II SO/Bd 1/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. K. o wymierzenie Zarządowi [...] w [...] Sp. z o.o. grzywny postanawia 1. wymierzyć Zarządowi [...] w [...] Sp. z o.o. grzywnę w wysokości 1.000 zł (tysiąc złotych); 2. zasądzić od organu na rzecz A. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 24 stycznia 2013 r. A. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosek o wymierzenie grzywny Zarządowi [...] w [...] Sp. z o.o. w związku z nieprzekazaniem do sądu administracyjnego jego skargi z dnia 15 grudnia 2012 r. na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż wnioskiem z dnia 8 listopada 2012 r. wystąpił do [...] w [...] Sp. z o.o. o udostępnienie mu informacji publicznej dotyczącej kontroli biletów prowadzonej w komunikacji autobusowej realizowanej przez spółkę. Pomimo upływu ustawowego terminu spółka nie udzieliła wnioskodawcy stosownych informacji wobec tego złożył on za jej pośrednictwem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność przedsiębiorstwa. Skarga nie została jednakże pomimo ustawowego obowiązku przekazana do Sądu. Wskazał, iż [...] w [...] podlega podmiotowo zapisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny spółka pismem z dnia 28 lutego 2013r. wniosła o jego oddalenie. Zdaniem przedsiębiorstwa nie jest ono podmiotem zobligowanym do stosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. [...] jako podmiot prywatny, prowadzi działalność gospodarczą, ukierunkowaną na osiągnięcie zysku, nie wykonuje zadań publicznych (władzy publicznej), zaś usługi przewozu osób świadczy na podstawie zawartych umów cywilno-prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do ogólnej zasady wynikającej z treści art. 54 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej jako P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. Natomiast w niniejszej sprawie termin przekazania sądowi skargi reguluje przepis szczególny, z tego względu iż skarga A. K. dotyczyła informacji publicznej. Zatem termin ten wynosi piętnaście dni i liczy się go od dnia otrzymania skargi przez organ, zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Przyjdzie następnie zauważyć, że art. 55 § 1 P.p.s.a., w oparciu o który został złożony wniosek o wymierzenie grzywny, stanowi regulację prawną mającą na celu dyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 tej ustawy oraz zapobieganie przetrzymywaniu przez nie skarg skierowanych do sądu administracyjnego. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący pismem z dnia 15 grudnia 2012 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem [...] Sp. z o.o. w [...] skargę na bezczynność tego organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej (spółka otrzymała faktycznie skargę w dniu 20 grudnia 2012 r.). Otrzymanie skargi nie było kwestionowane przez organ. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ obowiązany był do przekazania skargi do Sądu w terminie 15 dni, a nie zaistniały żadne znane nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające wykonanie tego obowiązku. Należy podkreślić, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia skarga nie została przekazana do Sądu. Tym samym skoro wskazana powinność nie została spełniona, to okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie wniosku zgłoszonego przez skarżącego. Jednocześnie trzeba zaakcentować, że wbrew stanowisku zaprezentowanym w odpowiedzi na wniosek obowiązek organu przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że w istocie nie jest organem administracji, czy nawet dysponentem żądnych informacji. Już samo żądnie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. To bowiem rolą sądu jest dokonanie oceny skargi zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi. (por. postanowienia NSA: z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11, z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10; z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10; z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Ponadto samo stwierdzenie, że spółka nie jest organem w znaczeniu ustrojowym nie przesądza jeszcze, że nie podlega ona sankcji określonej w art. 55 § 1 P.p.s.a. Decydujące znaczenie ma fakt, czy dany podmiot nie jest organem w znaczeniu funkcjonalnym, a więc czy nie jest uprawniony do wydania lub podejmowania czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a co za tym idzie czy może w tym zakresie również pozostawać bezczynny. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 4 ust. 1 bardzo szeroko określa podmioty obowiązane do udzielenia informacji publicznej, przez co nie można tej kwestii przesądzać bez merytorycznej oceny samej skargi, co nie stanowi jednakże przedmiotu niniejszego postępowania. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że Zarząd [...] Sp. z o.o. w [...] był zobligowany na podstawie art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a. do przekazania w ustawowym terminie skargi A. K. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wymaga wyjaśnienia, że grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu zgodnie z regulacją art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 P.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość grzywny wymierzanej organowi uzależniona jest od stopnia zawinienia organu w związku z nieprzekazaniem skargi. Sąd wskazuje przy tym, że przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2012 r. wyniosło 3.521,67 zł, zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2012 r. (Monitor Polski z 2013 r., poz. 89). Sąd określając wysokość grzywny miał na uwadze stopień winy organu, nieprzekazanie skargi do Sądu pomimo ustawowego obowiązku, brak istnienia lub przedstawienia przez organ okoliczności usprawiedliwiających ten stan rzeczy oraz charakter sprawy będącej przedmiotem skargi. Wymaga podkreślenia, że skargi na bezczynność wymagają niezwłocznego rozpoznania przez Sąd i są rozpoznawane w pierwszej kolejności, gdyż ich celem jest ewentualne doprowadzenie do podjęcia przez organ administracji określonych czynności i usunięcie stanu bezczynności. Ponadto skarga z dnia 15 grudnia 2012 r. dotyczyła bezczynności organu w sprawie dostępu do informacji publicznej, co dodatkowo na mocy przepisu szczególnego zobowiązuje Sąd do ich rozpoznania w terminie 30 dni od otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę (art. 21 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W związku z powyższym Sąd, orzekł o wymierzeniu organowi grzywny, działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art.154 § 6 P.p.s.a. O kosztach postępowania obejmujących uiszczony wpis sądowy (100 zł) rozstrzygnięto po myśli art. 200 P.p.s.a.