II OSK 2075/13

Dnia 31 marca 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia NSA Robert Sawuła /spr./ sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 75/13 w sprawie ze skargi M. C., M. C., M. C. i D. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie; 2. zasądza solidarnie od M. C., M. C., M. C. i D. C. na rzecz [...] kwotę 300 (słownie: trzysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 75/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Szczecinie w sprawie ze skargi M. C., M. C., M. C., D. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako: SKO lub Kolegium) w Koszalinie z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie warunków zabudowy, w pkt I. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy Mielno z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], w pkt II. zasądził koszty postępowania na rzecz skarżących. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], Wójt Gminy Mielno odmówił M. C., M. C., M. C. i D. C. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...], wydanej na rzecz [...], gm. B., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami oraz parkingiem na terenie działki nr [...], przy ul. [...] w Mielnie. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji stwierdził, że wnioskodawcy wznowienia nie wskazali swojego interesu prawnego, kwalifikującego ich jako strony postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tegoż organu z [...] stycznia 2009 r. o warunkach zabudowy działki nr [...]. Organ podkreślił, że wnioskodawcy jako współwłaściciele działki nr [...], nie graniczą z działką nr [...], a w przestrzeni między tymi działkami znajduje się inna działka zabudowana, oddzielająca ich nieruchomość od działki nr [...]. Organ wskazał też, że zgodność planowanej inwestycji z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. − Prawo budowlane, jest badana w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, a ponadto w ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy podano informację, że zakres zamierzenia inwestora ograniczają ustalenia tej decyzji oraz przepisy techniczno-budowlane. Wnioskodawcy wznowienia wnieśli zażalenie na ww. postanowienie, wnioskując o jego uchylenie w całości. Wskazali, że działka nr [...], której są współwłaścicielami, położona jest przy ul. [...] w Mielnie i znajduje się w obszarze bliskiego sąsiedztwa z działką nr [...], od której dzieli ich ul. [...], stanowiąca ciąg pieszo-jezdny oraz sąsiednie nieruchomości, co daje ok. 25 m odległości. Zdaniem M. C., M. C., M. C. i D. C., 23-metrowa wysokość planowanego obiektu i ustalone wskaźniki zabudowy w stosunku do powierzchni działki świadczą, że obiekt ten będzie oddziaływał nie tylko na ich nieruchomość, ale i na wszystkie inne położone przy ul. [...] i w najbliższym otoczeniu: przesłoni nasłonecznienie od strony południowo-zachodniej, zwiększy ruch drogowy na ul. [...] i [...] oraz odetnie od wiatrów południowo-zachodnich, co pozbawi ich strefy przewietrzeń budynków. SKO w Koszalinie postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium stwierdziło, że wznowienie postępowania stwarza możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną w art. 145 § 1 K.p.a., przy czym Kodeks uzależnia tę możliwość od wystąpienia w sprawie dwóch przesłanek pozytywnych oraz braku w sprawie dwóch przesłanek negatywnych. Zdaniem Kolegium wraz z doręczeniem decyzji Starosty Koszalińskiego o pozwoleniu na budowę składający zażalenie dowiedzieli o wydanej przez Wójta Gminy Mielno decyzji ustalającej warunki zabudowy dla działki nr [...], skoro w treści decyzji starosty wyraźnie wskazano na fakt wydania decyzji o warunkach zabudowy i prostującego ją postanowienia. SKO w Koszalinie stwierdziło dalej, że M. C., M. C., M. C. i D. C. posiadali możliwość wniesienia podania o wznowienie postępowania w ustawowym terminie, a termin ten upływał z dniem 25 czerwca 2010 r., tj. w okresie miesiąca od dnia następnego po dniu doręczenia im decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Starostę Koszalińskiego. Tym samym Kolegium stwierdziło, że wniesienie w dniu 15 sierpnia 2012 r. podania o wznowienie postępowania nastąpiło po przeszło dwuletnim okresie od dnia, gdy wnioskodawcy dowiedzieli się o wydanej przez Wójta Gminy Mielno decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...], a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 148 K.p.a. Kolegium jednocześnie podzieliło stanowisko M. C., M. C., M. C. i D. C., że organ I instancji zbyt pochopnie osądził o braku przez nich przymiotu strony. Z uwagi jednak na wykazanie, że jako strony postępowania zakończonego ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, które bez własnej winy nie brały w nim udziału, ww. uchybili terminowi do wniesienia podania o jego wznowienie, SKO w Koszalinie utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez M. C., M. C., M. C. i D. C. do WSA w Szczecinie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności naruszenie art. 6 K.p.a. w zw. z 148 § 2 K.p.a. w zw. z "art. 44 § 2" przez błędną wykładnię tych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie. Na podstawie powyższych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zwrot kosztów postępowania wg norm przepisanych. W ocenie skarżących przyjąć należy, wbrew stanowisku SKO w Koszalinie, że w tym przypadku skarżący nie dysponowali faktyczną wiedzą na temat decyzji Wójta Gminy Mielno z dnia [...] stycznia 2010 r., która pozwoliłaby rozeznać się w treści rozstrzygnięcia w tej sprawie. Starostwo Powiatowe w Koszalinie wystosowało do skarżących pismo o sygn. akt [...] z dnia [...] lipca 2012 r. (zał. nr 1) doręczone w dniu 30 lipca 2012 r., w którym zawiadomiło o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę na działce [...] w Mielnie, uznając ich za strony w tym postępowaniu, działając w oparciu o te same przepisy prawa, z których korzystał Urząd Gminy w Mielnie. W dniu 9 sierpnia 2012 r. skarżący złożyli wniosek o udostępnienie informacji publicznej (zał. nr 2) dotyczącej warunków zabudowy nieruchomości [...], wydanych przez Urząd Gminy Mielno. Po zapoznaniu się z wyżej wymienionymi materiałami skarżący złożyli wniosek o wznowienie postępowania dotyczącego warunków zabudowy. Skarżący uważają, że wniosek ten złożyli w terminie. Wydaną decyzją o warunkach zabudowy Wójt Gmin Mielno naruszył ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r. Nr 80, poz. 717), w szczególności jej art. 61 pkt 1, gdyż w całej miejscowości Mielno i na terenie całej gminy nie ma budynku, ani obiektu o zaplanowanej przez inwestora wysokości. W analizach funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykonanych w celu ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w Mielnie dla działek, [...],[...],[...] podano nieprawdziwe wysokości budynków poddanych analizie, znacznie zawyżając ich wysokości. Skarżący podnieśli także, że organ administracji publicznej przy wydawaniu decyzji o odmowie wszczęcia postępowania ze względu na niedochowanie terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. powinien zbadać, czy naruszenie to jest niewątpliwe i nie budzące wątpliwości w świetle okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę SKO w Koszalinie wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 27 marca 2013 r. uczestnika postępowania [...] także wniesiono o oddalenie skargi i zasądzenie na rzecz uczestnika kosztów postępowania. W ocenie uczestnika, skarżący powzięli wiedzę o wydanej decyzji "w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania" wraz z doręczeniem decyzji Starosty Koszalińskiego w dniu [...] maja 2010 r., a więc złożyli wniosek o wznowienie postępowania z przekroczeniem terminu. W motywach wyroku uwzględniającego skargę WSA w Szczecinie stwierdził, że przyjęcie przez Kolegium daty doręczenia decyzji M. C. (26 maja 2010 r.) za datę dowiedzenia się o wydanej decyzji o warunkach zabudowy działki [...] w Mielnie, także przez pozostałe strony występujące z wnioskiem o wznowienie postępowania, było co najmniej przedwczesne, gdyż dokonane zostało z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 K.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wojewódzki przywołując na wsparcie swego stanowiska poglądy przedstawione w judykaturze, wskazał że pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" w aspekcie treści art. 148 § 2 K.p.a. i ustalenia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją oznacza, że osoba zainteresowana wznowieniem może nabyć wiedzę o wydaniu źródłowej decyzji także z wydanej następczo decyzji o pozwoleniu na budowę. Istotną kwestią przeto było ustalenie w jakiej dacie i komu z wnioskujących o wznowienie doręczono skutecznie decyzję o pozwoleniu na budowę. Sąd I instancji przyjął, że niewątpliwe jest wyłącznie doręczenie decyzji Starosty Koszalińskiego M. C., albowiem kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru została dołączona do akt SKO w Koszalinie. Z faktu tego przedwcześnie przyjęto skutek doręczenia decyzji także pozostałym stronom. Mając na uwadze powyższe sąd I instancji uznał za zasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, które naruszało zasady badania przymiotu strony postępowania o wznowienie postępowania administracyjnego. W wytycznych zalecono uzupełnienie postępowania dowodowego w zakresie precyzyjnego ustalenia daty dowiedzenia się przez wnioskodawców wznowienia o istnieniu decyzji o warunkach zabudowy. Skargą kasacyjną [...], reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła w całości ww. wyrok i zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 Ppsa w zw. z art. 148 § 2 oraz art. 149 § 3 K.p.a. poprzez przeprowadzenie przez sąd I instancji błędnej kontroli działania SKO w Koszalinie i dokonanie przez sąd I instancji błędnej oceny materiału dowodowego w sprawie i błędnych ustaleń faktycznych, w następstwie czego sąd ten błędnie przyjął, że SKO w Koszalinie przedwcześnie uznało, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie ustawowego terminu, pomimo tego, że w aktach postępowania SKO w Koszalinie znajdował się dokument pełnomocnictwa udzielonego przez M. C., M. C., M. C., D. C., świadczący jednoznacznie o złożeniu wniosku o wznowienie postępowania po upływie ustawowego terminu. art. 141 § 4 Ppsa, w zw. z art. 148 § 2 oraz art. 149 § 3 K.p.a. poprzez dokonanie przez sąd I instancji błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnienie przez sąd I instancji okoliczności, że w aktach postępowania znajdował się dokument pełnomocnictwa udzielonego przez M. C., M. C., M. C., D. C., z którego wynikało, że wniosek z dnia 15 sierpnia 2012 r. o wznowienie postępowania dotyczącego warunków zabudowy został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a., 3. art. 141 § 4 Ppsa, w zw. z art. 148 § 2 oraz art. 149 § 3 K.p.a. poprzez nierozważenie przez sąd I instancji całokształtu okoliczności w sprawie i dokonanie błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie okoliczności, że w aktach postępowania Starostwa Powiatowego w Koszalinie znajdował się pocztowy dowód doręczenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. o pozwoleniu na budowę także skarżącemu D. C, 4. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c Ppsa w zw. z art. 148 § 2 oraz art. 149 § 3 K.p.a., polegające na uwzględnieniu przez sąd I instancji skargi i uchyleniu zaskarżonego postanowienia SKO w Koszalinie z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy Mielno z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], na skutek stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, pomimo tego, że zaskarżone postanowienie SKO w Koszalinie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy Mielno z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, wedle których wniosek o wznowienie postępowania złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a., nie zasługuje na uwzględnienie i jako taki zgodnie z art. 149 § 3 K.p.a. podlega załatwieniu poprzez wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W związku z powyższym skarżąca kasacyjnie Spółka wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że WSA w Szczecinie w toku postępowania zobowiązany był do zbadania całokształtu okoliczności sprawy, w tym treści pełnomocnictwa, z którego wynikało, że wnioskodawcy wznowienia postępowania mieli wiedzę o decyzji dotyczącej warunków zabudowy dla działki [...] już w dniu 1 czerwca 2012 r., a więc 2,5 miesiąca przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. A co za tym idzie WSA w Szczecinie w toku postępowania, na podstawie okoliczności sprawy powinien był ustalić, że wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] został złożony przez wnioskodawców z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. Mając na względzie powyższe, zdaniem skarżącego, WSA w Szczecinie dokonało nieprawidłowej kontroli działania SKO w Koszalinie, przez co doszło do naruszenia art. 1 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 Ppsa w zw. z art. 148 § 2 oraz art. 149 § 3 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]. Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie Spółki podtrzymał zarzuty i wnioski zaprezentowane w skardze kasacyjnej podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. D. C. w trakcie rozprawy udzielił pełnomocnictwa, obecnemu na rozprawie swemu ojcu – M. C.. M. C. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, przyznając że pełnomocnictwo znajdujące się na k. 104 akt administracyjnych do wniesienia wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy, m. in. dla działki nr [...], zostało złożone przy piśmie z 10 września 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Uwzględniając przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej wypada zauważyć, że przedmiotem oceny sądu administracyjnego była wyłącznie kwestia formalna dopuszczalności odmowy uruchomienia tzw. nadzwyczajnego trybu kontroli decyzji ostatecznej, nie zaś podnoszone przez skarżących wadliwości źródłowej decyzji o warunkach zabudowy. Istota zarzutów kasacyjnych sprowadza się do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, nieuwzględnienia faktu dręczenia D. C. decyzji o pozwoleniu na budowę, nieuwzględnienia daty udzielenia pełnomocnictwa przez skarżących do domagania się wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy Mielno w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na rzecz Spółki. Wadliwości te świadczyć mają o naruszeniu przepisu art. 141 § 4 Ppsa, niewłaściwej kontroli zaskarżonego postanowienia SKO w Koszalinie o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania, a więc o uchybieniu przepisu art. 3 § 2 Ppsa, co w konsekwencji prowadzić ma do wniosku, że naruszono przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 148 § 2 i art. 149 § 3 K.p.a. skoro sąd wojewódzki wadliwie dopatrując się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego uchylił zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu I instancji. Nie jest słuszny zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 148 § 2 i art. 149 § 3 K.p.a. poprzez brak uwzględnienia przez sąd I instancji okoliczności, że w aktach Starostwa Powiatowego w Koszalinie znajduje się dowód doręczenia decyzji o pozwoleniu na budowę także D. C. Przepis art. 141 § 4 Ppsa odnosi się do elementów uzasadnienia wyroku, stanowiąc że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wyrok sądu wojewódzkiego odpowiada wymogom zawartym w przepisie art. 141 § 4 Ppsa. Uzasadnienie wyroku powinno zawierać rozważania pozwalające na uznanie, że sąd wojewódzki wyjaśnił w sposób dostateczny własną ocenę zastosowania przez organy przepisów prawa materialnego czy przepisów prawa procesowego. W judykaturze przyjmuje się, że przepis art. 141 § 4 Ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09 - ONSAiwsa 2010, z. 3, poz. 39). Kontrola uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że wymogi formalne jego sporządzenia zostały zachowane. Pozwala ono na jednoznaczne ustalenie przesłanek, którymi kierował się sąd I instancji, podejmując zaskarżone orzeczenie. Przedstawiono w nim opis stanu faktycznego sprawy, zrelacjonowano postawione w skardze zarzuty, wskazano i wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia. To, że skarżący kasacyjnie nie zgadzają się z motywami, którymi kierował się WSA w Szczecinie nie oznacza, że słuszny jest zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Wbrew wywodom skarżącej kasacyjnie Spółki sąd a quo zasadnie wskazał w uzasadnieniu swego wyroku, że niewątpliwe jest doręczenie decyzji Starosty Koszalińskiego o pozwoleniu na budowę wyłącznie M. C., bowiem kserokopię zwrotnego potwierdzenia przez niego odbioru tej decyzji SKO w Koszalinie włączyło w akta sprawy. To, że dowód doręczenia D. C. decyzji o pozwoleniu na budowę znajdować ma się w aktach Starostwa Koszalińskiego w żadnym razie nie dowodzi naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Akta Starostwa Powiatowego w Koszalinie w przedmiocie pozwolenia na budowę nie stanowiły a limine akt postępowania wznowieniowego. Nie wynika z nich zresztą, aby SKO w Koszalinie włączyło w poczet dowodów dowodu z doręczenia D. C. decyzji o pozwoleniu na budowę, także strona skarżąca kasacyjnie nie wnioskowała o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu w trybie art. 106 § 3 Ppsa. To czyni powyższy zarzut nietrafnym. Niesporne jest, że organ I instancji – Wójt Gminy Mielno, który decyzją z [...] stycznia 2009 r. ustalił warunki zabudowy, nie doręczał tej decyzji skarżącym, nie traktując ich jako stron postępowania w tej sprawie. Skarżący domagali się wznowienia postępowania, uznając że jako strony zostali pominięci bez własnej winy, powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Niesporne jest, że wniosek o wznowienie postępowania skarżący wnieśli w dniu 15 sierpnia 2012 r. Termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. został wskazany w przepisie art. 148 § 2 K.p.a. – wynosi on jeden miesiąc, "gdy strona dowiedziała się o decyzji". Trafnie WSA w Szczecinie przywołując stanowiska prezentowane w judykaturze wskazuje, że dla przyjęcia iż strona dowiedziała się o decyzji, wystarczające jest, aby posiadała informację o organie, który wydał decyzję oraz o sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to, że o decyzji o warunkach zabudowy strony mogły się dowiedzieć z treści decyzji następczej – o pozwoleniu na budowę, wydanej przez Starostę Koszalińskiego, skoro w jej treści wyraźnie wskazano decyzję Wójta Gminy Mielno, jej datę i przedmiot. Dla biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny ujętej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie ma znaczenia źródło powzięcia wiadomości o decyzji ostatecznej. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego 2013 r., II OSK 1927/11, LEX nr 1358465, orz z 7 sierpnia 2008 r., II OSK 931/07, LEX nr 516817). Zgodzić należy się i z tym, że za "dowiedzenie się o decyzji" nie można uznać powzięcia wiadomości wyłącznie o dacie jej wydania, numerze i sprawie, której dotyczy. Informacje te nie mówią bowiem wszystkiego o tym, co stanowi o jej najważniejszym elemencie - o rozstrzygnięciu. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. Wreszcie rozstrzygnięcie, jego treść, pozwala na subiektywną ocenę zasadności wniesienia podania o wznowienie postępowania decyzją tą zakończonego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 5 grudnia 2012 r., II SA/Rz 768/12, LEX nr 1235546). SKO w Koszalinie przyjęło, że o decyzji Wójta Gminy Mielno z [...] stycznia 2009 r. ustalającej warunki zabudowy skarżący powzięli wiadomość z treści decyzji Starosty Koszalińskiego z [...] kwietnia 2010 r. o udzieleniu Spółce pozwolenia na budowę, po uprzednim uzyskaniu warunków zabudowy działki nr [...] w Mielnie. WSA w Szczecinie uznał, że z faktu niewątpliwego doręczenia w dniu 26 maja 2010 r. M. C. decyzji Starosty Koszalińskiego z [...] kwietnia 2010 r., przedwcześnie i z uchybieniem przepisom art. 7 i 77 § 1 K.p.a. SKO w Koszalinie wywiodło, że w tej samej dacie o decyzji w przedmiocie warunków zabudowy powzięli wiadomość pozostali wnioskodawcy wznowienia. Dało to asumpt do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa). Sąd a quo nakazał przeprowadzić postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia daty dowiedzenia się przez wnioskodawców wznowienia o decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego istotną kwestią, na którą nie zwrócił uwagi sąd wojewódzki ustalając stan faktyczny sprawy, a którą trafnie wyeksponowała skarżąca kasacyjnie Spółka jest treść pełnomocnictwa udzielonego przez skarżących domagających się wznowienia postępowania. Z treści pełnomocnictwa udzielonego M. C. w dniu 1 czerwca 2012 r. przez M. C., M. C., M. C. i D. C. wynika, że dotyczy ono m. in. kwestii wznowienia postępowania w sprawie postępowania o warunki zabudowy dla działki nr [...]. Okoliczność tę potwierdził sam pełnomocnik w trakcie rozprawy przed Sądem. Innymi słowy w dniu 1 czerwca 2012 r. strony musiały mieć świadomość ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...]. Potwierdza to następna okoliczność, a to wystąpienie w dniu 9 sierpnia 2012 r. przez pełnomocnika późniejszych wnioskodawców wznowienia, o doręczenie mu przez Wójta Gminy Mielno decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...]. W efekcie podanie o wznowienie zostało wniesione dopiero 15 sierpnia 2012 r. Udzielenie pełnomocnictwa do wznowienia postępowania, którego przedmiot z uwagi zarówno na charakter sprawy (ustalenie warunków zabudowy) jak i zakres (działka nr [...]), w oznaczonym dniu pozwalać może na przyjęcie, że data udzielenia takiego pełnomocnictwa świadczy o stanie wiedzy stron odnośnie istnienia decyzji kończącej to postępowanie, którego wznowienia się następnie domagano. Okoliczności tej (udzielenia przez skarżących pełnomocnictwa z 1 czerwca 2012 r.) nie uwzględnił sąd I instancji, choć z mocy art. 134 § 1 Ppsa nie był związany zarzutami skargi. Na naruszenie cyt. przepisu wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, co pozwala Sądowi uznać zasadność z kolei zarzutu naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 148 § 2 i art. 149 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Skoro skarżący w dniu 1 czerwca 2012 r. mieli świadomość istnienia decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...], udzielając stosownego pełnomocnictwa celem wznowienia postępowania, to od tej daty biegł termin do wznowienia postępowania. Pominięcie tej kwestii mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed sądem I instancji. Powyższe uzasadniało uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 Ppsa.