II FSK 2386/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia WSA del. Grażyna Nasierowska (sprawozdawca), Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 218/13 w sprawie ze skargi M. [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 29 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 218/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Ministra Finansów odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych. 2. Ze stanu sprawy przyjętego do wyrokowania przez Sąd I instancji wynikało, że we wniosku o interpretację skarżąca spółka wskazała, że wraz z pozostałymi spółkami zależnymi oraz ze spółką dominującą utworzyła podatkową grupę kapitałową (PGK) w rozumieniu art. 1a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej – "u.p.d.o.p."). Umowa o utworzeniu PGK została zawarta przez wnioskodawcę oraz spółki PGK w formie aktu notarialnego na okres co najmniej 3 lat podatkowych. Na 3 miesiące przed rozpoczęciem roku podatkowego przyjętego przez PGK, spółka dominująca PGK zgłosiła tę umowę do właściwego naczelnika urzędu skarbowego. Spółka dominująca PGK będzie spółką reprezentującą PGK. W okresie funkcjonowania PGK i posiadania przez nią statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, będzie dochodziło pomiędzy spółkami zależnymi PGK oraz pomiędzy spółkami zależnymi PGK a spółką dominującą do transakcji nabycia/zbycia składników majątku (np. w ramach zorganizowanej części przedsiębiorstwa, w ramach przedsiębiorstwa lub jako poszczególnych składników majątku, etc.). Dodatkowo, w okresie funkcjonowania PGK, skarżąca spółka może dokonywać na rzecz spółek PGK, w tym na rzecz spółki dominującej, darowizn w formie rzeczowej w postaci gotówki lub/i wierzytelności. Wierzytelność będąca przedmiotem darowizny rzeczowej nie zostanie przez skarżącą spółkę odpisana jako przedawniona, jak również nie zostanie odpisana przez nią jako nieściągalna dla celów podatkowych. Skarżąca spółka zakłada, że wartość rynkowa przedmiotowej wierzytelności własnej będzie odpowiadać jej wartości nominalnej. Na tle tak przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego skarżąca zadała następujące pytania: Czy skarżąca spółka powinna potraktować darowiznę rzeczową w postaci wierzytelności, która zostanie przekazana na rzecz innej spółki PGK, w tym np. na rzecz spółki dominującej PGK (w okresie istnienia PGK), jako koszt uzyskania przychodów, który powinien zostać uwzględniony w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych PGK? W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1 – Czy skarżąca spółka powinna rozpoznać koszty uzyskania przychodów (tj. element uwzględniany w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych PGK) w związku z przekazaniem na rzecz innej spółki PGK, w tym np. spółki dominującej PGK (w okresie istnienia PGK) darowizny rzeczowej w postaci wierzytelności, w wysokości wartości rynkowej darowanej wierzytelności, która w opisanym stanie faktycznym odpowiadać będzie wartości nominalnej przekazywanej wierzytelności? Postanowieniem z 27 września 2012 r. Minister Finansów odmówił wszczęcia postępowania w sprawie dotyczącej ww. wniosku. W ocenie organu, skarżąca spółka nie ma statusu zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że spółka nie posiada statusu zainteresowanego; art. 120 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez działanie nieznajdujące oparcia w obowiązujących przepisach. Uzasadniając stawiane zarzuty spółka podniosła, że w przedmiotowej sprawie posiadała status zainteresowanego jako spółka tworząca PGK i odpowiadająca solidarnie za jej zobowiązania podatkowe. Spółka podkreśla, że na moment złożenia wniosku, umowa o utworzeniu PGK została zgłoszona do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, lecz PGK nie został jeszcze nadany NIP i nie rozpoczęła ona działalności. Zdaniem skarżącej, jako jedna ze spółek tworzących PGK, była uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o interpretację indywidualną w zakresie rozliczeń podatkowych po utworzeniu PGK. Dodatkowo, ponieważ podniesione we wniosku wątpliwości dotyczą działalności zarówno PGK, jak i spółki (jako jednej ze spółek tworzących PGK), skarżąca stanęła na stanowisku, że posiadała i posiada status "osoby zainteresowanej" w myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Minister Finansów, postanowieniem z 29 listopada 2012 r., utrzymał w mocy postanowienie z 27 września 2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że z wykładni systemowej art. 14b Ordynacji podatkowej wynika, że status zainteresowanego posiada każdy podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi go przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze materialnego prawa podatkowego. Innymi słowy, z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić podmiot, który chce się dowiedzieć, czy zaistnienie określonej sytuacji faktycznej powoduje po jego stronie powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego (w szczególności, obowiązku ustalenia i zapłaty określonego rodzaju podatku). Interpretacja indywidualna dotyczy sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy. Wyjątek od powyższej zasady przewiduje wyłącznie art. 14n § 1 Ordynacji podatkowej. Organ zauważył, że spółka podnosząc, że wystąpiła z przedmiotowym wnioskiem, jako zainteresowany w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, prezentuje różne podstawy tego "zainteresowania" i w różny sposób definiuje przedmiot wniosku. I tak, w treści zażalenia wskazano, że: jako jedna ze spółek tworzących PGK, skarżąca była uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o interpretację indywidualną w zakresie rozliczeń podatkowych po utworzeniu PGK; podniesione we wniosku wątpliwości dotyczą działalności PGK i działalności spółki jako spółki tworzącej PGK; skarżąca wystąpiła z wnioskiem jako spółka bezpośrednio zainteresowana rozliczeniami PGK w ramach podatku dochodowego od osób prawnych; spółka była zainteresowana, jak powinny wyglądać jej rozliczenia podatkowe po przystąpieniu do PGK; występując z wnioskiem spółka chciała uzyskać potwierdzenie, na jakich zasadach ma działać po przystąpieniu do PGK. W ocenie organu, powyższe prowadzi do wniosku, że sama skarżąca ma problemy z jednoznacznym, spójnym określeniem, czyjej indywidualnej sprawy dotyczy wniosek. Ponadto organ zauważył, że pomimo wskazania przez skarżącą, że posiada status zainteresowanej, bo "była zainteresowana, jak powinny wyglądać jej rozliczenia podatkowe po przystąpieniu do PGK", spółka pytała we wniosku o uwzględnianie skutków transakcji, w których uczestniczy w ramach PGK, dla potrzeb rozliczeń PGK w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Organ podkreślił, że w okresie funkcjonowania PGK skutki podatkowe opisanych transakcji na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych są uwzględniane dla potrzeb ustalania zobowiązania podatkowego PGK – nie ustala się odrębnych zobowiązań podatkowych spółek tworzących PGK. Spółka nie miałaby zatem możliwości zastosowania się ze skutkiem ochronnym do żądanego rozstrzygnięcia – funkcja gwarancyjna takiej interpretacji byłaby z góry wyłączona. Podsumowując organ wskazał, że spółka błędnie zakłada, iż przepisy Ordynacji podatkowej gwarantują każdemu podmiotowi możliwość uzyskania interpretacji w każdej interesującej go sprawie. Nie należy natomiast utożsamiać "interesowania się" przez podmiot danym zagadnieniem z jakichś względów od posiadania statusu "zainteresowanego" w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. 3. W skardze na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1 (w zw. z art. 239 i art. 233 § 1 pkt 1) Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżąca nie posiada statusu zainteresowanego oraz, że jej wniosek nie mieści się w zakresie określonym w art. 14b Ordynacji podatkowej; - art. 7a w zw. z art. 1a ust. 14 u.p.d.o.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że odpowiedź na pytania zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej nie wpływa na obowiązki podatkowe spółki dotyczące rozliczeń podatkowej grupy kapitałowej z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych; - art. 120 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez działanie nieznajdujące oparcia w obowiązujących przepisach. 4. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. 5. Zdaniem Sądu I instancji, organ prawidłowo skonstatował, że PGK jest odrębnym od wnioskującej spółki podmiotem prawa podatkowego funkcjonującym na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych. Ustawodawca uwzględnił ten szczególny rodzaj podmiotu regulując elementy procedury postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Nie ma zatem przeszkód, aby PGK samodzielnie wystąpiła z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej jej obowiązków podatkowych lub zobowiązań podatkowych. Posiadanie przez PGK statusu zainteresowanego w takim zakresie wynika z możliwości zrealizowania funkcji gwarancyjnej interpretacji – tj. możliwości zastosowania się przez PGK do uzyskanego rozstrzygnięcia ze skutkiem ochronnym przewidzianym przepisami Ordynacji podatkowej. Sąd I instancji wskazał również, że istotą PGK jest odebranie podmiotowości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych poszczególnym spółkom wchodzącym w jej skład, przy jednoczesnym zachowaniu ich podmiotowości prawnej oraz podatkowej w zakresie pozostałych podatków. Podatnikiem innych podatków – w tym podatku od towarów i usług – pozostają bowiem nadal poszczególne spółki tworzące PGK. Sąd I instancji wskazał zatem, że co prawda stosownie do art. 1a ust. 7 u.p.d.o.p., spółka, o której mowa w ust. 3 pkt 4 tej ustawy oblicza, pobiera i wpłaca podatek dochodowy i zaliczki na podatek dochodowy należne od PGK, niemniej jednak obowiązki te – podobnie, jak ma to miejsce w przypadku reprezentowania grupy w zakresie jej obowiązków wynikających z u.p.d.o.p. i Ordynacji podatkowej – służą uregulowaniu funkcjonowania PGK jako podatnika. Obowiązki te odnoszą się do "technicznych" aspektów prowadzenia rozliczeń podatkowych grupy, a nie do przedmiotu tych rozliczeń. W ocenie Sądu I instancji, obowiązki, na które powołuje się skarżąca nie mają charakteru obowiązku podatkowego w rozumieniu art. 4 Ordynacji podatkowej, ani też nie są elementem kształtującym zobowiązanie podatkowe w rozumieniu art. 5 tej ustawy. Tym samym, zagadnienia dotyczące rozliczeń podatkowych PGK nie mają wpływu na zobowiązanie podatkowe skarżącej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych. Odnoszą się bowiem do zobowiązań podatkowych PGK jako podatnika. Wskazane relacje świadczą o braku posiadania przez skarżącą statusu "zainteresowanego" w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. 6. Od powyższego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną. Zaskarżonemu wyrokowi, zarzucono: Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej – "P.p.s.a."), naruszenie prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj.: - art. 7a u.p.d.o.p., poprzez błędną wykładnię ww. normy – tj. przyjęcie przez Sąd I instancji, że na spółce, jako spółce tworzącej PGK, nie spoczywa obowiązek ustalenia dochodu (straty) podatkowego w związku ze zdarzeniami/transakcjami zrealizowanymi przez spółę, który dopiero następnie będzie podlegał kumulacji z dochodami (stratami) pozostałych spółek tworzących PGK, jako dochód (strata) podatkowy PGK, - art. 1a ust. 14 u.p.d.o.p., poprzez błędną wykładnię ww. normy – tj. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że na spółce (jako spółce tworzącej PGK) nie ciąży indywidualna odpowiedzialność – w ramach odpowiedzialności solidarnej – za zobowiązania PGK z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w związku ze zdarzeniami/transakcjami zrealizowanymi przez spółkę oraz pozostałe spółki tworzące PGK w okresie istnienia PGK i posiadania przez nią statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych; Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 3 P.p.s.a., poprzez niewłaściwe wypełnienie przez Sąd I instancji obowiązku kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do utrzymania w mocy postanowienia wydanego z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, - art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez brak rozważenia przez Sąd I instancji istotnych dla sprawy kwestii i zarzutów spółki, w szczególności, poprzez nieodniesienie się do argumentu spółki, że ciąży na niej indywidualna odpowiedzialność – w ramach odpowiedzialności solidarnej – za zobowiązania PGK z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, w związku ze zdarzeniami/transakcjami zrealizowanymi przez spółkę oraz pozostałe spółki tworzące PGK w okresie istnienia PGK i posiadania przez nią statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1 (w zw. z art. 239 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1) Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia MF, w wyniku uznania przez Sąd I instancji, że spółka nie posiada statusu zainteresowanego – co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 7a i art. 1a ust. 14 u.p.d.o.p., poprzez utrzymanie przez Sąd I instancji postanowienia wydanego z naruszeniem: przepisów art. 7a u.p.d.o.p. (w związku z przyjęciem, że na spółce tworzącej PGK nie spoczywa obowiązek ustalenia dochodu/straty, który następnie uwzględniany jest w rozliczeniu PGK) oraz przepisów art. 1a ust. 14 u.p.do.p. (tj. w związku z przyjęciem przez Sąd I instancji, że na spółce jako tworzącej PGK nie ciąży indywidualna odpowiedzialność, w ramach odpowiedzialności solidarnej, za zobowiązania PGK z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w związku ze zdarzeniami/transakcjami zrealizowanymi przez spółkę oraz pozostałe spółki tworzące PGK i posiadania przez nią statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych) – co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, bowiem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, odpowiada prawu. Istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny, czy zagadnienie będące przedmiotem wniosku skarżącej spółki o wydanie interpretacji indywidualnej, pozwalało na wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, jako mieszczące się w ramach tej instytucji prawnej, uregulowanej w rozdziale 1a działu II Ordynacji podatkowej. To właśnie prawidłowości powyższej oceny, dokonanej przez Sąd I instancji, dotyczą zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w Gdańsku prawidłowo przyjął, że postanowienie Ministra Finansów nie zostało wydano z naruszeniem art. 165a Ordynacji podatkowej, bowiem w sprawie zaistniały podstawy do odmowy wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zauważyć należy, że mimo wielości zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, zasadniczo skupiają się one wokół kwestii możliwości uznania skarżącej za "zainteresowaną" w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, w odniesieniu do zagadnienia wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W konsekwencji, zasadne jest więc łączne odniesienie się do większości podniesionych zarzutów. W tym miejscu wskazać trzeba, że z wnioskiem o interpretację wystąpiła spółka zależna, która wraz z pozostałymi spółkami zależnymi oraz spółką dominującą utworzą podatkowa grupę kapitałową (PGK). PGK to pojęcie funkcjonujące na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jakim posługuje się ustawodawca w celu zdefiniowania struktury organizacyjnej szczególnego rodzaju i o szczególnym przeznaczeniu, posiadającej podmiotowość podatkową. Zaliczki na podatek oraz sam podatek rozlicza się na podstawie dochodu podatkowego obliczonego jako różnica między sumą przychodów i kosztów poszczególnych spółek wchodzących w skład grupy podmiotów. Z chwilą zarejestrowania PGK powstaje nowy podatnik podatku dochodowego od osób prawnych. Istotą PGK jest odebranie podmiotowości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych poszczególnym spółkom wchodzącym w jej skład, przy jednoczesnym zachowaniu ich podmiotowości prawnej oraz podatkowej w zakresie pozostałych podatków. Podatnikiem innych podatków, w tym podatku od towarów i usług pozostają bowiem nadal poszczególne spółki tworzące PGK. Zgodnie z poglądem wyrażonym w piśmiennictwie i utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 61; wyroki NSA z dnia: 29 lipca 2010 r., II FSK 944/10; 16 września 2011 r., II FSK 497/10; 31 stycznia 2012 r., II FSK 1406/10 ). Wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz systemowe odczytanie art. 14b – art. 14h Ordynacji podatkowej prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Zauważyć również należy, że w świetle art. 14b § 1 i 3, art. 14c § 1 oraz art. 14h Ordynacji podatkowej, w sprawie dotyczącej interpretacji indywidualnej dochodzi do zainicjowania przez zainteresowanego wnioskodawcę postępowania o cechach swoistych, którego nie można utożsamiać z postępowaniem podatkowym, ani z postępowaniem administracyjnym, uregulowanym przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Swoistość postępowania interpretacyjnego polega m.in. na tym, że organ interpretacyjny nie ustala czynnie stanu faktycznego sprawy, to znaczy nie przeprowadza postępowania dowodowego, bowiem z wyjątkiem przepisów wskazanych w art. 14h Ordynacji podatkowej, przepisy działu IV "Postępowanie dowodowe" nie mają zastosowania w sprawie dotyczącej interpretacji indywidualnej. Podobnie też nie mają zastosowania przepisy K.p.a., w tym art. 28 tejże ustawy. W kontekście rozpoznawanej sprawy kluczowe znaczenie ma natomiast to, że w postępowaniu interpretacyjnym także autonomicznie uregulowano, komu przysługuje legitymacja do wystąpienia o pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, a zatem komu przysługuje przymiot strony w takim postępowaniu. W myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, interpretację indywidualną wydaje się na pisemny wniosek "zainteresowanego", czyli podmiotu, który zwraca się o wydanie takiej interpretacji w swojej indywidualnej sprawie. Wskazanie we wniosku, czyli "wylegitymowanie się" taką indywidualną sprawą stanowi niezbędny warunek do uznania danego podmiotu za zainteresowanego w rozumieniu ww. przepisu. Zgodnie z art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, wniosek zainteresowanego może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Stąd należy przyjąć, że osobą zainteresowaną jest taki podmiot, który chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Podmiotem legitymowanym do wystąpienia o interpretację indywidualną może być tylko i wyłącznie taki podmiot, u którego wystąpił lub może wystąpić opisany we wniosku interpretacyjnym określony stan faktyczny, który może powodować konsekwencje w zakresie prawa podatkowego (por. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Warszawa 2013, s. 105; także: postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2014 r., II FSK 542/14). W świetle powyższej przedstawionej specyfiki postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, należy stwierdzić, że WSA w Gdańsku prawidłowo ocenił, że skarżąca nie jest podmiotem "zainteresowanym" o którym mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Powyższe wynika już z samego pytania sformułowanego przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Skarżąca pyta bowiem o uwzględnienie darowizny w kosztach uzyskania przychodów PGK. Spółka pyta więc nie o swoje rozliczenie, ale o rozliczenie PGK. Z takim natomiast zapytaniem może wystąpić jedynie sama PGK lub w jej imieniu spółka ją reprezentująca, a nie spółka zależna wchodząca w jej skład. Skarżąca domagając się interpretacji przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, odnoszących się do zasad ustalania kosztów uzyskania przychodów u podatnika tego podatku, jakim jest PGK, w istocie żąda określenia stanowiska, do którego ona sama nie będzie się mogła zastosować i skorzystać z funkcji ochronnej interpretacji. Wydana interpretacja dotyczyłaby innego podmiotu, niż skarżąca. Tym samym, za niezasadne uznać należy zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 165a §1 w zw. z art. 14h i art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Chybiona jest również argumentacja autora skargi kasacyjnej, dotycząca ewentualnej odpowiedzialności skarżącej, jako spółki zależnej wchodzącej w skład PGK, za zobowiązania PGK oraz dotycząca obowiązku ustalenia dochodu (straty) najpierw przez spółką tworzącą PGK, a następnie jego uwzględnienie w rozliczeniu PGK, co miałoby uzasadniać, że skarżącą jest jednak podmiotem "zainteresowanym", o którym mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Jak już wyżej wyjaśniono, skarżąca nie jest legitymowana do wystąpienia z wnioskiem o interpretację, który miałby dotyczyć sytuacji prawnopodatkowej innego podmiotu. Nie jest to możliwe nawet wtedy, jeśli sytuacja prawnopodatkowa podmiotu, którego dotyczy zapytanie, rzutuje w jakikolwiek sposób na jej własną sytuację. W konsekwencji nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. w zw. z art. 7a oraz art. 1a ust. 14 u.p.d.o.p. Sąd nie naruszył także art. 3 P.p.s.a, którego przepisy określają zakres postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd mógłby naruszyć ten przepis gdyby wykroczył poza wyznaczoną nim właściwość rzeczową bądź gdyby odmówił merytorycznego rozpoznania sprawy należącej do jego właściwości. Sytuacja taka w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiła. Spodziewanego skutku nie mógł też odnieść zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego w tej sprawie wyroku zasadniczo spełnia te wymagania. Brak odniesienia się Sądu I instancji do wszystkich argumentów skargi nie stanowi naruszenia przepisów postępowania uzasadniającego uchylenie zaskarżonego wyroku. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Taka sytuacja w tej sprawie nie występuje. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.