I SA/Wa 626/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "[...]" Spółka Jawna M. B. W. F. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z [...] stycznia 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania " [...]" M. B., W. F. spółka jawna, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2012 r. nr [...] orzekającą o ustaleniu odszkodowania w kwocie [...] zł za przejęcie z mocy prawa na rzecz Województwa [...], z przeznaczeniem pod połączenie Portu [...] z Portem [...][...] - [...], zadanie [...], odcinek ul. [...] - ul. [...] w G., prawa własności nieruchomości położonej na terenie gminy G., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2 oraz o zobowiązaniu do wypłaty tak ustalonego odszkodowania Prezydenta Miasta G. w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Powyższa decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Opisana na wstępie nieruchomość, stanowiąca własność spółki jawnej "[...]" B., W. F., została objęta wydaną na wniosek Prezydenta Miasta G., decyzją Wojewody [...] z [...] marca 2011 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (dalej: "z.r.i.d."), polegającej na budowie "Połączenia Portu [...] z Portem [...][...] - [...]. Zadanie [...]. Odcinek ul. [...] - ul. [...] w G.". Na mocy art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. – o szczególnych zasadach i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.; przywoływanej dalej jako: "specustawa") z dniem 12 kwietnia 2011 r., tj. z dniem, w którym decyzja z.r.i.d. stała się ostateczna, przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność Województwa [...]. To zaś obligowało organ, który wydał decyzję z.r.i.d. do ustalenia, w drodze odrębnej decyzji, należnego odszkodowania (art. 12 ust. 4a i 4b specustawy). Pismem z 11 maja 2011 r. Wojewoda [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za przejęcie z mocy prawa przedmiotowej nieruchomości, a następnie decyzją z [...] marca 2012 r. nr [...] orzekł o ustaleniu na rzecz "[...]" M. B., W. F. spółka jawna odszkodowania w kwocie [...] zł, o zwiększeniu o 5% kwoty wynikającej z operatu szacunkowego, z tytułu jej wcześniejszego wydania oraz o zobowiązaniu do jego wypłaty Prezydenta Miasta G. w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna. Ustalając wysokość odszkodowania organ oparł się na wycenie nieruchomości dokonanej przez rzeczoznawcę majątkowego – R. J., zawartej w sporządzonym przez niego operacie szacunkowym z [...] lipca 2011 r., którego aktualność została potwierdzona na dzień [...] września 2012 r. Rzeczoznawca zastosował podejście porównawcze, metodą korygowania ceny średniej. W ocenie Wojewody w operacie szacunkowym szczegółowo wyjaśniono sposób ustalenia wartości rynkowej szacowanej działki, omówiono wagi cech nieruchomości, zamieszczono informacje umożliwiające prześledzenie procesu szacowania nieruchomości, w szczególności na podstawie tabeli nieruchomości przyjętych do porównań oraz tabeli zawierającej obliczenia współczynnika korygującego, zatem mogła ona stanowić podstawę ustalenia odszkodowania. W odniesieniu do zasadności podwyższania tego odszkodowania o przewidziany w art. 18 ust. 1e specustawy 5% bonus z tytułu wcześniejszego wydania nieruchomości, Wojewoda wskazał, iż w aktach znajduje się protokół zdawczo-odbiorczy z [...] marca 2011 r., sporządzony przy udziale przedstawicieli [...] sp. z. o.o. oraz wspólników spółki jawnej "[...]" M. B. i W. F., co jednoznacznie potwierdza fakt, iż właściciel przedmiotowej nieruchomości wydał ją w terminie przewidzianym specustawą. Wyjaśniając natomiast przyczyny obciążenia obowiązkiem wypłaty odszkodowania Prezydenta Miasta G., organ wskazał, na regulacje zawarte w art. 19 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), art. 22 ust. 1 specustawy oraz art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz.U. Nr 267, poz. 2251 ze zm.), z których to przepisów wywiódł, że sfinansowanie odszkodowania za przejęte pod realizację inwestycji drogowej na terenie miast na prawach powiatu (z wyjątkiem inwestycji dotyczących dróg ekspresowych i autostrad), następuje z budżetu tych miasta – w tym wypadku miasta G. Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniosła "[...]" M. B., W. F. spółka jawna podnosząc, iż nieprawidłowo ustalono kwotę odszkodowania, gdyż nie dokonano zwiększenia kwoty odszkodowania o wartość podatku od towarów i usług. Podniesiono, że w decyzji pominięto okoliczność, iż skarżący jest przedsiębiorcą i płatnikiem podatku od towarów i usług oraz że podatek ten ma wpływ na wysokość odszkodowania jakie otrzyma strona. W następstwie rozpoznania tego odwołania Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z [...] stycznia 2013 r. nr [...], utrzymał zakwestionowaną decyzję Wojewody [...] w mocy. W uzasadnieniu decyzji Minister przedstawił szczegółową analizę znajdujących zastosowanie w sprawach o odszkodowanie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej jako" "u.g.n."), jak też przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Wskazał, że w dacie wydawania decyzji z.r.i.d. (która to data jest miarodajna do określenia stanu nieruchomości przy ustaleniu odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a specustawy), wyceniana działka zlokalizowana była w [...] części G. w sąsiedztwie Portu [...] im. [...], około [...] km od Obwodnicy [...] (droga [...]). Podkreślił, że w dniu oględzin na działce prowadzono roboty budowlane, a zgodnie z protokołem zdawczo-odbiorczym z [...] marca 2011 r. nieruchomość była niezabudowana. Jednocześnie wskazał, że część działki nr [...] zlokalizowana była na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], rejon ulic [...] i [...] w mieście G. uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Miasta G. z [...] lutego 2005 r. i znajdowała się na terenie oznaczonym symbolem nr [...] - strefa produkcyjno-usługowa zawierająca usługi ze strefy [...] i produkcję w następujących dziedzinach: informatyka, telekomunikacja, elektronika, biotechnologia, automatyka na terenie częściowo ograniczonym poza nieprzekraczalną linię zabudowy. Natomiast pozostała część działki zlokalizowana była na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], rejon ulic [...] i [...] w mieście G., uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Miasta G. z [...] lutego 2003 r. i znajdowała się na obszarze oznaczonym symbolem nr [...]- ulica zbiorcza. Minister stwierdził, że biegły wskazał też, że analiza graficzna dostępnych map wykazała, iż część terenu o pow. [...] m2 jest przeznaczona pod drogę, a pozostała część o pow. [...] m2 pod usługi. Ponadto przedmiotowa nieruchomość obciążona była prawem dożywocia na rzecz F. S. w myśl umowy z dnia [...] listopada 1905 r. na podstawie wniosku z dnia [...] lutego 2004 r. Biegły wskazał jednak, że w tym wypadku nie ma podstaw i danych do wyliczenia wartości służebności, gdyż prawo dożywocia ustanowiono 106 lat temu, natomiast zgodnie z badaniami GUS przeciętne trwanie życia mężczyzn w regionie [...] Polski wynosi 72 lata. Minister stwierdził, że wyceniając grunt rzeczoznawca R. J. dokonał analizy rynku lokalnego obejmującego transakcje nieruchomościami przeznaczonymi pod usługi i drogi z terenu Miasta G. W przypadku działek o przeznaczeniu usługowym przyjął okres badania dłuższy niż 2 lata ze względu na niewystarczającą liczbę danych (okres od czerwca 2009 r. do dnia sporządzenia operatu). W toku analizy stwierdził też, iż powierzchnia działek nie była głównym czynnikiem wpływającym na poziom cen, zatem przedmiot badania obejmował ww. działki o różnej powierzchni. Natomiast różnice z tytułu wielkości pomiędzy nieruchomościami przyjętymi do porównań a obiektem wyceny odpowiednio skorygowano. Zaś w odniesieniu do trendu cenowego, po dokonaniu analizy rynku przyjęto, że ceny gruntów nie ulegają zmianom. Minister dokonał szczegółowej analizy operatu podając, że biegły zestawił 18 transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu drogowym z terenu G., wyróżniając następujące cechy rynkowe mające wpływ na zróżnicowanie cen transakcyjnych nieruchomości porównawczych: lokalizacja (30%), sąsiedztwo (25%), znaczenie nieruchomości w aspekcie jej funkcji (20%), warunki zabudowy (15%), powierzchnia (10%); dokonując ich charakterystyki. Jak również zestawił 23 transakcje nieruchomościami o przeznaczeniu usługowym z terenu [...], wyróżniając cechy rynkowe mające wpływ na zróżnicowanie cen transakcyjnych nieruchomości porównawczych: lokalizacja i sąsiedztwo (40%), warunki zabudowy (20%), dojazd i ekspozycja (10%), powierzchnia (20%) i uzbrojenie (10%). W związku z powyższym wartość części działki nr [...] o pow. [...] m2 przeznaczonej pod drogę z uwzględnieniem współczynników korygujących oszacowano na kwotę [...] zł/m2, a pozostałą część działki nr [...] o pow. [...] m2 przeznaczonej pod usługi na kwotę [...] zł/m2. Jednocześnie wyprowadził wniosek, że cel wywłaszczenia nie zwiększył wartości tej nieruchomości, która przeznaczona jest pod usługi. Zdaniem organu odwoławczego, w związku z faktem, iż część przedmiotowej działki o pow. [...] m2 zgodnie z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego była przeznaczona na cele komunikacyjne, rzeczoznawca do porównania prawidłowo przyjął transakcje nieruchomościami również przeznaczonymi pod inwestycje drogowe. Zatem w ocenie organu przedmiotowy operat szacunkowy wypełnił dyspozycję przepisu § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. i mógł stanowić podstawę ustalenia wysokości odszkodowania. Wskazał również, że odnośnie części działki o pow. [...] m2 przeznaczonej pod usługi prawidłowo zastosowano sposób wyceny określony w § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. poprzez przyjęcie do porównań transakcji nieruchomościami o podobnym przeznaczeniu. Odnosząc się natomiast do zarzutu dot. nie dokonania zwiększenia kwoty odszkodowania o wartość podatku od towarów i usług, Minister wyjaśnił, iż podatek VAT, związany m.in. z transakcją kupna - sprzedaży nieruchomości, oraz inne podatki i opłaty nakładane przez państwo, stanowią jedno z narzędzi polityki fiskalnej państwa i powinny być traktowane wyłącznie jako element wpływu państwa na wolny rynek. Podatki, jak również inne opłaty nie są efektem gry rynkowej między nabywcą, a zbywcą, nie stanowią także efektu wzajemnego oddziaływania na siebie popytu i podaży, a tym samym nie mogą być traktowane jako element wykreowany przez wolny rynek, lecz, jak to określa sama teoria wyceny, jako element warunków sprzedaży. Zatem podatek VAT, jak również i inne podatki czy opłaty powinny być traktowane jako jeden z kosztów zawarcia transakcji (np. tak samo jak prowizja dla pośrednika, której ciężar, tak samo jak podatek VAT, z reguły jest przenoszony na kupującego), który odliczany jest od ceny transakcyjnej, a nie jako integralny element tej ceny. Tym samym Minister podniósł, że określana przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym wartość rynkowa przedmiotu wyceny może być traktowana tylko i wyłącznie jako wartość nie obejmująca podatków i opłat lokalnych oraz innych obciążeń związanych z realizacja umowy. Tylko taka bowiem sytuacja gwarantuje, że tak określona wartość będzie najlepszym odzwierciedleniem sytuacji panującej na wolnym rynku i nie będzie zawierała w sobie czynników nie będących de facto czynnikami rynkowymi. Na powyższą decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej "[...]" M.B. W. F. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając rażące naruszenie przepisów, które miało wpływ na wynik postępowania: 1. prawa materialnego: art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, art. 151 ust. 1 u.g.n. oraz art. 18 ust. 1 specustawy - polegające na nie uwzględnieniu w decyzji o odszkodowaniu podatku od towarów i usług - co ma bezpośredni wpływ na zaniżenie słusznego odszkodowania przyznanego skarżącej i ustalenie tego odszkodowania w wysokości niższej niż wartość rynkowa wywłaszczonej nieruchomości; 2. prawa procesowego: art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - polegające na wydaniu decyzji i ustaleniu odszkodowania w sposób sprzeczny ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w postaci operatu szacunkowego z [...] lipca 2011 r. W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca nie kwestionuje i nigdy nie kwestionowała poprawności sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego. Podniosła, że odszkodowanie ustalone przez Wojewodę [...] winno obejmować również podatek od towarów i usług, jaki skarżąca zobowiązana będzie zapłacić w związku z wywłaszczeniem opisanej na wstępie nieruchomości. Zdaniem skarżącej bezspornym jest, że kwota wartości rynkowa nieruchomości została określona przez rzeczoznawcę w kwocie netto. Ponadto, bazę dla ustalenia wartości rynkowej wywłaszczonej nieruchomości również stanowiły analizowane przez rzeczoznawcę transakcje sprzedaży nieruchomości w cenach netto. Wobec powyższego wartość nieruchomości określona przez rzeczoznawcę w kwocie netto winna być najpierw podwyższona o 5% (na podstawie art. 18 ust. 1 e specustawy), a następnie o 23% tj. o kwotę podatku od towarów i usług w wysokości właściwej na dzień wydania decyzji. Ustalona prawidłowo wysokość odszkodowania w decyzji winna zatem wynosić [...] zł + 23% VAT, tj. [...] zł. Tymczasem w wyniku naruszenia przepisów i błędnego odczytania operatu szacunkowego odszkodowanie ustalone przez organy występujące w sprawie zostało zaniżone o kwotę [...] zł. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Strony postępowania poinformowane o wniosku organu dotyczącego trybu rozpoznania skargi, nie wniosły w tym przedmiocie sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na zasadzie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zgodnie z którym Sąd rozpoznaje sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a pozostałe strony nie wniosą sprzeciwu w terminie 14 dni. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, dlatego Sąd akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez organ dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zbadał, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej jak również poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2012 r. nr [...] we wszystkich ich aspektach, stwierdzić należy, że w zakresie ustalenia wartości nieruchomości nie ma podstaw do podważenia zgodności z prawem ww. rozstrzygnięć. Wydanie kwestionowanych decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym, w toku którego umożliwiono stronom, w tym skarżącej spółce, zapoznanie się z całym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W ocenie Sądu prawidłowo także jako podstawę ustalenia odszkodowania przyjęto operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego R. J. w dniu [...] lipca 2011 r., którego aktualność potwierdzono została na dzień [...] września 2012 r. Analiza treści tego dokumentu wskazuje, że został on sporządzony w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej, zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., Nr 102 poz. 651 ze zm.; dalej: "u.g.n.") oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), a do porównania zostały przyjęte transakcje nieruchomościami podobnymi. W toku postępowania, jak też skardze, nie zostały zgłoszone żadne zastrzeżenia odnośnie podobieństwa cech nieruchomości wycenianej z nieruchomościami porównywanymi, ani co do liczby nieruchomości przyjętych do porównania. Operat odpowiada więc w pełni wymaganiom określonym w § 36 ust. 1 w zw. z § 4 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r., które to przepisy mają zastosowanie ze względu na cel wyceny i zostały prawidłowo zastosowane przez rzeczoznawcę majątkowego. Nie budzi też zastrzeżeń Sądu wycena części działki o pow. [...] m2 przeznaczonej pod usługi poprzez zastosowanie wyceny określonej w § 36 ust. 1 powołanego rozporządzenia, czyli przyjęcie do porównań transakcji nieruchomościami o analogicznym przeznaczeniu jak nieruchomość wycenia w dniu wydania decyzji z.r.i.d. Zważyć przy tym należy, że skarżąca "[...]" M. B., W. F. spółka jawna nie kwestionuje ustalonej przez rzeczoznawcę wartości nieruchomości, a istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia wysokości ustalonego (w oparciu o operat rzeczoznawcy) odszkodowania, które jej zdaniem winno być podwyższone o stawkę należnego podatku od towarów i usług (VAT), z tego względu, że obowiązek odprowadzenia powyższego podatku spowoduje spadek wartości realnie uzyskanego przez skarżącą odszkodowania. Zarzut ten, w ocenie Sądu nie ma jednak usprawiedliwionych podstaw. Ustalenie odszkodowania w niniejszej sprawie nastąpiło na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.; dalej: "specustawa") oraz na podstawie stosowanych odpowiednio przepisów ustawy z o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 134 ust. 1 u.g.n. podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości. W myśl zaś art. 151 tej ustawy wartość rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku. Skoro zatem odszkodowanie ma odpowiadać wartości rynkowej, a wartość tą kształtują takie elementy jak podaż i popyt (co jest faktem powszechnie znanym), to tym samym obowiązek zapłaty podatku VAT od uzyskanego odszkodowania przez konkretny podmiot (w niniejszej sprawie "[...]" M. B., W. F.), podobnie jak obowiązek zapłaty tego podatku przy sprzedaży nieruchomości, nie zwiększają samej wartości nieruchomości. Podkreślić bowiem należy, że obrotu nieruchomościami dokonują zarówno podmioty będące podatnikami VAT, jak również takie, które do jego uiszczania nie są zobowiązane. Zatem ukształtowane na rynku nieruchomości ceny, stanowią wypadkową transakcji dokonywanych przez podmioty należący do obydwu tych grup. Innymi słowy obiektywna wartość rynkowa nieruchomości nie zwiększa się tylko z tego powodu, że konkretny zbywca nieruchomości jest podatnikiem VAT, ale zależy od tego jaką kwotę może on za daną nieruchomość uzyskać na wolnym rynku. To zaś oznacza, że gdyby przejęte obecnie przez Województwo [...] prawo miało być przedmiotem czynność prawnej (np sprzedaży), racjonalny nabywca nie zapłaciłby za nieruchomość więcej niż jej wartość rynkowa, tylko z tego względu, że spółka jest podatnikiem VAT. Tym samym ewentualne podwyższenie tej wartości o wspomniany podatek, oznaczałoby ustalenie odszkodowania w wysokości przewyższającej wartość rynkową, a więc w sposób sprzeczny z art. 134 u.g.n. We wskazanych wyżej przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisach specustawy, jak również w żadnych innych aktach normatywnych, nie ma mowy o tym, by do kwoty odszkodowania za wywłaszczenie (przejęcie z mocy prawa) nieruchomości dodawane były należne podatki oraz inne daniny. Skoro zatem przepisy ustaw ograniczają wysokość odszkodowania do wartości rynkowej nieruchomości (pomijając przewidziane ustawowo dodatki np 5 % z tytułu niezwłocznego wydania nieruchomości, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie), to tym samym postulat zwiększenia tego odszkodowania o należne daniny publicznoprawne może być kierowany jedynie do ustawodawcy, a nie organów stosujących prawo. Organy administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, zgodnie z zasadą praworządności, działają bowiem wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Zasada ta jest przy tym nie tylko ogólną zasadą postępowania administracyjnego (art. 6 k.p.a.), ale także należy do zasad rangi konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji RP). W tym stanie rzeczy zarówno decyzja Wojewody [...] z [...] marca 2012 r. jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, jako wydane na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów, są w ocenie Sądu zgodne z prawem. Sąd w pełni przy tym podziela stanowisko Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, potwierdzone także orzecznictwem sądów administracyjnych (vide: wyrok WSA z 21.04.2011 r. sygn. akt I SA/Wa 44/11, wyrok NSA z 19.01.2012 r., sygn. akt I OSK 170/12, wyrok NSA z 19.01.2012 r., sygn. akt I OSK 990/11), iż wtórne w stosunku do odszkodowania obowiązki publicznoprawne skarżącej związane z podatkiem VAT, nie mogą przekładać się na ocenę słuszności przyznanego odszkodowania, a tym samym ustalenie tego odszkodowania wyłącznie na podstawie wartości rynkowej. Skoro zatem wysokość tego odszkodowania odpowiada wartości rynkowej utraconego prawa, a więc wartości, która ustalona jest w oparciu o czynniki obiektywne (rynkowe), to odszkodowaniu temu, nie można skutecznie zarzucić sprzeczności z wyrażoną w art. 21 ust. 2 Konstytucji RP zasadą słusznego odszkodowania. Nie ma zatem racji skarżąca, iż przyznanie jej odszkodowania nastąpiło z naruszeniem ww. przepisu. (vide: wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 8.05.1990 r., sygn. akt K 1/90, oraz z 20.07.2004 r., sygn. akt SK 11/02). W ocenie Sądu, także zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. są niezasadne, gdyż organy w sposób właściwy przeprowadziły postępowanie podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, m.in. poprzez rzetelne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Ponadto wskazać należy, że organy zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w sposób dostateczny i przekonujący uzasadniły swoje stanowisko, które jest wewnętrznie spójne, a przeprowadzony w nim wywód nie zawiera sprzeczności. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 oraz art. 120 w zw. z art. 119 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.