I SA/Wa 1881/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie: WSA Dariusz Pirogowicz WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant referent Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi S. w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. I. Stan faktyczny 1. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania - utrzymał w mocy własną decyzję. 2. W uzasadnieniu decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podał, że decyzją z dnia [...] grudnia 1997 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Dzielnicę - Gminę W. z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji wystąpiły Zakłady [...] S.A., które m.in. podniosły, że Skarb Państwa w dniu 27 maja 1990 r. nie był właścicielem spornych nieruchomości. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1997 r., w części dotyczącej nieruchomości oznaczonych jako: (-) K. działy wykazu hipotecznego II i III a - część o pow. [...] m², (-) K. teren pod ulice - część o pow. [...] m², (-) [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Gminy W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. utrzymał w mocy własną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, któremu Naczelny Sąd Administracyjny przekazał skargę Prezydenta W., wyrokiem z dnia 8 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA 1631/03, uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2003 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2002 r., wskazując w uzasadnieniu wyroku, że zgromadzony przez organ materiał dokumentacyjny nie pozwala w sposób wystarczający na wyjaśnienie stanu faktyczno-prawnego sprawy. Następnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. w części dotyczącej nieruchomości oznaczonych jako: (-) [...]. Decyzją tą umorzono postępowanie w części dotyczącej nieruchomości określonej jako [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpoznaniu wniosku Prezydenta W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 308/08 odrzucił skargę Prezydenta W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2007 r., a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2008 r. I OSK 982/08 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. Z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] wystąpiła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...], a Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania. 3. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, stwierdził, że analiza wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wykazuje żadnych nowych, istotnych dla sprawy okoliczności, mogących podważyć stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] marca 2010 r. W zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy wyjaśniono, iż stronami postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa - jako dotychczasowy właściciel mienia oraz właściwa gmina, ponieważ postępowanie dotyczy wprost interesu prawnego tych podmiotów. Wyjątkowo, w postępowaniu może wziąć udział także inny podmiot, ale tylko wówczas, gdy wykaże, iż skomunalizowane mienie stanowiło w istocie jego własność, a zatem nie powinno ulec komunalizacji. Brak wykazania się przez taki podmiot tytułem prawnorzeczowym do mienia, będącego przedmiotem komunalizacji, wyklucza możliwość skutecznego wszczęcia postępowania w trybie nadzoru - o stwierdzenie nieważności decyzji. Wykluczenie to dotyczy również sytuacji zgłoszenia żądania weryfikacji w trybie wznowieniowym decyzji nadzorczej. O tym, czy interes lub obowiązek ma charakter prawny, czy tylko faktyczny przesądza treść przepisów prawa materialnego, z których wynikają obowiązki lub prawa pozostające w związku z rozstrzygnięciem. Natomiast pojęcie interesu faktycznego nie może być utożsamiane z pojęciem interesu prawnego. Interes faktyczny jest to stan, w którym dany podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Jak stwierdził Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, z informacji zawartych w zgromadzonej dokumentacji, a także z wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego z dnia 19 października 2009 r. wynika, że sporne działki stanowią własność W. i pozostają we władaniu Spółdzielni Mieszkaniowej [...]. Sam fakt korzystania przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] z rzeczy nie stanowi przesłanki do uznania jej za stronę postępowania o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji komunalizacyjnej. Spółdzielnia nie posiada interesu prawnego w żądaniu wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji komunalizacyjnej. Wynika to z braku tytułu prawno-rzeczowego jakim jest faktycznie istniejące prawo użytkowania wieczystego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 447/06). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca wskazała na przysługujące jej roszczenie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 204 ustawy o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz jego realny i konkretny charakter. W odniesieniu do przytoczonej argumentacji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podniósł utrwaloną w orzecznictwie tezę, według której ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu i przeniesienie własności znajdujących się na tym gruncie budynków może nastąpić tylko w drodze umowy cywilnoprawnej, zawartej w formie aktu notarialnego. Zawarcie takiej umowy nie jest poprzedzone decyzją administracyjną i nie podlega kontroli organów administracji na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 1998 r. I SA 950/98). Organ nadzoru nie jest natomiast upoważniony do ocenienia czy jedynie fakt władania nieruchomością jest przesłanką roszczenia o ustanowienie użytkowania wieczystego przewidzianego w art. 204 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dowód w tej sprawie może stanowić jedynie akt notarialny potwierdzający faktyczne oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych roszczenie o nabycie prawa użytkowania wieczystego nie stwarza po stronie skarżącej uprawnienia do nabycia przymiotu strony w postępowaniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2003 r. sygn. akt I SA 2801/01). Uprawnienia tego nie daje również roszczenie przewidziane w art. 204 ustawy o gospodarce nieruchomościami (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2009 r. I OSK 442/08, nietezowane). Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał również, że stosownie do art. 147 kpa wznowienie postępowania następuje na żądanie strony. Organ administracji publicznej, zanim przystąpi do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, zobligowany jest do zbadania, czy spełniono wymogi formalne umożliwiające wznowienie postępowania administracyjnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2002 r. I SA 3261/01). Oceny takiej dokonuje na podstawie przepisów określających krąg stron w postępowaniu dotyczącym komunalizacji nieruchomości. Stąd też obecne w zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2010 r. odniesienie do określenia tożsamości stron w postępowaniu komunalizacyjnym nie oznacza, że naruszony został art. 7 kpa, jak podniesiono we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższe nie wynika z mylnego odczytania przez organ żądania wnioskodawcy, a z oczywistej konieczności dokonania ustaleń mających na celu rozpatrzenie wniosku pod kątem spełnienia kryteriów formalnych. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przez organ przepisów art. 7, 28 i 147 kpa, i wskazał, że wnioskodawca nie może skorzystać z przymiotu strony zdolnej do wznowienia postępowania nadzorczego, z tej też przyczyny Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zobligowany był do wydania decyzji odmawiającej wznowienia postępowania we wnioskowanej sprawie na podstawie art. 147 w związku z art. 149 § 3 kpa. II. Zarzuty zawarte w skardze i stanowisko organu 1. Skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...]; zarzucając naruszenie: (1) art. 7 kpa oraz art. 107 § 3 kpa polegające na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes obywateli oraz polegające na braku należytego sporządzenia uzasadnienia prawnego decyzji poprzez brak odniesienia się w należyty sposób do argumentacji prawnej użytej przez skarżącego w zakresie dotyczącym ekspektatywy maksymalnie ukształtowanej; (2) art. 28 kpa poprzez: (a) błędną wykładnią polegającą na uznaniu, że skarżąca Spółdzielnia nie była i nie może być stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności Wojewody [...] ze względu na posiadany przez nią jedynie interes faktyczny, podczas gdy skarżąca spółdzielnia posiada interes prawny będąc uprawnionym z prawa podmiotowego tymczasowego do przedmiotowej nieruchomości - ekspektatywę maksymalnie ukształtowaną, uprawniającą ją do posiadania statusu strony w postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...]; (b) błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że tylko tytuł prawny o charakterze rzeczowym do nieruchomości umożliwia nadanie stronie statutu strony w postępowaniu którego dotyczy wznowienie, podczas gdy także inny tytuł prawny do nieruchomości umożliwia nadanie skarżącej Spółdzielni statusu strony, zaś do postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] został dopuszczony uczestnik – [...] S. A. z siedzibą w G., który w chwili składania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej również nie posiadał tytułu prawnorzeczowego do przedmiotowych nieruchomości; (3) art. 147 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wniosek o wznowienie postępowania może być złożony wyłącznie na wniosek strony lub z urzędu, podczas gdy ze względu na istniejący interes prawny Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] powinna zostać uznana za stronę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] w której nie wzięła udziału bez swojej winy (art. 145 § 1 pkt 4 kpa), co w konsekwencji oznacza, że na podstawie art. 147 kpa może złożyć wniosek o wznowienie postępowania - - wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości. 2. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Uzasadnienie prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, przy czym, przez przepisy prawa należy rozumieć przepisy postępowania administracyjnego oraz przepisy prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy własną decyzję o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o stwierdzeniu nieważności decyzji komunalizacyjnej. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3. Jak wynika z akt sprawy, z wnioskiem o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie wystąpiła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...], jako podstawę wznowienia postępowania wskazując art. 145 § 1 pkt 4 kpa, i powołując się na brak udziału w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją; podniosła, że jest obecnie władającym działkami objętymi decyzją komunalizacyjną; na przedmiotowych nieruchomościach zostały posadowione przez jej poprzedniczkę prawną - Międzyzakładową Spółdzielnię Mieszkaniową [...] nieruchomości budynkowe i inne urządzenia niezbędne dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych na rzecz członków Spółdzielni; Spółdzielnia, na podstawie art. 204, 205, 207 ustawy o gospodarce nieruchomościami złożyła do właściwego organu wniosek o ustanowienie na jej rzecz użytkowania wieczystego przedmiotowych działek. Prezydium Rady Narodowej Miasta W. decyzjami z dnia [...] lutego 1972 r., z dnia [...] kwietnia 1972 r. oraz z dnia [...] maja 1972 r. ustanowiło na rzecz Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] wieczyste użytkowanie szeregu nieruchomości, w tym następnie skomunalizowanych. Zgodnie z art. 11 ust. 1-3 (a nie jak organ wskazał w art. 13) ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania tych decyzji, użytkowanie wieczyste terenów państwowych podlega przepisom tytułu II księgi drugiej kodeksu cywilnego; oddanie terenu w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu do księgi wieczystej; postanowienia umowy, określające sposób korzystania z terenu przez wieczystego użytkownika, podlegają ujawnieniu w księdze wieczystej. W niniejszej sprawie użytkowanie wieczyste powinno być potwierdzone umową notarialną – co jednak nie nastąpiło. W związku z powyższym, nie można uznać, iż doszło do skutecznego przekazania poprzednikowi prawnemu wnioskodawcy terenu w wieczyste użytkowanie - co potwierdziła we wniosku skarżąca Spółdzielnia, która również na podstawie art. 204 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, złożyła wniosek o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu. 4. Prawidłowo Minister Skarbu Państwa stwierdził, że stronami postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa - jako dotychczasowy właściciel mienia oraz właściwa gmina, ponieważ postępowanie dotyczy wprost interesu prawnego tych podmiotów. Wyjątkowo, w postępowaniu może wziąć udział także inny podmiot, ale tylko wówczas, gdy wykaże, iż skomunalizowane mienie stanowiło w istocie jego własność, a zatem nie powinno ulec komunalizacji. Brak wykazania się przez taki podmiot tytułem prawnorzeczowym do mienia, będącego przedmiotem komunalizacji, wyklucza możliwość skutecznego wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jak również postępowania o wznowienie postępowania. O tym, czy interes lub obowiązek ma charakter prawny, czy tylko faktyczny przesądza treść przepisów prawa materialnego, z których wynikają obowiązki lub prawa pozostające w związku z rozstrzygnięciem. Natomiast pojęcie interesu faktycznego nie może być utożsamiane z pojęciem interesu prawnego. Interes faktyczny jest to stan, w którym dany podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. 5. Przyznać należy rację Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, który uznał, że z informacji zawartych w zgromadzonej dokumentacji, a także z wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego z dnia 19 października 2009 r. wynika, że sporne działki stanowią własność W. i pozostają we władaniu Spółdzielni Mieszkaniowej [...]. Sam fakt korzystania przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] z rzeczy nie stanowi przesłanki do uznania jej za stronę postępowania o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji komunalizacyjnej. Spółdzielnia nie posiada interesu prawnego w żądaniu wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji komunalizacyjnej. Wynika to z braku tytułu prawno-rzeczowego jakim jest faktycznie istniejące prawo użytkowania wieczystego. Zgodnie z utrwaloną w orzecznictwie tezą, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu i przeniesienie własności znajdujących się na tym gruncie budynków może nastąpić tylko w drodze umowy cywilnoprawnej, zawartej w formie aktu notarialnego. Zawarcie takiej umowy nie jest poprzedzone decyzją administracyjną i nie podlega kontroli organów administracji na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 1998 r. I SA 950/98). Słusznie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zauważył, że organ nadzoru nie jest upoważniony do ocenienia czy jedynie fakt władania nieruchomością jest przesłanką roszczenia o ustanowienie użytkowania wieczystego przewidzianego w art. 204 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem dla organu nadzoru – Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dowód w tej sprawie może stanowić jedynie akt notarialny potwierdzający faktyczne oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Sąd podziela utrwalone już orzecznictwo sądów administracyjnych, iż roszczenie o nabycie prawa użytkowania wieczystego nie stwarza po stronie skarżącej uprawnienia do nabycia przymiotu strony w postępowaniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2003 r. sygn. akt I SA 2801/01). Uprawnienia tego nie daje również roszczenie przewidziane w art. 204 ustawy o gospodarce nieruchomościami (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2009 r. I OSK 442/08). 6. Stosownie do art. 147 kpa wznowienie postępowania następuje na żądanie strony lub z urzędu. Organ administracji publicznej, zanim przystąpi do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, zobligowany jest do zbadania, czy spełniono wymogi formalne umożliwiające wznowienie postępowania administracyjnego. Oceny takiej dokonuje na podstawie przepisów określających krąg stron w postępowaniu dotyczącym komunalizacji nieruchomości. Skoro wnioskodawca domagał się wznowienia postępowania komunalizacyjnego, prawidłowo organ odwołał się do stron postępowania komunalizacyjnego, aby móc prawidłowo określić krąg stron tego postępowania. Wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 kpa, w oparciu o który to przepis Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w decyzji z dnia [...] marca 2010 r. odmówił wznowienia postępowania, może nastąpić tylko z następujących przyczyn: podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną, podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie terminu o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 kpa, w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia, określonych w art. 145 § 1 kpa. Zgodnie z art. 149 § 3 odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne, zaś niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych będzie miała miejsce, gdy żądania wszczęcia postępowania złoży jednostka niebędąca stroną w sprawie (vide: Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz. 9.wydanie. Wydawnictwo C.H.Beck 2008, s. 690). Należy więc stwierdzić, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji prawidłowo stwierdził, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7, 28 i 147 kpa, i wskazał, że wnioskodawca nie może skorzystać z przymiotu strony zdolnej do wznowienia postępowania nadzorczego – o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. 7. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Rozpoznając sprawę organ nie naruszył obowiązujących przepisów, w szczególności zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym art. 8 kpa, ani art. 107 § kpa. Sąd nie doszukał się takich naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. 8. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.