IV SA/Po 11/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. sprawy ze skargi J.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę B-O sp. z o.o. w dniu 23 września 2010 r. zwróciła się do Wójta Gminy O. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni o mocy 0,6 MW w miejscowości Z., gmina O., na działce nr geodezyjny [...]. Do wniosku inwestor dołączył wymagane załączniki. Po wszczęciu postępowania w sprawie, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. działając na wniosek Wójta Gminy O. pismem z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] wyraził opinię, że dla wnioskowanego przedsięwzięcia wymagane jest sporządzenie raportu w zakresie określonym w art. 66 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1277 ze zm. - dalej ustawa), ze szczególnym uwzględnieniem uciążliwości (w tym odorowych) przy transporcie substratów i podczas eksploatacji instalacji biogazowni oraz możliwości rolniczego wykorzystania odpadów pofermentacyjnych. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2010 r. wyraził również opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił dla tego przedsięwzięcia zakres raportu. Mając powyższe na uwadze Wójt Gminy O. postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., nr [...] nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia. Następnie obwieszczeniem z dnia 14 marca 2011 r. organ orzekający, działając na zasadzie art. 30, art. 33 ust. 1 i art. 79 ustawy zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Jednocześnie zawiadomił o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag w terminie 21 dni od daty ogłoszenia tego obwieszczenia, tj. od dnia 14 marca 2011 r. do dnia 5 kwietnia 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. po analizie przedłożonych dokumentów oraz biorąc pod uwagę charakter inwestycji, położenie w stosunku do pobliskiej zabudowy mieszkaniowej, transport substratów i pofermentantu przez tereny zabudowane zaopiniował warunki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pod względem higienicznym i zdrowotnym dla planowanego przedsięwzięcia z zastrzeżeniami (opinia sanitarna nr [...] z dnia [...] maja 2011 r.). Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] uzgodnił w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizację ww. przedsięwzięcia, określił warunki realizacji tego przedsięwzięcia, nie stwierdził jednocześnie konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wójt Gminy O. decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] odmówił jednak określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji wskazano na sprzeciw społeczeństwa przeciwko realizacji w/w przedsięwzięcia i stwierdzono, że planowana inwestycja znajduje się za blisko budynków mieszkalnych i może powodować uciążliwość dla okolicznych mieszkańców pod względem zaistniałych odorów, Tym samym Wójt odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia. W wyniku odwołania złożonego przez firmę B-O sp. z o.o., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] września 2011 roku Nr [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję nie wskazał przepisu prawa, z którym planowana inwestycja pozostawałaby w sprzeczności i nie wziął pod uwagę opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., który stwierdził, że planowane przedsięwzięcie wraz z przyjętymi rozwiązaniami technicznymi nie wpłynie na pogorszenie warunków środowiska oraz sanitarnych. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie odniósł się także do stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., który orzekł, że w związku z planowaną inwestycją nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania jej na integralność obszaru, a także na siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin i zwierząt, dla ochrony których wyznaczony został obszar Natura 2000. Realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska zawartych w przepisach, jeśli spełnione będą warunki określone w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Organ odwoławczy stwierdził również, iż w zaskarżonej decyzji nie odniesiono się także do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, z którego wynika, że planowane przedsięwzięcie nie wpłynie znacząco na pogorszenie warunków środowiska oraz sanitarnych, a przyjęte rozwiązania techniczne i sposób postępowania zminimalizują wpływ obiektu na zdrowie ludzi oraz środowisko. Potencjalne negatywne oddziaływanie ograniczone będzie do terenu, na którym zlokalizowano przedsięwzięcie. Mając na uwadze powyższe uchybienia stwierdzono, że organ I instancji naruszył tym samym treść art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. -dalej k.p.a.). Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wniesioną przez J.Ś, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił prawomocnym wyrokiem z dnia 18 maja 2012 roku, sygn. akt II S.A./Po 1017/11. Ponowne rozpatrzenie sprawy zostało zakończone decyzją Wójta Gminy O z dnia [...] września 2012 roku Nr [...], w której powołując się na art. 71 ust.2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 80 ust.2, art. 81 ust. 1 i art. 85 ust.1 ustawy, a także § 3 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w związku z art. 104 k.p.a odmówiono określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowi o mocy 0,6 MW na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości Z., gmina O. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że za uzasadnione uznano argumenty mieszkańców co do negatywnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko, a także zdrowia i bezpieczeństwa mieszkańców. Lokalizacja planowanej inwestycji jest niedopuszczalna biorąc pod uwagę uciążliwości wynikające z działania biogazowi. Wójt wskazał, że organy opiniujące i uzgadniające w przedmiotowej sprawie uznały, iż realizacja inwestycji nie wpłynie negatywnie na środowisko z zastrzeżeniem spełnienia szeregu warunków. Jednak biorąc pod uwagę charakter przedsięwzięcia Wójt uznał, że inwestor nie będzie ich w stanie spełnić. W obecnej sytuacji nie ma możliwości, aby transport substratów, w tym obornika trzody chlewnej jak i pomiotu kurzego odbywał się w systemie zamkniętym, co z kolei wiąże się z uciążliwościami odorowymi. W uzasadnieniu decyzji wskazano również, że drogi gminne nie są przystosowane do transportu drogowego o dużej masie. Ponadto lokalną drogą podróżują dzieci uczęszczające do pobliskiej Szkoły Podstawowej. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła firma B-O sp. z o.o., zarzucając naruszenie przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 80 ust. 1 ustawy poprzez jego niezastosowanie i nie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz nie wzięcie pod uwagę wyników uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P. oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. i ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Skarżący podkreślił, że organ uwzględnił jedynie wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa (jego sprzeciw). Odwołujący zarzucił również naruszenie art. 35 ustawy poprzez rozpatrzenie uwag i wniosków społeczeństwa złożonych po upływie 21-dniowego terminu ich składania, który upłynął w dniu 05 kwietnia 2010 r. Inwestor zarzucił także organowi I instancji naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W związku z powyższymi zarzutami odwołująca się firma wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni o mocy 0,6 MW na dz. ewidencyjnej nr [...] w miejscowości Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] listopada 2012r. nr Nr [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wyczerpuje wskazań zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2011 roku oraz narusza art. 85 ust. 1 i ust.2 ustawy. Brak jest bowiem podstaw do wydania decyzji o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia jedynie z uwagi na przypuszczenia organu I instancji, że inwestor nie będzie w stanie spełnić warunków realizacji inwestycji określonych w postanowieniach organów współdziałających. Brak jest również uzasadnienia do stwierdzenia, że drogi gminne nie są przystosowane do transportu drogowego samochodami o dużej masie. Organ I instancji wydając swoje rozstrzygnięcie nie ocenił i nie dokonał we własnym zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym ustaleń zawartych w przedłożonym przez inwestora raporcie oddziaływania na środowisko i jego uzupełnieniach oraz stanowisk organów współdziałających. Uznając za uzasadnione argumenty mieszkańców organ I instancji nie wyjaśnił dlaczego nie uwzględnił argumentacji podnoszonej w trakcie postępowania przez inwestora. Zatem postępowanie w sprawie przeprowadzone zostało przez organ I instancji z rażącym naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. J.Ś kwestionując powyższą decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu zarzucając naruszenie art. 80 ust. 1, ust. 2 i art 85 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy oraz art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i błędną interpretację. Decyzji organu odwoławczego zarzucono również naruszenie art. 21 i art. 64 oraz art. 68 ust. 1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż nie jest słuszne twierdzenie organu odwoławczego, że uzasadnienie decyzji organu I instancji nie zawiera podstaw faktycznych i nie wskazuje jakim okolicznościom i wyjaśnieniom inwestora Wójt nie dał wiary i nie uwzględnił w orzeczeniu. Wójt na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, zebranego w sposób wyczerpujący i wystarczający do dokonania samej oceny postępowania, uznał, że inwestor nie jest w stanie zapewnić o spełnieniu warunków wynikających z raportu. Skarżący wskazał, że wbrew stanowisku organu odwoławczego Wójt uwzględnił w swojej ocenie raport o oddziaływaniu na środowisko oraz stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Inspektora Sanitarnego. Wójt wskazał również na zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi wynikające nie tylko z uwarunkowań środowiskowych, ale również z charakteru przedsięwzięcia i sposobu prowadzenia przyszłej działalności. Dotyczy to przede wszystkim zagrożenia w ruchu drogowym dla uczniów szkoły podstawowej. Wójt wykazał również w uzasadnieniu dlaczego odmawia uzgodnień środowiskowych ze względu na ochronę prawa własności mieszańców i mienia gminnego. Wójt wskazał także na niezgodność projektowanej decyzji z ustaleniami studium zagospodarowania przestrzennego Gminy O. Budowa biogazowni może odbyć się bowiem wyłącznie na terenach przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego pod tego typu inwestycje a nie na terenach rolnych. Skarżący wskazał, że jest bezpośrednim sąsiadem terenów przewidzianych do zabudowy i ma interes prawny do złożenia niniejszej skargi. Charakter inwestycji pozwala bowiem przypuszczać, że w procesie produkcji biogazu powstaną silne stężenia odorów i zanieczyszczenia środowiska. Utrudni to życie wszystkim okolicznym mieszkańcom i wpłynie w sposób negatywny na walory użytkowe posiadanych gruntów. Ucierpi środowisko, zostanie zagrożone zdrowie ludzi, pogorszy się bezpieczeństwo na drogach. W tym właśnie skarżący dopatruje się naruszenia przepisów Konstytucji RP wskazanych w skardze. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powołując się argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy wtoku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy zauważyć, iż kontrolowane obecnie postępowanie administracyjne prowadzone było po uchyleniu przez SKO w K. poprzedniej decyzji Wójta Gminy O. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia (skarga na w/w decyzję SKO została oddalona wyrokiem z dnia 18.05.2012 sygn. akt II SA/Po 1017/11). Zgodnie więc z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 - dalej P.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy również rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć bowiem stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie (A. Kabat, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgodka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2011, s. 426 uw. 4, J. P. Tamo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 396-397 uw. 1, 2). Artykuł 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż organy administracyjne oraz Sąd orzekający w niniejszej sprawie związany jest stanowiskiem wyrażonym w orzeczeniu Sądu z dnia 18.05.2012r. Wyrok ten nie posiada co prawda uzasadnienia, lecz oddalając skargę na decyzję kasacyjną SKO, Sąd zaakceptował zasadność ponownego przeprowadzenia postępowania przez organ I instancji z uwzględnieniem wytycznych zawartych w decyzji z dnia [...] września 2011 roku Nr [...]. Oznacza to, iż kontrolując zaskarżoną decyzję kasacyjną z dnia [...] listopada 2012r. nr Nr [...], Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie ustalał czy organ I instancji wykonał zalecenia organ odwoławczego zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2011 roku Nr [...]. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest art. art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części -wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 ustawy). Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji określa zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia - jak trafnie podkreśliło SKO - muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 ustawy odmowa zgody na realizacje przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę. Z uzasadnienia decyzji odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowi wydanej przez organ I instancji wynika natomiast, iż zasadniczą przyczyną odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przez wnioskodawcę przedsięwzięcia był sprzeciw mieszkańców Gminy O., będących właścicielami działek sąsiadujących z terem inwestycji. Organ I instancji uwzględniając opinię mieszkańców - wbrew organom opiniującym i uzgadniającym, które uznały, że realizacja inwestycji nie wpłynie negatywnie na środowisko z zastrzeżeniem spełnienia szeregu warunków - i biorąc pod uwagę charakter przedsięwzięcia, uznał że inwestor nie będzie w stanie spełnić ciążących na nim warubków. Jednocześnie Wójt Gminy O. nie zakwestionował złożonych przez inwestora dokumentów, w tym raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, oraz wymaganych uzgodnień i opinii właściwych organów, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy. Powyższe oznacza, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że decyzja organu I instancji pozostaje w oczywistej sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co ewidentnie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a. oraz wskazane w jej podstawie prawnej przepisy prawa materialnego w tym art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy. W tym stanie rzeczy należy w pełni podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż oparcie decyzji w istocie na argumentach pozaprawnych sprowadzających się de facto do subiektywnego przekonania o szkodliwości planowanej inwestycji dla otoczenia jest niedopuszczalne. Organ I instancji oceniając szkodliwość planowanej inwestycji wynikającą z transportu substratów oraz odpadów pofermentacyjnych nie uwzględnił, że opinia sanitarna nakazała wyłącznie rozważenie transportu poza terenami mieszkalnymi, jednak całkowicie nie wykluczyła tego transportu przez tereny zamieszkałe. Stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym dowożenie substratów do produkcji będzie zagrażać bezpieczeństwu mieszkańców, jest więc całkowicie dowolnym i nie znajdującym oparcia w zebranym materiale dowodowym. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. stwierdził również, że planowane przedsięwzięcie wraz z przyjętymi rozwiązaniami technicznymi nie wpłynie na pogorszenie warunków sanitarnych. Podobnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. orzekł, że w związku z planowaną inwestycją nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania jej na integralność obszaru, a także na siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin i zwierząt, dla ochrony których wyznaczony został obszar Natura 2000.Stanowisko Wójta o istniejącym zagrożeniu dla środowiska i warunków sanitarnych w pobliżu planowanej biogazowni uznać należy więc za całkowicie gołosłowne. Podobnie należy określić twierdzenia dotyczące dewastacji dróg. Fakt, iż drogi dojazdowe stanowią drogi gminne nie oznacza bowiem, że niedopuszczalny jest na nich transport ciężki, tym bardziej że inwestor co do zasady nie określił tonaży zestawów służących do transportu surowca do biogazowni. Należy przy tym zauważyć, jak wskazał między innymi Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 marca 2009 r. (sygn. II OSK 383/08, Lex nr 526577), że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym. Raport oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, a uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu. Zastrzeżenia te jednak nie mogą być gołosłowne, lecz powinny być poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Podzielając w/w przedstawione stanowisko należy więc zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiono żadnego dowodu przeciwko sporządzonemu raportowi, z którego wynika, że planowane przedsięwzięcie nie wpłynie znacząco na pogorszenie warunków środowiska oraz sanitarnych, a przyjęte rozwiązania techniczne i sposób postępowania zminimalizują wpływ obiektu na zdrowie ludzi oraz środowisko. Mając na uwadze wskazane powyżej wady postępowania organu I instancji w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zasadnym było uchylenie decyzji organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazujących na niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy O. przyjętymi uchwałą z dnia [...] sierpnia 1999r. Nr [...], stwierdzić należy, iż w sprawie bezsporne jest, że dla terenu na którym ma być zlokalizowana planowana inwestycja objęta zakresem niniejszego postępowania nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uwzględniając więc treść art. 80 ust. 2 ustawy nakazującego badanie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzić należy, iż bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie pozostają planowane przez gminę działania dotyczące terenu, na którym położona jest inwestycja objęta niniejszym postępowaniem, znajdujące swoje potwierdzenie w zapisach studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wszystkie te działania mają bowiem charakter przyszły, a co za tym idzie niepewny. Podmiot podejmując działania zmierzające do realizacji określonej inwestycji ma obowiązek uszanować i dostosować planowaną inwestycję do stanu istniejącego na gruncie w momencie budowy. Zgodzić w tym miejscu należy się więc z argumentacją podnoszoną przez inwestora już w odwołaniu od decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], iż stosownie do art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2003 Nr 80, poz, 717 ze zm.): studium nie jest aktem prawa miejscowego. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie ma bowiem charakteru aktu prawa powszechnie obowiązującego i nie może stanowić matehalnoprawnej podstawy odmowy dopuszczenia przedsięwzięć inwestycyjnych, (wyrok NSA z dnia 3.04.2008r. sygn. akt II OSK 1888/07, LEX nr 470928). Podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia administracyjnego może stanowić więc jedynie akt prawa powszechnie obowiązującego i nie zmienia tego fakt związania gminy ustaleniami studium przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do czasu, kiedy ustalenia studium nie znajdą się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie wiążą powszechnie i nie mogą tworzyć materialnoprawnej podstawy do wydawania rozstrzygnięć administracyjnych (wyrok NSA z dnia 31.03.2008r. sygn. akt II OSK 317/07, LEX nr 490164). Powyższe oznacza, iż organ administracyjny wydając decyzję odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, działając na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy nie może powoływać się na zapisy studium, lecz musi odwołać się do konkretnych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do kwestii związanych z obniżeniem wartości gruntów sąsiednich na skutek realizacji inwestycji, wynikającej z negatywnego wpływu planowanej inwestycji na walory użytkowe posiadanych gruntów, stwierdzić należy, że wykraczają one poza materię postępowania sądowoadminiastracyjnego, a tym samym także pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. ja