I OSK 1245/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie NSA Anna Lech del. NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Protokolant asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 126/13 w sprawie ze skargi P.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 126/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2012 r. P. R. zwrócił się do Wójta Gminy D. o udostępnienie informacji w następujących kwestiach: 1) jakie były sumaryczne kwoty darowizn od mieszkańców na rzecz gminy D. w latach 2007-2011 w ramach wniosków o przyłączenie wodociągu i kanalizacji, 2) jakie były łączne koszty w 2011 r. związane ze składem, wydawaniem i dystrybucją czasopisma informacyjnego E. oraz później C., 3) kiedy będzie dostępny w BIP dokument związany z wykonaniem budżetu gminy D. za 2011 r., 4) jakie koszty poniósł Urząd Gminy oraz jakie uzyskał dotacje od sponsorów (kwotowo w rozbiciu na poszczególne dotacje) w 2011 r. na organizację wszystkich imprez o charakterze rozrywkowym, a w szczególności Dni Gminy D., Koncert [...] i Święto [...]. Żądana informacja nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Ponadto wnioskodawca w związku nieudostępnieniem w BIP "audytu prawnego i ekonomicznego", o którym Wójt Gminy D. informuje na łamach E. str. [...] zażądał udostępnienia także tego dokumentu. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak [...], Wójt Gminy D. umorzył postępowanie w sprawie udostępnienia P. R. informacji publicznej polegającej na udostępnieniu treści dokumentu o nazwie "Opinia w przedmiocie działalności gminy D. w latach 1990-2010" tzw. audytu prawno-finansowego. Wójt powołał się na art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, iż dwukrotnie poinformowano wnioskodawcę o tym, że jego wniosek ma charakter żądania informacji publicznej przetworzonej oraz wezwano go do wykazania, w jakim zakresie udostępnienie informacji publicznej przetworzonej objętej wnioskiem jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi we wskazanym terminie. W odwołaniu P. R. zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez twierdzenie, iż żądanie informacji publicznej w postaci istniejących dokumentów prowadzi do wytworzenia informacji publicznej przetworzonej. Wywodził, iż wniosek o udostępnienie żądanej przez niego informacji publicznej nie dotyczy żądania udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, o czym dwukrotnie (w pismach z [...] czerwca 2012 r. i [...] lipca 2012 r.) informował organ. W ocenie odwołującego, organ nie wyjaśnił, na czym miałoby to przetworzenie informacji polegać. Ponadto, organ winien wykazać, że nie istnieje po stronie skarżącego szczególny interes publiczny, czego nie uczynił. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję i odmówiło udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew zarzutom odwołania, charakter informacji której udostępnienia domagał się wnioskodawca wskazuje, że jest to informacja przetworzona. Wnioskodawca nie wystąpił bowiem o udostępnienie "audytu prawnego i ekonomicznego" dotyczącego działalności gminy w latach 1990-2010 in extenso, lecz wyraźnie wskazanych przez niego informacji, takich jak np. kwot darowizn na rzecz gminy przekazywanych w ramach wniosków o przyłączenie wodociągu i kanalizacji w wybranych przez żądającego latach, czy udzielenie informacji o kosztach poniesionych przez urząd oraz uzyskanych dotacji na organizację, również wybranych przez wnioskodawcę, imprez rozrywkowych. Kolegium stwierdziło, że audyt, jako dokument sporządzony, co prawda przez podmiot zewnętrzny, ale na potrzeby organu i związany z jego działalnością, jest informacją publiczną prostą, gdyż znajduje się w formie materialnej w dyspozycji organu administracyjnego i może być, żadnych ograniczeń technicznych, udostępniony wnioskodawcy. Jednak informacji żądanych przez odwołującego organ wprost nie posiada i dla ich wytworzenia niezbędne jest przeprowadzenie pewnych działań na posiadanych przez zobowiązany podmiot informacjach. Ponadto, informacje te muszą zostać przygotowane specjalnie dla wnioskodawcy, wedle wskazanych przez niego kryteriów. Wobec powyższego, organ pierwszej instancji właściwie, zgodnie z trybem postępowania przewidzianym ustawą o dostępie do informacji publicznej, wezwał wnioskodawcę do wykazania interesu publicznego. Organ odwoławczy podkreślił, iż wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej, na etapie składania wniosku nie musi wiedzieć, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. To podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi wykazać, że objęte wnioskiem żądanie dotyczy informacji publicznej o charakterze przetworzonym i wówczas, zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy, powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Jeżeli zatem w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Tak też uczynił organ I instancji. Jednakże w niniejszym przypadku wnioskodawca nie pozostał bezczynny, lecz odnosząc się do wezwania, odmówił wskazania interesu publicznego. W tej sytuacji organ powinien wydać decyzję odmawiającą udzielenia żądanej informacji publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Ponownie, tak jak w odwołaniu, zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez twierdzenie, iż żądanie informacji publicznej w postaci istniejących dokumentów prowadzi do wytworzenia informacji publicznej przetworzonej. Zarzucił także naruszenie art. 6, 7, 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w ten sposób, że następuje jego przedłużanie i brak należytego załatwienia sprawy oraz naruszenie art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Skarżący podkreślił, iż w wyniku toczącego się postępowania Wójt Gminy D. udzielił informacji żądanych w punktach 1-4 wniosku. Nie udzielił natomiast informacji odnośnie wnioskowanego audytu. Skarżący wskazał, iż wbrew twierdzeniom SKO, wyraźnie wnioskował o udostępnienie "audytu prawnego i ekonomicznego", z uwagi na nieopublikowanie go na stronie BIP. Zauważył, iż także według Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dokument audytu stanowi informację prostą. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, ze żądana przez skarżącego informacja dotyczyła udostępnienia audytu prawno-finansowego za rok 2011, w związku z nieopublikowaniem go w Biuletynie Informacji Publicznej. Zdaniem Sądu, wynika to z wniosku. Jako niezrozumiałe ocenił Sąd twierdzenia organów, jakoby wnioskodawca żądał konkretnych informacji, których organ wprost nie posiada. Sąd zauważył, że organ pierwszej instancji tych właśnie informacji udzielił skarżącemu już wcześniej. Ponadto, według Sądu, Kolegium niezasadnie powoływało się na konieczność sporządzenia zupełnie nowego dokumentu, jako okoliczność przesądzającą o tym, że wniosek skarżącego dotyczy informacji publicznej przetworzonej. Powołując się na art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej, Sąd wywodził dalej, że program zadań publicznych, zakres tego programu, sposób jego realizacji, wykonanie i skutki, kwestie finansowe, co do zasady podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna. W tym zakresie Sąd nawiązał także do jawności gospodarki środkami publicznymi (art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych) oraz do przepisu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej, regulującego informację o majątku, którym dysponują władze publiczne. Nadto, Sąd przywołał art. 6 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, w którym mowa o trybie działania podmiotów zobowiązanych w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej. Sąd wskazał również, że stosownie do art. 284 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, plan audytu oraz sprawozdanie z wykonania planu audytu stanowią, udostępnianą na wniosek, informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Nie ma zatem, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uzasadnionych podstaw twierdzenie organu, że żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną przetworzoną. Kwestia, na co wydatkowane są środki z budżetu gminy, stanowi informację publiczną o jakiej mowa w art. 6 ust. 5 lit c ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nawiązując do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej Sąd przyjął, że takie czynności organu, jak udostępnienie audytu, są zwykłymi zabiegami związanymi z rozpatrywaniem wniosku o udzielenie informacji publicznej i nie noszą cech przetworzonej informacji, albowiem dokument ten już istnieje. Informacja przetworzona jest bowiem jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej treści i postaci. W ocenie Sądu, organy obu instancji, uznając że żądana w powyższym zakresie informacja publiczna jest informacją przetworzoną, naruszyły art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie. Jasno sformułowany wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej prostej, która nie wymaga przetworzenia. Nie wymaga zatem utworzenia jakościowo nowej informacji. Ponadto tego rodzaju informacja winna być dostępna zarówno w wydziale urzędu gminy, jak i na stronie BIP. Wymóg przetworzenia informacji publicznej zakłada nieistnienie takiej informacji w zasobach podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. W konsekwencji, zdaniem Sądu, brak było podstaw do żądania od wnioskodawcy wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej. Sąd stwierdził ponadto, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały podjęte z naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu, zgodzić się należy również z zarzutami skargi, że organ odwoławczy, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., nie wyjaśnił wszechstronnie zajętego przez siebie stanowiska. Powołując się na art. 153 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy podmiot obowiązany do udostępniania żądanej przez skarżącego informacji, dokona ponownej analizy wniosku, pod względem zakwalifikowania jej do informacji publicznej prostej lub przetworzonej. Skargę kasacyjną złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. reprezentowane przez radcę prawnego. Zaskarżyło w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 126/13. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazało: - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że przepis art. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej znajdował zastosowanie w sprawie, mimo że przedmiotowa informacja nie miała charakteru informacji prostej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy (podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 1 P.p.s.a.); - naruszenie przepisu art. 141 § 4 i art. 145 § 1 P.p.s.a. poprzez przedstawienie sprawy niezgodne ze stanem rzeczywistym, a także niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu motywów rozstrzygnięcia – w szczególności niewskazanie w oparciu o treść obowiązujących przepisów i z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, jaki wpływ miały zarzucone organowi odwoławczemu uchybienia na wynik sprawy, a w konsekwencji niedostarczenie organowi niezbędnych wskazówek co do kierunku dalszego postępowania. Wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. W uzasadnieniu Kolegium argumentowało, że o ile audyt jako dokument sporządzony co prawda przez podmiot zewnętrzny, ale na potrzeby organu i związany z jego działalnością jest informacją prostą, gdyż znajduje się w formie materialnej w dyspozycji organu administracyjnego i może być jako całość, bez żadnych ograniczeń technicznych udostępniony wnioskodawcy, to informacji żądanych przez stronę organ wprost nie posiada i dla ich wytworzenia niezbędne jest przeprowadzenie pewnych działań na posiadanych przez zobowiązany podmiot informacjach. Ponadto, informacje te muszą zostać przygotowane specjalnie dla żądającego, wedle wskazanych przez niego kryteriów i jak wynika z okoliczności sprawy, część z nich nie musi być wcale zawarta w dokumentach audytu i dla ich udostępnienia niezbędne będzie sięgnięcie także do innych dokumentów. Dlatego zdaniem Kolegium, popartym licznym orzecznictwem w takich sprawach, należy uznać je za informacje przetworzone. Nadto według Kolegium, Sąd pominął zupełnie, podniesioną w decyzji Kolegium, kwestię charakteru faktycznie żądanych przez skarżącego informacji jako informacji przetworzonych i w tym zakresie nie zajął rozstrzygającego stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., a zatem należy ograniczyć się do problematyki podniesionej w podstawach kasacji. W pierwszej kolejności rozważenia wymaga zarzut procesowy skargi kasacyjnej. Naruszenie art. 141 § 4 i art. 145 § 1 P.p.s.a., w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, ma polegać na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, niedostatecznym wyjaśnieniu motywów rozstrzygnięcia oraz niedostarczeniu organowi wskazówek co do dalszego postępowania. W myśl art. 141 § 4 P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przed dalszymi uwagami konieczne jest spostrzeżenie, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia z wymogami wynikającymi z tej regulacji. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej nie można natomiast badać zasadności przyjętej podstawy rozstrzygnięcia oraz trafności samego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 998/07, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy powinno zawierać relację z dotychczasowego postępowania w sprawie do rozprawy przed sądem administracyjnym, w tym także odniesienie się do ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania administracyjnego. Ta część uzasadnienia wyroku powinna obejmować te kwestie, które są niezbędne do wyczerpującego podania pozostałych zagadnień, stanowiących kolejne elementy uzasadnienia wyroku (patrz: Andrzej Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX 2013, teza 8 do art. 141; uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSA i wsa 2010/3/39). Z obowiązku przedstawienia stanu sprawy Sąd pierwszej instancji wywiązał się. Przedstawiając wniosek przytoczył treść pytań zawartych w pkt 1-4 oraz wskazał, że oprócz tych pytań wnioskodawca zażądał udostępnienia audytu. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny precyzyjnie powołał sentencję decyzji organu pierwszej instancji, z której wynikało, że umorzono postępowanie "w sprawie udostępnienia P. R. informacji publicznej polegającej na udostępnieniu treści dokumentu o nazwie "Opinia w przedmiocie działalności gminy D. w latach 1990-2010" tzw. audytu prawno-finansowego. Żądania wynikające z pytań zamieszczonych w punktach 1-4 wniosku nie były zatem przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji. Odnotować można, że ograniczenie się organu do dostępu do dokumentu audytu nie było uchybieniem. Skarżący przyznał bowiem, co Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan sprawy stwierdził, że Wójt udzielił mu informacji żądanych w punktach 1-4 wniosku. Konsekwencją takiego ustalenia w zakresie przedmiotu sprawy rozstrzyganej decyzją organu pierwszej instancji jest nie tylko ocena o bezzasadności zarzutu przedstawienia stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Wywołuje to także skutek dla oceny, czy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiono wystarczające wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie znaczenie ma dyspozycja rozstrzygania przez sąd w granicach sprawy. Granice te określają wydane w sprawie akty i wyznaczają zakres sądowej kontroli administracji (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1019/05, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Kontrolowana przez Sąd pierwszej instancji decyzja została wydana w postępowaniu odwoławczym. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji. W postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa. Organ odwoławczy nie może również rozszerzać zakresu sprawy (patrz: Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2011, s. 513). Ocena charakteru informacji związanych z pytaniami zawartymi w punktach 1-4 wniosku dokonywana w postępowaniu odwoławczym wykraczała poza granice rozstrzygnięcia wyznaczone przedmiotem rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Sąd pierwszej instancji trafnie więc ograniczył kontrolę merytoryczną do udostępnienia dokumentu audytu. Podał podstawę prawną rozstrzygnięcia i ją wyjaśnił. Zawarł w uzasadnieniu wyczerpujące wskazania co do dalszego postępowania. Wskazania te wynikają zarówno z końcowego fragmentu uzasadnienia, w którym Sąd wprost sformułował zalecenia co do dalszego postępowania, ale także z oceny prawnej zaskarżonej decyzji przedstawionej w tym uzasadnieniu. Wskazania co do dalszego postępowania są przecież konsekwencją oceny prawnej (patrz: Tadeusz Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis 2012, s. 787). Wskazanie ponownej analizy wniosku nie może zatem abstrahować od wyrażonej w uzasadnieniu wyroku oceny prawnej, według której, żądana przez skarżącego informacja dotyczyła udostępnienia audytu prawno-finansowego, zaś pozostałe informacje objęte wnioskiem zostały skarżącemu udostępnione. Nie jest usprawiedliwiona także materialna podstawa skargi kasacyjnej. Najpierw zauważyć trzeba, że wnoszący kasację nie powołał precyzyjnie przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone. Przepis art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) składa się z dwóch jednostek redakcyjnych, normujących różne instytucje materialnoprawne. Art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zawiera (bardzo ogólną) definicję informacji publicznej oraz zasady i tryb jej udostępnienia i ponownego wykorzystania. W art. 1 ust. 2 uregulowana została wzajemna relacja ustawy o dostępie do informacji publicznej i innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Przepis art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej określa zakres podmiotowy prawa dostępu do informacji publicznej, zaś art. 2 ust. 2 ustanawia zakaz żądania wykazania przez osobę wykonującą prawo do informacji interesu prawnego lub faktycznego. Opis naruszenia zawarty w podstawie materialnej nie nawiązuje wprost do żadnej przytoczonej wyżej normy. Informacja publiczna może mieć charakter prosty i przetworzony (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), a zatem błędna jest zawarta w opisie naruszenia teza, według której w odniesieniu do informacji przetworzonej nie mają zastosowania przepisy art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zagadnienie rozumienia pojęcia informacji publicznej przetworzonej i stosowania wobec takiej informacji prawa materialnego dotyczy normy art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mimo niepowołania tego przepisu w podstawie kasacji, odnosząc się do zasadniczej kontrowersji stwierdzić można, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji w przedmiocie charakteru audytu jest trafne. Żądanie uzyskania tego dokumentu nie dotyczyło informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udostępnienie tego istniejącego dokumentu jest bowiem zwykłym zabiegiem związanym z rozpatrzeniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. ----------------------- 1