II SA/Kr 1179/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi K.N.-D. i E.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala W dniu 28.02.2002r. do Urzędu Miasta K. wpłynął wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "dobudowa budynku oficyny z przeznaczeniem na cele mieszkalne, na działce nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] - obr. [...]. na terenie położonym przy ul. [...] w K. . W dniu 26.08.2002r. wydana została decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. Na skutek zaskarżenia przedmiotowej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 12.2002r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Niemniej jednak wskutek złożenia skargi do WSA w Krakowie decyzje obu instancji zostały uchylone i sprawa przekazana została do organu I instancji. W dniu 23.04.2008r. pełnomocnik inwestora wniosła o wydanie decyzji w trybie ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu 21.06.2010r. Prezydent Miasta K. ponownie wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia, która to decyzja ponownie została uchylona decyzją SKO z dnia [...].11.2010r. nr[...] , gdzie Kolegium wskazało na nieaktualność złożonej opinii dotyczącej dostawy mediów oraz nieczytelność załącznika graficznego do decyzji. Organ I instancji wyjaśnił, iż w toku ponownego rozpoznawania sprawy Organ dokonał weryfikacji analizy urbanistyczno -architektonicznej obszaru. W dniu 28.07.2011r. wydana została decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu organ I instancji podkreślił, że zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawiając w uzasadnieniu argumenty przemawiające za zasadnością przyjęcia odpowiednich rozwiązań. Wydana decyzja określa stosowne warunki zabudowy oraz dołączono do niej załączniki. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wnieśli E.K. i M.K. wskazując na okoliczność, iż warunki określone w zaskarżonej decyzji powodują naruszenie utrwalonej wielowiekową tradycją koncepcji urbanistycznej dzielnicy K. , naruszone zostaną zasady dobrego sąsiedztwa, oraz naruszone zostaną podstawowe zasady bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Odwołanie od powyżej decyzji złożyła również I.T. , która stwierdziła, iż nie zgadza się na tak bliskie usytuowanie budowy w granicy działki nr [...], czyli posesji, na której zamieszkuje. Wskazała również, iż wyraża sprzeciw przed wybudowaniem w tak bliskiej odległości od jej okien i balkonu budynku o wysokości 10,5 m, gdyż spowoduje to pogorszenie warunków świetlnych. Stwierdzono, iż treść decyzji narusza zasady dobrego sąsiedztwa. Z kolei w odwołaniu E.N. i K-D. działających przez r.pr.I.K. zarzucono, iż zaskarżona decyzja narusza art. 54 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie interesów osób trzecich, art. 7 i art. 77 k.p.a. polegający na braku dowodów, iż zostały spełnione warunki z art. 61 u.p.z.p., zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, zasada przekonywania, rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.1.2.1994r. poprzez niezastosowanie wskazanych w rozporządzeniu odległości jakie winny być zachowane. Odwołanie wniesione zostało również przez M.N. , która zwróciła uwagę na argumentację podnoszoną w pozostałych odwołaniach, dodatkowo wskazując, iż wskutek realizacji inwestycji wartość jej nieruchomości spadnie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] maja 2012r., działając na podstawie art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy. SKO ustaliło, iż kamienica przy ul. [...] w K. znajduje się w ewidencji obiektów zabytkowych, w obrębie układu urbanistycznego Kleparza wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...]. Zgodnie ze stwierdzeniem zawartym w postanowieniu [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 14.04.2011r. nr [...] planowana zabudowa będzie stanowiła kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na sąsiednich działkach. Dalej wskazano, iż analiza projektu decyzji, który przedkładany był do uzgodnienia, pozwala na stwierdzenie, iż wskutek zrealizowania inwestycji nie zostanie naruszony układ urbanistyczny [...] wpisany do rejestru zabytków pod nr A-12 i pomnika historii "K. - historyczny zespół miasta", co oznacza że zostaną zachowane elementy historycznego rozplanowania oraz kompozycji przestrzennej zespołu. Podkreślono, iż ustalenia zawarte w przedłożonym do uzgodnienia projekcie są zgodne z przepisami ustawy z dnia 23.07.2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Odnosząc się do odstąpienia przez organ I instancji od wyznaczenia linii zabudowy, z uwagi na okoliczność, iż nowa zabudowa usytuowana jest w głębi terenu, natomiast dla terenu posesji przy ul. [...] pozostaje ona bez zmian w stosunku do stanu istniejącego, SKO nawiązało do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 września 2010 r. sygn. akt (II SA/Kr 597/10), w którym Sąd wywiódł, że "nawet nie mając wyznaczonych linii zabudowy inwestor nie mógłby przekroczyć granic działek, dla których pozostałe parametry zabudowy wyznaczono. Innymi słowy w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia, mając na uwadze zlokalizowanie całego zamierzenia kubaturowego w tzw. drugiej linii zabudowy, czyli oddaleniu od linii zabudowy wzdłuż drogi publicznej, inwestor i tak nie mógłby przekroczyć granic tych działek, które taką zabudową miałyby być objęte. Gdyby natomiast inwestor zamierzał np. zwiększyć powierzchnię działek, dla których ustalono parametry przyszłej inwestycji, to wówczas naraziłby się na zarzut niezgodności między warunkami zabudowy wydanymi dla obszaru o danych działkach i danym obszarze z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dla innych działek o innym obszarze". W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zwrócił szczególną uwagę, na to że inwestor przedkładając projekt budowlany na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę determinowany jest również wskaźnikiem wielkości powierzchni zabudowy, a ponadto przepisami techniczno - budowlanymi, które ograniczają możliwość zbliżania planowanej zabudowy do granicy z sąsiednią działką budowlaną. Usytuowanie obiektu na działce nastąpi z uwzględnieniem zarówno treści decyzji o warunkach zabudowy, jak również szczegółowych norm Prawa budowlanego. Następnie wskazano, że szerokość elewacji frontowej nowoprojektowanego budynku oficyny mieszkalnej na dz. nr [...] ustalono się na 9,0 m., jako przedłużenie oficyny na działce nr [...]. Wyjaśniono, iż ustalenie szerokości budynku w granicy z dz. nr [...], jest uzasadnione z uwagi na kontynuowanie zabudowy oficynowej w granicy działek zgodnie z historycznymi uwarunkowaniami kształtowania przestrzeni urbanistycznej w tym obszarze. Nadto w pkt II.1.e wskazano, iż dla nowoprojektowanego budynku oficyny na dz. [...] ustala się konieczność usytuowania tego obiektu w granicy z dz. nr [...] ,[...] ,[...] ze względów przestrzennych, historycznych (występowanie zabudowy oficynowej w granicy działek.) oraz kontynuację istniejącej zabudowy na dz. nr [...] ,[...] w granicy działek. Dalej wyjaśniono, iż dla nowoprojektowanego budynku oficyny na dz. nr [...] dopuszcza się usytuowanie tego obiektu w granicy z dz. nr [...] ze względów przestrzennych. W odniesieniu do zarzutów odwołania w przedmiocie sytuowania budynku w granicy działki, Kolegium podniosło, iż organ I instancji rozważył kwestię możliwości ustalenia szerokości nowoprojektowanego budynku oficyny na 9 m, w granicy z dz. nr [...] . W tym miejscu organ odwoławczy wyjaśnił, iż w treści decyzji organ popełnił oczywistą omyłkę wskazując na działkę nr [...] , podczas gdy winno być dz. nr [...], gdyż taka właśnie działka graniczy z terenem zainwestowanym. W sąsiedztwie brak jest natomiast działki o nr [...]. SKO wskazało, iż w wyroku z dnia 7 lutego 2012r. sygn. akt II SA/Kr 1306/11 WSA w Krakowie wyjaśnił, że kwestia możliwości zlokalizowania obiektów budowlanych w granicy działek rozstrzygana jest na etapie ustalania warunków zabudowy, a nie wyłącznie w toku postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, toczącego się przed organami administracji architektoniczno-budowlanej. Dlatego też ustalenie przez organ usytuowania obiektu w granicy działki nie może być dokonane dowolnie, w szczególności bez rozważenia wszelkich uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, gospodarczo-społecznych, środowiskowych, kulturowych oraz kompozycyjno-estetycznych w obszarze analizowanym. O ile warunki techniczne projektowanego obiektu budowlanego winny być badane na etapie wydawania pozwolenia na budowę, o tyle w przypadku dopuszczenia budowy obiektu w granicy działki kwestie istotne z punktu widzenia planowania i zagospodarowania przestrzennego, przy braku miejscowego planu zagospodarowani a przestrzennego, brane są pod uwagę właśnie przy wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W przywołanym powyżej wyroku sąd wyjaśnił, iż organ właściwy w sprawie ustalenia warunków zabudowy winien rozważyć, czy możliwość usytuowania nowoprojektowanego obiektu w granicy działki, niewątpliwie usytuowanie obiektu w granicy z działkami sąsiednimi jest cechą kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W ocenie organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie organ I instancji, jak również Konserwator odnieśli się do kwestii usytuowania obiektu w granicy z dz. nr [...]. W świetle powyższych wywodów zarzuty odwołania w zakresie usytuowania obiektu w granicy na etapie powstępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, w ocenie organu odwoławczego należało uznać za bezzasadne. W dalszej części uzasadnienia podano, że dla nowoprojektowanego budynku oficyny wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono do wysokości balustrady ganku trzeciej kondygnacji budynku oficynowego na dz. nr [...] tj. na 8,5 m z możliwością tolerancji +0,5 m, z uwagi na rozwiązania technologiczne. Z kolei kalenicę ustalono na 10,5 m. z możliwością tolerancji +0,5 m. W załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wyjaśniono, iż istniejący na dz. nr [...] budynek frontowy wchodzący w skład posesji przy ul. [...] ma wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ok. 12, 5 m i elewacji tylnej ok. 12,1 m. Natomiast pozostałe budynki oficynowe wchodzące w skład posesji mają wysokości ok. 3,4 m - dz. [...], ok. 10,2 m. - dz. nr [...] i 12, 5 - dz. nr [...] . Nadto w aneksie do analizy z dnia 29.03.2011 r. dokładnie przeanalizowano wysokości obiektów na działkach sąsiednich i stwierdzono, iż planowana inwestycja będzie mieściła się w granicach zastanego ładu przestrzennego i stanowiła będzie kontynuację zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich tj. dz. nr [...] , czego Kolegium nie kwestionuje. Z kolei wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy istniejącej i nowej zabudowy do powierzchni terenu/ działki w stosunku do całej sumarycznej powierzchni terenu posesji przy ul. [...], w skład której wchodzą działki: i działka wnioskowana [...] ustalono od 50% do 61%, przy czym wskaźnik ten ustalono w oparciu o § 5 ust. l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle powyższego oraz mając na względzie materiał dowodowy sprawy, SKO podzieliło pogląd, że projektowany obiekt nie zakłóci istniejącego charakteru zabudowy, który jest bardzo zróżnicowany oraz ładu przestrzennego w sąsiedztwie wnioskowanej inwestycji. Wnioskowana zabudowa wpisuje się wysokością i charakterem zabudowy pomiędzy nowe obiekty powstające, a także te istniejące w obszarze analizowanym. Podkreślono również, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowo sporządzone załączniki, zarówno obejmujący część tekstową wyników analizy architektoniczne - urbanistycznej oraz załącznik graficzny zawierający prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. Organ odwoławczy wskazał, że konstrukcja prawna regulacji z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego nie pozwala orzekającemu w sprawie organowi administracji publicznej na odmowę ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Po stronie potencjalnego inwestora istnieje prawo podmiotowe do domagania się wydania takiej decyzji, jeżeli planowane zamierzenie spełnia wymogi prawne. Sporządzona ponownie w toku postępowania przed Organem I instancji analiza architektoniczne - urbanistyczna pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia z poszanowaniem wymogów ustawodawstwa z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Na powyższą decyzję skargę wniosła E.N. i K.N.-D. reprezentowane przez radcę prawnego I.K. wskazując na naruszenie przepisów: - rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r., a to § 12 i § 13 poprzez nieuwzględnienie i uznanie, iż wskazane w nim odległości, które winny być zachowane nie mają zastosowania w niniejszej sprawie; - art. 54 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; * art. 107 § 1 oraz § 3, art. 7, art. 77 oraz art. 11 kodeksu postępowania administracyjnego Skarżąca uzasadniła zarzuty skargi w sposób analogiczny do argumentów odwołania. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasada i jako taka nie może zostać uwzględniona, albowiem będąca jej przedmiotem decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też procesowego. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002r., Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art.134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie, wobec braku na terenie inwestycji, na datę orzekania przez organy, obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zamierzona inwestycja wymagała ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego tego rodzaju decyzji jest zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego a konkretnie z treścią art. 61 ust. 1-5 ww. ustawy, określającym pozytywne przesłanki jej wydania. A mianowicie z treści tego przepisu wynika, że warunki zabudowy można ustalić tylko dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi a ponadto spełniającej łącznie następujące wymogi: planowana inwestycja musi stanowić kontynuację istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, działka na której planowana jest inwestycja musi mieć dostęp do drogi publicznej oraz zapewnione wystarczające uzbrojenie terenu. Jeżeli chodzi o zgodność z przepisami odrębnymi to w szczególności organ administracyjny powinien wziąć pod uwagę warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych wydanych w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich – art. 54 ust. 2 ustawy. Określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 dokonane zostało w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), wydanym na postawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 ustawy. W ocenie Sądu zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Z przepisu art. 54 omawianej ustawy, mającego odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy wynika, że decyzja taka winna określać wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na odpowiedniej mapie, a nie określać w sposób szczegółowy usytuowania planowanego obiektu w terenie. Tak właśnie czynią zaskarżone decyzje. Wbrew temu co podnosi strona skarżąca kwestionowane decyzje nie określają jakichkolwiek elementów, które pozwalałby ustalić precyzyjną lokalizację projektowanej inwestycji. Decyzje ustalają jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji, a więc wskazują w jakich przestrzennych granicach powinna zawierać się inwestycja. To w żadnym razie nie przesądza w jakim miejscu owego obszaru inwestycja zostanie ostatecznie ulokowana, w szczególności czy będzie w linii granicy nieruchomości. Oczywiście zaskarżona decyzja dopuszcza i taki wariant sytuowania obiektu, co jest dopuszczalne tak ze względu na niewielką powierzchnię działki objętej zamiarem inwestycyjnym, jak i na to, że na sąsiednich działkach w obszarze analizowanym obiekty również są lokalizowane w ich granicach (np. dz. nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...]). Wynika to ze specyficznej śródmiejskiej zabudowy miasta o charakterze pierzejowym. Stąd zarzuty skargi formułowane w powyższym zakresie są bezpodstawne. W szczególności całkowicie bezpodstawny i bezzasadny jest zarzut naruszenia §12 i §13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 i Nr 44, poz. 434, z 2000r. Nr 16, poz. 214 oraz z 2001r. Nr 17, poz. 207), gdyż rozporządzenie to zostało uchylone już z dniem 16.12.2002r. i od tego czasu nie obowiązuje, a w szczególności nie obowiązywało w czasie orzekania przez organy administracyjne w niniejszej sprawie. Trudno zatem zarzucać organom administracyjnym naruszenie przepisów, które nie obowiązywały – o czym niewątpliwie wie fachowy pełnomocnik reprezentujący skarżących w niniejszej sprawie r. pr. I.K. . Co więcej cyt. wyżej rozporządzenie było aktem wykonawczym do ustawy prawo budowlane i miało zastosowanie wyłącznie na etapie postępowania o pozwolenia na budowę. Tymczasem niniejsze postępowanie administracyjne toczyło się w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Powołane wyżej rozporządzenie, ani żaden inne wydane na podstawie prawa budowlanego, nie miało i nie ma zastosowania w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, które to postępowanie poprzedza jedynie postępowanie o pozwolenie na budowę, o czym również niewątpliwie wie fachowy pełnomocnik reprezentujący skarżących w niniejszej sprawie r. pr. I.K. . W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy mają zastosowanie wyłącznie akty wykonawcze do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o czym niewątpliwie wie fachowy pełnomocnik reprezentujący skarżących w niniejszej sprawie r. pr. I.K. . Dlatego też powyższy zarzut dotyczący zachowania stosownych odległości na tym etapie postępowania inwestycyjnego należy uznać co najmniej za przedwczesny. Natomiast kwestia ta będzie badana w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Istotną okolicznością jest to, że usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych stanowią, jako projekt zagospodarowania działki lub terenu, część projektu budowlanego (art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane). W postępowaniu o pozwolenie na budowę organ architektoniczno – budowlany, który zatwierdza przedłożony projekt budowlany, sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Kontrola ta obejmuje więc również prawidłowość usytuowania budynku na działce, zgodnie z wytycznymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tak więc rozstrzygnięcie o konkretnym usytuowaniu projektowanego obiektu może podjąć dopiero organ architektoniczno – budowlany zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę. Rozstrzyganie kwestii usytuowania obiektu budowlanego już w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy byłoby sprzeczne z istotą tego postępowania i naruszałoby zarówno przepis art. 54 omawianej ustawy, jak i przepis art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. (vide: wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2065/10, M. Bator, "Nowe Zeszyty Samorządowe" 2010, nr 6, poz. 105). Konkludując należy raz jeszcze wskazać, iż wszelkie kwestie związane z precyzyjnym określeniem położenia inwestycji w ramach terenu wyznaczonego przez linie rozgraniczające, winny być analizowane dopiero w ramach postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Tym samym argumenty skarżących odnoszące się do nadmiernego zbliżenia planowanej inwestycji do granicy z ich nieruchomością i szkodliwego wpływu owej inwestycji staną się aktualne dopiero wówczas gdy inwestor zainicjuje postępowanie oparte o przepisy ustawy – Prawo budowlane. Reasumując stwierdzić należy, że kwestia usytuowania obiektu budowlanego na działce budowlanej, a więc odległości od granic działki i odległości od innych obiektów, należą do organów wydających pozwolenie na budowę (vide: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3.08.2013r. II OSK 827/11). W ramach obecnego postępowania argumenty te nie mogą być przez Sąd ocenione. Odnośnie naruszenia art.54 pkt 2 lit. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzić należy, że do takiego naruszenia nie doszło a nadto zgodnie z brzmieniem art.63 ust.2 cyt. ustawy decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Kwestie zacienienia sąsiedniej nieruchomości lub np. spodziewanego spadku wartości nieruchomości mają charakter cywilnoprawny i mogą być przedmiotem rozpoznania przez sąd powszechny, ale nie przez organy administracyjne, czy też sąd administracyjny. Jedynie kwestia zapewnienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi może być i będzie przedmiotem badania w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę, ale nie w niniejszym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, o czym również niewątpliwie wie fachowy pełnomocnik reprezentujący skarżących w niniejszej sprawie r. pr. I.K. . Brak jest również podstaw do zarzutu naruszenia art.61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wszystkie elementy przywidziane w tym przepisie zostały ustalone i zweryfikowane przez organy administracyjne w sposób prawidłowy. Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ma jedynie zastrzeżenia do uzasadnienia zaskarżonej decyzji (np. SKO na 5 str. uzasadnienia zarzuciło organowi I instancji omyłkę polegającą na operowaniu błędnym numerem działki – [...] zamiast [...] a następnie samo ten błąd powieliło na w ostatnim zdaniu przedostatniego akapitu na str. [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji), jednakże z uwagi na prawidłowość rozstrzygnięcia, uznano, że nie mają one wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. W szczególności nie znajdują uzasadnienia w świetle zebranego materiału w aktach sprawy zarzuty naruszenia przez organy administracyjne art.7, 8, 11, 77 i 107 k.p.a. Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.