II OSK 2666/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1150/12 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy terenu oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 25 marca 2013r., sygn. akt II SA/Gl 1150/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] lipca 2012r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] Prezydent Miasta B. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji "Budowa budynku mieszkalno-usługowego przeznaczonego w części usługowej na lecznicę dla zwierząt". W podstawie prawnej decyzji wskazano na art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). W uzasadnieniu podano, że Z. P. w dniu 3 października 2003r. wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla w/w inwestycji. Budynek był przewidziany do lokalizacji przy ul. S. w B. na terenie obejmującym działki k.m. dod. [...] nr [...], [...] [...], [...], [...], a przyłącza na działkach nr [...] i [...]. Organ wskazał, że w dniu 28 października 2009r. Rada Miejska w B. uchwałą nr LIII/759/09 uchwaliła dla terenu, na którym znajdują się działki objęte wnioskiem plan zagospodarowania przestrzennego, który wszedł w życie 25 lutego 2010r. (ogłoszony w Dz. Urz. Woj. Śląskiego nr 10, poz. 146 z dnia 25 stycznia 2010r.). Zdaniem organu orzekającego, z uwagi na lokalizację inwestycji na terenie objętym planem miejscowym, zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalsze prowadzenie postępowania oraz wydanie decyzji o warunkach zabudowy stało się bezprzedmiotowe, bowiem decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana jedynie w przypadku braku planu miejscowego. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Z. P. domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzji organu I instancji zarzuciła naruszenie art. 7, 10, 77 § 1, 79, 80 kpa przez błędne przyjęcie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, brak uzasadnienia umorzenia postępowania, brak wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego w zakresie przepisów intertemporalnych prowadzonego postępowania przez pryzmat ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzasadniającym kontynuowanie postępowania. Ponadto wskazała na przewlekłość postępowania i bezprawne uniemożliwienie stronie zapoznania się z aktami sprawy. Decyzją z dnia [...] lipca 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2012r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania, zaakceptował stan prawny i faktyczny stanowiący podstawę wydania decyzji organu I instancji. W szczególności organ ten podkreślił, że z uwagi na brzmienie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 50 ust. 1 i art. 86 tej ustawy decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest wyłącznie w stosunku do terenów nie objętych przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ uchwałą nr LIII/759/09 z dnia 28 października 2009r. Rada Miejska w B. przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego między innymi sporne działki, niezbędnym było uznanie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy do tych działek za bezprzedmiotowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Z. P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji ostatecznej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi odwoławczemu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, 10, 35, 38, 73, 77 § 1, 79, 80 § 1, 107 § 3 kpa, poprzez niewyjaśnienie sprawy w aspekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów intertemporalnych w/w ustawy w odniesieniu do podjętej decyzji administracyjnej, brak wypowiedzi skarżonego organu w zakresie wagi naruszonych praw podmiotowych strony długotrwałym i bezprawnym postępowaniem Prezydenta Miasta B. oraz abstrahowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze od kwestii szkody spowodowanej zmianą niekorzystnej dla inwestora decyzji inwestycyjnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie przed sądem administracyjnym w dniu 22 lutego 2013 roku pełnomocnik skarżącej wyraził wątpliwość co do objęcia działek skarżącej uchwalonym w 2009r. planem zagospodarowania przestrzennego. Oddalając skargę Z. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że zasadnie orzeczono zaskarżoną decyzją o umorzeniu postępowania prowadzonego z wniosku skarżącej z dnia 3 października 2003r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego działki nr [...], [...], [...], [...], [...], położone przy ul. S. w B., a to wobec uchwalenia przez Radę Miejską w B. w dniu 28 października 2009r. planu miejscowego (uchwała nr LIII/759/09 ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Woj. Śląskiego nr 10, poz. 146 z dnia 25 stycznia 2010r., weszła w życie 25 lutego 2010r.) dla terenu, na którym te działki się znajdują. Z art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie bowiem wynika, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co do zasady określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w planie miejscowym (art. 4 ust. 1 powołanej ustawy). Takie sformułowanie przepisów wskazuje, zdaniem Sądu I instancji, że od chwili wejścia w życie planu postępowanie o ustalenie warunków zabudowy staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 kpa. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd I instancji stwierdził, że w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak jest przepisów intertemporalnych regulujących przypadki wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w toku postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Zarzut ten jest więc nieuzasadniony. W odniesieniu do pozostałych zarzutów, a w szczególności przewlekłości postępowania i odmowy udostępnienia akt sprawy, WSA w Gliwicach podniósł, że nie mogły mieć one wpływu na wydane rozstrzygnięcie, albowiem w obu tych przypadkach skarżącej przysługiwały przewidziane prawem odrębne środki prawne. Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że poza zakresem przedmiotowej sprawy znajduje się ewentualna szkoda skarżącej, a także naruszenie jej praw podmiotowych. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że w omawianej sytuacji bezprzedmiotowość postępowania jest całkowicie niezależna od woli skarżącej, albowiem wynika ona wprost z przepisów ustawy i jest bezpośrednią konsekwencją wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Z. P. wniosła skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, przekładających się na błędne wyrokowanie w sprawie, a w szczególności naruszenie: 1. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 138 w zw. z art. 133 § 1, art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa), przez niepełne przytoczenie sentencji wyroku, a mianowicie, że skarga została oddalona w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy terenu, natomiast orzeczenie winno zawierać pełną treść zawisłej sprawy, dotyczącej: zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2012r., nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, utrzymującą w mocy: decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: "budowa budynku mieszkalno-usługowego przeznaczonego w części usługowej na lecznicę dla zwierząt"; 2. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 105 kpa, poprzez niewyjaśnienie zasadności umorzenia postępowania, pomimo że organy administracji publicznej obu instancji uzasadniały w/w decyzję wszechstronnie zebranym materiałem dowodowym pozwalającym na rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, i tym samym zaistnienia obowiązku podjęcia decyzji merytorycznej; 3. art. 174 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1. pkt 1 lit. a w zw. z art. 105 kpa, poprzez wyrażenie błędnego poglądu prawnego, że organ uprawniony jest do zastosowania zacytowanej normy prawnej po formalnym zakończeniu postępowania w sprawie, w której strony są zainteresowane uzyskaniem decyzji merytorycznej, po dokładnym ustaleniu okoliczności faktycznych; 4. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 ppsa, w ten sposób, że Sąd l instancji nie przedstawił uzasadnienia faktycznego i prawnego, że zarówno Prezydent B., a następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, abdykowali od obowiązku dopuszczenia strony do udziału w toczącym się postępowaniu dowodowym, a ponadto organ merytoryczny, prezentując standardy stojące w opozycji do państwa i prawa, manifestując również wrogie nastawienie, odmówił stronie wglądu do akt, w związku z zapowiedzią złożenia kolejnych wniosków dowodowych oraz podjęcia innych, prawem przewidzianych akcji; 5. art. 134 w zw. z art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 141 § 4 ppsa., polegające na rozstrzyganiu w części motywacyjnej zaskarżonego wyroku istotnych okoliczności sprawy na podstawie niekompletnych akt sprawy, w związku z brakującą częścią wniesionego przez stronę środka odwoławczego od decyzji organu merytorycznego, który to stan rzeczy zobowiązywał Sąd l instancji do wszczęcia procedury mającej na celu odtworzenie akt; 6. naruszenie art. 134 w zw. z art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 ppsa, gdyż Sąd uchylił się od obowiązku przedstawienia swojego stanowiska, nie wyjaśniając, czy powyższe braki mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie podniosła, że wyrok Sądu I instancji jest niepełny, gdyż Sąd ten procedował w oparciu o niepełny materiał dowodowy, nie wyjaśniając przy tym antynomii tego stanu rzeczy. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, w tym samym stopniu krytycznie należy ocenić pozostawienie poza sferą procedowania rażącej dekapitacji praw podmiotowych strony, dokonanej przez Prezydenta Miasta B. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zaś nie odniesienie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do istotnych faktów mających wpływ na rozstrzygnięcie uniemożliwił kontrolę zapadłego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Skarga kasacyjna Z. P. nie jest zasadna. W skardze kasacyjnej podniesione zostały jedynie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Za nieuzasadniony uznać należy podniesiony w punkcie 1 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 174 pkt 2 w zw. z art. 138 w zw. z art. 133 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez niepełne przytoczenie w sentencji wyroku pełnej treści zawisłej sprawy, w tym wskazania, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2012r., nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: "budowa budynku mieszkalno-usługowego przeznaczonego w części usługowej na lecznicę dla zwierząt". Art. 138 p.p.s.a. przewiduje, że sentencja wyroku powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku, imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia oraz rozstrzygnięcie sądu. Określenie przedmiotu zaskarżenia powinno zawierać precyzyjne oznaczenie, jakiego aktu lub czynności organu administracji publicznej dotyczy wyrok (por. A. Kabat, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. wyd. V, Warszawa 2013, Komentarz do art. 138). W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sposób precyzyjny i nie budzący żadnych wątpliwości określił przedmiot zaskarżenia wskazując, że jest nim decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] lipca 2012r nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy. Wskazano zatem zarówno organ, który wydał zaskarżoną decyzję, jak również podano cechy pozwalające na zindywidualizowanie tej decyzji tj. jej datę, numer oraz przedmiot. Nieuzasadniony jest zatem zarzut skargi kasacyjnej, że zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji określenie przedmiotu zaskarżenia nie spełnia wymogów przewidzianych w przytoczonym przepisie art. 138 p.p.s.a. Sąd nie miał obowiązku wskazywania w samej sentencji wyroku, że zaskarżona decyzja była poprzedzona inną decyzją, a także nie miał obowiązku precyzowania w samej sentencji wyroku rodzaju i nazwy inwestycji, której postępowanie dotyczy. Art. 138 p.p.s.a. wymaga jedynie na tyle precyzyjnego oznaczenia aktu lub czynności organu administracji publicznej których dotyczy wyrok, by nie istniały żadne wątpliwości co do tego, jaki akt jest przedmiotem zaskarżenia. Wyrok WSA w Gliwicach ten warunek spełnia. Określenie przedmiotu zaskarżenia w sentencji orzeczenia winno mieć charakter syntetyczny i zwięźle opisywać rozpoznawaną sprawę. Tak szczegółowe określenie przedmiotu, jakiego domagała się skarżąca, nie znajduje oparcia w prawie (por. postanowienie NSA z dnia 8 marca 2012r., I OZ 132/12). Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 133 §1 p.p.s.a. należy zwrócić uwagę, że nie został on przez skarżącą sprecyzowany. Z treści skargi kasacyjnej nie wynika, na czym zdaniem skarżącej miałoby polegać naruszenie tego przepisu przez Sąd I instancji. Przepis ten przewiduje, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Powyższe wymogi zostały w kontrolowanej sprawie spełnione. Zaskarżony wyrok WSA w Gliwicach został wydany po zamknięciu rozprawy przeprowadzonej w dniu 25 marca 2013r., na podstawie akt sprawy przesłanych przez organ. Nieuzasadniony jest także podniesiony w punkcie 2 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 105 kpa, poprzez niewyjaśnienie zasadności umorzenia postępowania, pomimo że organy administracji publicznej obu instancji uzasadniały w/w decyzję wszechstronnie zebranym materiałem dowodowym pozwalającym na rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, i tym samym zaistnienia obowiązku podjęcia decyzji merytorycznej. W niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo uznał za zgodną z prawem dokonaną w zaskarżonej decyzji ocenę, że zachodziła przesłanka do umorzenia postępowania. Dalsze prowadzenie postępowania oraz wydanie decyzji o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, albowiem w dniu 28 października 2009r. Rada Miejska w B. uchwałą nr LIII/759/09 uchwaliła dla terenu, na którym znajdują się działki objęte wnioskiem plan zagospodarowania przestrzennego, który wszedł w życie 25 lutego 2010r. (ogłoszony w Dz. Urz. Woj. Śląskiego nr 10, poz. 146 z dnia 25 stycznia 2010r.). Zgodnie zaś z treścią art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana jedynie w przypadku braku planu miejscowego. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi przewidziane w art. 141 §4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, przedstawił stan sprawy, istotę zarzutów skargi i dokonał oceny zarzutów skargi w kontekście prawidłowości umorzenia postępowania. Sąd wyjaśnił w sposób wyczerpujący, dlaczego w niniejszej sprawie uznał, że nie doszło do naruszenia prawa przy umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji "Budowa budynku mieszkalno-usługowego przeznaczonego w części usługowej na lecznicę dla zwierząt", a w konsekwencji dlaczego skarga Z. P. nie została uwzględniona. Z powyższych powodów podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania uznać należy za niezasadne. Nie może też odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku podniesiony w punkcie 3 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 174 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 105 kpa, poprzez wyrażenie błędnego poglądu prawnego, że organ uprawniony jest do zastosowania zacytowanej normy prawnej po formalnym zakończeniu postępowania w sprawie, w której strony są zainteresowane uzyskaniem decyzji merytorycznej, po dokładnym ustaleniu okoliczności faktycznych. Pomimo że skarżąca na wstępie skargi ogólnie wskazała, że zaskarżonemu wyrokowi zarzuca jedynie naruszenia przepisów postępowania, to w punkcie 3 skargi kasacyjnej powołała art. 174 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 145 §1 pkt 1 lit. a tej ustawy, dotyczące naruszenia prawa materialnego. W treści tego zarzutu nie powiązano go jednak z żadnym przepisem materialnego prawa administracyjnego, ograniczając się do zarzutu naruszenia art. 105 kpa. Niezasadnie skarżąca zarzuca, że nie było podstaw do umorzenia postępowania, skoro strony były zainteresowane uzyskaniem decyzji merytorycznej i skoro dokonano już dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W świetle przytoczonych powyżej przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiało organowi wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, niezależnie od tego, czy wolą stron było kontynuowanie tego postępowania i jego zakończenie wydaniem decyzji ustalającej warunki. Z chwilą wejścia w życie uchwały zawierającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ukształtowany został nowy stan prawny, mający zasadniczy wpływ na toczące się postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla terenów objętych ustaleniami planu, albowiem wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zamknęło możliwość ustalenia warunków zabudowy tych terenów drogą decyzji. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy wszczęte przed uchwaleniem miejscowego planu, z momentem jego uchwalenia i wejścia w życie, stało się zatem bezprzedmiotowe i zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. winno być umorzone. Na skutek zmiany stanu prawnego w toku postępowania zaistniał zatem brak elementu stosunku materialnoprawnego umożliwiającego załatwienie sprawy, albowiem ustała podstawa prawna do jej merytorycznego rozpoznania przez organ (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003r., III SA 2225/01, Biuletyn Skarbowy 2003/6/25). W kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji umarzającej postępowanie administracyjne prawidłowo dostrzeżono bezprzedmiotowość dalszego postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i prawidłowo to postępowanie umorzono (por. m.in. wyrok NSA z dnia 19 października 2010r., II OSK 1138/11). Nie może także odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku podniesiony w punkcie 4 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 ppsa polegający na tym, że Sąd l instancji nie przedstawił uzasadnienia faktycznego i prawnego, że zarówno Prezydent B., a następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, abdykowali od obowiązku dopuszczenia strony do udziału w toczącym się postępowaniu dowodowym, a ponadto organ merytoryczny, prezentując standardy stojące w opozycji do państwa i prawa, manifestując również wrogie nastawienie, odmówił stronie wglądu do akt, w związku z zapowiedzią złożenia kolejnych wniosków dowodowych oraz podjęcia innych, prawem przewidzianych akcji. Prowadzone przez organ administracyjny postępowanie w tej sprawie nie zakończyło się wydaniem merytorycznej decyzji rozstrzygającej sprawę administracyjną, lecz decyzją procesową o umorzeniu tego postępowania. Nie mają zatem znaczenia dla oceny legalności kwestionowanego przez skarżącą orzeczenia o umorzeniu postępowania zarzuty dotyczące postępowania dowodowego w postępowaniu zmierzającym do merytorycznego rozstrzygnięcia oraz zarzuty dotyczące ograniczenia wglądu do akt. Niezasadny jest również podniesiony w punkcie 5 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 w zw. z art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 141 § 4 ppsa. Tego naruszenia skarżąca kasacyjnie upatruje w tym, że Sąd rozstrzygał w części motywacyjnej zaskarżonego wyroku istotne okoliczności sprawy na podstawie niekompletnych akt sprawy, w związku z brakującą częścią wniesionego przez stronę środka odwoławczego od decyzji organu merytorycznego. Należy podkreślić, że niesporna w sprawie była okoliczność, że odwołanie zostało w niniejszej sprawie przez Z. P. złożone. Fakt ten potwierdziła sama skarżąca w piśmie z dnia 9 marca 2010r. Okoliczność zaś, że - jak wynika z wyjaśnień organu (k. [..], pismo Prezesa SKO z dnia [...] marca 2013r.) - nie zachowała się kopia całości odwołania, a jedynie jego część, pozostaje bez wpływu na wynik kontroli legalności w tej sprawie orzeczenia o umorzeniu postępowania wobec uchwalenia miejscowego planu. Skarżąca nie powołuje okoliczności, które były podnoszone przez nią w odwołaniu, a których organ w sprawie nie rozważał. Biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny tej sprawy, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd l instancji nie miał obowiązku wszczęcia procedury mającej na celu odtworzenie akt. Brak kopii części odwołania nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że przepis art. 134 §1 p.p.s.a. nie wprowadza związania Sądu zarzutami i wnioskami skargi, lecz przeciwnie - umożliwia wyjście poza zarzuty skargi i powołaną podstawę prawną, ograniczając jedynie kontrolę sądową do granic danej sprawy. Te zasady nie zostały w niniejszej sprawie przez Sąd pierwszej instancji naruszone. Z tego powodu niezasadny jest także podniesiony w punkcie 6 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 w zw. z art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 ppsa poprzez uchylenie się Sądu od obowiązku przedstawienia swojego stanowiska i wyjaśnienia, czy powyższe braki mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Uzasadnienie wyroku spełnia wymogi art. 141 §4 p.p.s.a., sprawa została wyjaśniona wystarczająco wnikliwie i wszechstronnie. Należy podkreślić, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116). W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny takich naruszeń nie stwierdził. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to podlega ona oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.