II SA/Bk 69/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi D. M. G.i Z. G. na uchwałę Rady Miejskiej B. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. W dniu [...] stycznia 2012 r. Rada Miejska B. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedli J. i W. w B. (północno - wschodnie tereny rozwojowe), obejmującego obszar o powierzchni około 329 ha, w tym m.in. działek o numerach A i B stanowiących współwłasność D. M. G. i Z. G. Działki powyższe przylegają do siebie i zostały w przedmiotowym planie przeznaczone na: - działka nr A – położona na terenie oznaczonym na rysunku symbolem: I. 1KD-Z(G), który przeznacza się pod drogę publiczną, ulicę zbiorczą, lub docelowo – w zależności od natężenia ruchu – główną, o szerokościach w liniach rozgraniczających 35 m – 40 m z jezdnią 2x2 pasy ruchu, w przekroju ulicy ścieżka rowerowa, poszerzenie o miejsca postojowe po stronie północno – wschodniej na odcinku od skrzyżowania z ulicą 14KD-L do skrzyżowania z ulicą 32KD-D, - działka nr B – położona jest na terenie oznaczonym na rysunku symbolem: I. 1KD-Z(G), który przeznacza się pod drogę publiczną, ulicę zbiorczą, lub docelowo – w zależności od natężenia ruchu – główną, o szerokościach w liniach rozgraniczających 35 m – 40 m z jezdnią 2x2 pasy ruchu, w przekroju ulicy ścieżka rowerowa, poszerzenie o miejsca postojowe po stronie północno – wschodniej na odcinku od skrzyżowania z ulicą 14KD-L do skrzyżowania z ulicą 32KD-D, II. 3KD-Z, który przeznacza się pod ulicę zbiorczą o szerokości w liniach rozgraniczających 35 i 30 m z jezdnią 1x2 pasy ruchu, w przekroju ulicy miejsca postojowe i ścieżka rowerowa; III. 1.31UK, który przeznacza się pod usługi z zakresu kultury, kultu religijnego, administracji publicznej wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi i zielenią urządzoną; IV. 3.2.ZP/WS, stanowiące korytarz ekologiczny rzeki D. przeznacza się pod zieleń urządzoną z istniejącymi zadrzewieniami i lasami oraz wody powierzchniowe śródlądowe rzeki wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi jako tereny wspomagające system przyrodniczy B. Pismem z dnia [...] października 2012 r. Skarżący, powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591), dalej "u.s.g.", wezwali Radę Miejską w B., do usunięcia naruszeń prawa w odniesieniu do ww. działek poprzez: - zmianę części tekstowej uchwały oraz rysunku planu w zakresie ustaleń dotyczących terenów oznaczonych symbolami: 1.30U, 1.31UK, 1.32U, 3.2ZP,WS; - zmianę części tekstowej uchwały oraz rysunku planu w zakresie ustaleń dotyczących przebiegu drogi publicznej oznaczonej symbolem 1KD-Z(G). W uzasadnieniu pisma wskazali, że porównując zapisy studium uwarunkowań z ustaleniami planu miejscowego co do przeznaczenia tego samego terenu wyraźnie wynika, że przewidują one różne sposoby jego zagospodarowania. Podstawowe przeznaczenie dla omawianego terenu przyjęte w studium, to budownictwo mieszkaniowe powiązane z usługami. Jeżeli zatem Rada Miasta B. w uchwalonym przez siebie studium zdecydowała się przeznaczyć przedmiotowy obszar w przeważającej części pod budownictwo mieszkaniowo – usługowe, to takie samo powinno być przeznaczenie tych terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem wskutek uchwalenia planu doszło do określenia innego przeznaczenia części terenów w miejscowym planie, aniżeli te przewidziane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Niniejsze pismo Skarżących z dnia [...] października 2012 r. pozostało bez odpowiedzi. Wobec powyższego Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na uchwałę Rady Miejskiej B. z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedli J. i W. w B. (północno – wschodnie tereny rozwojowe), zarzucając podjęcie tejże uchwały z naruszeniem: 1) art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm., zwanej dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) wskutek: a) określenia innego przeznaczenia części terenów w planie miejscowym aniżeli przewidziane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy; b) ustalenie innego przebiegu drogi publicznej o klasie zbiorczej w planie miejscowym aniżeli przewidziany w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy; 2) art. 21 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez dopuszczenie takiego przeznaczenia działek Skarżących, które bez jakiegokolwiek uzasadnienia ogranicza uprawnienia właścicielskie Skarżących, uniemożliwiając racjonalne zagospodarowanie działek zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wnieśli o: 1) stwierdzenie nieważności części tekstowej zaskarżonej uchwały oraz rysunku planu w zakresie ustaleń dotyczących działek o numerach ew. A i B, położonych na terenach oznaczonych symbolem 1.30U, 1.31UK, 1.32U, 3.2ZP,WS oraz o stwierdzenie nieważności części tekstowej zaskarżonej uchwały oraz rysunku planu w zakresie przebiegu drogi publicznej oznaczonej symbolem 1KD-Z(G); 2) zasądzenie na rzecz Skarżących kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazali, że swoją legitymację do złożenia skargi wywodzą z faktu, iż przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego objął stanowiące ich własność działki o nr ewidencyjnym A i B, zaskarżona uchwała ustala nowe przeznaczenie opisanych działek, kształtuje na nowo sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a w konsekwencji wkracza w sferę interesu prawnego Skarżących. Zaskarżona uchwała ustala również przebieg drogi publicznej oznaczonej symbolem 1KD-Z(G) częściowo na nieruchomości stanowiącej własność Skarżących, co wpływa zarówno na jej zagospodarowanie, jak i na sposób korzystania z przedmiotowych działek. Wskazali także, że pomiędzy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej B. Nr [...] w dniu [...] września 2008 r. a ustaleniami zaskarżonego planu zachodzą różnice w zakresie przeznaczenia ich nieruchomości. Postanowienia planu są zatem sprzeczne z treścią studium. Według studium obszar nieruchomości stanowiących ich własność położony jest w strefie strukturalnej nr 3 na terenie 3.6 – strategiczny obszar do zabudowy mieszkaniowo – usługowej. Przy zagospodarowaniu tego obszaru należało uwzględnić m.in. występowanie lasów i możliwości dolesień, a także możliwości wykorzystania dolin rzeczek D. i J. do kształtowania ogólnie dostępnych terenów zieleni urządzonej. Skarżący podnieśli ponadto, że w części graficznej studium należący do nich obszar oznaczony został jako teren zabudowy mieszkaniowo – usługowej, natomiast w części graficznej planu miejscowego teren ten przeznaczony został pod usługi i zieleń urządzoną. Podkreślili, że z załącznika nr 3 do uchwały Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] września 2008 r. stanowiącego rys polityki przestrzennej wynika, że na terenie oznaczonym symbolem 3.6 przewidziano zabudowę mieszkaniowo – usługową, natomiast nie przewidziano zabudowy usługowej. Jeżeli zatem Rada Miasta B. w uchwalonym przez siebie studium zdecydowała się przeznaczyć przedmiotowy obszar w przeważającej części pod budownictwo mieszkaniowo – usługowe, to takie samo powinno być przeznaczenie tych terenów w planie miejscowym. Dalej Skarżący wskazali także, że sporna koncepcja planistyczna nie została umotywowana w uzasadnieniu uchwały, a szerszego uzasadnienia w tym zakresie należałoby oczekiwać, gdyż tereny te są otoczone terenami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną lub mieszkaniową jednorodzinną. Ich zdaniem, ustalenia planu miejscowego są także sprzeczne ze studium w części dotyczącej terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1KD-Z(G) – teren drogi publicznej klasy zbiorczej. Przebieg drogi zbiorczej przewidziany w studium jest odmienny od tego, który przewiduje zaskarżony plan zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zaznaczyli również, że na etapie opracowywania planu składali wnioski i zastrzeżenia do projektu planu. Zwrócili się także do Wojewody P., ale nie znalazł on przesłanek skutkujących stwierdzeniem nieważności przedmiotowej uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej i wyjaśnił, że przedmiotowy plan został sporządzony zgodnie z procedurą określoną w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), dalej "u.p.z.p." oraz został poddany strategicznej ocenie oddziaływania na środowisko określonej w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). W ocenie organu, ustalenia zawarte w uchwale zawierają wszystkie elementy określone jako obowiązkowe w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. i nie naruszają przywołanego w skardze art. 9 ust. 4 stanowiącego, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, art. 15 ust. 1, nakazującego opracowanie planu zgodnie z zapisami studium oraz art. 20 ust. 1 zobowiązującego radę gminy do stwierdzenia zgodności planu z ustaleniami studium, przed jego uchwaleniem. Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 20 ust. 2 u.p.z.p. uchwała w sprawie planu miejscowego wraz z dokumentacją prac planistycznych została przekazana Wojewodzie P. w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi, ale nie znalazł on żadnych nieprawidłowości i plan został ogłoszony w dzienniku urzędowym. Ponadto, Skarżący wraz z grupą innych osób złożyli w dniu [...] października 2011 r. pismo, w którym sprecyzowali szereg uwag do projektu przedmiotowego planu, ale po ich rozpatrzeniu, Prezydent Miasta B., zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. ich nie uwzględnił. W dniu [...] stycznia 2012 r. uwagi Skarżących zostały przedstawione Radzie Miejskiej B., która wraz z uchwaleniem planu rozstrzygnęła o nieuwzględnieniu tych uwag i przesłała Skarżącym odpowiedź zawierającą szczegółowe omówienie przyczyn ich nieuwzględnienia. Organ wskazał także, że wraz z planem miejscowym został opracowany dokument pod nazwą "Podsumowanie i uzasadnienie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedli J. i W. w B. (północno – wschodnie tereny rozwojowe", którego obowiązek sporządzenia wynika z treści art. 42 pkt 2 oraz art. 55 ust. 3 cytowanej już ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie......., zawierający m.in. uzasadnienie wyboru przyjętego dokumentu w odniesieniu do rozpatrywanych rozwiązań alternatywnych, informacje w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę ustalenia zawarte w prognozie oddziaływania na środowisko, opinie właściwych organów i zgłoszone do projektu planu wnioski i uwagi. W ocenie organu, zapisy w zakresie przeznaczenia terenu w planie są zgodne z zapisami ze studium. Studium nie przesądza jednoznacznie o przyszłym zagospodarowaniu terenu, ani o układzie komunikacyjnym tego obszaru, a stanowi tylko wytyczne odnośnie możliwości zagospodarowania przyszłego osiedla. Właśnie w oparciu o te wytyczne przewidziano w planie centrum usługowe, ukształtowano przestrzenie publiczne i wskazano dominanty z uwzględnieniem rzeźby terenu i południowego stoku z widokiem na panoramę miasta. Zgodność planu ze studium nie może być traktowana jako zgodność dosłowna, gdyż pozbawiałoby to sensu istnienie dwóch odrębnych aktów planistycznych. Zdaniem organu, konkurs urbanistyczny, o którym mowa w studium, na opracowanie koncepcji zagospodarowania tej części miasta odbył się w 1999 r., a rozwiązania pokonkursowe w dużym stopniu zaważyły na kształcie planu. Wynikiem konkursu jest poprowadzenie głównej ulicy z ominięciem terenów źródliskowych rzeki D. Następnie organ podniósł, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p., kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy i to ona jest zobowiązana do podejmowania działań planistycznych. Kształtowanie polityki przestrzennej gminy odbywa się zarówno z uwzględnieniem prawa własności, jak i prawa do podejmowania działań, które w ramach ograniczonych zasadami współżycia społecznego, pozwolą zrealizować zasadę zrównoważonego rozwoju i służyć będą zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty lokalnej w zakresie ustalonym w art. 7 u.s.g. I chociaż działania te naruszają prawo własności, to jednak w świetle obowiązującego prawa są dopuszczalne. Obszar objęty planem stanowi tereny strategiczne dla przyszłego rozwoju przestrzennego miasta i objęto nim przede wszystkim grunty rolne i leśne, a nie budowlane. Działki Skarżących są niezabudowane i sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako grunt rolny. Jako uzasadnienie rozwiązań przyjętych w planie organ wskazał, że pozwolą one na zabezpieczenie terenów niezbędnych do realizacji miejskiego układu komunikacji, infrastruktury technicznej, usług publicznych i zieleni osiedlowej, na którą przeznaczono w planie dolinę rzeki D. i pozostałe istniejące zalesienia, które tylko w ten sposób da się ochronić przed dalszą zabudową. Uchwalenie planu dało możliwość uregulowania struktury funkcjonalnej i przestrzennej nowoprojektowanego osiedla, aby tworzyło ono dobrze funkcjonującą spójną całość. Organ podkreślił także, że ustalenia zaskarżonej uchwały mieszczą się w granicach władztwa planistycznego. Opracowanie planistyczne poprzedziło wiele prac studialnych i opracowań wariantowych, aby przyszłe rozwiązania określone w planie były optymalne ze względu na ład przestrzenny, kompozycję urbanistyczną i potrzeby rozwoju B. Na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2013 r. Skarżący złożyli pismo procesowe, w którym między innymi wskazali, że przedmiotowe działki o numerach A i B położone są na terenach oznaczonych w planie symbolami 1KD-Z(G), 3KD-Z, 1.31UK i 3.2ZP,WS zamiast na terenach oznaczonych symbolami 1.30U, 1.31UK, 1.32U, 3.2ZP,WS i 1KD-Z(G), jak to wskazano pierwotnie w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji (postanowienia). Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy, wydając zaskarżony akt, nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny zgodności z prawem w rozpoznawanej sprawie jest uchwała nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedli J. i W. w B. (północno – wschodnie tereny rozwojowe) w części wyżej opisanej, zaskarżona przez D. M. G. i M. G. na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej "u.s.g.". Zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy wymogi formalne skargi zostały spełnione. Uchwała Rady Miejskiej B. jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu cyt. art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarżący dopełnili też wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które zostało złożone w siedzibie organu w dniu [...] października 2012 r. Skargę do Sądu na przedmiotową uchwałę wniesiono w dniu [...] grudnia 2012 r., a zatem zachowany został 60 dniowy termin na jej wniesienie wynikający z art. 53 § 2 p.p.s.a. Wymogi formalne skargi zostały więc spełnione, a zatem rozpatrując skargę na uchwałę Rady Miasta wniesioną na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., na tym etapie należy zbadać, czy został naruszony interes prawny Skarżących, gdyż dopiero ustalenie, że doszło do naruszenia interesu prawego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Skarżący są współwłaścicielami działek o nr A i B położonych na obszarze objętym postanowieniami planu. Posiadają więc interes prawny w zaskarżeniu uchwały wynikający z przepisów prawa materialnego dotyczących wykonywania i ochrony prawa własności, albowiem zapisy planu dotyczą nieruchomości położonej na obszarze nim objętym i wpływają na sposób wykonywania prawa własności tej nieruchomości. Zgodnie z uchwalonym w dniu [...] stycznia 2012 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wyżej wymienione działki znajdują się na terenach oznaczonych symbolami: - działka nr A – położona na terenie oznaczonym na rysunku symbolem: I. 1KD-Z(G), który przeznacza się pod drogę publiczną, ulicę zbiorczą, lub docelowo – w zależności od natężenia ruchu – główną, o szerokościach w liniach rozgraniczających 35 m – 40 m z jezdnią 2x2 pasy ruchu, w przekroju ulicy ścieżka rowerowa, poszerzenie o miejsca postojowe po stronie północno – wschodniej na odcinku od skrzyżowania z ulicą 14KD-L do skrzyżowania z ulicą 32KD-D, - działka nr B – położona jest na terenie oznaczonym na rysunku symbolem: I. 1KD-Z(G), który przeznacza się pod drogę publiczną, ulicę zbiorczą, lub docelowo – w zależności od natężenia ruchu – główną, o szerokościach w liniach rozgraniczających 35 m – 40 m z jezdnią 2x2 pasy ruchu, w przekroju ulicy ścieżka rowerowa, poszerzenie o miejsca postojowe po stronie północno – wschodniej na odcinku od skrzyżowania z ulicą 14KD-L do skrzyżowania z ulicą 32KD-D, II. 3KD-Z, który przeznacza się pod ulicę zbiorczą o szerokości w liniach rozgraniczających 35 i 30 m z jezdnią 1x2 pasy ruchu, w przekroju ulicy miejsca postojowe i ścieżka rowerowa; III. 1.31UK, który przeznacza się pod usługi z zakresu kultury, kultu religijnego, administracji publicznej wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi i zielenią urządzoną; IV. 3.2ZP/WS, stanowiące korytarz ekologiczny rzeki D. przeznacza się pod zieleń urządzoną z istniejącymi zadrzewieniami i lasami oraz wody powierzchniowe śródlądowe rzeki wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi jako tereny wspomagające system przyrodniczy B. Mając więc na uwadze powyższe zapisy planu Sąd uznał, że uchwalony przez Radę Miejską B. przedmiotowy plan narusza bezpośrednio interes prawny Skarżących, gdyż przeznaczenie danego terenu w planie pozostaje w sprzeczności z ich zamierzeniem inwestycyjnym polegającym na chęci realizacji na tych działkach zabudowy wielorodzinnej z usługami z wyłączeniem z ich powierzchni funkcji komunikacyjnych – pismo z dnia [...] lutego 2010 r. – k. [...] akt sądowych. Kontrolując zaskarżoną uchwałę Sąd nie stwierdził naruszenia trybu sporządzania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 17 pkt 1 u.p.z.p., wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Następnie na mocy art. 18 ust. 1 tej ustawy, uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. O terminie wyłożenia do publicznego wglądu oraz terminie składania uwag społeczność lokalna jest informowana wyłącznie w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenia. W aktach planistycznych znajduje się dokumentacja potwierdzająca spełnienie tych wszystkich obowiązków przez Radę Miejską B. Dotyczy to także kolejnych wymogów przewidzianych w art. 17 u.p.z.p. w postaci obowiązku wystąpienia o uzyskanie opinii o projekcie planu, o uzyskanie odpowiednich uzgodnień projektu planu, o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wyznaczenia terminu na wniesienie uwag do projektu, rozpatrzenia tych uwag, wprowadzenia zmian do projektu planu wynikających z uwzględnienia uwag, a także przedstawienia radzie gminy projektu planu wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Wszystkie powyższe obowiązki zostały przez organ spełnione. W dniu [...] września 2011 r. odbyła się także dyskusja publiczna nad projektem planu. Wszystkie zgłoszone uwagi zostały rozpatrzone przez Prezydenta Miasta B. Zarządzeniem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Zdaniem Sądu, uchwała dotycząca przedmiotowego planu została również szczegółowo uzasadniona. Działka o nr A została objęta przeznaczeniem o symbolu 1KD-Z(G) i opisana w § 20 ust. 1 pkt 1 oraz § 21 ust. 1 lit. a) planu, zaś działka o nr 164/19 objęta została przeznaczeniem o symbolach: - 1KD-Z(G) i opisana w planie jak wyżej, - 3KD-Z i opisana w planie w § 20 ust. 1 pkt 1 oraz § 21 ust. 1 lit. b), - 1.31UK i opisana w § 37 planu, - 3.2ZP/WS i opisana w § 8 ust. 2 planu. Zgodnie z § 1 ust. 4 pkt 2 planu integralną częścią niniejszej uchwały są: 1) załącznik nr 1 – stanowiący rysunek planu w skali 1:2000; 2) załącznik nr 2 – zawierający rozstrzygniecie w sprawie uwag wniesionych do projektu planu; 3) załącznik nr 3 – określający sposób realizacji oraz zasady finansowania inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych Gminy B., z którego uzasadnienia wynika, że uzasadniono przeznaczenie w planie obu przedmiotowych działek w punktach Ad. 6. i Ad. 17. Ponadto, na k. [...] akt administracyjnych znajduje się pismo o nr [...] zatytułowane "Podsumowanie i Uzasadnienie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedli J. i W. w B. (północno – wschodnie tereny rozwojowe), uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] stycznia, wynikające z art. 42 pkt 2 i art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późniejszymi zmianami)", w którym w punkcie Ad. 17 szczegółowo odniesiono się do zarzutów 25 właścicieli nieruchomości, w tym i Skarżących. Przechodząc natomiast do merytorycznej oceny zarzutów skargi, stwierdzić należy, że zarzuty te nie są zasadne. Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wskutek: a) określenia innego przeznaczenia części terenów w planie miejscowym aniżeli przewidziane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy; b) ustalenie innego przebiegu drogi publicznej o klasie zbiorczej w planie miejscowym aniżeli przewidziany w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy. Przepis art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje, że rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Plan miejscowy jest powszechnie obowiązującym aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Z regulacji tej wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały jest każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego i każde naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Naruszenie natomiast trybu sporządzania planu będzie przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały tylko w takim przypadku, gdy naruszenie to ma charakter istotny. Powyższy zarzut Skarżących odnosi się do zasad sporządzania planu. Naruszeniem tych zasad jest między innymi niezgodność ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium. Zasady sporządzania planu dotyczą problematyki merytorycznej związanej z jego sporządzaniem, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają przepisy art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., zaś przedmiot określa art. 15 ust. 2 i 3 tej ustawy. Powołane przepisy określające zawartość planu miejscowego stanowią m.in. o wymogu zgodności tego planu z zapisami studium. W art. 15 ust. 1 u.p.z.p. jest mowa o sporządzaniu projektu planu "zgodnie z zapisami studium", a w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. o stwierdzeniu, że plan miejscowy nie narusza ustaleń studium. Dodatkowo, zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W przypadku więc stwierdzenia niezgodności zapisów planu z ustaleniami studium dochodzi do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, bez względu na charakter takiego naruszenia. Powoduje to nieważność uchwały w całości lub w części (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Zaznaczenia jednak wymaga, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest aktem z założenia elastycznym, który stwarza ramy dla swobody planowania miejscowego i pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu planów miejscowych. Dokonując analizy zapisów Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Miasta B. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] listopada 1999 r., zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] czerwca 2003 r., uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] czerwca 2005 r., uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] lipca 2005 r., uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] maja 2008 r. oraz uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] września 2008 r. dotyczących przeznaczenia przedmiotowych działek położonych w strefie strukturalnej nr 3 na terenie: "3.6 – strategiczny obszar do zabudowy mieszkaniowo – usługowej. Zagospodarowanie obszaru według rozstrzygnięć konkursu. Przy projektowaniu zabudowy obszaru należy uwzględnić ukształtowanie południowego stoku i widok na panoramę miasta. Przy kształtowaniu przestrzeni publicznych na obszarze nowoprojektowanych osiedli uwzględnić lokalizację dominant i centrum usługowego oraz występowanie lasów i możliwość dolesień, a także możliwość wykorzystania dolin rzeczek D. i J. do kształtowania ogólnie dostępnych terenów zieleni urządzonej" i porównując te zapisy z kwestionowanymi zapisami planu miejscowego w części dotyczącej działek Skarżących, Sąd doszedł do przekonania, że zapisy z planu nie są sprzeczne z zapisami wskazanego studium w rozumieniu powołanych przepisów ustawy planistycznej. W ocenie Sądu, stanowisko Skarżących jest nieuzasadnione. Na samym początku wskazania wymaga, że w przedmiotowym studium nie ma mowy o tym, że wszystkie nieruchomości na jego obszarze mają, jak tego chcą Skarżący, przeznaczenie "do zabudowy mieszkaniowo – usługowej". Na obszarze oznaczonym symbolem 3.6, będącym strategicznym obszarem do zabudowy mieszkaniowo – usługowej (leżą na nim obie działki Skarżących) przewidziano w tym studium również "obszar przestrzeni publicznej", "zagospodarowanie obszaru według rozstrzygnięć konkursu", "nowoprojektowane osiedla", "centrum usługowe", "możliwość wykorzystania dolin rzeczek D. i J. do kształtowania ogólnie dostępnych terenów zieleni urządzonej". Jak więc z powyższego widać, z przedmiotowego studium wyłania się obraz zamiaru utworzenia na wskazanym obszarze strategicznym całych nowoprojektowanych osiedli, w których tereny zabudowy mieszkaniowo – usługowej są tylko jednym z elementów tych osiedli, obok terenów zieleni urządzonej, przestrzeni publicznej i centrów usługowych. Nie jest więc tak, jak chcą Skarżący, że każda nieruchomość (a nawet każda działka), ma w tym studium tylko i wyłącznie przeznaczenie do zabudowy mieszkaniowo – usługowej. Gdyby bowiem przyjąć argumentację Skarżących, to obszar objęty planem o powierzchni około 329 ha musiałby składać się z samych działek o przeznaczeniu mieszkalno – usługowym, co niewątpliwie kłóciłoby się z zasadami projektowania dotyczącego tak wielkich przestrzeni i nie tylko utrudniałoby jego przyszłym mieszkańcom funkcjonowanie na tych terenach, ale wręcz czyniłoby to niemożliwym. Projektodawcy studium świadomie bowiem przyjęli, że przedmiotowy obszar stanowi "obszar przestrzeni publicznej", który zgodnie z art. 2 pkt 6 u.p.z.p. oznacza, że należy przez niego rozumieć obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno – przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Argumentacja Skarżących jest niezasadna tym bardziej, gdy się weźmie pod uwagę ich zarzut dotyczący usytuowania w uchwalonym planie dróg oznaczonych symbolami 1KD-Z(G) i 3KD-Z. Przy założeniu, że nie mogłyby powstać na tym terenie (w planie zagospodarowania) inne drogi, niż te wynikające ze studium, gdyż to godziłoby w przeznaczenie "do zabudowy mieszkaniowo – usługowej", a drogi jak wiadomo, takiego przeznaczenia nie mają, w rzeczywistości Rada Miejska B. nie byłaby uprawniona do zaprojektowania jakichkolwiek dróg w planie, bo studium ich nie przewiduje. Początkowo Skarżący twierdzili, że w planie zaprojektowano inne drogi niż to wynika ze studium, ale na rozprawie sami przyznali, że z rysunku studium nie wynika, aby na przedmiotowym obszarze były zaznaczone jakiekolwiek przyszłe drogi. Zdaniem więc Sądu, szczególnego podkreślenia wymaga, że z mapy będącej załącznikiem nr 1 do przedmiotowego planu i naniesionym na niej wyrysem studium (w lewym górnym rogu) wynika jednoznacznie, że na obszarze 3.6. nie ma żadnych dróg. A przecież zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Oznacza to więc, że na obszarze objętym planem organ obowiązkowo musiał zaprojektować drogi dojazdowe do nowoprojektowanych osiedli i to zrobił, mimo, że w studium drogi te nie były zaprojektowane. Gdy się więc podda przedmiotowe studium głębszej analizie, to daje się zauważyć, że zamiarem jego twórców było powstanie na obszarze oznaczonym symbolem 3.6. nowych osiedli, całkowicie od podstaw zaprojektowanych, na terenach właściwie niezabudowanych, "według konkursu", czyli według jakiegoś pomysłu architektonicznego, który spełnia przesłanki wymienione w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., dotyczące między innymi wymagań ładu przestrzennego, ochrony środowiska, walorów ekonomicznych przestrzeni, prawa własności i potrzeb interesu publicznego. W ocenie Sądu, przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego jest realizacją założeń wynikających ze wskazanego studium. Terenami zieleni urządzonej objęto obszary dolin rzek D. i J. Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej scentralizowano właściwie w trzech miejscach i zlokalizowano w ten sposób, aby nie kolidowały z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, którą rozmieszczono na obrzeżach terenów objętych planem. Centra usługowe znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, co podyktowane jest faktem ułatwienia dostępu do nich dla jak największej ilości osób, które będą tam zamieszkiwać. Drogi główne oznaczone symbolami 1KD-Z(G) oraz 3KD-Z przebiegają wyłącznie pomiędzy terenami zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, usługowymi oraz zieleni urządzonej i terenami leśnymi. Droga o symbolu 3KD-Z została zaprojektowana w ten sposób, że łączy się z drogą oznaczoną symbolem KD-2Z, która znajduje się już poza obszarem objętym planem. Droga zaś 1KD-Z(G) prowadzi od istniejącej ul. 27 Lipca, gdzie będzie się łączyć z inną nieistniejącą jeszcze drogą prowadzącą do centrum B. Patrząc zaś w kierunku północnym, droga ta prowadzi do dwupasmowej drogi 2KD-Z, która prowadzi na zachód i łączy się z drogą KD-1Z (poza obszarem objętym planem). Od skrzyżowania obu tych dróg, patrząc w kierunku północnym, powstanie droga jednopasmowa o symbolu 6KD-L. W ocenie Sądu, przebieg wskazanych powyżej dróg jest nieprzypadkowy, a wręcz bardzo dobrze przemyślany. Fakt, że dwupasmowa droga 1KD-Z(G) przechodzi na wysokości skrzyżowania z drogą 2KD-Z w jednopasmową oznacza, że jej celem nie jest przejazd dla pojazdów jadących od centrum miasta do S., tylko odprowadzenie i doprowadzenie ruchu pojazdów od terenów mieszkaniowych i centrów usługowych do centrum B. i z powrotem. Fakt natomiast, że droga 1KD-Z(G) od południa biegnie bliżej wschodniej granicy B., zaś począwszy od skrzyżowania z drogą 14KD-L skręca lekko w kierunku zachodnim i następnie biegnie w kierunku północnym mniej więcej środkiem obszaru objętego planem, wynika z ukształtowania terenu i przeznaczenia poszczególnych obszarów. Zdaniem więc Sądu, należy podzielić stanowisko organu, że przedmiotowy plan spełnia wszystkie wymogi przewidziane przepisami obowiązującego prawa, w tym w zakresie zgodności ze studium – art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Podkreślenia przy tym wymaga, że w przedmiotowym planie nie ma terenów, którym przyznano by inne przeznaczenie niż wynikające ze studium. Nie zachodziła więc potrzeba aby w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego Rada Miejska B. musiała najpierw zmieniać studium, a następnie uchwalać dopasowany do niego plan. Konieczność zmiany studium ma bowiem uzasadnienie tylko wówczas, gdy dotychczasowe przeznaczenie terenu określone w studium pozostaje w oczywistej sprzeczności z przewidywanymi ustaleniami planu (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie II OSK 697/11). W stanie zaś niniejszej sprawy taka sytuacja nie miała miejsca. Zarówno bowiem w studium, jak i w uchwalonym planie, przeznaczenie działek Skarżących nie pozostaje ze sobą w sprzeczności, a wręcz jest zgodne w rozumieniu art. 9 ust. 4 u.p.z.p. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że studium jako akt ogólny przewiduje uwarunkowania i kierunki zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości (art. 6 ust. 1). Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy przy tym do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1) i określane jest jako władztwo planistyczne gminy. Gmina dysponuje władztwem planistycznym i może stanowić o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania terenu (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., II OSK 773/12). W ramach tego władztwa, poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, gmina może kształtować i ograniczać własność w granicach prawa w związku z koniecznością realizacji celów publicznych. Prawo własności nie może być bowiem rozumiane jako prawo absolutne, uzasadniające nieograniczoną możliwość wykorzystywania własnego gruntu. Należy mieć jednak na uwadze, że w procedurze kształtowania polityki przestrzennej ochronie podlega również interes indywidualny. Nie może ulegać wątpliwości, że przekroczenie granic władztwa planistycznego występuje w sytuacji, gdy wobec nieruchomości przyjęto rozwiązania planistyczne ingerujące w prywatną własność i jest to uzasadnione okolicznościami, które pozostają w sprzeczności z rozwiązaniami przyjętymi wobec innych terenów, bez jednoczesnego wykazania istotnych odmienności tych terenów (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2010 r., II OSK 1070/10). Zasadniczą granicą wyznaczającą zakres władztwa planistycznego gminy jest istota prawa własności, wyrażająca się w tym, że w ramach każdego prawa można wyodrębnić pewne elementy podstawowe, bez których takie prawo w ogóle nie będzie mogło istnieć (zob.: Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz , wyd. 4 , Warszawa 2008 , s. 59). Do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por.: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, póz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. P 2/98, publ. OTK z 1999 r., nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części, nawet znacznej, atrybutów korzystania i rozporządzania rzeczą, nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności o ile będzie się mieściło w ramach władztwa planistycznego gminy. Władztwo to nie jest bowiem niczym nie ograniczone i powinno uwzględniać m.in. konstytucyjną zasadę równości (art. 32 Konstytucji RP) w traktowaniu uczestników procesu planistycznego (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2010 r., II OSK 1070/10) oraz zasadę proporcjonalności w ważeniu interesu publicznego i interesów indywidualnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 31 sierpnia 2009 r., II SA/Gl 183/09) . W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się ponadto, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, a także art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 1 Protokołu nr 1, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów wielu ustaw, w tym z powołanych już wyżej przepisów u.p.z.p. Co do zasady zatem przyjąć należy, że wprowadzone w zaskarżonej uchwale ograniczenia związane z wykonywaniem przez Skarżących prawa własności są prawnie dopuszczalne i nie stanowią same w sobie o naruszeniu prawa przez organ planistyczny. Kwestią istotną zaś, wymagającą rozważenia w niniejszej sprawie jest to, czy ingerencja gminy w prawo własności Skarżących została dokonana z zachowaniem konstytucyjnej zasady równości i proporcjonalności, a tym samym czy nie doszło do nieuprawnionego nadania prymatu interesowi publicznemu ponad interes jednostki. W tym względzie – w ocenie Sądu - należy powołać się na rozważania NSA z wyroku z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie II OSK 878/12: "ingerencja gminy poprzez działania planistyczne w sferę prawną podmiotu, naruszająca atrybuty właścicielskie, dla swej legalności wymaga bezwzględnie wykazania, że gmina stanowiąc w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu terenu i sposobie jego zagospodarowania nie nadużyła władztwa planistycznego. Powinno to nastąpić w uzasadnieniu uchwały w sprawie miejscowego planu, wyjaśniającym przesłanki, którymi gmina kierowała się przyjmując konkretne rozwiązania planistyczne, wpływające na sposób wykonywania prawa własności przez dysponenta prawa. Uzasadnienie uchwały winno zawierać argumentację pozwalającą uznać, że gmina dołożyła należytej staranności w przestrzeganiu zasad obowiązujących przy podejmowaniu działań planistycznych, w tym rozważyła inne warianty zrealizowania zamierzenia planistycznego w ramach przyjętej koncepcji, albo że przyjęte rozwiązanie planistyczne, mimo konieczności dokonania ingerencji w sferę prawa własności, jest jedynym możliwym w danych warunkach". W ocenie Sądu, stwierdzić należy, że w realiach przedmiotowej sprawy do tego rodzaju nadużycia ze strony organu nie doszło. Organ szczegółowo uzasadnił, dlaczego dla przedmiotowych działek przyznano przeznaczenie pod drogi, teren usługowy i zieleń urządzoną. Jak się szczegółowo przyjrzeć położeniu tych działek, to zobaczymy, że od południa część tych działek została objęta przeznaczeniem "zieleń urządzona", gdyż tereny te leżą w dolinie rzeki D. i tak samo potraktowano wszystkie inne działki znajdujące się wzdłuż tej doliny. Z czterech zaś obszarów znajdujących się dookoła skrzyżowania ulic 1KD-Z(G) i 3KD-Z trzy mają przeznaczenie "usługowe", zaś jeden przeznaczenie "budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne lub usługowe". Dodać do tego należy, że mowa tutaj o ogromnych obszarach: 1,25 ha, 1,5 ha, 4,84 ha i 8,70 ha. Dla porównania, powierzchnia działek Skarżących jest w stosunku do tych obszarów znikoma (por. mapę z k. 22 akt sadowych). Aby dopełnić obrazu, wskazać należy, że do obszaru tego przylega bezpośrednio obszar o powierzchni 9,16 ha o przeznaczeniu usługowym albo usługowym z zakresu sportu i rekreacji, lub tereny zieleni urządzonej. Jak więc z tego widać, ani działek Skarżących nie potraktowano inaczej niż działek sąsiednich, ani też ich przeznaczenie nie jest odmienne od przeznaczenia nie tylko sąsiednich działek, ale wręcz całego stosunkowo ogromnego kompleksu (w sumie około 25 ha). Zdaniem więc Sądu, w kontekście powyższego, jako niezasadny należy uznać kolejny zarzut skargi w postaci naruszenia art. 21 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez dopuszczenie takiego przeznaczenia działek skarżących, które bez jakiegokolwiek uzasadnienia ogranicza uprawnienia właścicielskie Skarżących, uniemożliwiając racjonalne zagospodarowanie działek zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Podkreślenia od razu wymaga, że do czasu uchwalenia przedmiotowego planu obie działki miały status niezabudowanych działek rolnych. Z zapisów studium wcale nie wynika, że konkretnie obie działki Skarżących mają mieć w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie "do zabudowy mieszkaniowej i to na dodatek wielorodzinnej", jak to Skarżący określili w swoim piśmie kierowanym do organu. Brak też jest podstaw do twierdzenia, że bez jakiegokolwiek uzasadnienia ograniczono uprawnienia właścicielskie Skarżących. W ocenie Sądu, stało się wręcz odwrotnie. Przedstawione przez organ argumenty zarówno w uzasadnieniu przedmiotowego planu, jak również w odpowiedzi na skargę oraz na rozprawie są w zakresie omawianej kwestii racjonalne i przekonywujące. Wprawdzie organ nie pochylił się zanadto nad uzasadnieniem, dlaczego akurat na zachód od drogi 1KD-Z(G) umieścił obszar o powierzchni 1,50 ha o przeznaczeniu "tereny usług z zakresu kultury" (na tym obszarze znajduje się część działek Skarżących), zaś na wschód umieścił obszar o powierzchni 1,25 ha z przeznaczeniem na "tereny usług", a nie odwrotnie, jednak generalnie nie zmienia to faktu, że oba te obszary przeznaczone zostały na szeroko rozumiane usługi. W sytuacji więc, jaka dotknęła Skarżących znalazło się 23 innych właścicieli działek sąsiednich, którzy wraz ze Skarżącymi podnosili swoje uwagi już na etapie projektowania planu, ale uwagi te nie zostały uwzględnione. Zważywszy na powyższe, nie można więc twierdzić, że sytuacja Skarżących jest jakaś znacząco różna od sytuacji pozostałych właścicieli działek i terenów sąsiednich. Uzasadnionym wydaje się wręcz twierdzenie, że sytuacja Skarżących jest podobna do sytuacji właścicieli pozostałych kilkuset działek znajdujących się na obszarze przedmiotowego planu, którzy kierując się tylko samym studium nie mogli przewidzieć, jakie ostatecznie będzie przeznaczenie ich działek w uchwalanym planie zagospodarowania przestrzennego. Wszystko powyższe oznacza zatem, iż w tym przypadku nie doszło do przeważenia interesu ogólnego nad indywidualnym interesem Skarżących. W tym miejscu zauważenia jeszcze wymaga, że w piśmie złożonym na rozprawie Skarżący podnieśli, że w ich ocenie organ nie przeprowadził konkursu, o którym mowa w studium. Zdaniem Sądu, powyższy zarzut jest także niezasadny. Po pierwsze przyznać należy rację organowi, że konkurs taki został przeprowadzony w 1999 r., a ze studium nie wynika, kiedy ma on być przeprowadzony. Dodatkowego podkreślenia wymaga jeszcze, że sformułowanie umieszczone w studium: "Zagospodarowanie obszaru według rozstrzygnięć konkursu" wskazuje przede wszystkim na sposób tego zagospodarowania, czyli na autorską wizję i koncepcję obejmującą cały ten obszar, a nie na jakieś opracowania cząstkowe. W praktyce, jak wskazał organ, do konkursu przystąpiły dwa projekty zagospodarowania całego obszaru, z których wybrano jeden, w ocenie organu, lepszy. Za wykładnią taką przemawiają dalsze sformułowania studium w brzmieniu: "Przy projektowaniu zabudowy obszaru należy uwzględnić ukształtowanie południowego stoku i widok na panoramę miasta. Przy kształtowaniu przestrzeni publicznych na obszarze nowoprojektowanych osiedli uwzględnić lokalizację dominant i centrum usługowego oraz występowanie lasów i możliwość dolesień, a także możliwość wykorzystania dolin rzeczek D. i J.do kształtowania ogólnie dostępnych terenów zieleni urządzonej". Są to wszak wytyczne kierowane do projektantów i wynika z nich wprost, że projekt ma dotyczyć całego obszaru objętego planem. Reasumując, w ocenie Sądu, przy argumentacji jak wyżej, zarzuty Skarżących w zakresie naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów ustawy planistycznej, Kodeksu cywilnego i Konstytucji RP są całkowicie nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).