II SA/Rz 663/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi B. S. i D. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przywrócenia do stanu poprzedniego -skargę oddala- Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] nakazał inwestorom B. i D. S. - doprowadzenie zagospodarowanie terenu działki nr 927 w J. wokół należącego do nich budynku mieszkalnego do stanu poprzedniego poprzez likwidację wykonanych nasypów od strony ulicy S. i od strony działki nr 928 należącej do T. P. Według organu, za bezsporny należy uznać fakt zmiany ukształtowania terenu wokół budynku. Ustalono, że projekt budynku mieszkalnego nie przewidywał żadnej zmiany ukształtowania terenu. Projektant założył wartość poziom porównawczy parteru (ppp) na poziomie 198,95 m n.p.m. W rzeczywistości wartość ta wynosi 198,45 m n.p.m., co stwierdził geodeta, który jednak nie uwidocznił zmian ukształtowania terenu. Wobec tego nie można dokonać dokładnego ustalenia zmiany ukształtowania terenu. Porównanie ukształtowania działek sąsiednich oraz zdjęcia wykonane w trakcie prowadzonego postępowania potwierdzają, że mapa dla celów projektowych nie była zgodna ze stanem faktycznym na gruncie, gdyż nie wykazano na ówczesny czas ukształtowania terenu. Projektant naniósł ppp o wartości 198,95 m n.p.m., wskazując jednocześnie poziom gruntu 60 cm poniżej poziomu zerowego. Różnica poziomu zerowego i poziomu posadowienia budynku pokazuje, że budynek posadowiono o 50 cm poniżej zakładanego ppp. Spadek granicznych działek jest w kierunku ul. S., zaś różnica poziomów wynosi około 2 m. Inwestor dokonał istotnego odstąpienia od projektu budowlanego w zakresie zmiany ukształtowania terenu. Wcześniejszą decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...], PINB działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do 30 października 2008 r. projektu budowlanego zamiennego. Na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 52/09, wydana decyzja stała się prawomocna. Zgodnie z art. 51 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 właściwy organ nakazuje doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. B. i D.S. w odwołaniu od decyzji PINB podnieśli, że budynek mieszkalny na działce nr 927 w J. przy ul. S. wykonany został zgodnie z pozwoleniem na budowę. Został także oddany do użytku w 2003 r. bez sprzeciwu organu, co potwierdza zaświadczenie PINB z dnia 30 września 2003 r. Inwestorzy zmienili ukształtowanie terenu, albowiem mapa dla celów projektowych była niezgodna ze stanem faktycznym na gruncie i wody opadowe z działki 928 zalewały fundamenty budynku. Wykonali odwodnienie działki swojej i działki T. P., a zagospodarowanie działki nie zakłóca swobodnego spływu wód z działki nr 928. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. B. i D. S. w skardze skierowanej do WSA w Rzeszowie podkreślili, że sprawa trwa już ponad 10 lat, a błędy organów nadzoru budowlanego zostały popełnione już w 2003 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. PINB nałożył na nich obowiązek wykonania projektu budowlanego zamiennego i z tego obowiązku się wywiązali. Dokumentację wykonała osoba posiadająca odpowiednie uprawnienia i organ ten decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. zatwierdził przedłożony projekt. W dokumentacji określono sposób odprowadzania wód opadowych z działki inwestorów. Skoro dokumentacja nie spełniała wymogów projektu budowlanego zamiennego, to dziwi ich fakt dopuszczenia do wznowienia zakończonych i odebranych robót. WSA wyrokiem z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 576/10, uchylił decyzje organu administracji pierwszej i drugiej instancji. WSA stwierdził, że organ ustalając krąg stron postępowania winien kierować się ogólną regułą wynikająca z art. 28 k.p.a. Przymiot stron postępowania przysługuje wszystkim właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości, które graniczą z działką nr 927. Z rozdzielnika zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji wynika, że stroną postępowania której doręczono decyzję jest T. P., właścicielka działki nr 928. Powyższe dowodzi, że nie wszystkie strony i to bez własnej woli nie brały udziału w toczącym się postępowaniu, a to zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi przesłankę wznowienia postępowania. Lektura uzasadnień wydanych w sprawie decyzji prowadzi do wniosku, że sprowadzają się one jedynie do przedstawienia w kolejności wydanych rozstrzygnięć, korespondencji pomiędzy organem i stronami postępowania, a w żadnym wypadku nie zawierają uzasadnienia faktycznego i prawnego, które służyłoby pogłębieniu zaufania strony do organów administracji. Dlatego Sąd stwierdził, że zarzuty skargi o przewlekłości postępowania i utracie zaufania do organów administracji publicznej są uzasadnione. W kontekście nałożonego na stronę obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego, a następnie wydania w dniu [...] lutego 2010 r. decyzji przez PINB powstają wątpliwości co do zakresu przedmiotowego prowadzonego postępowania. Sąd zarzucił organom brak korelacji treści pomiędzy obowiązkiem nałożonym, a obowiązkiem egzekwowanym skarżoną decyzją. Przedstawione wady prowadzonego postępowania, wadliwe i nieprecyzyjne formułowanie obowiązków nakładanych na inwestorów oraz niedostatecznie jasno (z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.) sporządzone uzasadnienia decyzji spowodowały według Sądu, że stronie trudno zrozumieć działanie organów. Podkreślono, że niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, który nie obejmuje oceny zakresu przedmiotowego nałożonego obowiązku i możliwości jego wykonania, prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca są przedwczesne. WINB w skardze kasacyjnej od opisanego wyroku wskazał, iż w świetle ukształtowanej linii orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przypadku uznania przez sąd administracyjny, iż w postępowaniu winny brać udział jeszcze inne podmioty, nie jest możliwym przyjęcie, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania w przypadku określonym w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może nastąpić wyłącznie na wniosek, co wskazuje, iż w powyższym przypadku ustawodawca odstąpił od ochrony obiektywnego porządku prawnego na rzecz ochrony subiektywnego porządku prawnego. Dlatego brak jest podstaw do automatycznego uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie uznania, że zostały naruszone prawa procesowe strony nie biorącej udziału w postępowaniu administracyjnym. Podniesiono, iż przedłożone w 2006 r. przez inwestorów opracowanie "Opinie i projekt ograniczenia immisji wód opadowych i gruntowych z działki nr 927 na działkę nr 928" nie może zostać zakwalifikowane jako projekt budowlany zamienny, który mógłby być uzupełniony i zatwierdzony w oparciu o art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu, powyższy dokument nie może przesądzać o zrealizowaniu przez inwestorów obowiązku nałożonego na nich w dniu [...] czerwca 2008 r. Za wadliwą uznano argumentację Sądu I instancji, jakoby organ nie dokonał oceny przedłożonego przez inwestorów opracowania, które w opinii Sądu stanowiło projekt budowlany zamienny. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku uznać należy za niezrozumiałe, uniemożliwiając jego kontrolę oraz wykonanie zawartych w nim wytycznych. Nie zawiera ono podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak również nie wskazuje dokładnie, jakie strony postępowania zostały pozbawione możliwości czynnego udziału w sprawie. Sąd zaniechał także wyjaśnienia, w jaki sposób naruszono zasady postępowania administracyjnego i to w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. NSA wyrokiem z dnia 16 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 361/11 uchylił wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5 listopada 2010 r. i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. Według NSA, wnoszący skargę kasacyjną zasadnie wywiódł, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy wykładać w ten sposób, że również w postępowaniu przed sądem administracyjnym uwzględniona musi być wola podmiotu, którego prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym zostało naruszone. W związku z tym sąd administracyjny, rozpoznając skargę wniesioną przez podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym, nie może uwzględnić skargi wyłącznie z powodu naruszenia prawa do udziału osoby nie wnoszącej skargi. Przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Sąd pierwszej instancji nie mógł z urzędu uwzględnić wniesionej skargi jedynie z uwagi na fakt stwierdzenia, iż nie wszystkie osoby, mające w jego opinii przymiot strony w postępowaniu, nie brały w nim udziału w sytuacji wniesienia skargi przez podmiot uczestniczący w postępowaniu. Uznanie przez sąd administracyjny, iż w sprawie nie zapewniono czynnego udziału wszystkim stronom postępowania winno skutkować zawiadomieniem ich o toczącym się postępowaniu. Zgodnie z art. 110 P.p.s.a., rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd postanowi zawiadomić o toczącym się postępowaniu sądowym osoby, które dotychczas nie brały udziału w sprawie w charakterze stron. Wskazanych czynności Sąd pierwszej instancji nie podjął, uznając konieczność uchylenia decyzji z uwagi na niezapewnienie czynnego udziału w sprawie wszystkim stronom postępowania, bliżej ich nie precyzując. Wobec tego uznano, że WSA naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. i to w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonego wyroku narusza normę zawartą w art. 141 § 4 tej ustawy. Analiza zaskarżonego orzeczenia wskazuje, iż Sąd ten uznał, że w kontekście nałożonego na stronę obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego, a następnie wydania decyzji przez PINB w dniu [...] lutego 2010 r. zobowiązującej skarżących do doprowadzenia zagospodarowania terenu wokół budynku mieszkalnego do stanu poprzedniego poprzez likwidację wykonanych nasypów od strony ul. S. i od strony działki nr 928 należącej do T. P. powstają wątpliwości co do zakresu przedmiotowego postępowania. Sąd I instancji stwierdził brak korelacji treści pomiędzy obowiązkiem nałożonym a obowiązkiem egzekwowanym skarżoną decyzją, jednakże nie wyjaśnił, na czym miała polegać niezgodność pomiędzy zobowiązaniem inwestora do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego a następnie wydaną decyzją o nałożeniu obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego. Oznacza to, że WSA dostrzegając wadliwość nałożonego na inwestorów obowiązku nie wyjaśnił, na czym ona polegała. Za niewystarczające uznano także ograniczenie się do stwierdzenia, iż sposób określenia obowiązku w zaskarżonej decyzji wydaje się być niedostatecznie precyzyjny. WSA w Rzeszowie wskazał na konieczność rozważenia przez organy czy przedłożony w 2006 r. projekt zamienny jest kompletny, a w przypadku stwierdzenia, że jest niekompletny na konieczność wezwania o jego uzupełnienie w zakreślonym terminie. Powyższe oznacza, że Sąd I instancji uznał przedłożony przez inwestora dokument o nazwie "Opinie i projekt ograniczenia immisji wód opadowych i gruntowych z działki nr 927 na działkę nr 928" za projekt budowlany zamienny. Zaniechano wyjaśnienia dlaczego dokument ten spełnia w ocenie sądu wymogi projektu budowlanego zamiennego. Sąd I instancji nie odniósł się w swych rozważaniach do żadnych norm, w tym do przepisu art. 51 ust. 1 pkt 4 i art. 34 ustawy Prawo budowlane ani do obowiązującego w chwili wydawania decyzji norm przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Nie sposób ocenić, jakimi kryteriami kierował się Sąd uznając, iż wymieniony dokument jest projektem budowlanym zamiennym. Lakoniczność wywodów Sądu czyni niezrozumiałym zakres ponownego postępowania przed organami administracji. Za przedwczesne NSA uznał zobowiązanie organu do oceny kompletności projektu budowlanego zamiennego bez uprzedniego wyjaśnienia, czy w istocie dokument złożony przez inwestora, a zatytułowany "Opinie i projekt ograniczenia immisji wód opadowych i gruntowych z działki nr 927 na działkę nr 928", stanowi taki projekt. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), stosownie do którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd z urzędu bierze pod uwagę wszystkie naruszenia prawa, a nie tylko te wymienione skardze. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatniej ze wskazanych ustaw. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - lub do stwierdzenia nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 Kpa lub innych przepisach. W rozpoznawanej sprawie Sąd opisanych powyżej wad i uchybień względem zaskarżonej decyzji nie stwierdził, przy czym z uwagi na fakt uprzedniego orzekania w przedmiotowej sprawie przez NSA (wyrok z dnia 16 maja 2012 r. II OSK 361/11), należy dodatkowo podkreślić związanie Sądu I instancji jego wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie (art. 190 zd. 1 P.p.s.a.). Przedmiotem sądowej kontroli pozostaje decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję PINB z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] nakazującą B. i D. S. - w trybie art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 10711 ze zm.) - doprowadzenie zagospodarowania terenu wokół wzniesionego przez nich budynku mieszkalnego do stanu poprzedniego poprzez likwidację wykonanych nasypów od strony ulicy S. i od strony działki nr 928 należącej do T. P. Ja wskazały to już w w/w decyzjach organy nadzoru budowlanego i czego nie negują skarżący, bezsporny w sprawie jest fakt dokonania przez nich samowolnej zmiany ukształtowania terenu wokół wzniesionego przez nich na podstawie stosownego pozwolenia budynku mieszkalnego, skoro nie przewidywał tego projekt budowlany. Różnice pojawiają się na tle odmiennej oceny przez skarżących postępowania prowadzonego w związku z tym przez organy, oceny jego prawidłowości i wynikających z tego dla nich skutków. Skarżący kwestionując zasadność nałożonego na nich obowiązku wywodzą, że w związku z dokonaną przez nich zmianą ukształtowania terenu wokół budynku, PINB już w swojej wcześniejszej decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] nałożył na nich obowiązek wykonania projektu budowlanego zamiennego i z tego obowiązku się wywiązali, co dowodzi decyzja tego organu z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] zatwierdzająca przedłożony projekt zamienny zagospodarowania działki nr 927 i udzielająca im pozwolenia na wznowienie robót związanych z dokończeniem budowy budynku mieszkalnego w zakresie zagospodarowania działki i odprowadzenia z jej terenu wód opadowych. Jak wynika z akt sprawy, aktualny obowiązek doprowadzenia przez B. i D. S. zagospodarowania terenu wokół budynku mieszkalnego do stanu poprzedniego poprzez likwidację wykonanych nasypów ziemnych jest konsekwencją niewywiązania się przez nich z obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, co wynikało z prawomocnej decyzji PINB z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...]. Podyktowane to było uchyleniem przez WINB decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] w/w decyzji PINB z dnia [...] lutego 2007 r. i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia; w uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził m.in., że przedłożony przez inwestorów dokument pn. "Opinia i projekt ograniczenia immisji wód opadowych i gruntowych z działki nr 927 na działkę nr 928" z uwagi na sam tytuł opracowania i jego merytoryczną zawartość, nie stanowi projektu zamiennego (niezależnie od tego, WINB decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] stwierdził z urzędu nieważność decyzji PINB z dnia [...] sierpnia 2006 r. wskazując na niezgodność nałożonego w niej obowiązku względem wskazanego w jej podstawie prawnej art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 (wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych), właściwy organ w drodze decyzji, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że projekt budowlany zamienny powinien spełniać wszystkie wymogi projektu budowlanego, bowiem wchodzi on niejako w miejsce dotychczasowego projektu pierwotnego. Zgodnie z wyrokiem WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 grudnia 2010 r. II SA/Go 756/10, obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu zamiennego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a także zapewniający doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących projektu budowlanego do zakresu tych zmian oznaczało obowiązek uwzględnienia w szczególności art. 34 Prawa budowlanego i wydanego na podstawie jego ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2008 r., Nr 201, poz. 1239); od dnia 29 kwietnia 2012 r. rozporządzenie to zostało zastąpione rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462), jednak na mocy jego § 14, do wniosku o pozwolenie na budowę lub odrębnego wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, złożonego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. To, w jakim zakresie przepisy dotyczące projektu budowlanego będą miały zastosowanie do sporządzonego projektu budowlanego zamiennego, powinien określić organ w wydanej przez siebie decyzji. Nałożony na inwestorów decyzją PINB z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego w żadnej mierze jako punku odniesienia w tym zakresie nie traktował przedłożonego przez nich jeszcze w 2006 r. opracowania pn. "Opinia i projekt ograniczenia immisji wód opadowych i gruntowych z działki nr 927 na działkę nr 928", na co nie wskazywał sam tytuł tego opracowania, a na co słusznie zwrócił uwagę w zaskarżonej decyzji WINB. Sąd w niniejszym składzie podziela w całości stanowisko organu o braku jakichkolwiek podstaw do uznania, że wymieniony dokument mógłby stanowić projekt budowlany zamienny (chociażby niekompletny i wymagający uzupełnienia), w oparciu o który możliwe byłoby wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Zamiarem organu, wyrażonym w decyzji PINB z dnia [...] czerwca 2008 r. – zgodnym z aktualnym stanem sprawy i przepisami – było uzyskanie projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego wszystkie zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót, który to projekt stosownie do art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego powinien być kompletny i odzwierciedlać stan obecny zrealizowanej inwestycji. Dopiero bowiem treść przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego zamiennego implikuje dalsze postępowanie organów nadzoru budowlanego. Niewywiązanie się przez inwestorów w określonym terminie z nałożonego na nich obowiązku prawidłowo skutkowało zatem nakazaniem im na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego doprowadzenia zagospodarowania terenu wokół budynku do stanu poprzedniego (likwidację wykonanych nasypów), skoro projekt na podstawie którego został on wybudowany nie przewidywał żadnych zmian w ukształtowaniu terenu. Z tej przyczyny, skoro wydany nakaz znajdował oparcie w obowiązujących przepisach, organy przy wydawaniu tak zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie naruszyły prawa. Z tych względów, skargę jako nieuzasadnioną, należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.