IV SAB/Wr 3/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Protokolant : Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w W. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Gminy i Miasta L. do rozpoznania wniosku [...] Sp. z o.o. w W. z dnia 7 grudnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza Gminy i Miasta L. na rzecz strony skarżącej [...] Sp. z o.o. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 7 grudnia 2012r. przesłanym w formie elektronicznej do Burmistrza Gminy i Miasta L. Ś., Spółka z o.o. [...] powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198) wniosła o udzielenie informacji publicznej, w przedmiocie, numeru służbowego telefonu komórkowego Kierownika Jednostki, wnosząc o wyznaczenie konkretnego terminu rozmowy w trybie telefonicznym, w dogodnym terminie lub w dzień przyjęć interesantów - w trybie art. 253 k.p.a.. W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ poinformował w formie elektronicznej 17 grudnia 2012r. skarżącą Spółkę, że numer telefonu służbowego Kierownika jednostki samorządu terytorialnego nie jest informacją publiczną w rozumieniu w/w ustawy. Pismem z dnia 21 grudnia 2012r. Spółka z o.o. [...]z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta L. Ś. w przedmiocie nieudzielenia informacji publicznej dot. numeru służbowego telefonu komórkowego Burmistrza, a tym samym nakazanie jego udostępnienia oraz stwierdzenie naruszenia prawa przez Burmistrza w tym zakresie, w formie takiej aby możliwym stało się powołanie na to stwierdzenie w odrębnym postępowaniu karnym, procedowanym na mocy art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Spółka wskazała, że Sekretarz Gminy odmówił udostępnienia przedmiotowego numeru telefonu, gdy ewentualna odmowa – w mniemaniu Spółki całkowicie bezzasadna - powinna ewentualnie nastąpić decyzją administracyjną. Skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie - per analogiam - orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie oznaczonej sygn. akt II SAB/ Sz 28/12, przyznając rację członkom Stowarzyszenia S.. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy i Miasta L. Ś. wniósł o nie uznanie skargi za zasadną, wyjaśniając, że Urząd Gminy i Miasta L. Ś. publikuje na stronie BIP informację dotyczącą telefonów stacjonarnych zarówno do Urzędu Gminy (sekretariat) jak i do jej poszczególnych pracowników. Informacja ta oraz fakt, iż Burmistrz Gminy i Miasta w wyznaczone dni i godziny przyjmuje zainteresowane tym osoby, w sposób wystarczający daje - w ocenie organu, możliwość kontaktu z nim jako Burmistrzem Gminy i Miasta. W dalszej części odpowiedzi na skargę, organ powołując przepis art. 1 ustawy z dnia 8 października 2001r. o dostępie do informacji publicznej oraz art.61 Konstytucji RP stwierdził, że postanowienia tychże przepisów zmierzają do wprowadzenia maksymalnej przejrzystości administracji oraz jawności działania tej administracji. Nie tylko jako stricte organu administracyjnego, lecz również jako właściciela i dysponenta mienia w tym przypadku komunalnego. Każdy obywatel ma prawo dowiedzieć się, kto, gdzie i jaką decyzję podjął. Ma mieć możliwie największy wgląd, na podstawie jakich dokumentów oraz innych przesłanek dana decyzja została podjęta. Ma prawo wiedzieć kim są osoby sprawujące funkcje publiczne. Żadnego natomiast znaczenia dla realizacji przez zainteresowaną osobę opisanych wyżej przesłanek nie ma - zdaniem organu informacja o numerze służbowego telefonu komórkowego wykorzystywanego przez Burmistrza Gminy i Miasta L. Ś.. Nie jest to w ocenie organu informacja publiczna. Organ powołując się przy tym na praktykę występującą w organach samorządowych i rządowych na terenie RP, gdzie mimo powszechności korzystania ze służbowych telefonów komórkowych przez Wójtów, Burmistrzów, Marszałów, Wojewodów, itp. nie podaje się do publicznej informacji numerów tych telefonów, wniósł jak na wstępie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle przytoczonych wyżej przepisów, sądy administracyjne orzekają, w zakresie swojej właściwości, między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Przedmiotem sądowej kontroli w przypadku skargi na bezczynność organu nie jest zatem określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zważyć należy, że bezczynność organu na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwaną dalej ustawą, a w oparciu o którą Sąd rozpatruje niniejszą skargę – ma miejsce wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje we wskazanym w art.13 ustawy terminie stosownych czynności, czyli nie udostępnia informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006r., sygn.akt I OSK 601/05, LEX nr 236545). Istota rozpatrywanej sprawy sprawdza się zatem do wyjaśnienia, czy żądanie objęte wnioskiem skarżącej Spółki z dnia 7 grudnia 2012r. jest informacją publiczną w rozumieniu art.1 w/w ustawy o dostępie do informacji publicznej, oraz czy podmiot do którego skierowała skarżąca ów wniosek, czyli Burmistrz Gminy i Miasta L. Ś. jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Kluczową jednak kwestią w niniejszej sprawie jest dokonanie przez Sąd oceny, czy żądana przez skarżącą Spółkę informacja stanowi informację publiczną w świetle przepisów w/wyżej ustawy. Zważyć należy, że przepis art. 1 ust.1 omawianej ustawy, określa w sposób dość ogólny, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Skoro powyższa ustawa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej, to dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Istotne jest przy tym, że tak w orzecznictwie jak i w doktrynie przyjęte zostało, iż informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007r, sygn.akt II SAB/Wa 85/07; wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 czerwca 2008r., sygn.akt II SAB/Ke 7/08; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009r., sygn.akt II SAB/Kr 109/08; M.Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, str. 28). Istotny jest przy tym przepis art.4 ust.1 omawianej ustawy, zgodnie z którym obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, co oznacza, że każdy podmiot wykonujący zadania publiczne (zadania władzy publicznej), zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że organ wykonawczy samorządu gminnego zaliczany jest do władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 ab initio ustawy o dostępie do informacji publicznej (por.M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002 r., str. 44-46). Zgodnie zaś z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), burmistrz wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa. Do jego zadań należy między innymi, zgodnie z art. 30 ust.2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym - gospodarowanie mieniem komunalnym. Stosownie zaś do art. 31 w/w ustawy, burmistrz kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Burmistrz reprezentuje zatem osobę prawną samorządu terytorialnego, jaką jest gmina. W niniejszej sprawie oznacza to, że Burmistrz Gminy i Miasta L. Ś. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji mającej charakter informacji publicznej. Zgodzić się należy ze skarżącą Spółką, że żądana przez Nią informacja ujęta w Jej wniosku z dnia 7 grudnia 2012r., a dotycząca numeru służbowego telefonu komórkowego Burmistrza Gminy i Miasta L. Ś. - posiada przymiot informacji publicznej, stąd podlega udostępnieniu w trybie określonym w omawianej ustawie o dostępie do informacji publicznej. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie nie tylko w postanowieniach art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.b ustawy o dostępie do informacji publicznej, stosownie do którego udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania organów władzy publicznej, w tym o trybie działania w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, lecz i postanowieniach art.6 ust.1 pkt.5 ustawy, który to przepis wprowadził kategorię majątku publicznego. Niewątpliwie jest zaś w sprawie, że służbowy telefon komórkowy zakupiony ze środków publicznych stanowi własność publiczną. Stąd informacje o majątku publicznym powinny obejmować dane o ruchomościach, nieruchomościach, a także kondycji środków publicznych w rozumieniu o ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz.1240 ze zm.) /por.Irena Kamieńska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wyd.2 LexisNexis, W-wa 2012, str.124-125/. Istotne jest przy tym także i to, że zgodnie z art. 33 ust. 1 w/w ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych, gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie przyjęte zostało, iż skoro ustawodawca w w/wyżej art.6 ust.1 pkt 5 omawianej ustawy posłużył się zwrotem : "w szczególności", to oznacza, że katalog informacji określony w ust.1 art. 6 tej ustawy nie jest zamknięty. Wobec powyższego, informacją publiczną jest wiadomość, że określona osoba sprawująca funkcję publiczną posiada służbowy telefon komórkowy o określonym numerze, a także koszt eksploatacji telefonu komórkowego przez osobę piastującą funkcję publiczną ( tak w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 9 marca 2010r., sygn.akt II S.A./Ol 1072/09, LEX nr 612176 ). Nadto istotne jest także i to, że skoro informacja o numerze służbowego telefonu komórkowego wynika z umowy o świadczenie na rzecz dysponenta (Gminy) tego telefonu usługi telefonicznej, to niewątpliwie informacja o numerze tego telefonu spełnia kryteria uznania jej za informację publiczną (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 sierpnia 2012r, sygn.akt II SAB/Sz 28/12, LEX nr 1220589). Podkreślenia przy tym wymaga, że powyższe stanowisko jest kontynuacją przyjętej w orzecznictwie linii orzeczniczej, iż informacją publiczną jest informacja o numerach telefonów służbowych, w tym telefonów komórkowych (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 9 marca 2010r., sygn.akt II S.A./Ol 1072/09, LEX 612176; wyrok WSA W Warszawie z dnia 18 kwietnia 2012r., sygn.akt II SAB/Wa 22/12; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 maja 2012r., sygn.akt IV SAB/Wr 36/12, CBOSA). W świetle powyższego stwierdzić należy, że zasadą winno być, iż organ interpretując zapisy ustawowe powinien dążyć do tego, aby informacja została ujawniona, przy czym niewątpliwie winien mieć na względzie ograniczenia w jej udostępnianiu określone w art. 5 ust.1 i 2 omawianej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdzenie zaś, że dana informacja mieści się w katalogu informacji ustawowo chronionych skutkować będzie odmową jej udostępnienia przez organ, do którego skierowano żądanie, przy czym zgodnie z art. 16 ust. 1 omawianej ustawy, taka odmowa winna przybrać formę decyzji administracyjnej. W szczególności dotyczy to sytuacji, gdy żądane informacje zawierają dane osobowe podlegające szczególnej ochronie na podstawie w/w art. 5 ust. 2 ustawy (por. wyrok NSA z 6 października 2011r., sygn.akt I OSK 1510/11, CBOSA). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 149 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak wyżej.