II GSK 1957/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Op 122/13 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez licencji 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od Z. K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Op 122/13 po rozpoznaniu skargi Z. K. (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: GITD) z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niewpisanym do licencji: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję O. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w O. z dnia [...] lipca 2012 r., stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: W dniu [...] maja 2012 r. w K. – K. na postoju taksówek przy dworcu PKP został poddany kontroli samochód V. o numerze rejestracyjnym [...] (taxi), którym kierował Z. K. Kontrolowany okazał licencję Nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką dla przedsiębiorcy Z. K. T. S., w której w pozycji numer rejestracyjny pojazdu widniał inny numer rejestracyjny niż kontrolowanego pojazdu, tj. [...]. W konsekwencji stwierdzono wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...], podpisanym bez zastrzeżeń przez kontrolowanego Z. K. W wyniku tej kontroli O. Wojewódzki I inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nałożył na kontrolowanego karę pieniężną w kwocie 2.000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji w wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy wystąpił o nową licencję. Po rozpatrzeniu odwołania Z. K. GITD decyzją z dnia [...] września 2012 r. utrzymał w mocy powołane rozstrzygnięcie O. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją Z. K., że był zobowiązany w przedmiotowej sprawie zastosować art. 14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej: "u.t.d."), który obliguje przewoźnika drogowego do zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania (ust. 1). Jeżeli zmiany, o których mowa w ust, 1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji, w myśl ust. 2 art. 14 u.t.d. Organ II instancji zwrócił uwagę, iż transport drogowy taksówką może być wykonywany zgodnie z prawem tylko w sytuacji, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd samochodowy należeć będzie do tych środków transportu, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do wydania licencji, zaś wniosek o wydanie licencji na nowy pojazd nie wymaga od przedsiębiorcy spełnienia szczególnych wymagań określonych przepisami. Nadto zgłoszenie następuje w dniu przekazania właściwemu organowi informacji o nowym pojeździe, w związku z czym przedsiębiorca nie jest zmuszony do wstrzymania się od wykonywania działalności transportowej do czasu wydania przez właściwy organ określonego rozstrzygnięcia. Wobec tego obowiązek zgłoszenia pojazdu do licencji nie stanowi utrudnienia dla przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego taksówką. Według GITD z regulacji zawartej w załączniku nr 3 Ip. 1.2. do u.t.d. wynika, że uprawniony do wykonywania transportu taksówką - nowym (zmienionym) pojazdem jest tylko posiadacz licencji, który złożył wniosek o wydanie nowej licencji na nowy pojazd. Tymczasem Z. K. złożył wniosek o zmianę licencji w związku ze zmianą pojazdu dopiero w dniu [...] maja 2012 r., co potwierdza wydruk e-maila z Urzędu Miasta K. – K. z dnia [...] czerwca 2012 r. Organ odwoławczy podkreślił, że na dzień kontroli przewoźnik nie dysponował zmienioną licencją, a nadto nie złożył właściwego wniosku o wydanie licencji na nowy pojazd i dlatego uznał nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za zasadne. Poza tym, GITD nie dopatrzył się, aby w omawianym przypadku zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 13 października 2011 r. przyjął uchwałę o sygn. akt II GPS 1/11, iż "wykonywanie transportu drogowego taksówką przy użyciu innego pojazdu niż określony w licencji, wskazanego we wniosku przedsiębiorcy o zmianę treści licencji, nie stanowi wykonywania transportu drogowego taksówką bez licencji w rozumieniu art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. w związku z punktem 1.3 załącznika do tej ustawy." Nie można jednak, co do zasady, traktować przewoźnika, który posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką i który wymienił pojazd na nowy, niewpisany do licencji, jako przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy w ogóle bez licencji. Przyjmując stanowisko wyrażone w uchwale Sąd podkreślił, że przedmiotem administracyjnej sankcji nie jest formalna niezgodność posiadanej licencji z rzeczywistym stanem faktycznym, lecz wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, a są to zupełnie różne sytuacje prawne. Sąd I instancji wskazał, że zarówno w przywołanej uchwale, jak też w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że gdy organ dokonuje zmiany licencji na skutek wniosku przewoźnika drogowego o zmianę treści licencji w zakresie danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., to nie wydaje on nowej licencji, a jedynie dokonana zostaje zmiana licencji dotychczasowej, która cały czas jest w mocy, bo nie wygasła, ani nie została cofnięta. Zmiana licencji polega jedynie na wpisaniu w niej innego pojazdu; pozostałe elementy licencji, w tym numer licencji i czas obowiązywania pozostają bez zmian. Przedsiębiorca otrzymuje jedynie nowy dokument licencyjny z nowym numerem samochodu, ale nie nową licencję uprawniającą do wykonywania transportu drogowego taksówką. Powyższe wywody jednoznacznie oznaczają, że nie można, jak to uczyniły organy inspekcji drogowej, stwierdzić, że uprawniony do wykonywania transportu taksówką - innym pojazdem - jest tylko posiadacz licencji, który złożył wniosek o wydanie nowej licencji na ten pojazd. W ocenie Sądu, literalne brzmienie przywołanego przez organ przepisu wskazuje, że nie ma on zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Skarżący bowiem nie miał obowiązku wystąpienia do organu o nową licencję, a jedynie zobowiązany był do zgłoszenia wniosku o zmianę treści licencji, na podstawie art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. Sąd I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie - co nie było kwestionowane - skarżący posiadał i okazał podczas kontroli ważną licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Wraz z licencją nie okazał jednak potwierdzenia złożenia wniosku o zmianę tej licencji. Bezsporna jest także okoliczność, że skarżący zgłosił taki wniosek dopiero następnego dnia po kontroli. Zdaniem Sądu, stwierdzony brak polegający na niewpisaniu przez właściwy organ, w dacie kontroli, zmiany danych do posiadanej przez skarżącego ważnej licencji, jak też niedopełnienie przez przedsiębiorcę obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi zmiany pojazdu przed dniem kontroli nie stanowi podstawy do automatycznego wymierzenia kary administracyjnej. W myśl wyżej powołanego art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania. Jeżeli zmiany te obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Jak wynika z lektury akt skarżący w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. wyjaśnił organowi I instancji, że zmienił pojazd, którym wykonywał usługi przewozowe i "rozpoczął wykonywanie ciążących na nim zgodnie z przepisami prawa czynności administracyjnych.". Podał, iż w dniu [...] maja 2012 r. uzyskał od Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w B. świadectwo legalizacji ponownej taksometru elektronicznego, w którym jako miejsce zainstalowania urządzenia wskazał pojazd V. P., nr rejestracyjny [...]. Nadto skarżący powiadomił organ, ze dopiero po uzyskaniu ww. legalizacji taksometru rozpoczął świadczenie usług transportowych samochodem marki V., a w dniu [...] maja 2012 r. uzyskał licencję na wykonywanie transportu tym samochodem. W ocenie Sądu, analiza art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. wskazuje, że w okresie omawianych 14 dni od zmiany pojazdu przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką może wykonywać ten transport nowym pojazdem bez dokonywania zgłoszenia do organu licencyjnego. Jeżeli w tym czasie zostanie poddany kontroli drogowej, nie można mu postawić zarówno zarzutu, wykonywania transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji, jak też zarzutu niewystąpienia o nową licencję, bo przedsiębiorca ma 14 dni na wykonanie swego obowiązku i do czasu upływu tego terminu nie działa bezprawnie. Jeśli przedsiębiorca, zachowując 14-dniowy termin, dokona zgłoszenia zmiany pojazdu, złoży do organu stosowne dokumenty i wniosek o dokonanie zmian w licencji, to wykonał swój obowiązek i nadal może wykonywać transport drogowy taksówką, na podstawie posiadanej licencji. Przedsiębiorca ten aż do czasu, kiedy otrzyma nowy druk licencji uwzględniający zmianę może wykonywać transport drogowy na podstawie posiadanej licencji. Tymczasem pomimo składanych przez skarżącego wyjaśnień organy obu instancji nie przeprowadziły odpowiedniego postępowania wyjaśniającego w podnoszonym zakresie. Dokonanie porównania daty rozpoczęcia korzystania z nowego pojazdu podanej przez skrzącego ([...] maja 2012 r.) oraz daty przeprowadzanej kontroli ([...] maja 2012 r.) nie prowadzi do wniosku, że nie dopełnił on obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 u.t.d. w przepisanym terminie 14 dni. W ocenie WSA zatem było wątpliwie, czy skarżący naruszył prawo i czy organ zasadnie ukarał go karą administracyjną. Każdy przypadek stwierdzonej niezgodności danych zawartych w kontrolowanej licencji powinien być oceniany z uwzględnieniem powołanych zasad zarówno systemowych, jak i procesowych i nie może być niejako automatycznie kwalifikowany jako równoznaczny z wykonywaniem transportu drogowego z naruszeniem prawa. Organ I instancji wprawdzie podjął czynności mające na celu ustalenie stanu faktycznego, ale z uwagi na ułomność tego postępowania nie została wyjaśniona okoliczność, która ma istotny wpływ na wynik sprawy, tj. czy przewoźnik nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 u.t.d. Poza tym w uzasadnieniu decyzji organ I instancji w sposób lakoniczny odnosił się do wyjaśnień skarżącego, również organ odwoławczy w tej kwestii nie zastosował się do reguł art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), uznając jedynie zarzuty skarżącego za chybione. Analizując sprawę ponownie organ I instancji powinien skoncentrować się na ustaleniu, czy skarżący wykonał obowiązek wynikający z art. 14 ust. 2 u.t.d. w wyznaczonym 14 - dniowym terminie, na co wskazuje skarżący w pismach skierowanych do organów obu instancji. Jeśli bowiem skarżący wystąpił z wnioskiem o zmianę treści licencji w terminie określonym w ustawie, to organ nie miał podstaw do wymierzenia przedmiotowej kary administracyjnej opartej o art. 92a ust. 1 w zw. z załącznikiem nr 3 Ip. 1.2. do u.t.d. Przy czym dostrzec trzeba, że niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie uregulowane jest w Ip1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że przedstawione okoliczności świadczą o tym, że organy nie wyjaśniły sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz nie uzasadniły podjętego rozstrzygnięcia stosownie do wymagań zawartych w art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o uchylenie wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w O. oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 7, art. § 77 § 1 i art. 107 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż organy administracji nie odnosiły się w swoich decyzjach i nie wyjaśniły okoliczności zachowania przez skarżącego 14 - dniowego terminu na zgłoszenie do posiadanej licencji na transport taksówką zmiany pojazdu, którym działalność ta była przez niego wykonana w dniu kontroli, co zdaniem Sądu miało wpływ na wynik sprawy, albowiem zachowanie tego terminu przez skarżącego nie uprawniałoby organu do nałożenia sankcji za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niewpisanym do licencji, podczas gdy wbrew wywodom Sądu I instancji okoliczność ta nie mogła mieć już żadnego znaczenia, skoro skarżący dokonał faktycznego zgłoszenia przedmiotowego pojazdu do licencji dopiero po dacie kontroli, a zatem w dniu jej przeprowadzenia dopuścił się naruszenia penalizowanego wprost w normie prawnej zawartej pod lp. 1.2. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. wykonywanie transportu drogowego pojazdem niewpisanym do licencji; z ostrożności procesowej zarzucił także: 2) przepisów prawa materialnego, a to art. 14 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 3 pkt 5, art. 6 ust. 1 i ust. 4, art. 8, art. 11 ust. 3 i art. 87 ust. 1 u.t.d. oraz lp. 1.2 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię przejawiającą się w przyjęciu przez Sąd I instancji, że nie można uznać zdarzenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niewpisanym do licencji za naruszenie sankcjonowane w drodze lp. 1.2 załącznika nr 3 do u.t.d., gdy jego wykonywanie takim pojazdem nastąpiło przed upływem 14 - dniowego terminu określonego w art. 14 ust. 1 u.t.d., podczas gdy przepis art. 14 ust. 1 w powiązaniu z art. 5 ust. 3 pkt 5, art. 6 ust. 1 i ust. 4, art. 8, art. 11 ust. 3 i art. 87 ust. 1 u.t.d. 14 - dniowy termin odnosi jedynie do tych zmian, których wystąpienie nie jest związane z obowiązkiem ich uprzedniego zgłoszenia, zagrożonego sankcją, albowiem transport drogowy jest wykonywany w sposób zgodny z ustawą jedynie wówczas, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd samochodowy należy do tych środków transportu, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji i w przypadku licencji na transport taksówką do niej wpisane, gdyż w przeciwnym razie ma miejsce naruszenie podlegające karze pieniężnej określonej właśnie pod lp. 1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera uzasadnione podstawy i zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. Wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w środku prawnym podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Należy zauważyć, że w sprawie, w której skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., tj. na naruszeniu prawa materialnego oraz na naruszeniu przepisów postępowania, co do zasady, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. Niemniej jednak od tej zasady mogą występować wyjątki. Jeżeli bowiem dany przepis prawa materialnego nie ma w ogóle zastosowania sprawie albo też w wyniku jego wadliwej interpretacji został niewłaściwie zastosowany do danego stanu faktycznego, wówczas ewentualne naruszenie przepisów o postępowaniu przy ustalaniu, czy stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w tym przepisie nie będzie miał istotnego wpływu na wynik sprawy. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Sąd I instancji zarzucił organom inspekcji transportu drogowego, że nie ustaliły czy przedsiębiorca taksówkowy korzystając w dniu kontroli z pojazdu marki V. P. nr rej. [...], mieścił się w 14 - dniowym terminie na zgłoszenie organowi licencyjnemu zmian w treści licencji wykonał, zakreślonym przez art. 14 ust. 1 w zw. z ust. 2 u.t.d. Jednakże, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis ten w wyniku niewłaściwej wykładni został przez Sąd pierwszej instancji błędnie zastosowany w niniejszej sprawie. Jak już wskazano, WSA w zaskarżonym wyroku niezasadnie uznał, że skarżący mógł wykonywać transport drogowy taksówką przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji, po czym dokonać zgłoszenia w ciągu 14 dni od zmiany pojazdu. Przewidziany w art. 14 ust. 1 u.t.d. obowiązek zgłaszania przez przewoźnika organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 tej ustawy, w określonym terminie jest konsekwencją innego obowiązku adresowanego do przewoźnika - obowiązku uzyskania odpowiedniej licencji na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego (art. 5 ust. 1 u.t.d.), w tym również licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (art. 6 ust. 1 u.t.d.). Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest na określony pojazd w myśl art. 6 ust. 4 u.t.d. Poza tym, zgodnie z wydanym na podstawie art. 17 u.t.d. załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie wzoru licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz wypisów z tych licencji (Dz. U. Nr 153, poz. 1612), obowiązującym w czasie kontroli, pojazd, którym ma być wykonywany transport drogowy taksówką, podlega wpisowi do licencji. Uznać zatem należy, że dane samochodu są elementem licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Zatem przedsiębiorca, który dokonał zmiany pojazdu przeznaczonego do wykonywania transportu drogowego taksówką, obowiązany jest wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji, z mocy art. 14 ust. 2 u.t.d. Uczynić to zobowiązany jest przed podjęciem przewozu taksówką, zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. We wniosku musi wykazać się posiadaniem tytułu prawnego do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany, zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 5 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8 u.t.d. Ponadto, według art. 87 ust. 4 u.t.d. podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję. Dopełnieniem powyższych regulacji jest lp. 1.2. załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 2.000 zł wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję. Należy zauważyć, że w sytuacji zmiany jedynie pojazdu, przedsiębiorcą ma obowiązek wystąpić o zmianę treści licencji, zgodnie z art. 14 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 4 u.t.d. Przytoczone regulacje prawne prowadzą do wniosku, że wykonywanie transportu drogowego taksówką przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdu, który został zgłoszony organowi właściwemu do udzielania licencji, a w przypadku licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką – pojazdem, co do którego wystąpiono z wnioskiem o zmianę treści licencji (por. wyroki NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1827/11, z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II GSK 745/12, z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II GSK 909/12, z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 2059/12, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem nieprawidłowa jest interpretacja art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. dokonana przez Sąd I instancji, stosownie do której przedsiębiorca może wykonywać transport drogowy przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji, a następnie dokonać zgłoszenia w ciągu 14 dni. Taka wykładnia prowadziłaby do niespójności z treścią art. 5 ust. 1 i ust. 3 pkt 5, art. 6 ust. 1 i 4, art. 8 ust. ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8 i art. 87 ust. 4 u.t.d., a także pozostawałaby w sprzeczności z wprowadzoną przez ustawodawcę sankcją, określoną w pozycji lp. 1.2. załącznika nr 3 do u.t.d. (por. cytowane wyżej wyroki). Wbrew stanowisku Sądu I instancji prezentowany przez tenże Sąd pogląd nie wynika z uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II GPS 1/11, zgodnie z którą "Wykonywanie transportu drogowego taksówką przy użyciu innego pojazdu niż określony w licencji, wskazanego we wniosku przedsiębiorcy o zmianę treści licencji, nie stanowi wykonywania transportu drogowego taksówką bez licencji w rozumieniu art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) w związku z pkt 1.3 załącznika do tej ustawy". Uchwała ta dotyczy przypadku, gdy przedsiębiorca wystąpił z wnioskiem o zmianę treści licencji i wykonywał transport drogowy pojazdem określonym w tym wniosku. W niniejszej zaś sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, gdyż, co bezsporne, przedsiębiorca wykonywał transport drogowy taksówką przy użyciu pojazdu, co do którego do chwili kontroli nie wystąpił o zmianę treści licencji, gdyż uczynił to dopiero po kontroli (por. wyrok NSA w sprawie II GSK 745/12). Ponadto powołany w uchwale lp. 1.3. załącznika do u.t.d. miał brzmienie: "wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji". Wobec powyższego zarzut naruszenia prawa materialnego należało uznać za zasadny. W sprawie natomiast, jak to trafnie podnosi skarga kasacyjna, nie doszło do naruszenia przez organy przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, jak to błędnie ustalił Sąd I instancji. Wszystkie istotne okoliczności dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ zostały wyjaśnione i zresztą są bezsporne. W tej sytuacji, skoro, wbrew stanowisku Sądu I instancji, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a jedynie do naruszenia prawa materialnego przez tenże Sąd, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i na mocy art. 151 w zw. z art. 193 p.p.s.a oddalił skargę, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r. odpowiada prawu. O kosztach orzeczono na mocy art. 203 pkt 2 p.p.s.a.