I OSK 21/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2279/12 ze skargi W. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską i aplikację prokuratorską oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2279/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi W.S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 listopada 2012 r. nr [..] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską i aplikację prokuratorską, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzją z dnia 3 października 2012 r. nr [..], wydaną na podstawie art. 23 ust. 4 w związku z art. 29 ust. 6 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm. – dalej jako "KSSiP"), odmówił przyjęcia W.S. na aplikacje sędziowską i na aplikację prokuratorską. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że W.S. ukończył aplikację ogólną w dniu 30 listopada 2010 r. Na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy KSSiP, opublikowanej w Biuletynie Informacji Publicznej w dniu 13 grudnia 2010 r., został umieszczony na 196 miejscu. Pismem z dnia 21 grudnia 2010 r. W.S. złożył wniosek o przyjęcie na aplikację sędziowską ewentualnie na aplikację prokuratorską. Minister Sprawiedliwości zarządzeniami z dnia 31 marca 2010 r. ustalił limit 75 miejsc na aplikacji sędziowskiej oraz taki sam limit na aplikacji prokuratorskiej. Z uwagi na to, że W.S. zajął na liście klasyfikacyjnej aplikantów 196 miejsce, tj. poza wyznaczonymi limitami, Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzją nr [..]z dnia 29 grudnia 2010 r. odmówił przyjęcia go zarówno na aplikację sędziowską, jak i aplikację prokuratorską. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 lutego 2011 r. Wyrokiem z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 614/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na tę decyzję, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek skargi kasacyjnej W.S., wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 148/12, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz obie poprzedzające go decyzje administracyjne. W uzasadnieniu NSA uznał, że przepis art. 26 ust. 3 zd. 1 ustawy o KSSiP, w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r., należy interpretować zgodnie z regułami wykładni językowej. Zgodnie z nimi przepis należy rozumieć w ten sposób, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta z wszystkich sprawdzianów i z wszystkich praktyk odbytych w czasie trwania aplikacji ogólnej. Przy tej wykładni znaczenie straciła ocena łączna patrona koordynatora. Pismem z dnia 4 września 2012 r. W.S. podtrzymał w całości swój wniosek o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej ewentualnie na aplikacji prokuratorskiej. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury ponownie rozpoznając wniosek o kontynuowanie szkolenia na aplikacji specjalistycznej stwierdził, że co do zasady wyrok sądu administracyjnego nie zwalnia organu administracji od obowiązku wszechstronnego rozpoznania sprawy i zbadania, czy zachodzą przesłanki do wydania decyzji pozytywnej i wskazał, że z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wynika, aby sąd ten przesądził, że W.S. spełnia wszystkie warunki pozwalające na przyjęcie go na aplikację specjalistyczną. Organ nie podzielił poglądu W.S., że przepis art. 23 ust. 4 ustawy KSSiP narzuca organowi administracji w postępowaniu, które toczy się po uchyleniu decyzji przez sąd administracyjny, treść rozstrzygnięcia. Zdaniem organu, przepis ten można rozumieć jedynie jako obowiązek niezwłocznego wydania decyzji w przedmiocie przyjęcia na aplikację oraz obowiązek ustalenia indywidualnego programu szkolenia w przypadku wydania decyzji pozytywnej. Przyjęcie na aplikację na tym etapie postępowania, tj. po uchyleniu decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury przez sąd administracyjny nadal uzależnione jest od spełnienia przez kandydata wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 28 ust. 1 i 2 ustawy KSSiP. To zaś oznacza, że kandydat musi się legitymować wystarczającą liczbą punktów uzyskanych ze sprawdzianów i praktyk w trakcie aplikacji ogólnej. Mając powyższe na względzie organ stwierdził, że W.S. wprawdzie ukończył aplikację ogólną, spełnił warunki, o których mowa w art. 22 pkt 1-4 ustawy KSSiP i przedłożył zaświadczenia wymienione w art. 28 ust. 2 tej ustawy, ale nie uzyskał w trakcie aplikacji ogólnej wystarczającej liczby punktów ze sprawdzianów i praktyk. Pogląd prawny, wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny, spowodował konieczność ustalenia miejsca, które W.S. mógłby zająć na liście klasyfikacyjnej aplikantów, sporządzonej zgodnie z regułami określonymi w tym wyroku. Z tych względów konieczne stało się opracowanie przez Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury symulacji listy klasyfikacyjnej. Symulacja listy klasyfikacyjnej aplikantów pierwszego rocznika aplikacji ogólnej wykazała, że W.S. uzyskałby łącznie 109.7 pkt i zająłby 167 miejsce. Zaś na aplikację sędziowską mogłyby zostać przyjęte osoby, które na symulacji listy klasyfikacyjnej znalazły się na miejscach od 1 do 90, natomiast na aplikację prokuratorską mogłyby zostać przyjęte osoby, które na symulacji listy klasyfikacyjnej znalazły się na miejscach od 1 do 159. Z uwagi na osiągniętą pozycję W.S. nie znalazł się na żadnej z list symulacji kandydatów przyjętych na aplikację sędziowską i na aplikację prokuratorską. Dlatego też z uwagi na niespełnienie przesłanki zajęcia wystarczająco wysokiej pozycji w rankingu aplikantów aplikacji ogólnej, pozwalającej na zakwalifikowanie W.S. w ramach limitów ustalonych przez Ministra Sprawiedliwości na aplikację specjalistyczną, organ odmówił przyjęcia go na aplikacje specjalistyczne. Od decyzji tej W.S. wniósł odwołanie. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia 7 listopada 2012 r. nr [..], wydaną na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy KSSiP oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia 3 października 2012 r. nr [..], w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską i aplikację prokuratorską. W uzasadnieniu organ przypomniał stan faktyczny oraz prawny sprawy i stwierdził, że decyzja Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia 3 października 2012 r. o odmowie przyjęcia W.S. na aplikację sędziowską i na aplikację prokuratorską jest trafna i została wydana zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem W.S. w zakresie unormowania zawartego w art. 29 ust. 6 w zw. z art. 23 ust. 4 ustawy KSSiP, że z w/wym przepisów wynika, iż Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury nie ma uprawnienia do ponownego rozpoznawania sprawy, lecz nakłada na Dyrektora obowiązek wydania decyzji o przyjęciu aplikanta na aplikację specjalistyczną. Przepis art. 29 ust. 6 ustawy KSSiP stanowi, że w przypadku uwzględnienia skargi, przepis art. 23 ust. 4 nie jest stosowany wprost, lecz "odpowiednio". Określenie "odpowiednio" oznacza stosowanie unormowania przewidzianego w art. 23 ust. 4 powołanej ustawy w sposób uwzględniający specyfikę unormowań regulujących tryb postępowania Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury przy wydawaniu decyzji o przyjęciu na aplikację sędziowską albo na aplikację prokuratorską, zawartych w art. 29 ustawy KSSiP. Organ wskazał, że Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury wydaje decyzję o przyjęciu na aplikację sędziowską albo na aplikację prokuratorską według kolejności umieszczenia kandydatów na liście klasyfikacyjnej aplikantów, do miejsca wyczerpania limitu przyjęć na daną aplikację. "Odpowiednie" stosowanie regulacji zawartych w art. 23 ust. 4 w ramach unormowań zawartych w art. 29 ustawy KSSiP polega więc na tym, że Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury przy ponownym rozpoznaniu wniosku kandydata o przyjęcie na aplikację specjalistyczną (w następstwie uchylenia decyzji o odmowie przyjęcia na aplikację specjalistyczną przez sąd administracyjny) jest obowiązany do stworzenia listy klasyfikacyjnej kandydatów w oparciu o sposób liczenia punktów wskazany w wiążącym Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 148/12, polegający na przyjęciu zasady, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów oraz z wszystkich praktyk odbytych w czasie trwania aplikacji ogólnej. Odpowiednie stosowanie art. 23 ust. 4 ustawy KSSiP nakazuje Dyrektorowi Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury niezwłoczne wydanie decyzji o przyjęciu na aplikację sędziowską lub na aplikację prokuratorską, niemniej jednak jest on obowiązany uczynić to z zachowaniem zasad przyjmowania na aplikacje specjalistyczne przewidzianych w art. 29, tj. z zachowaniem obowiązujących wówczas limitów przyjęć na te aplikacje, z uwzględnieniem sposobu liczenia punktów decydujących o miejscu aplikanta na liście klasyfikacyjnej oraz złożonych w powyższym przedmiocie wniosków aplikantów. Reasumując organ stwierdził, że biorąc pod uwagę 167 miejsce W.S. na liście klasyfikacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy KSSiP, sporządzonej zgodnie z takim rozumieniem art. 26 ust. 3 tej ustawy, w myśl którego o kolejności miejsca na liście decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów oraz z wszystkich praktyk odbytych w czasie trwania aplikacji ogólnej, decyzja wydana przez organ I instancji jest decyzją zasadną. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 K.p.a. organ wskazał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zarzut ten wynika z błędnego rozumienia unormowania zawartego w treści art. 23 ust. 4 w zw. art. 29 ust. 6 ustawy KSSiP. Z mocy tych przepisów Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury władny jest do dokonania oceny spełniania przez osobę ubiegającą się o przyjęcie na aplikację specjalistyczną przesłanki określonej w art. 29 ust. 2, związanej z miejscem kandydata na liście klasyfikacyjnej aplikantów oraz ustaleniem, czy miejsce to w związku ze złożonymi przez absolwentów aplikacji ogólnej wnioskami mieści się w limicie przyjęć na aplikacje specjalistyczne. Za niezasadny organ uznał również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przy sporządzaniu symulacji listy klasyfikacyjnej. Lista osób, które przy uwzględnieniu sposobu liczenia punktów określonego w wiążącym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, sporządzona w dniu 27 kwietnia 2012 r., została ustalona w sposób prawidłowy, oparta została na niebudzących wątpliwości dokumentach i nie doszło przy jej sporządzeniu do błędów rachunkowych. Lista ta nie została sporządzona tylko w oparciu o sposób liczenia punktów zdobytych przez aplikantów ze wszystkich sprawdzianów i praktyk, ale również uwzględnia wnioski aplikantów pierwszego rocznika o przyjęcie na aplikacje specjalistyczne oraz limity przyjęć na te aplikacje. Może więc stanowić podstawę do ustalenia, czy osoba ubiegająca się o przyjęcie na aplikację specjalistyczną spełnia przesłankę związaną z zajmowaniem odpowiednio wysokiego miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie: 1. art. 23 ust. 4 w związku z art. 29 ust. 6 ustawy KSSiP poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że prawomocne uwzględnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi aplikanta na decyzję w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację specjalistyczną nie obliguje Dyrektora Krajowej Szkoły do wydania decyzji o przyjęciu tego aplikanta na aplikację specjalistyczną i ustaleniu dla niego indywidualnego programu szkolenia, 2. art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o nieznaną ustawie o KSSiP, tzw. "symulację" listy klasyfikacyjnej aplikantów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, iż stosownie do treści art. 29 ust. 1 ustawy o KSSiP, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską, a od decyzji tej przysługuje odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Rozpoznanie odwołania następuje w terminie 14 dni od dnia jego wniesienia (ust. 4). Z kolei według art. 29 ust. 5 ustawy o KSSiP, od decyzji Ministra Sprawiedliwości, o której mowa w ust. 4, przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji. Następnie Sąd I instancji zaznaczył, iż skarżący złożył skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 lutego 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wyrokiem tegoż Sądu z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 614/11 została ona oddalona. Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP w przypadku uwzględnienia skargi, o której mowa w ust. 5 przepis art. 23 ust. 4 stosuje się odpowiednio. Tymczasem nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, skarżący złożył skargę kasacyjną i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 148/12 uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 614/11 oraz obie poprzedzające go decyzje administracyjne. Zdaniem Sądu I instancji, wbrew stanowisku organu, skarga W.S. od decyzji Ministra Sprawiedliwości złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została uwzględniona w rozumieniu art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP, bowiem sformułowanie to obejmuje także – co oczywiste – sądowy tok instancyjny i gdyby racjonalny ustawodawca przewidział odstępstwo od tej zasady sprowadzające się do uwzględnienie jedynie skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, to znalazłoby to stosowny zapis w ustawie. Zatem wykładnia leksykalna jest tu jednoznaczna i nie wymaga odwoływania się do wykładni celowościowej bądź systemowej. Dodać również należy w ślad za skarżącym, że w powyższym przepisie jest mowa o skardze wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie o skardze uwzględnionej akurat przez ten sąd. W rozpoznawanej sprawie została wyczerpana – zdaniem Sądu – przesłanka "uwzględnienia skargi, o której mowa ust. 5", o czym stanowi cytowany już wyżej przepis art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP. Niezależnie od powyższego Sąd wyjaśnił, że stosownie do treści § 156 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), jeżeli zachodzi potrzeba osiągnięcia skrótowości tekstu lub zapewnienia spójności regulowanych instytucji prawnych, w akcie prawnym można się posłużyć odesłaniem (ust. 1), a jeżeli odesłanie stosuje się tylko ze względu na potrzebę osiągnięcia skrótowości tekstu, w przepisie odsyłającym jednoznacznie wskazuje się przepis lub przepisy prawne, do których się odsyła (ust. 2). Natomiast, jeżeli odesłanie służy przede wszystkim zapewnieniu spójności regulowanych w tym akcie instytucji prawnych, w przepisie odsyłającym wskazuje się zakres spraw, dla których następuje odesłanie, oraz jednoznacznie wskazuje się przepis lub przepisy prawne, do których się odsyła (ust. 3). Reasumując, odesłanie "wprost" oznacza, że wskazane przepisy stosuje się bez żadnych zmian w ich dyspozycji, a odesłanie "odpowiednio" oznacza dokonanie stosownych zmian tak, żeby występowała adekwatność, co do charakteru i rodzaju sprawy. Innymi słowy mówiąc, stosowanie "odpowiednie" wymaga odpowiedniej i niezbędnej – ale tylko i co należy szczególnie zaakcentować – adaptacji danej normy prawa do zasadniczych celów procedowania i wynikających stąd różnic w stosunku do regulacji, które mają być zastosowane. Jak wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 30 stycznia 2001 r., przeniesienie danej normy poza macierzysty zakres regulacji odbywa się z założonym przez ustawodawcę dostosowaniem do drugiego zakresu odniesienia, dopuszczonym formułą "odpowiedniego" stosowania przepisu. Przy ustalaniu sposobu dostosowania normy w drugim zakresie odniesienia niezbędne staje się wykorzystanie zasad wykładni systemowej i funkcjonalnej, te zaś skłaniają do przyjęcia, że stosowanie normy w drugim zakresie odniesienia, chociaż "odpowiednie", powinno nastąpić w sposób najbardziej zbliżony do tego, w jakim funkcjonuje ona w pierwszym zakresie (I KZP 50/00, OSNKW 2001, nr 3-4, poz. 16). Skoro tak, to fakt ów powoduje w dalszym procedowaniu stosowanie przepisu art. 23 ust. 4, przewidującego określony obowiązek organu przy aplikacji ogólnej, a mianowicie w przypadku uwzględnienia skargi, o której mowa w ust. 3, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację specjalistyczną, którą aplikant odbywa zgodnie z indywidualnym programem szkolenia ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. W praktyce oznacza to, że "odpowiedniość" dotyczy jedynie kwestii "przeniesienia" regulacji dotyczącej aplikacji ogólnej zawartej w tym przepisie, do aplikacji specjalistycznej i w żadnym wypadku nie nakazuje – jak przyjął to organ – "nowego" procedowania i ustalania miejsca kandydata według tych nowych obliczeń i symulacji listy klasyfikacyjnej. Z tego mianowicie powodu, że odpowiednie stosowanie przepisu prawa oznacza jego uwzględnienie do danej sytuacji z modyfikacjami wynikającymi z odrębności odnoszonej normy prawa. Innymi słowy mówiąc, sformułowanie "aplikację ogólną" w analizie spornych przepisów, zastępuje się określeniem "aplikację sędziowską albo prokuratorską". W konsekwencji Dyrektor Krajowej Szkoły jest zobowiązany do niezwłocznego wydania decyzji w przedmiocie przyjęcia na aplikację sędziowską lub prokuratorską. Sąd zauważył ponadto, że tryb ten różni się od "zwykłego" trybu kwalifikacyjnego chociażby i z tego powodu, że aplikacje te odbywają się zgodnie z indywidualnym programem szkolenia ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. Dalej Sąd I instancji podkreślił, że sformułowanie "wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację" jest jednoznaczne i w żadnym wypadku nie dopuszcza wykładni wydania decyzji "w sprawie" przyjęcia na aplikację, tak jak stanowi się w przepisie art. 29 ust. 1 ustawy o KSSiP i jak podnosi organ w odpowiedzi na skargę. Sąd stwierdził, że organ dokonał swoistej nadinterpretacji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem w jego uzasadnieniu nie zawarto żadnych wskazań, co do dalszego postępowania w rozpoznawanej sprawie, a jedynie wyrażono stanowisko, co do wystawionej oceny. Stąd też nie do zaakceptowania jest stanowisko Ministra Sprawiedliwości zawarte w odpowiedzi na skargę, a sprowadzające się do tezy, że "powyższa ocena prawna oraz wskazania co do zastosowania art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP wymusiły konieczność poczynienia na użytek tylko tej sprawy nowych ustaleń faktycznych, dostosowanych do tej oceny". Niezależnie od powyższego, takie brzmienie przepisu nie pozwala organowi na jakikolwiek luz decyzyjny bądź uznaniowość w podjęciu decyzji o przyjęciu na aplikację, poza ustaleniem o uwzględnieniu skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Sprawiedliwości, zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 153 P.p.s.a. przez błędne odczytanie oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r., I OSK 148/12 i nieuzasadnione przyjęcie, że zastosowanie się do wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny prawnej nie wymaga powtórnego badania przez organy administracji przesłanek przyjęcia W.S. na aplikację specjalistyczną, w tym przesłanki związanej z ilością punków uzyskanych w trakcie aplikacji ogólnej obliczoną stosownie do zasady, że o kolejności na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk odbytych w trakcie aplikacji ogólnej; Ponadto organ zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego tj. 1) art. 29 ust. 6 w zw. z art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (dalej: u.k.s.s.p.) poprzez błędną wykładnię tych przepisów i nieuzasadnione przyjęcie, że w przypadku uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi aplikanta aplikacji ogólnej na decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację specjalistyczną, organy administracji obowiązane są w każdym przypadku przyjąć tego aplikanta na aplikację specjalistyczną; 2) art. 20 i 22 u.k.s.s.p. w zw. z art. 29. ust. 6 u.k.s.s.p. w zw. z art. 23 ust. 4 u.k.s.s.p. przez niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 6 i art. 23 ust. 4 oraz niezastosowanie art. 20 i 22 u.k.s.s.p., a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że po uwzględnieniu skargi przez sąd administracyjny w trybie art. 29 ust. 6 u.k.s.s.p. organy administracyjne nie mają obowiązku ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do spełniania przez kandydata na aplikację specjalistyczną przesłanek przyjęcia na tę aplikację, wymienionych w art. 20 i 22 u.k.s.s.p., zwłaszcza przesłanki związanej z umieszczeniem na liście klasyfikacyjnej aplikantów na dostatecznie wysokiej pozycji. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżone decyzje stanął na stanowisku, iż zawarte w art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP odesłanie do "odpowiedniego" stosowania art. 23 ust. 4 tej ustawy w żadnym wypadku nie pozwala na prowadzenie organom postępowania, w którym byłyby dokonywane jakiekolwiek nowe ustalenia faktyczne. Sąd I instancji przyjął bowiem, że "odpowiednie" stosowanie art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP na podstawie art. 29 ust. 6 tej ustawy powinno polegać wyłącznie na wydaniu decyzji o przyjęciu na aplikację. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, wbrew stanowisku Sądu I instancji, dla treści decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły zasadnicze znaczenie mają podstawy uwzględnienia skargi. Jeśli uwzględni się przyczyny i rodzaje możliwych rozstrzygnięć sądu administracyjnego, trudno przyjąć, aby np. w wypadku uchylenia decyzji organów obu instancji wyłącznie z powodów proceduralnych organ zobowiązany był do przyjęcia danej osoby na aplikację specjalistyczną, pomimo zajęcia przez nią odległej i nieumożliwiającej kontynuowania szkolenia pozycji na liście klasyfikacyjnej. Nie sposób również uznać za prawidłowy poglądu, zgodnie z którym organy administracyjne w ponownie prowadzonym postępowaniu nie mogą badać, czy kandydat nadal spełnia wszystkie przesłanki formalne determinujące rozpoczęcie aplikacji specjalistycznej – posiadanie obywatelstwa polskiego i korzystanie z pełni praw cywilnych i obywatelskich (art. 22 pkt 1 ustawy o KSSiP), posiadanie nieposzlakowanej opinii (art. 22 pkt 2 ustawy o KSSiP), brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe (art. 22 pkt 3 ustawy o KSSiP), brak prowadzenia przeciwko kandydatowi postępowania karnego o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe (art. 22 pkt 4 ustawy o KSSiP), czy wreszcie posiadanie zdolności do pełnienia obowiązków sędziego lub prokuratora (art. 28 ust. 2 ustawy o KSSiP). Kolejnym argumentem przemawiającym za takim rozumieniem zakresu działania Dyrektora jest upływ czasu, jaki zazwyczaj dzieli złożenie przez kandydata wniosku o kontynuowanie szkolenia od dnia "uwzględnienia skargi" przez sąd administracyjny, w którym to okresie kandydat może przestać spełniać w/w przesłanki przyjęcia na aplikację specjalistyczną. W ocenie Ministra Sprawiedliwości użyte w art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP wyrażenie "dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzją o przyjęciu na aplikację" należy wykładać systemowo i funkcjonalnie i rozumieć je jako "dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację". W orzecznictwie zauważa się, że dopuszczalne jest odstąpienie od wykładni językowej, jeżeli za takim rozwiązaniem przemawiają nader istotne argumenty (por. wyroki NSA z dnia 10 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 1634/10 oraz sygn. akt I FSK 795/11), lub gdy wykładnia językowa przepisu prowadzi ad absurdum (por. L. Morawski, Wykładnia w orzecznictwie sądów, Toruń 2002, str. 18). Skoro wykładnia prawa musi opierać się na założeniu racjonalności ustawodawcy, wewnętrznej spójności aktu prawnego, ale i całego sytemu prawa, to pominięcie wykładni językowej w niektórych przypadkach usprawiedliwia również konieczność nadania interpretowanym przepisom znaczenia, które uczyni je rozwiązaniami najtrafniejszymi prakseologicznie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 2759/10). Zgodnie z aktualnymi poglądami prezentowanymi w piśmiennictwie, ograniczenie się przez sąd wyłącznie do wykładni literalnej jest wręcz niewłaściwe – konieczne jest potwierdzenie przez wykładnię systemową i funkcjonalną (szerzej: M. Zirk-Sadowski, System Prawa Administracyjnego. Tom 4. Wykładnia w prawie administracyjnym, red. R .Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Warszawa 2012, s. 126- 208). Stosowanie zatem na gruncie niniejszej sprawy jedynie językowej wykładni art. 23 ust. 4 w zw. z art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP w postępowaniu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 tej ustawy, prowadziłoby do niemożliwych do zaakceptowania rezultatów w postaci wniosku, że aplikantem aplikacji specjalistycznej mogłaby zostać osoba, której wynik punktowy osiągnięty w trakcie odbywania aplikacji ogólnej nie mieściłby się w wyznaczonych limitach przyjęć (a wyniku tego nie zmienia uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny), taka która nie posiada obywatelstwa polskiego lub nie korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich, nie posiada nieposzlakowanej opinii, która została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, czy wreszcie która nie posiada zdolności do pełnienia obowiązków sędziego lub prokuratora. W odpowiedzi na skargę kasacyjną W.S. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 1784/13 zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie, uznając, że rozstrzygnięcie, jakie zostanie podjęte w sprawie o sygn. akt I OSK 1360/13, będzie miało wpływ na wynik niniejszej sprawy (art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, na podstawie art. 187 § 3 P.p.s.a. przejął sprawę o sygn. akt I OSK 1360/13 do rozpoznania i wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt I OPS 2/14 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz decyzje organów obu instancji. Z uwagi na ustanie przyczyny zawieszenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1784/13 podjął zawieszone postępowanie w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był zatem granicami skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady, jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż weryfikacja prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego, dokonanej przez Sąd I instancji, jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jednakże w niniejszej sprawie z zestawienia zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej oraz z treści jej uzasadnienia wynika, że sformułowane w środku odwoławczym zarzuty powinny być rozpoznane łącznie. Zmierzają one bowiem w istocie do zakwestionowania dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wykładni art. 29 ust. 6 i art. 23 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury i ich niewłaściwego zastosowania. W niniejszej sprawie zasadnicza kwestia dotyczy tego, czy w świetle art. 29 ust. 6 w związku z art. 23 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi W.S. na decyzję o odmowie przyjęcia na aplikację prokuratorską i aplikację sędziowską oznaczało, że Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury był zobowiązany do wydania decyzji o przyjęciu go na aplikację, bez potrzeby ponownego badania wniosku i prowadzenia w tym celu postępowania wyjaśniającego, w tym bez ponownej weryfikacji przesłanki związanej z umieszczeniem na liście klasyfikacyjnej aplikantów na dostatecznie wysokiej pozycji. Zauważyć należy, iż kwestia wykładni powołanych wyżej przepisów występująca w niniejszej sprawie jest tożsama z przedstawionym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 maja 2014 r., I OSK 1360/13, składowi siedmiu sędziów tego Sądu do rozstrzygnięcia zagadnieniem prawnym budzącym poważne wątpliwości , a mianowicie: czy w świetle przepisu art. 29 ust. 6 w związku z art. 23 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, niezależnie od przyczyny uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi na decyzję o odmowie przyjęcia na aplikację sędziowską lub prokuratorską, Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury jest zobowiązany do wydania decyzji o przyjęciu na aplikację sędziowską lub prokuratorską, bez potrzeby ponownego badania wniosku kandydata i prowadzenia w tym celu postępowania administracyjnego? Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów przejął sprawę o sygn. akt I OSK 1360/13 do rozpoznania i wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt I OPS 2/14 uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu tego wyroku podał m.in., " dla rozpoznawanej sprawy kluczowa jest kwestia wykładni art. 29 ust. 6 i art. 23 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Zgodnie z art. 29 ust. 6 tej ustawy, w przypadku uwzględnienia skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję Ministra Sprawiedliwości, wydaną na skutek odwołania od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły, w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską, przepis art. 23 ust. 4 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 23 ust. 4 tej ustawy, w przypadku uwzględnienia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację ogólną, którą aplikant odbywa zgodnie z indywidualnym programem ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły..." Wskazał, że " Nie kwestionując potrzeby ustalenia treści omawianych przepisów ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w oparciu o inne rodzaje wykładni niż językowa, podkreślenia wymaga, że przepis art. 29 ust. 6 w związku z art. 23 ust. 4 tej ustawy wyraźnie nakłada obowiązek wydania przez Dyrektora Krajowej Szkoły decyzji o przyjęciu na aplikację, a nie decyzji w sprawie przyjęcia na aplikację. Należy jednak mieć na uwadze, że specyfika spraw, w których rozstrzyga się o przyjęciu na aplikację, na podstawie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, polega na tym, że podstawę rozstrzygnięć stanowią lista kwalifikacyjna – w przypadku aplikacji ogólnej albo lista klasyfikacyjna – w przypadku aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej, ogłaszane w Biuletynie Informacji Publicznej. Z tą szczególną podstawą rozstrzygnięcia należy wiązać szczególne unormowanie przyjęte w art. 23 ust. 4 ustawy, które polega na tym, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje decyzję o przyjęciu na aplikację. Oznacza to, że w razie wadliwego sporządzenia listy klasyfikacyjnej (listy kwalifikacyjnej), w tym co do liczby punktów uzyskanych przez aplikanta (kandydata na aplikację ogólną) i jego miejsca na liście oraz uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny z tego powodu, ma być podjęta decyzja o przyjęciu na aplikację, ponieważ nie jest możliwe sporządzenie nowej listy i określenie na nowo sumy punktów uzyskanych przez poszczególne osoby i ich miejsc na liście. Nie w każdym jednak przypadku uwzględnienia skargi Dyrektor Krajowej Szkoły zobowiązany jest więc do wydania decyzji o przyjęciu na aplikację specjalistyczną. Brak jest podstaw do wydania takiej decyzji w przypadku, gdy do uwzględnienia skargi doszło z przyczyn formalnych, np. w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. lub w innych przepisach". Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego wyroku rozważył charakter prawny listy kwalifikacyjnej ,o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Wskazał, że "Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, Dyrektor Krajowej Szkoły, w terminie 14 dni od zakończenia aplikacji ogólnej, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną aplikantów. Lista zawiera imiona, nazwiska aplikantów, z podaniem liczby punktów uzyskanych przez każdego aplikanta w trakcie aplikacji ogólnej, oraz liczby porządkowej wskazującej jego miejsce na liście. Osoba, która ukończyła aplikację ogólną oraz spełnia kryteria określone w art. 22 pkt 1-4 tej ustawy, może w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej listy klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, złożyć do Dyrektora Krajowej Szkoły wniosek o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej. Ponadto, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, kandydaci na aplikację specjalistyczną przedstawiają dodatkowo zaświadczenia o zdolności do pełnienia obowiązków sędziego lub prokuratora (art. 28 ust. 1 i 2 ustawy). Przepis art. 29 ust. 1 ustawy stanowi, że Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską. Decyzję tę, zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy, wydaje się uwzględniając kolejność umieszczenia kandydatów na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2, do miejsca wyczerpania limitu przyjęć na te aplikacje. Wiążący charakter listy klasyfikacyjnej wynika z tego, że umieszczenie kandydata na tej liście na miejscach w ramach wyznaczonych limitów przyjęć na aplikację sędziowską i prokuratorską na dany rok szkoleniowy łączy się z uprawnieniem do przyjęcia na aplikację." Przede wszystkim należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie, do uwzględnienia skargi W.S. doszło na skutek stwierdzenia błędnego sposobu obliczania sumy punktów uzyskanych przez niego ze sprawdzianów i praktyk odbytych w czasie trwania aplikacji ogólnej, od której zależy kolejność na liście kwalifikacyjnej aplikantów, na skutek wadliwej wykładni przez organy przepisu art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP. Wydaną w tej sprawie po raz pierwszy decyzją z dnia 29 grudnia 2010 r. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury odmówił przyjęcia wyżej wymienionego na aplikację prokuratorską i aplikację sędziowską. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 lutego 2011 r. Wyrokiem z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 614/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na tę decyzję, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek skargi kasacyjnej W.S., wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 148/12, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz obie poprzedzające go decyzje administracyjne. Powodem uwzględnienia skargi kasacyjnej było stwierdzenie naruszenia prawa, polegającego na błędnej wykładni przepisów odnoszących się do sposobu ustalania uzyskanych punktów i kolejności na liście klasyfikacyjnej aplikantów. Ocena NSA odnosiła się wyłącznie do kwestii wykładni art. 26 ust. 3 zdanie 1 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w brzmieniu sprzed nowelizacji, dokonanej ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. (Dz. U. Nr 203 poz.1192). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni i właściwego zastosowania art. 29 ust. 6 w zw. z art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP. Trafnie przyjął, że w sprawie została wyczerpana przesłanka uwzględnienia skargi i brak było podstaw do ponownego prowadzenia przez organ postępowania w sprawie przyjęcia skarżącego na aplikację prokuratorską i aplikację sędziowską i do ponownego obliczania punktów na podstawie "symulacji" listy klasyfikacyjnej. Trafnie wskazał, że odpowiednie stosowanie art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP, o którym mowa w art. 29 ust. 6 tej ustawy, dotyczy jedynie kwestii "przeniesienia" regulacji dotyczącej aplikacji ogólnej zawartej w tym przepisie do aplikacji specjalistycznej i w żadnym razie nie nakazuje prowadzenia nowego postępowania i ustalania miejsca kandydata według tych nowych obliczeń i symulacji listy klasyfikacyjnej. Dodatkowo zauważyć należy, iż uprawnienia wynikające z ogłoszonej w 2010 r. listy klasyfikacyjnej aplikantów, którzy ukończyli aplikację ogólną 2009/2010 zostały już zrealizowane. Skutek związany z listą ogłoszoną w sprawie naboru w 2010 r. był jednorazowy. Zmiana listy i kolejności umieszczenia na liście aplikantów, którzy ukończyli aplikację ogólną 2009/2010, w drodze ponownego przeliczenia punktów nie jest zatem obecnie dopuszczalna. Na podstawie ogłoszonej listy w stosunku do osób, które swojego miejsca na liście nie zakwestionowały wnosząc skargę do sądu administracyjnego, zostały wydane decyzje o przyjęciu lub odmowie przyjęcia na aplikację sędziowską lub prokuratorską. Z tych względów brak było podstaw do stworzenia przez organy w drodze "symulacji" nowej listy klasyfikacyjnej aplikantów. Oznacza to, że uwzględnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 148/12 skargi kasacyjnej W.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalającego skargę na decyzję o odmowie przyjęcia na aplikację prokuratorską i aplikację sędziowską powinno było doprowadzić do wydania decyzji o przyjęciu skarżącego na aplikację oraz wykonania przez Dyrektora Szkoły obowiązku ustalenia dla skarżącego, zgodnie z treścią art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP, indywidualnego programu aplikacji. Z powyższych względów zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 6 w związku z art. 23 ust. 4 oraz art. 20 i art. 22 w związku z art. 29 ust. 6 w związku z art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP jak i przepisu postępowania art. 153 P.p.s.a. okazały się niezasadne. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.