II OSK 2729/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie sędzia NSA Bożena Popowska /spr./ sędzia NSA Wojciech Mazur Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 257/12 w sprawie ze skargi A. K. na Burmistrza D. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 171/11, w przedmiocie uiszczenia opłat za zorganizowane odbieranie odpadów komunalnych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 25 lipca 2012r. sygn. akt II SA/Wr 257/12 po rozpoznaniu skargi A. K. na Burmistrza D. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 171/11, w przedmiocie uiszczenia opłat za zorganizowane odbieranie odpadów komunalnych oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż wyrokiem z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 171/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrz D. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...]. Na podstawie uchylonej decyzji A. K. jako właściciel nieruchomości położonej w D. przy ul. [...] został zobowiązany do uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych powstających na ww. nieruchomości, odbieranych przez Gminę Miejską D. W uchylonej decyzji Kolegium za bezsporne uznało, że w sprawie właściciel nieruchomości nie posiadał w trakcie prowadzonego postępowania umowy w zakresie odbierania odpadów komunalnych i stan taki utrzymywał się od kilku miesięcy, wobec rozwiązania poprzedniej umowy z dniem [...] kwietnia 2010 r. Sam ten fakt, bez względu na przyczyny, obligował gminę do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych z nieruchomości, w myśl postanowień art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t .jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 236, poz. 2008 ze zm., dalej w skrócie u.c.p.g.),a w konsekwencji uprawniał też Burmistrza do wydania decyzji, o której mowa w ust. 7 tego przepisu. W dalszej części organ odwoławczy wskazał, że termin i sposób odbioru odpadów komunalnych ustalony w kwestionowanej decyzji, jest wynikiem zastosowania norm określonych w uchwale Rady Miasta Dzierżoniowa, Nr LXII/398/10, z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie określania górnych stawek opłat przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych oraz opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Kolegium podkreśliło, że jako przesłankę wydania decyzji wskazano wyłącznie brak aktualnej umowy na odbieranie odpadów, niezależnie od tego, czy przyczyny braku tej umowy są zawinione, czy też niezawinione przez właściciela. Zdaniem Kolegium opłata określona zaskarżoną decyzją została ustalona prawidłowo, w wysokości wynikającej z uchwały Rady Miasta Dzierżoniowa z dnia 30 sierpnia 2010 r., która jest prawem miejscowym wiążącym organy. Zastosowanie górnych stawek opłat swoje umocowanie znajduje w art. 6 ust. 7 pkt 2 u.c.p.g., który stanowi, że w decyzji o wykonaniu zastępczym ustala się wysokość opłat wyliczonych z zastosowaniem stawek o których mowa w art. 6 ust. 2 tej ustawy. Strona, która nie zgadza się z wysokością górnych stawek opłat, powinna kwestionować uchwałę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia 9 listopada 2011 r. uznał jednak, że orzekające w sprawie organy nie określiły w sposób prawidłowy adresata decyzji, a przy wyliczaniu opłat nie oparły się o taką ilość odpadów komunalnych, która była rzeczywiście wytworzona na nieruchomości skarżącego i faktycznie z niej odebrana. Ponadto Sąd wskazał, że stanowiąca podstawę naliczenia wysokości opłat należnych za odbiór odpadów komunalnych z nieruchomości skarżącego - uchwała Rady Miejskiej Dzierżoniowa Nr LXII/364/10 z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie ustalenia górnych stawek opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych – została prawomocnym wyrokiem tego sądu z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 108/11, wyeliminowana z obrotu prawnego. Burmistrz D., ponownie rozpoznając sprawę, na podstawie art. 6 ust. 6-9 i ust. 12 u.c.p.g., wydał w dniu [...] lutego 2012 r. decyzję nr [...]. W pkt 1 decyzji organ administracji zobowiązał M. K. i A. K. do uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych powstających na nieruchomości położonej przy ul. [...] w D., zorganizowane przez Gminę Miejską D. W kolejnych punktach wydanej decyzji ustalona została m.in.: opłata za odbiór odpadów komunalnych powstałych na terenie tej nieruchomości w okresie od 2 listopada 2010r. do 31 grudnia 2011 r. w kwocie 243,92 zł (pkt 2); stała opłata kwartalną za odbiór odpadów komunalnych powstających na terenie należącej do skarżących nieruchomości w okresie od 1 stycznia 2012r. do 31 grudnia 2012r. w kwocie 71,85 zł (pkt 3). W punkcie 6 decyzji nakazano, aby opłatę, o której mowa w punkcie 2, uiścić w terminie do końca 1 kwartału 2012r. bez wezwania na rachunek bankowy lub w kasie Urzędu Miasta, uwzględniając uprzednio dokonaną wpłatę w wysokości 205,44 zł, przyjmując, że po potrąceniu do zapłaty pozostaje kwota 38,48 zł. W dniu [...] marca 2012 r. A.K. powołując się na niezrealizowanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 171/11, w zakresie zawartej w pkt II tego wyroku klauzuli wstrzymującej wykonanie uchylonej decyzji do czasu uprawomocnienia się orzeczenia, wezwał Urząd Miejski w D. do zwrotu kwoty 258,68 zł wraz z odsetkami, w terminie 3 dni od dnia otrzymania tego wezwania. Następnie pismem z dnia 30 marca 2012 r. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę w przedmiocie niewykonania przez Burmistrza D. prawomocnego wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w dniu 9 listopada 2011 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 171/11, żądając nałożenia na ten organ kary grzywny. Autor skargi podniósł, że skutkiem rozstrzygnięcia, zawartego w pkt II tegoż wyroku z dnia 9 listopada 2011 r., którym to Sąd usunął z obrotu prawnego także decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], jest stan bezpodstawności do zatrzymania kwoty opłat wpłaconych w jej wykonaniu. Organ I instancji, mimo przekazania przez skarżącego w dniu 6 lutego 2011 r. prawomocnej sentencji tego wyroku, w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w tożsamym przedmiocie jak w uchylonej poprzednio decyzji, nie dokonał tego zwrotu do dnia dzisiejszego. Zdaniem skarżącego brak zamiaru do dokonania zwrotu otrzymanych nienależnie opłat, wynika wprost z treści decyzji Burmistrza z dnia [...] lutego 2012 r. W decyzji tej, Burmistrz D. będąc związanym prawomocnym orzeczeniem wyroku uchylającego decyzję tożsamą co do meritum, działając z naruszeniem konstytucyjnej zasady niedziałania prawa wstecz, ustalił ex post opłaty za okres ubiegły - powielając przy tym metodykę zdyskwalifikowaną już przez Sąd w wyroku z dnia 9 listopada 2011 r. W ocenie skarżącego stan ten, w sytuacji nieudzielenia przez Burmistrza D. informacji publicznej w zakresie niezbędnym dla zweryfikowania jej podstaw merytorycznych w zawitym terminie na wniesienie odwołania od decyzji otrzymanej w dniu [...] lutego 2012 r., stał się podstawą złożenia zawiadomienia do Prokuratury Rejonowej w D. o popełnionym przestępstwie oraz skierowania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu wniosku o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji Burmistrza z dnia [...] lutego 2012 r. W odpowiedzi na skargę, występujący z upoważnienia Burmistrza D. - Zastępca Kierownika Wydziału Inżynierii Miejskiej podniósł, że w dniu [...] lutego 2012 r. została wydana nowa decyzja nr [...], w której w pkt 2 została określona opłata za odbiór odpadów komunalnych za okres od 2 listopada 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. w decyzji tej zamieszczony został zapis umożliwiający zaliczenie wniesionej dotychczas kwoty w zakresie ustalonej w tej decyzji opłaty. W dalszej części udzielonej odpowiedzi wyjaśniono, że wskazana w pkt 6 wysokość wniesionej opłaty jest błędnie podana, gdyż rzeczywista łączna kwota wniesiona przez Państwo K. wyniosła 256,80 zł. Wprowadzenie zapisu umożliwiającego zaliczenie wniesionej kwoty na poczet opłaty wyliczonej w pkt 2 decyzji miało na celu uproszczenie przepływu pieniężnego związanego w opłatą dotyczącą odbioru odpadów komunalnych. Wskazano również, że strony postępowania nie odwołały się od decyzji Burmistrza D., w której została naliczona opłata oraz określony sposób zapłaty. Niemniej jednak, w wyniku dokonanego przez skarżącego wezwania z dnia [...] marca 2012 r., dotyczącego zwrotu wpłaconej kwoty, organ rozpoczął niezwłocznie działania w zakresie zwrotu wniesionej kwoty. Po zweryfikowaniu wszystkich wniesionych kwot organ stwierdził rozbieżności pomiędzy kwotami wpłaconymi do urzędu a żądaną kwotą zwrotu, gdyż według przeanalizowanych dowodów wpłat oraz zaewidencjonowanych wpłat na konto urzędu prawidłowa kwota zwrotu wyniosła 256,80 zł, a nie jak w żądaniu 258,68 zł. Organ wyjaśnił, że cała wniesiona kwota została zwrócona wraz z odsetkami na konto wnioskodawcy (data transakcji [...] kwietnia 2012 r.). W tych okolicznościach zdaniem skarżonego organu brak jest podstaw, aby stwierdzić że w sprawie zaistniała bezczynność organu, w rozumieniu art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej P.p.s.a.), lecz co najwyżej z błędnym zastosowaniem w pkt 6 decyzji z dnia 24 lutego 2012 r. zaliczenia uprzednio wpłaconych kwot na poczet ustalonych opłat. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpatrując skargę uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 154 §1 P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd I instancji przypomniał, iż z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 171/11, wynika, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy właściwy organ został zobligowany do wyeliminowania wskazanych w tym wyroku uchybień procesowych, polegających na prawidłowym określeniu adresata decyzji oraz rozważenia przy wyliczaniu opłat uwag zgłaszanych przez skarżącego odnośnie prawidłowości ustalenia ilości obieranych odpadów komunalnych. Ponadto na organ został nałożony obowiązek zastosowania stawek opłat wynikających z obowiązujących w dacie wydawania nowej decyzji przepisów prawa miejscowego. Akta administracyjne wraz odpisem prawomocnego wyroku zostały zwrócone Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Wałbrzychu w dniu 30 stycznia 2012r., zaś Urząd Miejski w D. otrzymał je w dniu 6 lutego 2012 r. Burmistrz D. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], na podstawie art. 6 ust. 6-9 i ust. 12 u.c.p.g., w oparciu o wyliczenie górnej stawki opłat określonej w § 1 pkt 1 uchwały z dnia 31 października 2011 r., nr XIV/108/11 Rady Miejskiej Dzierżoniowa w sprawie ustalenia górnych stawek opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, zobowiązał M. K. i A. K. do uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych powstających na nieruchomości położonej przy ul. [...] w D. W tak ustalonym stanie sprawy zdaniem Sądu I instancji trudno uznać, że Burmistrz D. nie zastosował się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Odnosząc się do stanowiska dotyczącego braku zwrotu kwot opłat za zorganizowane odbieranie odpadów komunalnych uiszczonych przez skarżącego na podstawie uchylonej decyzji Sąd I instancji podkreślił, że z treści wskazanego wyroku nie wynikał obowiązek ich zwrotu. Ze względu na ratio legis regulacji zawartej w art. 152 P.p.s.a., orzeczenie nieprawomocnym wyrokiem wojewódzkiego sądu administracyjnego, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, nie daje podstaw do egzekwowania obowiązku, którego ona dotyczy, na podstawie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, gdyż w istocie oznacza tylko, że wykonanie tego obowiązku podlega wstrzymaniu (podobnie post. NSA z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 486/10 LEX nr 658284). Zawarty zatem w tym przepisie zwrot "w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie akt lub czynność nie mogą być wykonane", należy interpretować jako synonim określenia "czy i w jakim zakresie zawieszona jest moc (skutek prawny) aktu lub czynności" (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 lutego 2011r., sygn. akt II SA/Kr 12/10). Wymieniony wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu został w całości zaskarżony przez A. K. Zaskarżonemu wyrokowi w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt. 1 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 153 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu oraz naruszenie art. 154 §2 w/w ustawy poprzez zaniechanie orzeczenia o nieistnieniu obowiązku wynikającego z decyzji Burmistrza D. znak: [...] z dnia [...] lutego 2012r. Sądowi I instancji zarzucono niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w sentencji i uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2011r., sygn. akt II SA/Wr 171/11. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił również nieorzeczenie o istocie sprawy, którą w skrócie można sformułować jako żądanie przez Skarżącego respektowania wyroków sądowych przez Burmistrza Miasta D. i ogólnie ochronę powagi wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w sprawie skargi na niewykonanie wyroku Sąd powinien wziąć pod uwagę uzasadnienie istniejącego w tej sprawie prawomocnego wyroku i zastosować się do oceny prawnej tam wyrażonej. Koniecznym warunkiem takiego prawidłowego odniesienia się, była zatem zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną analiza treści nowej decyzji Burmistrza Miasta D. z dnia [...] lutego 2012r. ponownie określająca stawki opłat za odbiór odpadów komunalnych. Dopiero wzięcie pod uwagę treści tej decyzji (mimo iż została ona i tak zaskarżona w odrębnym trybie) pozwala na ocenę, czy Burmistrz Miasta D. wykonał, czy nie wykonał prawomocnego wyroku WSA we Wrocławie z dnia 9 listopada 2011r (co właśnie było istotą skargi).Takiej analizy Sąd w zaskarżonym wyroku zdaniem skarżącego nie przeprowadził. Zdaniem kasatora z wywodów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji w ogóle nie odnosi związania innym wyrokiem do siebie, czyli lecz tylko do Burmistrza D., wbrew literalnemu brzmieniu przepisu art.153 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem Skarżącego, Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi wyłącznie naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 153 oraz art. 154 par. 2 K.p.a., przede wszystkim poprzez niezastosowanie się przez Sąd I instancji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 9.11.2011 r., sygn. akt II SA/Wr 171/11. Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem wniesionej skargi do WSA było niewykonanie wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 9.11.2011r., akt II SA/Wr 171/11, którym uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrz D. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] zobowiązującą A. K. jako właściciela nieruchomości położonej w D. przy ul. [...] do uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych powstających na ww. nieruchomości, odbieranych przez Gminę Miejską D. Skarżący wskazywał, iż podstawą złożenia skargi na niewykonanie wyroku WSA we Wrocławiu jest brak zwrotu opłaty uiszczonej na podstawie uchylonej decyzji. Z treści skargi nie wynika więc, iż przedmiotem skargi jest bezczynność organu po uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza D. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...]. Bezczynności takiej nie można, jak zauważył sąd I instancji, organom zarzucać, gdyż - jak wynika z akt sprawy - po przekazaniu organowi w dniu 6.02.2012 r. akt sprawy wraz z wyrokiem już w dniu [...].02.2012 r. wydał kolejną decyzję. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy przypomnieć, iż zastosowanie środków przewidzianych w art. 154 § 1 i 2 P.p.s.a. może mieć miejsce w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Skarga złożona w tym trybie zmierza do wymierzenia sankcji za niewykonanie wyroku. Przesłanki merytoryczne uzasadniające wymierzenie grzywny lub odstąpienie od jej wymierzenia (poprzez oddalenie skargi), oceniane są z punktu widzenia dochowania wymogów art. 35 § 3 i 5 K.p.a. Stąd brak podstaw do odrzucenia skargi wniesionej w trybie art. 154 P.p.s.a. w przypadku dokonania oceny, że organ nie pozostawał w bezczynności (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 lutego 2010 r., II SA/Bk 120/10, LEX nr 568549). Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, LEX nr 57180). Tak rozumiana bezczynność w niniejszej sprawie nie występuje, gdyż organ I instancji po przekazaniu mu w dniu 6.02.2012 r. akt sprawy wraz z wyrokiem już w dniu [...].02.2012 r. wydał kolejną decyzję. Podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące niewykonania przez organ zaleceń zawartych w wyroku Sądu z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 171/11 nie uzasadniają również uznania złożonej skargi w trybie art. 154 P.p.s.a. Moc wiążąca orzeczenia wynikająca z art. 153 P.p.s.a. jest bowiem argumentem, który może być podnoszony w odwołaniu od nowo wydanej decyzji czy też dalej w kolejnej skardze do sądu administracyjnego. Poza zakres niniejszej skargi wykracza również orzeczenie o nieistnieniu obowiązku wynikającego z decyzji Burmistrza D. znak [...] z dnia [...] lutego 2012r. Odnosząc się do powyższego, przy uwzględnieniu faktu , iż skarżący w skardze wniesionej do WSA podnosił bezpodstawność zatrzymania kwoty opłat wpłaconych w jej wykonaniu należy wyjaśnić, że w sprawie bezsporne jest, że skarżący (mając na uwadze natychmiastową wykonalność decyzji wydanej na podstawie art. 6 ust. 7 u.c.p.g. – zob. art. 6 ust. 8 u.c.p.g) wykonał obowiązek nałożony uchyloną decyzją Burmistrza D. z dnia [...] listopada 2010 r. i wpłacił kwotę 258,68 zł. Mając powyższe na uwadze wyjaśnić należy, iż uchylenie przez Sąd prawomocnym wyrokiem decyzji nakładającej obowiązek uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych oznacza, iż po stronie skarżącego powstaje nadpłata. W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z art. 6 ust. 12 u.c.p.g do opłat stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, Nr 85, poz. 727 i Nr 86, poz. 732 i Nr 143, poz. 1199), z wyłączeniem art. 67(24), z tym, że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Art. 73 §1 Ordynacji podatkowej normuje przypadki, kiedy nadpłata powstaje. W przypadku uchylenia decyzji ustalającej wysokość opłaty za odbieranie odpadów komunalnych, jeżeli następnie, w terminie 3 miesięcy od dnia uchylenia lub stwierdzenia nieważności przez właściwy organ lub od dnia doręczenia organowi odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję lub stwierdzającego jej nieważność, zostanie wydana decyzja w tej samej sprawie, nadpłata, którą stanowi różnica między podatkiem wpłaconym a podatkiem wynikającym z tej decyzji, podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania nowej decyzji (zob. art. 77 § 3 ordynacji podatkowej, zob. też wyrok WSA w Białymstoku z dnia 31.08.2011 r., sygn. akt I SA/Bk 227/11, LEX nr 913566). W nawiązaniu do powyższego, orzekający NSA zauważa, że w odpowiedzi na skargę organ stwierdził, iż cała kwota wniesiona przez państwa K. została zwrócona wraz z odsetkami (data transakcji [...].04.2012 r.). Mając na względzie, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są trafne, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.