II SA/Gl 183/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Protokolant Magdalena Matuszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi K. J. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej ustaleń dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem E. 5 ZI, 2. w pozostałej części skargę oddala, 3. zasądza od Gminy S. na rzecz skarżącego kwotę 557 ( pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W oparciu o uchwałę Nr [...] z dnia [...] Rady Miejskiej w S. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla położonego w gminie S. obszaru "[...]" została wszczęta i przeprowadzona procedura planistyczna uchwalenia tego planu do przedmiotowego obszaru. W jej toku dokonano ogłoszeń o przystąpieniu do uchwalania planu, wystąpiono o wymagane uzgodnienia i opinie, opracowano projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, sporządzono prognozę skutków finansowych uchwalenia planu, wyłożono projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu (w okresie od [...] do [...]), o czym ogłoszono w wymagany sposób m.in. w [...]. Uwag do wyłożonego projektu planu nie zgłoszono. Następnie Rada Miejska w S. uchwałą Nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla położonego w gminie S. obszaru [...], podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 p. 5 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), po wcześniejszym stwierdzeniu zgodności planu z treścią Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S., uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania dla przedmiotowego terenu. W planie tym uregulowano m.in. materię określoną w art. 15 ust. 2 ustawy. Uchwała ta weszła w życie w związku z jej ogłoszeniem w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] Nr [...], poz. [...]. W piśmie z dnia [...] pełnomocniczka K.J. wezwała Radę Miejską w S., z powołaniem się m.in. na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, do usunięcia naruszenia prawa ww. uchwałą o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez jego zmianę polegającą na usunięciu z działek nr [...], [...] i [...] strefy oznaczonej w tym planie symbolem E.5ZI jako "teren zieleni izolacyjnej" i przywrócenie stanu prawnego obowiązującego przed podjęciem uchwały. Uzasadniając to żądanie podniosła, że zgodnie z planem zagospodarowania z [...] działki te były przeznaczone pod zabudowę i z zamiarem takiego ich wykorzystania zostały one nabyte przez K.J. w [...]. Według nowego planu ma przebiegać po tych działkach strefa zieleni izolacyjnej, dla której przewidziano zakaz zabudowy, a nawet umieszczania reklam. Nie jest zatem możliwa lub znacznie utrudniona realizacja zamierzeń inwestycyjnych dla których działki zostały nabyte. Z tego też powodu działki utraciły znacznie na wartości. Stwierdzono także, że K.J. nie wiedział o wdrożonej procedurze uchwalania nowego planu i dlatego w jej toku nie składał wniosków i uwag. Zarzucono, iż kwestionowana część planu narusza uprawnienia wynikające z prawa własności i w konsekwencji art. 64 Konstytucji. Zapisy tego planu zostały wprowadzone w tej części bez należytego uwzględnienia praw jednostki. Przy uchwalaniu planu Rada nie może się kierować tylko interesem ogólnym bez uwzględnienia interesów indywidualnych. W odpowiedzi na to wezwanie Rada Miejska w S. uchwałą z dnia [...] Nr [...] odmówiła jego uwzględnienia. W jej uzasadnieniu stwierdzono, że przez wschodnią część działek K.J. przebiega gazociąg o średnicy [...] mm i ciśnieniu nominalnym [...] MPa. W związku z tym wzdłuż tego gazociągu ustalona została strefa zieleni izolacyjnej, której szerokość została ustalona zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 139, poz. 686, zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 14 listopada 1995 r.), jako gazociągu wybudowanego przed dniem 11 września 2001 r., przy przyjęciu ograniczeń zabudowy od takiego gazociągu dla lokalizacji obiektów użyteczności publicznej. Było to przy tym podyktowane wymaganiami zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi, a to zgodnie z treścią art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślono, że ograniczenia związane z tą strefą dotyczą jedynie części wschodniej działek K.J. Ich pozostała część od ul. [...] została w nowym planie przeznaczona pod usługi. Dalej podniesiono, że na etapie uchwalania planu K.J. nie składał wniosków do planu ani nie złożył uwag do projektu planu, które ewentualnie mogłyby być uwzględnione w toku procesu planistycznego. Zwrócono uwagę, że w związku z uchwaleniem planu właściciele i użytkownicy wieczyści mogą zgłaszać roszczenia na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy. W konsekwencji stwierdzono, że kwestionowany zapis planu został wprowadzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i w ramach przysługującego Gminie (zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy) władztwa planistycznego. W skardze do sądu administracyjnego pełnomocniczka K.J. wniosła o stwierdzenie nieważności objętej postępowaniem uchwały Rady Miejskiej w S. o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania "w części dotyczącej należących do K.J. działek nr [...], [...] i [...] położonych w S. przy ul. [...]" oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zarzuciła, że w tej części zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 140 kc w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że Rada Miejska w S. miała prawo ograniczyć uprawnienia właścicielskie skarżącego z pominięciem treści art. 1 ust. 2 (w tym zwłaszcza pkt 7) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi podtrzymano stanowisko prezentowane wcześniej w wezwaniu Rady do usunięcia naruszenia prawa. Dodatkowo podniesiono, że w obowiązującym prawie pojęcie pasa zieleni występuje w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych dróg) i nie jest powiązane z ochroną sieci gazowych. Ustanowienie pasa zieleni nie było zatem prawnie wymagane w sytuacji gdy sporna strefa faktycznie oddziela drogę od terenów przeznaczonych pod usługi (E4U), które skarżący ma zamiar wykorzystać w przyszłości pod usługi związane z "gałęzią motoryzacyjną". Zarzucono, że gmina nie ma pełnej swobody planistycznej. Przy uchwalaniu planu zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy powinna uwzględniać m.in. walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności. Odmienne działanie jest niezgodne z prawem i powinno skutkować stwierdzeniem nieważności planu zagospodarowania. Stwierdzono, że przedsiębiorstwo eksploatujące gazociąg działa na zasadach komercyjnych i nie ma potrzeby szczególnej jego ochrony. Zdaniem skarżącego dotychczasowe przeznaczenie jego działek (w poprzednim planie) tj. pod zaplecze komunikacyjne nie wymagało zmiany. W odpowiedzi na skargę Gmina S. wniosła o jej oddalenie, ewentualnie o odrzucenie, podtrzymując w ogólnym zarysie stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Podkreślono, że kwestionowana treść planu została ustalona z zachowaniem obowiązujących zasad i wymogów jego uchwalania oraz przy zrealizowaniu przysługujących gminie uprawnień do kształtowania przeznaczenia terenów. Ustalając treść jednostki planistycznej oznaczonej symbolem E.5ZI zrealizowano przy tym zasadę ochrony praw nabytych przez zachowanie możliwości jej dotychczasowego zagospodarowania. Rada nie miała natomiast obowiązku utrzymania przeznaczenia działek skarżącego pod takie samo zagospodarowanie jak w planie, który obowiązywał do końca [...]. Z przepisów prawa nie wynika bowiem obowiązek kontynuacji "starego" planu. Również z uwagi na potrzebę zachowania zgodności planu z treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (zgodnie z art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy) nie było możliwości ustanowienia pasa zieleni izolacyjnej w miejscu wynikającym z wcześniejszego planu zagospodarowania. W piśmie procesowym z dnia [...] pełnomocniczka skarżącego podkreśliła, że z powoływanego przez Gminę rozporządzenia z dnia 14 listopada 1995 r. nie wynika obowiązek stworzenia pasa zieleni izolacyjnej wzdłuż gazociągu. Ochrona gazociągu może być przy tym realizowana przez różne organy i nie było potrzeby tworzenia dla realizacji takiego celu specjalnej strefy planu. Zarzucono nadto, że w dacie uchwalania kwestionowanego planu przedmiotowe rozporządzenie już nie obowiązywało. Nowe rozporządzenie nie określa już odległości obiektów budowlanych od gazociągu a wprowadza pojęcie "strefy kontrolowanej". Nawet gdyby stosować stare rozporządzenie to wyodrębniony wzdłuż gazociągu pas ochronny nie powinien mieć większej szerokości niż 30 m, gdy tymczasem jego szerokość wynosi od [...] do [...] m i zajmuje [...] powierzchni działek skarżącego. Zarzucono, że pas zieleni izolacyjnej wzdłuż gazociągu nie występuje na całej jego długości a jedynie na działkach skarżącego. Odpowiadając na to pismo Gmina S. w piśmie z dnia [...] stwierdziła, że kwestionowany pas zieleni izolacyjnej został utworzony wzdłuż całego odcinka gazociągu przebiegającego na terenie objętym uchwalanym planem tj. na obszarze "[...]". Rada kierowała się w tym względzie przepisami rozporządzenia z dnia 14 listopada 1995 r., gdyż przepisy nowego rozporządzenia (z 30 lipca 2001 r.) do przedmiotowego gazociągu nie mają zastosowania, a to zgodnie z jego § 89. Podniesiono też, że obowiązujące przepisy nie zabraniają nazwania konkretnej strefy planu zagospodarowania "terenami zieleni izolacyjnej", które mogą stanowić specyficzną formę zieleni urządzonej (dla realizacji odpowiedniej, zgodnej z ustaleniami planu, roli). Na rozprawie sądowej w dniu 26 sierpnia 2009 r. pełnomocnik skarżącego co do odległości w jakich od przedmiotowego gazociągu mogą być realizowane obiekty terenowe powołał się dodatkowo na treść pisma A Sp. z o.o. w Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w części dotyczącej ustaleń objętego zaskarżoną uchwałą planu zagospodarowania dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem E.5ZI zasługuje na uwzględnienie. W tym bowiem zakresie uchwała ta zapadła zdaniem Sądu z przekroczeniem przysługującego Gminie S. władztwa planistycznego. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości (art. 6 ust. 1). Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy przy tym do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1) i określane jest w literaturze i orzecznictwie właśnie władztwem planistycznym gminy. Miejscowy plan zagospodarowania uchwala rada gminy. Z istoty tego władztwa i ww. przepisów wynika przy tym prawo gminy do ograniczania m.in. prawa własności. W przeciwnym przypadku władztwo to byłoby iluzoryczne, a to w sytuacji gdy proces planistyczny w nieunikniony sposób prowadzi najczęściej do powstawania konfliktów interesów i nie jest możliwe zagwarantowanie realizacji interesów wszystkich uczestników tego procesu w równym stopniu. W przypadku wystąpienia takich konfliktów zadaniem organów biorących udział w procedurze planistycznej jest przy tym wyartykułowanie przyjętych preferencji. O możliwości ingerencji planu w prawo własności świadczy przy tym m.in. wprost treść art. 36 ustawy. Przebieg procedury uchwalania (sporządzania) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Naruszenie zasad tej procedury oraz istotne naruszenie trybu sporządzania i właściwości organów powoduje przy tym nieważność uchwały rady w całości lub w części. W pierwszej kolejności należy zatem z urzędu podnieść (m.in. w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p..s.a.), że w świetle przedstawionych akt administracyjnych Sąd nie stwierdził aby przewidziany tryb postępowania i właściwość organów przy uchwalaniu objętego zaskarżoną uchwałą miejscowego planu zagospodarowania (uregulowane w art. 14, 15, 17 i 20 ust. 1 ustawy) zostały naruszone. W dalszej kolejności rozstrzygnięcie skarg sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie czy w zaskarżonej skargą części uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" w S. została podjęta z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego przy jednoczesnym przekroczeniu przysługującego gminie władztwa planistycznego. Władztwo to nie jest bowiem niczym nie ograniczone i powinno uwzględniać m.in. zasadę proporcjonalności w ważeniu interesu publicznego oraz zasadę jednakowego traktowania interesów uczestników procesu planistycznego. Na tak postawione pytanie należało udzielić w okolicznościach rozpatrywanej sprawy odpowiedzi twierdzącej. W tym względzie należy w pierwszej kolejności w związku z treścią art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy podnieść, że konieczność wprowadzenia kwestionowanej w skardze strefy E.5ZI o treści określonej w kontrolowanym planie nie wynika zdaniem Sądu z obowiązującego dla tego terenu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. Nie negując uprawnienia Rady do wyznaczenia wokół gazociągu wysokiego ciśnienia oddzielnej strefy zagospodarowania terenu a to zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 pkt 1 i 9 i art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy w związku z treścią § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) należy przy tym podnieść, że ustalenie przeznaczenia terenu w takiej strefie powinno wynikać z racjonalnych przesłanek (należycie umotywowanych) lub z istniejących ograniczeń prawnych wynikających z obowiązujących przepisów. W każdym innym przypadku będzie to działanie naruszające granice władztwa planistycznego, zwłaszcza w sytuacji gdy ma to nastąpić przy sprzeciwie właścicieli terenów na których taka strefa ma być utworzona. Z taką zaś sytuacją mamy zdaniem Sądu do czynienia w niniejszej sprawie. Wbrew stanowisku Gminy utworzenie kwestionowanej strefy planu, a tym bardziej jej obszar i sformułowane ograniczenia w zakresie możliwości zagospodarowania terenu nie wynikają z rozporządzenia z dnia 14 listopada 1995 r., na co powołuje się Gmina S. Rozporządzenie to w przedmiotowym zakresie już bowiem w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały nie obowiązywało. Zgodnie z treścią § 90 i § 91 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe utraciło bowiem moc z dniem 11 grudnia 2001 r. Zdaniem Sądu wynikających z niego jako obowiązujących ograniczeń w zagospodarowaniu (w tym i w zabudowie) terenów wokół gazociągu nie można wyprowadzić z treści § 89 rozporządzenia z 30 lipca 2001 r. Przepis ten odnosi się bowiem zdaniem Sądu jedynie do wymagań i parametrów technicznych dotyczących samych gazociągów wybudowanych przed dniem wejścia tego rozporządzenia w życie, dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę. Nie dotyczy zaś ograniczeń w zagospodarowaniu terenów sąsiednich wokół gazociągu. W tym względzie Sąd podziela w pełnej rozciągłości stanowisko wyrażone w powoływanym przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2005 r. sygn. akt VII SA/WA 1288/04. W konsekwencji należy przyjąć, że jeżeli chodzi o ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wokół gazociągu to będą miały do tego zastosowanie przepisy nowego rozporządzenia wynikające m.in. z jego § 9. Nie wyklucza to w ramach władztwa planistycznego gminy wyznaczenia szerszej strefy wokół gazociągu jako strefy o odmiennym sposobie zagospodarowania i wprowadzenia ograniczeń w tym zagospodarowaniu pod warunkiem, że nastąpi to z racjonalnych przesłanek przy zachowaniu zasad proporcjonalności w ważeniu interesów uczestników procesu planistycznego, w tym właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości na których taka ochronna strefa zagospodarowania miałaby zostać wyznaczona. Może to np. wynikać ze stanu technicznego istniejącego już gazociągu (w tym wynikającego z parametrów technicznych obowiązujących w dacie jego budowy, których bez poniesienia znacznych kosztów nie można polepszyć), wpływającego na bezpieczeństwo użytkowania terenów sąsiednich. Potrzebę poszerzenia takiej strefy i statuowanych w niej ograniczeń należałoby jednak w sposób przekonywujący uzasadnić. Takiego uzasadnienia co do zakwestionowanej w skardze strefy planu Gmina S. zdaniem Sądu nie przedstawiła i to nawet przy przyjęciu, że w zakresie występujących w tej strefie ograniczeń miałyby zastosowanie przepisy rozporządzenia z dnia 14 listopada 1995 r. Brak np. bowiem racjonalnych przesłanek dla ustalenia szerokości tej strefy według ograniczeń zabudowy obiektami użyteczności publicznej gdy ograniczenie w takiej odległości od tego gazociągu było możliwe do statuowania dla tego rodzaju zabudowy również w strefach sąsiednich (przy zmniejszeniu szerokości kwestionowanej strefy). Nadto Rada Miejska w S. w żaden sposób w uzasadniła dlaczego w całej tak szeroko ustalonej strefie ochronnej gazociągu nie jest dopuszczalne sytuowanie i powiększenie innych obiektów kubaturowych (poza obiektami użyteczności publicznej), a tym bardziej sytuowanie reklam, gdy tak daleko idące ograniczenia dla takich obiektów lub urządzeń (w zależności od rodzaju reklamy) z przepisów tego rozporządzenia nie wynikały. Wprowadzenie tak daleko idących ograniczeń w zagospodarowaniu terenu w tej jednostce planu nastąpiło zatem z naruszeniem interesu prawnego skarżącego wynikającego z przysługującego mu prawa własności do położonych na tym terenie działek. Skoro jak wykazano wyżej nastąpiło to jednocześnie z przekroczeniem przysługującego Gminie S. władztwa planistycznego tj. z naruszeniem zasad uchwalania planu zagospodarowania to należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem E.5ZI, a to zgodnie z treścią art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jako lex specjalis w stosunku do art. 94 ustawy o samorządzie gminnym) i w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W związku z treścią art. 61 § 2 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Sąd nie orzekł na podstawie art. 157 tej ustawy (stwierdzono bowiem nieważność obowiązujących przepisów prawa miejscowego). W pozostałej części skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Skarżący nie wykazał bowiem, a nawet nie sprecyzował w jaki sposób został naruszony jego interes prawny zapisami zaskarżonego planu w części dotyczącej innych jednostek strukturalnych planu (poza jednostką E.5ZI) w których znalazły się jego działki nr [...], [...] i [...]. W tej części skarżący nie wezwał zresztą Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą. Z urzędu już (w związku z treścią art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.) należy podnieść nie mające istotnego wpływu na treść wyroku Sądu zastrzeżenia co do samego oznaczenia słownego i literowego jednostki strukturalnej planu oznaczonej symbolem "E.5ZI". Gdy zważy się, że kwestionowana strefa została ustalona dla strefy technicznej dotyczącej gazociągu, to według § 1 ust. 6 zaskarżonej uchwały powinna otrzymać oznaczenie literowe "G" (teren infrastruktury technicznej – gazownictwo) a nie "E" (teren infrastruktury technicznej – elektroenergetyka). Wiele kontrowersji (co wynika chociażby ze stanowisk obu stron postępowania) budzi też w ocenie Sądu oznaczenie tej strefy jako "Teren zieleni izolacyjnej" gdy zważy się, że z ustaleń dla tej jednostki nie wynika aby została ona przeznaczona pod tereny zieleni. Wprost przeciwnie na znacznym obszarze realizacja pewnych rodzajów upraw zielonych została w ogóle zabroniona. W żaden też sposób nie zostało wykazane od jakich to negatywnych oddziaływań gazociągu taka zieleń miałaby izolować. Przedmiotowe oznaczenie budzi zatem istotne zastrzeżenia z punktu widzenia zasad prawidłowej legalizacji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, 205 § 2 i § 3 i art. 209 ustawy p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1c w zw. z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych... (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). SW