ I i II instancji ustaleń w zakresie wypełniania przez skarżącego przesłanek określonych w ww. przepisach; art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o borni i amunicji w zw. z art. 3 ustawy o zmianie ustawy o broni i amunicji (...) z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. nr 38, poz. 195), polegające na zastosowaniu przez organ I instancji przepisów prawa materialnego niedotyczących sprawy skarżącego, a następnie aprobowaniu tego błędu przez organ II instancji, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwej ostatecznej decyzji; art. 127 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wadliwą kontrolę instancyjną decyzji organu I instancji, a polegającą na nierozstrzygnięciu przez organ II instancji o wszystkich zarzutach podniesionych w odwołaniu oraz nie wskazaniu przez organ II instancji pełnych podstaw prawnych swego rozstrzygnięcia; art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r. w zw. z art. 3 ustawy o zmianie ustawy o broni i amunicji (...) z dnia 5 stycznia 2011 r., poprzez ich niezastosowanie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podkreślił, że okoliczność, iż w przepisie art. 3 ustawy nowelizującej ustawodawca określił, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe oznacza a contrario, że w sprawach wszczętych, począwszy od 10 marca 2011 r., należy stosować przepisy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż postępowanie w przedmiocie cofnięcia G. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej zostało wszczęte w dniu 7 lutego 2012 r. To zaś skutkuje stosowaniem w tym postępowaniu przepisów ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym od 10 marca 2011 r. Nietrafna jest w tym zakresie argumentacja skarżącego, że organy Policji winne były stosować przepisy w brzmieniu dotychczasowym, jako prawo obowiązujące w dniu popełnienia czynu zabronionego. Zasada lex retro non agit mogłaby być bowiem rozważana jedynie w sytuacji, gdyby ustawodawca nie uregulował kwestii intertemporalnych w powołanym przepisie art. 3 ustawy nowelizującej. Natomiast data popełnienia czynu zabronionego nie ma dla sprawy żadnego znaczenia, gdyż ustawodawca we wspomnianym przepisie art. 3 kwestię, w jakim brzmieniu przepisy należy stosować, uzależnił wprost od daty wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, a nie od daty popełnienia czynu zabronionego. Dodatkowo wskazać należy, iż obligatoryjną przesłanką z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, jest "skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu". Zatem to nie czas popełnienia przestępstwa przez posiadacza broni, lecz data wydania prawomocnego wyroku skazującego determinuje, które przepisy należy stosować. W niniejszej sprawie wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt [...] stał się prawomocny od dnia 22 grudnia 2011 r. Nie może być zatem wątpliwość, iż organy Policji były zobligowane stosować "nowe" przepisy ustawy o broni i amunicji. Reasumując, wobec wystąpienia przesłanek określonych w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, organy Policji były zobligowane do cofnięcia skarżącemu przedmiotowego pozwolenia na broń. Decyzja wydawana na tej podstawie nie narusza prawa materialnego, jak też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na końcowy wynik sprawy. Skargą kasacyjną G. S. zaskarżył w całości powyższy wyrok, zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2012 r., która została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) z obrazą przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. poprzez błędne, niepełne i niekompletne zebranie materiału dowodowego w sprawie, a następnie jego wadliwą ocenę, b) z obrazą przepisów postępowania, tj. art. 127 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wadliwą kontrolę instancyjną decyzji organu I instancji, a polegającą na nierozstrzygnięciu przez organ II instancji o wszystkich zarzutach podniesionych w odwołaniu oraz nie wskazaniu przez organ II instancji pełnych podstaw prawnych swego rozstrzygnięcia; 2) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a w zw. z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię polegającą na ocenie i analizie tylko niektórych przesłanek warunkujących cofnięcie pozwolenia na broń, a nie odniesienie się przez Sąd do pełnego brzemienia i wykładni ww. przepisów, a co za tym idzie - nie poczynienie przez organ Sąd ustaleń w zakresie wypełniania przez skarżącego przesłanek określonych w ww. przepisach; b) art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a w zw. z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o borni i amunicji w zw. z art. 3 ustawy o zmianie ustawy o broni i amunicji (...) z dnia 05 stycznia 2011 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 195 ) polegające na zastosowaniu przez Sąd przepisów prawa materialnego niedotyczących sprawy skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwego orzeczenia; c) art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r. (Dz. U. 2009 r. Nr 168, poz. 1323) w zw. z art. 3 ustawy o zmianie ustawy o broni i amunicji z dnia. 05 stycznia 2011 r. poprzez ich niezastosowanie. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto, na podstawie art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z dnia 1 sierpnia 1997 r. ( Dz. U. Nr 102, poz. 643) wniesiono o skierowanie przez NSA pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność z Konstytucją art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o borni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 594 ze zm.) w zw. art. 3 ustawy o zmianie ustawy o broni i amunicji z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 195 ), w zakresie w jakim różnicuje uprawnienia obywateli do posiadania pozwolenia na broń m.in. od szybkości postępowania Sądów powszechnych w sprawach karnych oraz z linii obrony przyjętej przez oskarżonych w tychże sprawach, co jest niezgodne m.in. z art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Podniesione w niej zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego stanowią próbę wykazania, że w świetle obowiązujących zasad prawa nie można zastosować sankcji cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie przepisu, który nie obowiązywał w chwili, kiedy popełniono czyn stanowiący przesłankę tego cofnięcia. Stanowisko to nie może być uwzględnione. Podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez zastosowanie tych przepisów w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 stycznia 2011r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), zw. dalej ustawą nowelizującą – nie jest uzasadniony. Będący podstawą rozstrzygnięcia w tej sprawie przepis art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz.U z 2012r., nr 576) stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, od 1 stycznia 2004 r. do 9 marca 2011 r. miał następujące brzmienie: pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Artykuł 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, od 10 marca 2011r. ma nowe brzmienie i stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Nowe brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zostało nadane przez art. 1 pkt 10 lit. a w/w ustawy nowelizującej z dnia 5 stycznia 2011 r., która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r. (art. 7). Zgodnie z art. 3 ustawy nowelizującej, tylko do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawodawca nie przewidział innego rozwiązania w tym zakresie. Brak jest regulacji, z której wynikałoby, że jeśli do zdarzenia które powodowałoby wszczęcie postępowania, doszło do daty wejścia w życie nowych regulacji prawnych, to stosuje się przepisy dotychczasowe. Stąd też nie ma podstaw prawnych, aby zgodnie z twierdzeniami skarżącego, do popełnionych czynów i wyroków wydanych przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, stosować poprzednią regulację. Byłoby to wbrew zasadzie, że organy administracji publicznej rozstrzygają sprawy w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie wydawania decyzji ostatecznej. W rozpoznawanej sprawie postępowanie w przedmiocie cofnięcia G. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej, broni palnej gazowej do celów ochrony osobistej, broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich i broni palnej sportowej do celów sportowych zostało wszczęte w dniu 7 lutego 2012 r. w związku z ustaleniem, że prawomocnym od dnia 22 grudnia 2011 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt [...] uznano go winnym popełnienia czynu z art. 212 § 2 k.k., a więc po wejściu w życie wymienionej ustawy. Wszczęcie postępowania nastąpiło zatem, po wejściu w życie ustawy nowelizującej. W tej sytuacji organy orzekające w sprawie zobowiązane były zastosować, do oceny faktu zaistniałego przed zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o broni i amunicji (prawomocnego skazania za przestępstwo popełnione z winy umyślnej) - przepisy w brzmieniu wprowadzonym przez ustawę zmieniającą. Organy administracji nie mogą bowiem dowolnie interpretować przepisów reglamentujących dostęp do broni palnej. Przepisy ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obecnie obowiązującym mogą mieć zatem zastosowanie w sprawach dotyczących cofnięcia pozwolenia na broń wywołanych zdarzeniami, które nastąpiły pod rządami uprzednio obowiązującego stanu prawnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1318/12 i z dnia 24 września 2013r, sygn. akt II OSK 908/12 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl) Podkreślić należy, że o ile przed dniem 10 marca 2011 r. pozwolenia na broń nie można było wydać osobom, co do których istniała uzasadniona obawa, że mogły użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie tych przestępstw, o tyle po nowelizacji tego przepisu, zakres negatywnych przesłanek podmiotowych został jednoznacznie doprecyzowany. W konsekwencji chybione są także powiązane z zarzutami naruszenia prawa materialnego zarzuty naruszenia przepisu art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. jak również zarzuty naruszenia art. 127 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd I instancji zasadnie bowiem ocenił, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z zachowaniem zasad określonych w art. 7, 77 i 80 k.p.a., a organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji prawidłowo orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego o zgodność z Konstytucją art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o borni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 594 ze zm.) w zw. art. 3 ustawy o zmianie ustawy o broni i amunicji z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 195 ), w zakresie w jakim różnicuje uprawnienia obywateli do posiadania pozwolenia na broń m.in. od szybkości postępowania Sądów powszechnych w sprawach karnych oraz z linii obrony przyjętej przez oskarżonych w tychże sprawach, co jest niezgodne m.in. z art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 Konstytucji RP, gdyż wyłącznie wątpliwości Sądu, a nie skarżącego mogą uzasadniać przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, a wątpliwości w tym względzie Sąd nie ma. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.