II SA/Wa 189/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi E.K., J. P. i S. C. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku na odmowę udostępnienia przez [...] danych osobowych użytkowników działek 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżących E. K., J. P. i S. C. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący E. K., J. P. i S. C. są współwłaścicielami działki o nr [...], położonej w L. przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW nr [...]. W dniu [...] września 2011 r. pełnomocnik skarżących wystąpiła do Polskiego Związku Działkowców Okręgowy Zarząd [...] z wnioskiem o udostępnienie imion i nazwisk użytkowników działek ROD [...], położonych na działce [...] wraz z ich adresami zamieszkania, oznaczeniem i powierzchnią zajmowanych przez powyższe osoby działek oraz zapisów graficznych ROD [...] w zakresie dotyczącym opisanej wyżej działki ewidencyjnej [...], bowiem – jak podała – wniosek ten jest niezbędny dla zrealizowania uprawnienia wynikającego z przepisu prawa przedmiotowej nieruchomości. Polski Związek Działkowców Okręgowy Zarząd [...] pismem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] poinformował pełnomocnika skarżących, iż nie posiada zgody użytkowników działek w ROD na przetwarzanie ich danych oraz wskazał, że "(...) PZD nie ma wiedzy ile i które działki rodzinne znajdują sie na działce geodezyjnej oznaczonej numerem jak wyżej". W tej sytuacji pełnomocnik skarżących, pismem z dnia [...] października 2011 r., złożyła skargę do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na odmowę udostępnienia powyższych danych osobowych przez Okręgowy Zarząd Polskiego Związku Działkowców w [...]. W uzasadnieniu podała m. in. że "Na przedmiotowej nieruchomości po II wojnie światowej w 1945 r. został bezprawnie posadowiony Pracowniczy Ogród Działkowy [...]. Od tego czasu Skarżący nie mają możliwości korzystania ze swojej własności, pomimo, że Sąd Grodzki w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 1948 r. (...) nakazał przywrócić ówczesnej właścicielce J. P. posiadanie przedmiotowej nieruchomości (...) właściciele domagali się ochrony prawa własności pozywając organ PZD jako reprezentanta poszczególnych członków Związku korzystających z przedmiotowej działki. Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] listopada 2009 r., sygn. akt [...], odmówił im ochrony powołując się na konieczność pozwania przed Sąd poszczególnych osób fizycznych z imienia i nazwiska wskazanych, korzystających z tej części ogrodu, która stanowi prywatną własność Skarżących (...)". Z kolei Polski Związek Działkowców Okręgowy Zarząd [...] pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], skierowanym do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych oświadczył m. in.., że, "(...) posiada tylko zbiór danych osobowych wszystkich działkowców użytkujących działki rodzinne w Rodzinnym Ogrodzie Działkowym [...]. Ogród ten, o powierzchni [...] ha, założony w [...] r. liczy [...] działek rodzinnych i położony jest na kilkudziesięciu działkach geodezyjnych. (...) nie posiada zbioru danych według kryterium położenia działek rodzinnych na działkach geodezyjnych. Zatem Okręgowy Zarząd [...] nie może spośród posiadanych danych wysegregować danych żądanych w skardze. Okręgowy Zarząd [...] Polskiego Związku Działkowców [...] nie posiada także zapisów graficznych na mapie ewidencyjnej poszczególnych działek Rodzinnego Ogrodu Działkowego [...] położonych na działce nr [...] (...)". W trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w siedzibie Okręgowego Zarządu [...] Polskiego Związku Działkowców w [...] Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych ustalił dodatkowo, że PZD dysponuje danymi użytkowników ROD w zakresie ich imion, nazwisk, adresów zamieszkania, oznaczenia i powierzchni działek, lecz nie dysponuje mapą ewidencyjną z zapisem graficznym poszczególnych działek położonych na działce geodezyjnej nr [...] oraz nie posiada dokumentów (map, planu zagospodarowania przestrzennego ROD), na podstawie których możliwe byłoby ustalenie, które z działek wg numeracji przyjętej przez wyżej wymieniony ogród położone są na działce geodezyjnej [...]. Ponadto ROD położony jest na dwóch działkach geodezyjnych, tj. nr [...] o powierzchni [...] ha, której właścicielem jest Skarb Państwa oraz nr [...] o powierzchni [...] ha, której współwłaścicielami są J. P., E. K. oraz S. C.. Natomiast "Rejestr członków PZD użytkowników działek ROD", aktualny na dzień [...] grudnia 2011 r., zawiera takie informacje jak nr działki np.: 1,2,3..., powierzchnia w m2, nazwisko, imię, adres zamieszkania, data podjęcia uchwały, zbiorcza informacja o powierzchni gruntów zajmowanych przez członków oraz liczba członków i na podstawie posiadanych przez PZD dokumentów, tj. rejestrów członków oraz wypisów z ewidencji gruntów, nie jest możliwe przyporządkowanie poszczególnych użytkowników do działki geodezyjnej nr [...]. Nie jest również możliwe wskazanie (przyporządkowanie) numerów działek podawanych przez ROD do nr działek geodezyjnych. Ponadto PZD posiada także mapy, z których jednak nie jest możliwe odczytanie jakichkolwiek numerów działek (powstały one prawdopodobnie w związku z budową w sąsiedztwie ogrodu [...]). W międzyczasie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych pismem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] poinformował pełnomocnik skarżącej S. C., że pełnomocnictwo tej ostatniej nie upoważnia wymienionej pełnomocnik do reprezentowania jej przed organem i wobec powyższego – na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. – skarga w jej zakresie zostaje pozostawiona bez rozpoznania. Następnie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 12 pkt 2 oraz art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ustawy o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.), odmówił E. K. i J. P. uwzględnienia wniosku z dnia [...] października 2011 r. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że na podstawie posiadanych przez PZD dokumentów, tj. rejestrów członków oraz wypisów z ewidencji gruntów, nie jest możliwe przyporządkowanie poszczególnych użytkowników do działki geodezyjnej nr [...]. Nie jest możliwe również wskazanie (przyporządkowanie) numerów działek podawanych przez ROD do nr działek geodezyjnych. Również z przedłożonego przez pełnomocnika skarżących zdjęcia "Planu sytuacyjnego ROD", jak i przedłożonych map nie wynika, by było możliwe zlokalizowanie, które z działek wg numeracji przyjętej przez ROD, położonych przy ul. [...], znajdują się na działce nr [...], której współwłaścicielami są skarżący. W tej sytuacji wskazano, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.), w rozumieniu ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej (ust. 1). Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne (ust. 2). Informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań (ust. 3). Wobec ustaleń dokonanych przez upoważnionych inspektorów Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o tym, iż nie jest możliwe przypisanie poszczególnych użytkowników do działki geodezyjnej nr [...], nie jest tym samym możliwe ustalenie danych osobowych osób użytkujących wyżej wymienioną działkę. W toku kontroli okazało się bowiem niemożliwe ustalenie tożsamości tych osób bez nadmiernych kosztów, czasu lub działań w rozumieniu art. 6 ust. 3 ustawy. Zatem nie jest możliwe sformułowanie przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych ewentualnego nakazu udostępnienia tych danych, o których mowa w art. 18 ust. 2 ustawy, bowiem – jak wykazano – w świetle okoliczności niniejszej sprawy nie można ustalić tożsamości użytkowników działki geodezyjnej nr [...]. We wniosku z dnia [...] sierpnia 2012 r. do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik skarżących E. K., S. C. i J. P. zarzuciła zaskarżonej decyzji: I. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: – art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, nieobiektywnej, jednostronnej i pobieżnej ocenie materiału dowodowego, która w przedmiotowej sprawie przybrała charakter całkowicie dowolny, w konsekwencji czego organ do spraw ochrony danych osobowych dopuścił się nieuzasadnionego przyjęcia, że PZD nie posiada mapy ewidencyjnej z zapisem graficznym poszczególnych działek położnych na działce geodezyjnej [...] oraz planu zagospodarowania, mimo że zagospodarowanie rodzinnych ogrodów działkowych, należące do podstawowych obowiązków PZD wykonywane jest w ROD [...] w oparciu o plan zagospodarowania, sporządzony na podkładzie geodezyjnym, a posiadanie tego planu w wymaganej prawem formie dokumentuje złożone do akt zdjęcie rysunku planu nazwanego sytuacyjnym, nadto zaniechanie ustosunkowania się do sprzeczności pomiędzy oświadczeniami PZD a dowodem z ww. planu złożonego przez skarżących do akt, jednoznacznie potwierdzającym posiadanie przez PZD map i planów, pozwalających na ustalenie, które z działek wg numeracji przyjętej przez ROD położne są na działce geodezyjnej nr [...], i poczynienie w oparciu o powyższe sprzeczne oświadczenia ustaleń. – art. 75 § 1 w zw. z art. 84 i 85 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie mimo takiego obowiązku dowodów, mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy m. in. w postaci: dowodu z opinii biegłych z zakresu geodezji celem ustalenia w oparciu o jakie dokumenty sporządzony został plan sytuacyjny ROD [...], a także ustalenia możliwości przyporządkowania numerów poszczególnych działek w ww. ogrodzie do działki geodezyjnej nr [...], w oparciu o podkład geodezyjny (mapę zasadniczą) i ww. plan sytuacyjny ogrodu ([...]) oraz dowodu z oględzin opisanej nieruchomości, celem potwierdzenia posiadania ww. planu przez PZD ([...]), – art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez niewskazanie przyczyn, dla których organ uznał, że ze złożonego dowodu w postaci zdjęcia Planu sytuacyjnego ROD [...] nie wynika, by było możliwe zlokalizowanie, które z działek wg numeracji przyjętej przez ROD położonych przy [...] znajdują się na działce nr [...], a w konsekwencji: II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że nie jest możliwe przypisanie poszczególnych użytkowników działek w Rodzinnym Ogrodzie Działkowym [...] do działki geodezyjnej nr [...], a tym samym ustalenie danych osobowych osób użytkujących przedmiotową działkę (stanowiącą własność wnioskodawców) spośród członków ROD – bez nadmiernych kosztów, czasu lub działań w rozumieniu naruszonego przepisu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy wniosła o: – odebranie od osób upoważnionych do składania oświadczeń w imieniu Okręgowego Zarządu [...] oświadczenia odnośnie posiadania map i planów ROD im. [...], na podstawie których możliwe jest ustalenie, które z działek wg numeracji przyjętej przez ww. ogród położone są na działce geodezyjnej nr [...] – pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania w trybie art. 75 § 2 k.p.a., – dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji celem ustalenia w oparciu o jakie mapy sporządzono plan sytuacyjny ROD [...], znajdujących się w posiadaniu ROD, a także możliwości przyporządkowania numerów poszczególnych działek w ww. ogrodzie do działki geodezyjnej nr [...], w oparciu o podkład geodezyjny (mapę zasadniczą) i plan sytuacyjny, – dopuszczenie dowodu z oględzin nieruchomości celem potwierdzenia posiadania przez PZD planu sytuacyjnego ROD [...] i możliwości przyporządkowania numerów poszczególnych działek w ww. ogrodzie do działki geodezyjnej nr [...]. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], stwierdził niedopuszczalność wniosku S. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, bowiem jej skargę do organu – wobec niewłaściwego umocowania pełnomocnika – pozostawiono bez rozpoznania, zaś decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na argumenty w niej zawarte – podał, że zwrócono się do PZD o dodatkowe wyjaśnienia i w odpowiedzi PZD wskazał, że wszelką dokumentację dotyczącą ROD przedstawił inspektorom z Biura Generalnego Inspektora oraz stanowczo podkreślił, iż "żaden dokument nie zawierał zapisu graficznego działek pracowniczych położonych na działce nr [...] i innych". Jak wyjaśniono, ROD powstał w [...] r. jako ogród miejski i to miasto jako jego założyciel wytypowało jego obszar. PZD jest natomiast organizacją społeczną powołaną przepisami ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (tekst jednolity Dz. U. z 1996 r. nr 85, poz. 390 ze zm.), gdzie zgodnie z art. 32 przejął istniejące w dniu jej wejścia w życie pracownicze ogrody działkowe, które wówczas nie musiały spełniać żadnych kryteriów. Jak podkreślono, w celu prawidłowego funkcjonowania ogrodów działkowych uchwalono ww. regulamin, ale jego przepisy nie działały wstecz. Ponadto w treści przedmiotowych wyjaśnień PZD podkreślił, iż "przepisy regulaminu w zakresie planu zagospodarowania przestrzennego ogrodu mają charakter postulatywny. Nie ma normy nakazującej posiadanie przez ogród takiego planu na podkładzie geodezyjnym. Wskazany przepis reguluje jedynie wymogi jakie powinien spełniać plan zagospodarowania ogrodu działkowego". W dalszej zaś części organ podał, że zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, zaś stosownie do treści § 2 ww. przepisu, organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności, które nakazywałyby uwzględnienie analizowanego wniosku o dopuszczenie powyższych dowodów, bowiem takich podstaw nie dostarcza zarówno analiza akt przedmiotowej sprawy, jak i treść uzasadnienia wniosku o przeprowadzenie tego dowodu. Zauważono, iż okoliczności, na które wnioskowane dowody miałyby zostać przeprowadzone, tj. ustalenie czy PZD dysponuje dokumentami, w oparciu o które istniałaby możliwość przyporządkowania numerów poszczególnych działek w ww. ogrodzie do działki geodezyjnej nr [...], zostały w niniejszym postępowaniu ustalone nie tylko poprzez odebranie stosownych wyjaśnień od PZD, ale również w wyniku kontroli prowadzonej w siedzibie administratora danych przez upoważnionych inspektorów Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Reasumując, z materiału dowodowego niniejszej sprawy oraz z treści uzasadnienia przedmiotowych wniosków wynika, iż ich uwzględnienie, jako takie jest zbędne dla prawidłowej oceny analizowanej sprawy i stanowiłoby niepotrzebne przedłużenie postępowania. Niezależnie od powyższego – w odniesieniu do zarzutów – stwierdzono, że ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności z ustaleń dokonanych w toku czynności kontrolnych, wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż na podstawie posiadanych przez PZD dokumentów, tj. rejestrów członków oraz wypisów z ewidencji gruntów, nie jest możliwe przyporządkowanie poszczególnych użytkowników do działki geodezyjnej nr [...] i nie jest możliwe również wskazanie (przyporządkowanie) numerów działek podawanych przez ROD do numerów działek geodezyjnych. Również z przedłożonego przez pełnomocnika skarżących zdjęcia Planu sytuacyjnego ROD, jak i przedłożonych map nie wynika, by było możliwe zlokalizowanie, które z działek wg numeracji przyjętej przez ROD, znajdują się na działce nr [...], której współwłaścicielami są skarżący. Za bezzasadne uznać należy również zarzuty pełnomocnika skarżących kwestionujące prawidłowość przeprowadzonego postępowania administracyjnego, poprzez niewskazanie w wydanym rozstrzygnięciu faktów i dowodów, na których je oparto oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Podniesiono, że niniejsze postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami określonymi w przepisach ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w tym również zgodnie z zasadą z art. 7 k.p.a. Przedmiot postępowania został rzetelnie oceniony przez Generalnego Inspektora przez pryzmat przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, po dokonaniu kompleksowej analizy całości zebranego w postępowaniu materiału dowodowego i z uwzględnieniem zakresu prowadzonego postępowania administracyjnego, a zaskarżona przez pełnomocnika skarżących decyzja zawierała obszerne oraz wyczerpujące uzasadnienie prawne i faktyczne takiego właśnie rozstrzygnięcia organu do spraw ochrony danych osobowych. Ustosunkowując się natomiast do wniosku pełnomocnika skarżących o "przedsięwzięcie [przez organ do spraw ochrony danych osobowych] kroków zmierzających do wszczęcia z urzędu postępowania o sporządzenie planu zagospodarowania na kopii aktualnej mapy zasadniczej" podkreślono, że Generalny Inspektor zgodnie z przyznanymi mu kompetencjami, jest organem właściwym do kontroli zgodności przetwarzania danych osobowych z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych oraz wydawania decyzji administracyjnych i rozpatrywania skarg w sprawach wykonania przepisów ustawy. Nie jest natomiast organem uprawnionym do prowadzenia postępowania mającego na celu nakazanie PZD sporządzenia planu zagospodarowania ROD i za bezzasadne uznać należy również zarzuty dotyczące naruszenia art. 10 § 1 i art. 28 k.p.a., poprzez nierozpoznanie sprawy w stosunku do S. C., jako współwłaścicielce nieruchomości, bowiem w istocie mógłby wymienionej przysługiwać przymiot strony niniejszego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. (posiada w sprawie interes prawny), niemniej organ nie dysponuje skargą wniesioną przez nią osobiście bądź też przez prawidłowo umocowanego przez nią pełnomocnika. Pełnomocnictwa bowiem przedłożone w toku niniejszego postępowania przez wymienioną, w ocenie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, nie zawierają upoważnienia do jej reprezentowania w niniejszym postępowaniu, o czym organ wielokrotnie informował pełnomocnika wzywając do uzupełnienia braków przedłożonych przez nią pełnomocnictw. Z treści bowiem tych dokumentów wynika, że K. P. została umocowana przez S. C. do reprezentowania jej przed urzędami administracji państwowej, jednakże jedynie w odniesieniu do czynności związanych z zarządzaniem i administracją jej majątkiem. Zatem brak jest umocowania ogólnego do reprezentowania skarżącej przez wymienioną we wszystkich sprawach przed wszystkimi organami administracji państwowej, względnie szczególnego do reprezentowania przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych w sprawie dotyczącej nakazania udostępnienia określonych danych osobowych. Wobec powyższego S. C. nie jest stroną niniejszego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżących E. K., S. C. i J. P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 6 ust. 3 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że nie jest możliwe bez nadmiernych kosztów, czasu lub działań, w rozumieniu przepisu art. 6 ust. 3 ustawy, określenie tożsamości osób działkowiczów użytkujących działki ROD [...], jakie są oznaczone na działce ewidencyjnej o nr [...], której współwłaścicielami są skarżący, 2. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, w szczególności niewskazanie przyczyn, dla których organ błędnie uznał, że: – na podstawie posiadanych przez PZD dokumentów nie jest możliwe przyporządkowanie poszczególnych użytkowników do działki geodezyjnej nr [...] ani przyporządkowanie numerów działek podawanych przez ROD do nr działek geodezyjnych, – z przedłożonego przez pełnomocnika skarżących dowodu w postaci zdjęcia Planu sytuacyjnego ROD, jak i przedłożonych map, nie wynika, by było możliwe zlokalizowanie, które z działek wg numeracji przyjętej przez ROD, położonych przy ul. [...], znajdują się na działce nr [...], nadto poprzez niewyjaśnienie przesłanki nadmierności kosztów, czasu lub działań z art. 6 ust. 3 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzestanie na zacytowaniu powyższego przepisu bez dokonania jego wykładni w odniesieniu do okoliczności niniejszej sprawy, czy chociażby wskazania, który z powołanych elementów ww. nadmierności uniemożliwia określenie tożsamości użytkowników działek ROD na działce ewidencyjnej nr [...], mimo że ww. przepis stanowił podstawę wydanej decyzji, b) art. 14 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 78 k.p.a. i art. 75 § 1 w zw. z art. 84 i 85 k.p.a. w zw. z 136 k.p.a., poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów, mających znaczenie dla sprawy w postaci dowodu z opinii biegłych z zakresu geodezji oraz dowodu z oględzin opisanej nieruchomości, wobec nieprawidłowego uznania przez organ, że okoliczności, na które wnioskowane były ww. dowody zostały stwierdzone innymi dowodami, c) art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 136 i 140 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, nieobiektywnej, jednostronnej i pobieżnej ocenie materiału dowodowego, która w przedmiotowej sprawie przybrała charakter całkowicie dowolny, w konsekwencji czego organ do spraw ochrony danych osobowych dopuścił się nieuzasadnionego przyjęcia, że "na podstawie posiadanych przez PZD dokumentów nie jest możliwe przyporządkowanie poszczególnych użytkowników do działki geodezyjnej nr [...] oraz nie jest możliwe przyporządkowanie numerów działek podawanych przez ROD do nr działek geodezyjnych. Również z przedłożonego przez skarżących zdjęcia Planu sytuacyjnego ROD, jak i przedłożonych map nie wynika, by było możliwe zlokalizowanie, które z działek wg numeracji przyjętej przez ROD znajdują się na działce nr [...]", co w efekcie sprowadziło kontrolę odwoławczą organu do niepełnej i zupełnie dowolnej, oderwanej od zarzutów podnoszonych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, d) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., poprzez dokonanie w postępowaniu odwoławczym jedynie niepełnej kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do rozstrzygnięcia wydanego w dniu [...] lipca 2012 r., w miejsce wymaganego prawem ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, e) art. 11 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych kierował się przy załatwieniu przedmiotowej sprawy w sposób niekorzystny dla skarżących, czym pozbawił właścicieli możliwości skorzystania z uprawnień wynikających z ustawy o ochronie danych osobowych, co z kolei narusza ich słuszny interes, bowiem skutecznie zamyka im drogę do dochodzenia swoich konstytucyjnych praw przed sądami powszechnymi, f) art. 7 k.p.a., poprzez brak podjęcia przez organ, w postępowaniu dotyczącym rozstrzygnięcia, które może wpłynąć na treść i wykonywanie prawa własności, wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a ponadto załatwienie sprawy wbrew słusznemu interesowi strony, mimo że organy administracji nie mogą pomijać konstytucyjnej zasady całkowitej ochrony własności. W obszernym uzasadnieniu powołano się na argumenty zawarte już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i rozwinięto powyższe zarzuty ze skargi, akcentując, że w sprawie nie może być mowy o nadmierności kosztów, czasu czy działań, bowiem jedynie przy wykorzystaniu mapy ogólnej [...], udostępnianej bezpłatnie przez Urząd Miasta [...], w zakładce miasto w dowolnym powiększeniu ([...]) oraz przy użyciu zdjęcia planu sytuacyjnego, stanowiącego dowód w niniejszej sprawie, na działce geodezyjnej nr [...] znajdują się (wytyczone są) w ramach organizacji KOD następujące działki, przydzielone przez ROD konkretnym członkom PZD: [...], [...]. Zatem możliwe jest ustalenie tożsamości osób zajmujących owe działki. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z powodów innych, aniżeli podniesione przez skarżącego. Zezwala na to treść art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 32 Kodeksu postępowania administracyjnego, strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania, zaś w myśl art. 33 § 2 k.p.a., pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Z analizy tego ostatniego przepisu jasno wynika, że ustawodawca nie przewidział żadnych formalnych wymagań, jakie powinny czynić zadość określeniu sprawy w jego treści. Może ono zatem polegać na np. oznaczeniu stron i przedmiotu postępowania, na podaniu sygnatury sprawy, jak też na jakimkolwiek oznaczeniu, które pozwoliłby zidentyfikować daną sprawę w jej techniczno – procesowym znaczeniu. Stąd też nie muszą to być szczegółowe, lecz wystarczające są ogólne plenipotencje pozwalające określić wolę mocodawcy, co organ zresztą sam przyznaję stwierdzając, że "Zatem brak jest umocowania ogólnego (...)". Jednakże analizując pełnomocnictwo S. C. sporządzone w N. w dniu [...] kwietnia 1999 r. dla pełnomocnik K. P., które załączone do akt stanowiło podstawę dla Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych do konstatacji, iż nie zawiera ono upoważnienia ogólnego dla wyżej wymienionej pełnomocnik do reprezentacji skarżącej w rozpoznawanej sprawie i co wynika z pisma z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], a w konsekwencji nierozpoznania jej skargi z dnia [...] października 2012 r. i co znalazło swój wyraz w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stwierdzić należy, że stanowisko organu jest błędne. Mianowicie błąd ów – w ocenie Sądu – sprowadza się do niepełnej analizy powyższego pełnomocnictwa, ograniczającej się jedynie do tego fragmentu, w którym jest mowa o zarządzaniu i administrowaniu przez pełnomocnik majątkiem skarżącej S. C., ponieważ, jak stwierdzono w zaskarżonej decyzji: "Wskazać bowiem należy, iż z treści tych dokumentów wynika, że Pani K. P. została umocowana przez Panią S. C. do jej reprezentowania przed urzędami administracji państwowej, jednakże jedynie w odniesieniu do czynności związanych z zarządzaniem i administracją jej majątkiem. Zatem brak jest umocowania ogólnego do reprezentowania Pani S. C. przez ww. we wszystkich sprawach przed wszystkimi organami administracji państwowej". Natomiast organ analizując owo upoważnienie pominął całkowitym milczeniem dalsze oświadczenia woli, w którym S. C. upoważnia pełnomocnik do "podejmowania wszelkich czynności związanych z odzyskaniem nieruchomości przejętych przez Skarb Państwa w (...) [...]". Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, bezspornym jest, że skarżąca S. C. jest współwłaścicielką działki o nr [...] położonej w [...] przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW nr [...], a zainicjowanie i prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych było jedną z czynności związanych – co wynika z opisanego już wyżej stanu faktycznego – z odzyskaniem tej nieruchomości. Zatem wbrew stwierdzeniu organu, powyższe sformułowanie stanowiło – zdaniem Sądu – umocowanie ogólne S. C. dla pełnomocnik K. P. do prowadzenia niniejszej sprawy. Dodać ponadto w tym miejscu należy, że ocena taka znajduje swoje uzasadnienie w utrwalonym już stanowisku judykatury, gdzie np. w wyroku z dnia 6 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 599/08 Naczelny Sąd Administracyjny wypowiada się, iż "Przyjąć zatem należy, że pełnomocnictwo udzielone przez stronę w postępowaniu administracyjnym może obejmować upoważnienie do prowadzenia wszelkich spraw w imieniu strony lub do prowadzenia poszczególnych spraw albo też ich części, bądź tylko niektórych czynności procesowych". Skoro więc tak, to organ nie rozpoznając sprawy skarżącej S. C., bez jej winy uniemożliwił wymienionej udział w postępowaniu, co stanowi przesłankę wznowieniową w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5) k.p.a. Stwierdzenie zaś wady będącej przyczyną wznowienia postępowania administracyjnego skutkuje uwzględnieniem skargi bez względu na to, czy ma, bądź nie ma to wpływu na wynik sprawy. Rozpoznając zatem na nowo sprawę organ winien uwzględnić opisane już powyżej pełnomocnictwo S. C. i rozpoznać jej sprawę co do istoty. Wobec treści rozstrzygnięcia zbędnym staje się odnoszenie do treści zarzutów skargi. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1) lit. b) w zw. z art. 152 i art. 132, a w sprawie kosztów na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.