I SA/Kr 132/13

|Sygn. akt I SA/Kr 132/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 kwietnia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r., sprawy ze skargi E.L. Przedsiębiorstwo Budowlano-Handlowo-Transportowe "E.L." w B., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 8 października 2012 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług, - skargę oddala - W dniu 27 czerwca 2012 r. do Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów wpłynął wniosek E.L. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. We wniosku przedstawiając stan faktyczny wskazano, że wnioskodawca otrzymał 12 sierpnia 2009 r. fakturę VAT nr 2/07/2009 z dnia 2 lipca 2009 r. od kontrahenta z tytułu zastępczego usunięcia usterek w bloku mieszkalnym znajdującym się w K. Jak wyjaśniono w dniu 17 stycznia 2001 r. zawarto umowę, na mocy której wnioskodawca miał odremontować znaczną część budynku mieszkalnego. Protokołem odbioru z dnia 10 czerwca 2002 r. kontrahent odebrał obiekt bez zastrzeżeń. W 2007 r. zgłoszone zostały jednak przez zarządcę budynku wady, w tym pęknięcia tynków w miejscach wskazujących na wady konstrukcji. Między stronami powstał spór dotyczący faktu czy wady konstrukcji są skutkiem wadliwego wykonania czy wadliwego projektu. Zgłaszane usterki były mimo to usuwane przez wnioskodawcę na bieżąco. Dopiero pismem z dnia 21 sierpnia 2008 r. wnioskodawca odmówił uznania wad w postaci odpadających tynków ze względu na upływ gwarancji, zaprzestając usuwania usterek. Następnie ustalono jednak, że uprawnienia z tytułu rękojmi za wady nie wygasły. Kwotę wydatkowaną na usunięcie wadliwych tynków, wykonanie ich na nowo i pomalowanie mieszkań przez inne firmy po 21 sierpnia 2008 r. kontrahent przypisał w fakturze wnioskodawcy, a ten uiścił wynikającą stąd kwotę. Wnioskodawca nie dokonał odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury nr 2/07/2009. W związku z powyższym wnioskodawca powziął wątpliwość, czy może odliczyć VAT naliczony z faktury nr 2/07/2009 w sierpniu 2009 r.? W jego ocenie prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury opisanej stanie faktycznym powstało w okresie wpływu faktury do jego firmy lub w jednym z dwóch następnych okresach rozliczeniowych, a odwołał się przy tym do treści art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 8 października 2012 r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Zdaniem organu w stanie faktycznym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji nie wystąpiła usługa, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Organ interpretacyjny podkreślił, że w przypadku gdy inwestor w skutek niesolidności wykonawcy robót budowlanych (wnioskodawcy), w sytuacji gdy uprawnienia z tytułu rękojmi nie wygasły, zleca innemu wykonawcy (wykonawcom) naprawienie usterek, nie dochodzi do wykonania usługi na rzecz niesolidnego wykonawcy (wnioskodawcy) ani przez inwestora, ani przez wykonawcę zastępczego. W takiej sytuacji wykonawca zastępczy robót naprawczych nie może być uznany za podwykonawcę wnioskodawcy, który nie wykonał naprawy. Brak też jest postaw do twierdzenia, że inwestor świadczy usługę na rzecz wnioskodawcy. Zdaniem organu w warunkach sprawy brak jest elementu zarobkowego w postępowaniu inwestora. Podmiot ten w istocie musi podejmować dodatkowe działania w celu usunięcia skutków niesolidnego wykonania robót przez wnioskodawcę. Jednakże Inwestor w wyniku tej czynności nie osiąga żadnych korzyści, które mogłyby być utożsamione z zarobkiem podmiotu wykonującego działalność gospodarczą. Uzyskiwane przez inwestora od wnioskodawcy kwoty mają pokryć koszt wykonania zastępczego związanego z niesolidnością wnioskodawcy. Organ stwierdził, że w rozpoznanej sprawie brak jest podstaw faktycznych do uznania, że spełnione zostały przesłanki do zastosowania tzw. refakturowania, czyli odsprzedaży usług. Odsprzedaż usług i obowiązek ich zafakturowania występuje w sytuacji gdy jeden podmiot będący podatnikiem bierze udział w wykonywaniu usługi przez inny podmiot na rzecz podmiotu trzeciego i ten pierwszy podmiot działając w stosunku do wykonawcy usługi w imieniu własnym organizuje to wykonanie usługi. Wówczas należy przyjąć, że każdy z tych podmiotów dokonał świadczenia tej usługi (art. 28 Dyrektywy 112/2006/WE). W okolicznościach sprawy inwestor nie organizuje wykonania usługi przez podwykonawcę na rzecz wykonawcy. Wykonawca zastępczy nie wykonuje jakiejkolwiek usługi na rzecz wnioskodawcy, który nie wykonał remontu. Wykonawca zastępczy działa wyłącznie na rzecz inwestora. Z tego względu stan faktyczny opisany we wniosku nie odpowiada hipotetycznemu stanowi faktycznemu, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie Dyrektywy. W ocenie organu nie można zatem uznać, że inwestor wykonał na rzecz wnioskodawcy jakąkolwiek czynność, która podlegałaby opodatkowaniu podatkiem VAT. Kontrahent wnioskodawcy nie mógł dokumentować powyższych czynności fakturą VAT nr 2/07/2009 z dnia 2 lipca 2009 r. Odnosząc się zatem do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury VAT nr 2/07/2009 z dnia 2 lipca 2009 r. organ stwierdził, że wnioskodawcy prawo to nie przysługuje, ani w rozliczeniu za okres, w którym ją otrzymał, ani w dwóch kolejnych okresach rozliczeniowych z uwagi na fakt, że faktura ta nie dokumentowała żadnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a zatem w ogóle nie powinna być wystawiona. Nie zgadzając się z takim stanowiskiem wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa związanego z wydaniem indywidualnej interpretacji, zwracając uwagę, że w indywidualnej interpretacji oznaczonej numerem IBPB!/1/415-770/12/AP organ potwierdził przecież, że sporne wydatki stanowią koszty uzyskania przychodu w podatku dochodowym inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami i w związku z tym pomniejszają przychód w 2009 r. W odpowiedzi na wezwanie organ stwierdził brak podstaw do zmiany zakwestionowanej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Ustosunkowując się do wątpliwości podatnika wyjaśniono, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie regulują kwestii dokumentowania wydatku fakturami, co oznacza, że wspomniana przezeń interpretacja nie mogła ani potwierdzić ani też zaprzeczyć prawidłowości dokumentowania określonej czynności (usługi) fakturą VAT. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E.L. zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego, a to art. 86 ust. 1 i art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie, że podatnik, który został obciążony fakturą VAT za usługi, które powinien wykonać samodzielnie nie może dokonać obniżenia kwoty należnego podatku od towarów i usług o kwotę podatku naliczonego w zakresie w jakim towary i usługi wykorzystywane są do wykonywania czynności. W konsekwencji tych zarzutów zażądano uchylenia w całości zaskarżonej interpretacji Ministra Finansów. Zdaniem skarżącego organ bezpodstawnie przyjął, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji nie występuje usługa, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Zwrócił uwagę, że jego kontrahent ponosi odpowiedzialność za wady bloku nr 15 wobec nabywców poszczególnych lokali mieszkalnych jest zobligowany zapisami umowy do organizacji usuwania usterek. Kontrahent jako podatnik VAT brał czynny udział w wykonaniu usługi (usuwanie usterek) przez wykonawców zastępczych na rzecz skarżącego. Dodatkowo nabył przedmiotowe usługi od wykonawców zastępczych, nie zaliczył na bieżąco kosztu tych usług do kosztów działalności tylko odsprzedał sporną fakturą skarżącemu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Natomiast według art. 146 § 1 tej ustawy sąd uwzględniając skargę uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Tak więc tylko stwierdzenie, że zaskarżona interpretacja dotknięta jest wadą niezgodności z prawem skutkuje jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Z kolei odnosząc się do przepisów regulujących postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji prawa podatkowego, zwrócić należy uwagę na treść art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej stanowiącego, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretacje przepisów prawa podatkowego. Z kolei zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy dokonuje oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie "interpretacyjne" opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Przy czym granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację. Dokonując kontroli legalności wydanej przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnej na tle przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania, Sąd uznał, że interpretacja ta nie narusza prawa w stopniu nakazującym jej uchylenie. Rozważania na temat możliwości odliczenia podatku VAT naliczonego, wynikającego z faktury VAT nr 2/07/2009 z dnia 2 lipca 2009 r. wystawionej przez Konsorcjum Inwestycyjne K. sp. z o.o. na rzecz skarżącego za "Remont mieszkań w bloku nr [...] znajdującym się w K. przy ul. F.. Kwota objęta wezwaniem do zapłaty z 2 lipca 2009 r.", powinno być poprzedzone zbadaniem zasadności w świetle przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. powoływanej dalej jako "u.p.t.u.") wystawienia przez K. sp. z o.o. przedmiotowej faktury VAT. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Z kolei stosownie do art. 8 ust. 1 u.p.t.u. przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 w tym również: 1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej, 2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji, 3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Z ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu. Słownik języka polskiego definiuje czasownik "świadczyć" jako "wykonywać coś na czyjąś rzecz", "świadczenie" zaś to - według niego - obowiązek wykonania, przekazania czegoś. Wskazywałoby to, że przez "świadczenie" należy rozumieć wyłącznie działanie aktywne, ale nie tylko o czym świadczy treść przepisu art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., który przez świadczenie usług nakazuje rozumieć także zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności albo sytuacji. Zatem należy uznać, że pojęcie świadczenia - składającego się na istotę usługi - należy interpretować zgodnie z jego cywilistycznym rozumieniem. Przez świadczenie trzeba będzie zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Na świadczenie mogą się też jednocześnie składać zachowania związane zarówno z działaniem, jak i zaniechaniem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1371/09). Przez usługę na gruncie u.p.t.u. rozumieć należy co do zasady świadczenie dwustronne, wzajemne. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, w stanie faktycznym opisanym przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji nie wystąpiła usługa, która podlegałaby opodatkowaniu podatkiem VAT. W sytuacji, gdy zamawiający usługę budowlaną zgodnie z treścią umowy wskutek niesolidności wykonawcy robót budowlanych odstępuje od umowy i wykonanie robót zleca innemu wykonawcy, nie dochodzi do wykonania usługi na rzecz niesolidnego wykonawcy ani przez zamawiającego ani przez wykonawcę zastępczego. W takim przypadku drugi wykonawca robót budowlanych nie może być uznany za podwykonawcę pierwszego wykonawcy, który nie wykonał zamówionych robót budowlanych. Brak też jest podstaw do twierdzenia, że zamawiający - w tym przypadku K. sp. z o.o. - świadczy usługę pierwszemu wykonawcy. Nie można ustalić w sposób jednoznaczny, co jest istotą (przedmiotem) tej usługi. Czy przedmiotem tym może być znalezienie przez zamawiającego wykonawcy zastępczego? W ocenie Sądu, na to pytanie należy udzielić odpowiedzi negatywnej. Zamawiający nie angażuje wykonawcy zastępczego dlatego, że na tym polega jego działalność jako podatnika VAT. Zamawiający podejmuje działania w celu wyszukania nowego wykonawcy robót budowlanych, gdyż pierwotny wykonawca wbrew postanowieniom umowy nie wykonał zleconych mu prac budowlanych, a zatem zamawiający w zakresie tej czynności nie działa jako podmiot wykonujący działalność gospodarczą w celu zarobkowym. W opisanym stanie faktycznym brak jest elementu zarobkowego w postępowaniu zamawiającego. Podmiot ten w istocie musi podejmować dodatkowe działania w celu usunięcia skutków niesolidnego wykonania umowy przez wykonawcę. Zamawiający w wyniku tej czynności, wbrew temu co twierdził skarżący, nie osiąga żadnych korzyści, które mogłyby być utożsamione z zarobkiem podmiotu wykonującego działalność gospodarczą. Uzyskiwane przez zamawiającego od pierwotnego wykonawcy kwoty mają pokryć koszt wykonania zastępczego oraz dodatkowe wydatki związane z niesolidnością tegoż wykonawcy. Również sam zwrot kosztów dokonany przez wykonawcę, który nie wykonał swojego zobowiązania wobec inwestora, za usługę uznany być nie może, brak jest bowiem elementu wzajemności. Zwrot ten jest sposobem rozliczenia się pomiędzy stronami umowy, jest czynnością o charakterze cywilnoprawnym dokonaną w celu realizacji roszczeń wynikających z rękojmi za wady. W ocenie Sądu, w rozpoznanej sprawie brak też jest podstaw faktycznych do uznania, że spełnione zostały przesłanki do zastosowania refakturowania. Obowiązek refakturowania występuje w sytuacji, gdy jeden podmiot będący podatnikiem bierze udział w wykonaniu usługi przez inny podmiot na rzecz podmiotu trzeciego i ten pierwszy podmiot działając w stosunku do wykonawcy usługi w imieniu własnym organizuje to wykonanie usługi. Wówczas należy przyjąć, że każdy z tych podmiotów dokonał świadczenia tej usługi (art. 28 Dyrektywy 112/2006/WE). Należy w tym miejscu natomiast zauważyć, że na gruncie przepisów unijnych przez pojęcie refakturowania, co do zasady, rozumie się dwa rodzaje stanów faktycznych. Pierwszym z przypadków refakturowania jest odsprzedaż usług. W takim wypadku refakturujący kupuje usługę na własny rachunek i we własnym imieniu, a następnie usługę tę odsprzedaje ostatecznemu jej nabywcy (który jest zazwyczaj jej konsumentem). O takiej postaci refakturowania stanowi art. 28 Dyrektywy 112/2006/WE. Przez refakturowanie usług - obok czynności odsprzedaży usług - rozumie się również poniesienie określonych kosztów na rzecz klienta, którymi jest on następnie obciążany. Nie następuje wówczas "kupno" ani "odsprzedaż" usługi przez pośrednika, lecz poniesienie (czy też nawet wyłożenie) przez pośrednika kosztów zakupu usługi świadczonej na rzecz odbiorcy. Ta forma refakturowania i jej skutki określone zostały w art. 79 lit. c Dyrektywy 112/2006/WE, z którego wynika, że jeśli podatnik przy wykonywaniu czynności na rzecz swojego klienta ponosi pewne koszty usług świadczonych bezpośrednio na rzecz klienta, a następnie tymi kosztami obciąża klienta, to wówczas koszty te nie wchodzą do podstawy opodatkowania pod warunkiem ich wyodrębnienia i oddzielnego ewidencjonowania na tzw. koncie rozrachunkowym. Podatnik może zatem nie obejmować podatkiem kosztów ponoszonych czy też wykładanych za swego klienta i później na tego klienta przenoszonych, pod warunkiem że odrębnie ewidencjonuje takie koszty i nie odlicza od nich podatku. Regulacje dotyczące tej postaci refakturowania w u.p.t.u. się nie znalazły. Natomiast refakturowanie rozumiane jako "odsprzedaż usług" zostało implementowane do polskiego porządku prawnego poprzez wprowadzenie z dniem 1 kwietnia 20011 r. art. 8 ust. 2a do u.p.t.u. W stanie faktycznym przedstawionym we wniosku w ocenie Sądu nie występuje refakturowanie w żadnej z wyżej wymienionych postaci. K. sp. z o.o. nie organizuje wykonania usługi przez jednego z wykonawców na rzecz drugiego. W niniejszej sprawie wykonawca zastępczy nie wykonuje jakiejkolwiek usługi na rzecz wykonawcy, który nie wykonał umowy. Wykonawca zastępczy działa wyłącznie na rzecz Konsorcjum. Czynność refakturowania, której zasadniczym celem jest przeniesienie przez refakturującego kosztów danej usługi na rzecz faktycznego jej beneficjenta, polega przecież na wystawieniu przez podatnika na rzecz beneficjenta refaktury dokumentującej wyświadczenie przez podatnika tej samej usługi, którą otrzymał. Tymczasem jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego usługi remontowe wykonywane były przez wykonawców zastępczych na przestrzeni dłuższego czasu i były dokumentowane odrębnymi fakturami wystawionymi na różne kwoty. Natomiast K. sp. z o.o. wystawił jedną fakturę na jedną kwotę 249.984,86 zł (kwotę objętą wezwaniem do zapłaty z 2 lipca 2009 r.). Trudno zatem tę fakturę uznać za refakturę, skoro wcześniej taka faktura na taką kwotę nie została wystawiona przez wykonawcę zastępczego na rzecz Konsorcjum. W analizowanym przypadku nie może też być mowy o poniesieniu przez pośrednika dodatkowych kosztów zakupu usługi świadczonej na rzecz odbiorcy. Z tego względu, w ocenie Sądu, stan faktyczny opisany przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie odpowiada hipotetycznym stanom faktycznym opisanym w art. 28 i art. 79 Dyrektywy 112/2006/WE. W świetle powyższego nie można zatem przyjąć, że inwestor wykonał na rzecz skarżącego jakąkolwiek czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Zgodnie z art. 106 ust. 1 u.p.t.u. podatnicy, o których mowa w art. 15 są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży. Przez sprzedaż w myśl art. 2 pkt 22 u.p.t.u. rozumie się odpłatną dostawę towarów i i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Skoro K. sp. z o.o. nie wykonała żadnej usługi na rzecz skarżącego, to w konsekwencji nie mogła wystawić faktury VAT nr 2/07/2009 z dnia 2 lipca 2009 r. Odnosząc się z kolei do możliwości odliczenia podatku VAT naliczonego z tej faktury, to należy zgodzić się z organem interpretacyjnym, że takie prawo skarżącemu nie przysługuje ani za okres w którym ją otrzymał, ani w dwóch kolejnych okresach rozliczeniowych, ponieważ faktura ta nie dokumentowała żadnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT (zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u. nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku). Uznanie przez Ministra Finansów w odrębnej interpretacji indywidualnej, poniesionych przez skarżącego wydatków związanych z usunięciem usterek i remontem budynku nr 15 za koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami w samo w sobie nie może przesądzać, że faktura VAT nr 2/07/2009 z 2 lipca 2009 r. może stanowić podstawę do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z tej faktury. Jak bowiem słusznie zauważono, w interpretacji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych organ nie koncentrował się na ocenie prawidłowości dokumentowania poniesionego przez skarżącego wydatku, ponieważ kwestia ta nie była objęta zakresem postawionego pytania. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja nie narusza prawa, wobec tego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.