II SA/Po 59/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 marca 2013 r. sprawy ze skargi T. C., A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2012 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. solidarnie na rzecz skarżących kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] Burmistrz Gminy K., działając na podstawie art. 59 ust. 1, w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm., cytowanej dalej jako: u.p.z.p.) oraz zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), ustalił na rzecz M. R. warunki zabudowy nieruchomości składającej się z działek oznaczonych nr ewid.: [...] i [...], położonych w K. przy ul. [...]. Inwestycja ma obejmować nadbudowę części budynku mieszkalno-usługowo-handlowo-biurowego z dopuszczeniem lokalizacji w granicy z działką oznaczoną nr ewid. [...]. Ustalono warunki w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tym w punkcie 1.1 ustalono wymagania dotyczące nowej zabudowy: - obowiązująca linia zabudowy - zgodnie z załącznikiem graficznym, - nakaz odsunięcia ściany zewnętrznej projektowanego piętra od lica ściany położonej przy granicy z działką nr ewid. [...] o min. 3,0 m, - maksymalna powierzchnia zabudowy – do 105 m2 ; - szerokość elewacji frontowe nadbudowy – 19,5 m z tolerancją do 5%j, - ilość kondygnacji: 1-2, - maksymalna wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki – nie wyższa niż obiektu zlokalizowanego na działce nr [...], - geometria dachu: m.in. kąt nachylenia do 20%, maksymalna wysokość głównej kalenicy – do 8,0 m. W zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji w pkt 1.3 przyjęto: dostęp do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd z drogi gminnej ul. [...], wymaganą ilość miejsc postojowych – na każde 100 m2 powierzchni użytkowej minimum 3 miejsca parkingowe. W zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich w pkt 1.4 przyjęto, że projektowane obiekty budowlane powinny spełniać wymogi określone w art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wskazano, że decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza własności i uprawnień osób trzecich. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że wnioskowany teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatem ustalenie warunków zabudowy następuje zgodnie z wymogami określonymi przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano, że ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji nastąpiło po dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego terenu, w tym po przeprowadzeniu oględzin terenu oraz na podstawie opisu inwestycji przedstawionego we wniosku inwestora z dnia [...] grudnia 2010 r. Zdaniem organu uwagi podniesione przez właścicieli sąsiedniej nieruchomości, odnoszące się do kwestii jej zacienienia w wyniku realizacji planowanej inwestycji, jak również problem odwodnienia części tarasowej oraz odśnieżania, winny być uwzględnione na etapie projektowania obiektu i zatwierdzenia projektu budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji w dniu [...] sierpnia 2012 r. wnieśli T. C. i A. G., żądając jej uchylenia. W odwołaniu wskazali, że są właścicielami działki nr ewid. [...], która sąsiaduje bezpośrednio z działką nr ewid. [...] i [...]. Wskazali ponadto, że zabudowa w całości (w 100%) działki objętej warunkami zabudowy godzi w ich dobra i powoduje obniżenie wartości ich nieruchomości. Zdaniem odwołujących nadbudowa budynku sąsiada, objętego warunkami zabudowy, spowoduje całkowite zacienienie ich budynku mieszkalnego. Zakwestionowali brak określenia wysokości każdej z kondygnacji budynku dla którego ustalono warunki zabudowy oraz sprzeczne zapisy dotyczące geometrii dachu. Wskazano, że dach nie może być płaski, skoro określono jego kąt nachylenia do 20 st. W świetle przyjętych zapisów dach może być dwuspadowy. Decyzji organu I instancji zarzucili ponadto, że wzięto pod uwagę błędne dane, co z kolei powinno skutkować nieskutecznością analizy, która w punkcie 5 oparła się na wadliwie sporządzonej analizie zacienienia. W zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego T. C. i A. G. podnieśli, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla sąsiedniej działki pozostaje w sprzeczności z § 13 oraz § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Ponadto w odwołaniu podniesiono, że sytuacja parkingowa w rejonie inwestycji M. R. jest bardzo zła, tak więc istotnym elementem projektu decyzji o warunkach zabudowy jest konieczność zapewnienia miejsc parkingowych. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Organ II instancji jako podstawę swego rozstrzygnięcia wskazał art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55, art. 56 w związku z art. 64 oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1, 6, 7 u.p.z.p. W sentencji decyzji organ wskazał również na przepisy art. 7, art. 77 §1, art. 127 §2 i art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.). W sentencji decyzji wskazano, że rozpatrzono sprawę z odwołania T. C. W uzasadnieniu decyzji przytoczono przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium wskazało, że postępowanie organu I instancji przeprowadzone zostało w zgodzie z powołanymi przepisami, co pozwala przychylić się do ustaleń poczynionych przez Burmistrza Gminy K. Podniesiono, że wbrew twierdzeniom skarżącej prawidłowo przeprowadzono analizę funkcji i cech zabudowy na analizowanym obszarze. Analiza wykazała, że planowana inwestycja kontynuuje funkcje, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i form architektonicznych obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wskazano, że konkretyzacja samej zabudowy, w tym pod względem zacienienia sąsiednich działek, nastąpi na etapie pozwolenia na budowę. W tych uwarunkowaniach organ I instancji zasadnie stwierdził, ze planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie wymogi z art. 61 ust. 1 i art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Skargę na decyzję z dnia [...] września 2012 r. Nr [...] złożyli T. C. oraz A. G., właściciele działki nr ewid. [...], która sąsiaduje bezpośrednio z działką nr ewid. [...] i [...] objętą warunkami zabudowy. Na podstawie art. 52 i 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), będąc stronami postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją, zaskarżyli ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 7, 8, 9 i 77 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1, 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię tych przepisów i niewłaściwe ich zastosowanie przez uznanie, iż w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym, w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy zagospodarowania terenu, zostały spełnione łącznie warunki umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy nieruchomości składającej się z działek nr ewid. [...] i [...]. Skarżący zarzucili również organowi II instancji naruszenie art. 138 §1 pkt 1 oraz art. 107 §3 w związku z art. 140 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i brak ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji II instancji do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. W uzasadnieniu skargi T. C. oraz A. G. podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu podnieśli, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. ograniczyło się jedynie do wyjaśnienia treści art. 61 ust 1 u.p.z.p. i odniosło się tylko do podniesionego w odwołaniu problemu zacienienia. Natomiast zdaniem skarżących organ odwoławczy nie ustosunkował się do pozostałych zarzutów, w tym zarzutu, że działki M. R. są w 100% zabudowane, co uniemożliwia zorganizowanie na niej jakichkolwiek miejsc parkingowych. Ponadto zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający, aby pozytywnie ocenić możliwość ustalenia warunków zabudowy sąsiedniej nieruchomości. Podniesiono, że analiza zacienienia została oparta na błędnych danych i niesłusznie stwierdzono, że został spełniony warunek z §13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ z dokumentów nie wynika, że zostały spełnione obostrzenia wynikające z §60 tegoż rozporządzenia. Skarżący zarzucili ponadto, że w sentencji zaskarżonej decyzji wymieniona jest jedynie T. C., a pominięty został A. G., który również wniósł odwołanie, a dodatkowo na zaskarżonej decyzji brakuje stosownego oznaczenia, iż decyzja jest ostateczna. Podniesiono również, że nieruchomość M. R. stoi w granicy działki, a nadbudowany ma zostać mur, który za zgodą skarżących został postawiony przez sąsiada. Skarżący podnieśli, iż odszkodowania z tytułu spadku wartości ich nieruchomości w wyniku zrealizowania spornej inwestycji zmuszeni będą dochodzić na drodze cywilnej, także od Gminy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podnosząc, że zarzuty naruszenia art. 7, 8, 9 i 77 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1, 2 i 3 u.p.z.p. są bezzasadne. Organ wskazał, że prawidłowo przeprowadzono analizę funkcji i cech zabudowy na analizowanym obszarze, która to wykazała, iż planowana inwestycja kontynuuje funkcje, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i form architektonicznych obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podniosło ponadto, że konkretyzacja samej zabudowy, także pod względem zacienienia sąsiednich działek, nastąpi dopiero na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2012 poz. 270 – dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także kontrolę prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję o ustaleniu warunkach zabudowy dla inwestycji przewidzianej do realizacji na działkach nr ewid. [...] i [...] obręb [...], polegającej na nadbudowie części budynku mieszkalno-usługowo-handlowo-biurowego z dopuszczeniem lokalizacji w granicy z działką oznaczoną nr ewid. [...]. Inwestycja ta została zakwestionowana przez właścicieli sąsiedniej nieruchomości – działki o numerze ewid. [...]. Z akt sprawy wynika, że skarżący w przeszłości wyrazili zgodę inwestorowi na zbudowanie jego nieruchomości (dz. nr [...] i [...]) jedną kondygnacją w granicy z działką nr [...]. Działka nr [...] zabudowana jest parterowym budynkiem mieszkalnym. Skarżący podnoszą, że planowana nadbudowa wpłynie negatywnie na doświetlenie i przewietrzanie ich nieruchomości. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tymczasem uzasadnienie decyzji Kolegium zaskarżonej w tej sprawie ograniczyło się jedynie do powołania przepisów prawnych stanowiących podstawę rozpatrywania wniosków o ustalenie warunków zabudowy oraz do powtórzenia ustaleń zawartych w decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji nie przeprowadzono analizy materiału dowodowego, co w tym przypadku było, konieczne z uwagi na brak zawarcia takiej analizy w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Wskazać bowiem należy, iż organ I instancji ustala warunki i wymagania jakie planowana inwestycja powinna w oparciu o sporządzoną na potrzeby postępowania analizę funkcji oraz cech zagospodarowania terenu, której wynik w rozpatrywanym przypadku załączono do decyzji pierwszoinstancyjnej (załącznik opisowy), lecz w uzasadnieniu decyzji nie przeprowadzono oceny tej analizy oraz jej wyników. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy stwierdzi, iż ta jest prawidłowa. Podkreślić przy tym należy, iż w myśl zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozpatrzoną decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy zobligowany jest do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, nadto organ odwoławczy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) winien dokonać ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed I instancją i w zależności od wyników tej oceny wydać stosowne orzeczenie. Uzasadnienie decyzji powinno w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej kompletne przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi, zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w tym w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy, względnie ograniczają - jak w niniejszej sprawie - prawa strony. Innymi słowy, strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Nieuzasadnienie zaś decyzji w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7-10 k.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: 25 listopada 2009 r., sygn. I OSK 558/09 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, z dnia 16 marca 1998 r., II SA 96/98, publ. Lex nr 41681, z dnia 28 października 1998 r., I SA/Gd 1651/96; z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 497/88, publ. ONSA 1989, Nr 2, poz. 68). W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie wymogów tych nie dochowano, nie doszło bowiem do ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy administracyjnej i zbadania decyzji organu I instancji z punktu widzenia słuszności podjętego rozstrzygnięcia, o czym świadczy brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyjaśnienia, czy i z jakich względów przedmiotowa decyzja spełnia wszystkie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a zwłaszcza przesłanki określonej w pkt 1 tego przepisu w świetle przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolegium ograniczyło się bowiem jedynie do stwierdzenia, że z przeprowadzonej w niniejszej sprawie analizy wynika, że planowana zabudowa kontynuuje funkcje, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i form architektonicznych obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W ocenie Sądu takie wyjaśnienia organu odwoławczego w zakresie ustalenia, czy przedmiotowa inwestycja spełnia wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. są dalece niewyczerpujące. Celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, a zatem zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa należy badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r. II OSK 10/11, Lex nr 1145557). Do ustalenia zatem, czy inwestycja pozostaje w zgodzie z zastanym na danym terenie ładem urbanistycznym, można dojść jedynie w wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej. To bowiem w oparciu o nią ustala się, czy konkretne, proponowane przez inwestora cechy, parametry, gabaryty i wskaźniki zabudowy są do pogodzenia z charakterystyką istniejącej w sąsiedztwie zabudowy. Ocenie tej rozpatrujący sprawę organ powinien dać wyraz w uzasadnieniu decyzji, czego w rozpatrywanym przypadku nie uczyniono. Zważywszy na argumenty przytoczone przez skarżących w odwołaniu od decyzji organu I instancji, obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego było nie tylko ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych przez skarżących, ale również rozwinięcie argumentacji organu I instancji zgodnie z wskazanymi powyżej zasadami. Za niewystarczające uznać bowiem należy przytoczenie przez organ II instancji treści przepisów regulujących zasady ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu bez ich jakiegokolwiek odniesienia do realiów rozpatrywanej sprawy, z czym mamy do czynienia w rozpatrywanym przypadku. Kolegium nie odniosło się do większości zarzutów podniesionych w odwołaniu. O ile należy podzielić stanowisko tego organu, że konkretyzacja samej zabudowy, w tym pod względem zacienienia sąsiednich działek, nastąpi na etapie pozwolenia na budowę, to jednak należy mieć na uwadze, że sporna nadbudowa ma być realizowana z odsunięciem min. 3m od granicy z działką nr [...]. Takie usytuowanie nadbudowy budynku, który już istnieje, może być elementem ładu przestrzennego istniejącego w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. a. w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w decyzji o warunkach zabudowy określa się m.in. warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Należy się zatem uznać, że jeżeli w sąsiedztwie planowanej inwestycji powszechnym standardem zabudowy jest zabudowa na granicy działki i jest to zabudowa o dwóch (i więcej) kondygnacjach, to jest to element ładu przestrzennego, którego warunki i wymagania ochrony należy wskazać w decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym należy dopuścić możliwość jednoznacznego określenia w decyzji o warunkach zabudowy tak określonej inwestycji. Jednocześnie tak określona zabudowa nie oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, będąc związany decyzją o warunkach zabudowy, jest zwolniony od badania zgodności z prawem projektowanej inwestycji w zakresie poddanym jego właściwości. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) przewidują trzy przypadki, w których budynek można sytuować bezpośrednio przy granicy działki. Gdy wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy nie jest możliwe zachowanie odległości 3 m od granicy ze względu na rozmiary działki oraz gdy na sąsiedniej działce już tak usytuowano budynek lub gdy na takie usytuowanie wydano już pozwolenie na budowę (§ 12 ust. 3 i ust. 4 pkt 2). Zachowanie wskazanych przepisów, które są przepisami techniczno-budowlanymi, bada organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane) i gdy stwierdzi, że nie są one zachowane, odmawia wydania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 powołanej ustawy). Organ ten jest zobowiązany odmówić wydania pozwolenia na budowę także wtedy, gdy ustali, że jedyne wskazane w decyzji o warunkach usytuowanie budynku jest sprzeczne z warunkami technicznymi. Zatem, jeżeli w badanej w niniejszym postępowaniu decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że nadbudowa drugiej kondygnacji istniejącego już budynku parterowego ma być usytuowana w oddaleniu co najmniej 3 m od granicy z działką nr [...], a usytuowanie to byłoby sprzeczne z warunkami technicznymi, bo ani nie przemawia za tym wielkość działki, ani podobna istniejąca lub planowana zabudowa na działce sąsiedniej, to organ administracji architektoniczno-budowlanej, będąc związany decyzją o warunkach zabudowy i będąc pozbawiony możliwości wyboru innych sposobów usytuowania budynku wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy, będzie musiał odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. W rozpatrywanym przypadku kwestii tych nie rozważono, co winno nastąpić w oparciu o sporządzoną na potrzeby postępowania analizę urbanistyczną. Skoro w świetle analizy możliwe jest zaakceptowanie zabudowy drugiej kondygnacji istniejącego budynku na dz. nr [...] i [...] w oddaleniu min. 3 m od granicy z dz. nr [...], to należało uzasadnić, na jakiej podstawie ustalenia te podjęto oraz wskazać czy i na ile będą one wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego. W zaskarżonej decyzji nie odniesiono się również do podniesionego w odwołaniu zarzutu nie rozważenia kwestii miejsc parkingowych. Zważyć należy, że inwestycja realizowana będzie w obszarze ścisłego centrum K., w warunkach zwartej zabudowy, gdy 100% powierzchni nieruchomości inwestora została zabudowana. Jednocześnie w decyzji organu I instancji w pkt 1.3 h określono wymaganą ilość miejsc postojowych – min. 3 na każde 100 m2 powierzchni użytkowej, choć inwestor w swoim wniosku zaznaczył, że nie jest wymagane określenie ilości miejsc parkingowych. Wskazać należy, iż na mocy art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 66 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w tym w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Jednocześnie zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Przepis ust. 2 tego przepisu stanowi, iż liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z powyższego wynika, że kwestia ta będzie rozważana dopiero na etapie udzielania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu braku zabezpieczenia miejsc postojowych zauważyć jednakże należy, że z akt sprawy wynika, iż planowana inwestycja to nadbudowa na cele własne mieszkalne inwestora i jego rodziny, zatem potrzeba ustaleń w tym zakresie jest wątpliwa, co inwestor założył w swoim wniosku. Należy natomiast podzielić stanowisko Kolegium, że kwestia poszanowania interesów właścicieli sąsiednich działek oceniana będzie dopiero na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 5 ustawy Prawo budowlane. Kolejną przesłanką uzasadniającą uchylenie zaskarżonej decyzji jest dostrzeżony przez skarżących brak rozpatrzenia odwołania wniesionego przez A. G. Zarówno w sentencji zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2012 r., jak i w jej uzasadnieniu jako strona odwołująca wymieniona została jedynie T. C., natomiast pominięty został A. G., który również wniósł odwołanie, co uszło uwadze organu. Zaistniała zatem sytuacja procesowa, w której nie zostało rozpatrzone odwołanie jednej ze skarżących stron. Odwołanie przewidziane w art. 127 k.p.a. jest prawnym środkiem zaskarżenia, które służy od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Prawo do wniesienia odwołania służy stronie a także uczestnikom postępowania na prawach strony oraz i innym podmiotom określonym w przepisach szczególnych. Realizacja przez stronę prawa odwołania nie podlega ani ograniczeniom formalnym, ani materialnym. Nie ma wątpliwości, że A. G. jest stroną toczącego się w sprawie postępowania i należało rozpatrzyć jego odwołanie. Wspólnie z T. C. odwołali się dnia [...] sierpnia 2012 r. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2012. Wobec tego zaskarżona decyzja powinna być skierowana do obydwu skarżących. Decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 §1k.p.a. lub w przepisach szczególnych, jest decyzją wadliwą, ponieważ organ administracji publicznej jest obowiązany oznaczyć w decyzji wszystkie strony postępowania (Jaśkowska M., Wróbel A., Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, LEX/el. 2013). Zatem ponownie orzekając, organ odwoławczy rozpatrzy odwołanie zarówno T. C., jak i A. G., uwzględniając przytoczoną powyżej argumentację. Nie ma natomiast znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji brak zamieszczenia w treści tego aktu stwierdzenia o jego ostateczności, tym niemniej brak ten powinien zostać uzupełniony w przyszłej decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobligowane jest ponownie rozpoznać sprawę, a następnie wydać decyzję uwzględniając wynikające z niniejszego uzasadnienia wskazania co do jej wymogów. Mając na uwadze powyższe, Sąd w punkcie I wyroku, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Orzekając o kosztach w punkcie II wyroku, Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. W punkcie III wyroku Sąd działając na podstawie art. 152 p.p.s.a. wskazał, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana.