II GSK 2059/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Czesława Socha Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 2 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 99/12 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od K. S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 1060 (tysiąc sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia 9 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w punkcie 1. uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, w punkcie 2. zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie na rzecz skarżącej kwotę 320 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 25 czerwca 2010 r. Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. (dalej ŚWITD) nałożył na [...] prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...] " karę pieniężną w wysokości 8 000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. W podstawie prawnej orzeczenia organ wskazał art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz lp. 1.2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r., Nr 125, poz. 874 ze zm. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2012 r. - zwanej dalej u.t.d.). W uzasadnieniu podał, że w trakcie przeprowadzonej w dniu 7 czerwca 2010 r. kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z samochodu m-ki [...] wykonującego krajowy transport drogowy rzeczy kierujący pojazdem okazał wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. W wyniku zapytania skierowanego do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego otrzymano jednak pisemną informację, że pojazd którym wykonywany był transport drogowy nie znajduje się w wykazie pojazdów zgłoszonych do tej licencji. ŚWITD uznał, że [...] będąca przedsiębiorcą wykonującym transport drogowy ponosi zatem odpowiedzialność za wykonywanie transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji, bowiem nie wywiązała się z obowiązku zgłoszenia przedmiotowego pojazdu organowi licencyjnemu, a przedsiębiorca może wykonywać przewozy tylko pojazdami zgłoszonymi do licencji. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy podzielił ustalenia i rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu pierwszej instancji. W szczególności zgodził się on ze stanowiskiem organu I instancji, że w sprawie winien mieć zastosowanie przepis art. 92 ust. 1 i lp. 1.2 załącznika do u.t.d. przepisy te sankcjonują bowiem wykonywanie transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji. Zdaniem GITD nie można uwzględnić argumentu strony, że z uwagi na zgłoszenie pojazdu do posiadanej licencji nie doszło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów. Przedsiębiorca posiadający licencję może bowiem wykonywać przewozy tylko pojazdami zgłoszonymi do licencji, a w praktyce wskazanymi we wniosku o udzielenie licencji. Organ podkreślił, że w trakcie biegu 14 -dniowego terminu do zgłoszenia zmian w licencji, który został określony w art. 14 u.t.d. przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej przy użyciu niezgłoszonego jeszcze do licencji pojazdu. W ocenie GITD stanowi to bowiem bezsprzecznie naruszenie prawa polegające na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Dla odpowiedzialności strony nie ma również znaczenia późniejsze usunięcie stanu niezgodnego z prawem, gdyż nie ulega wątpliwości, że w chwili kontroli strona wykonywała transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. Zdaniem GITD organ I instancji nie naruszył także przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności prowadził postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Sąd rozpoznając sprawę wskazał, że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy ma w świetle omówionych regulacji prawnych odpowiedź na pytanie czy przedsiębiorca jest uprawniony do wykonywania przewozów drogowych dopuszczonym do ruchu pojazdem, którym dysponuje na podstawie tytułu prawnego, jeżeli pojazd ten nie został wprowadzony do bazy danych organu licencyjnego. Odpowiedź na tak postawione pytanie jest niejednoznaczna, bowiem dotyczy ona kilku rożnych sytuacji. Po pierwsze wskazać należy na sytuację, w której przedsiębiorca wykonujący transport drogowy dokonał zgłoszenia nowego pojazdu w terminie, o jakim mowa w przepisie art. 14 ust. 1 u.t.d. lecz zgłoszenie to nie dotarło jeszcze do organu licencyjnego, a co zatem idzie nie zostało odnotowane w prowadzonej przez ten organ bazie danych. Druga sytuacja będzie miała miejsce w przypadkach, gdy przedsiębiorca wykonujący transport drogowy pojazdem, którym dysponuje na podstawie posiadanego tytułu prawnego nie dokonał zgłoszenia tego pojazdu do udzielonej licencji lecz nie upłynął jeszcze ustawowy 14 - dniowy termin do dokonania zgłoszenia nowonabytego pojazdu. Wreszcie trzecia sytuacja będzie miała miejsce gdy przedsiębiorca wykonuje transport drogowy pojazdem nie zgłoszonym do licencji, a minął już 14 – dniowy okres zgłoszenia tego faktu organowi licencyjnemu. W ocenie składu orzekającego tylko w tej trzeciej sytuacji ma dochodzi do naruszenia przepisów art. 92 ust. 1 i 4 w zw. z pkt 1.2. załącznika do u.t.d. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2012 r.). W ocenie Sądu nie można w szczególności zaakceptować stanowiska organu, że w okresie biegu 14-dniowego terminu określonego w art. 14 ust. 1 u.t.d. kierowca nie może wykonywać działalności gospodarczej przy użyciu niezgłoszonego jeszcze do licencji pojazdu. W konsekwencji należy zatem stwierdzić, że zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o niewystarczające ustalenia faktyczne, a co zatem idzie z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., a w końcu także art. 107 § 3 tej ustawy. Wymierzenie kary z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji wymagało bowiem w przekonaniu Sądu nie tylko ustalenia okoliczności, na które wskazano w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, ale przede wszystkim wskazania w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżąca wykonywała transport pojazdem w warunkach naruszających treść art. 14 ust. 1 u.t.d., czyli pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji. W rozpatrywanej sprawie organ powinien zająć jednoznaczne stanowisko w stosunku do przedłożonej przez skarżącą umowy użyczenia wraz ze sporządzonym do tej umowy w terminie późniejszym aneksem, a zwłaszcza wiarygodności tego drugiego dokumentu. W realiach tej sprawy okolicznością istotną dla orzekania było bowiem ustalenie daty, od której rozpoczął bieg 14-dniowy termin do dokonania przez skarżącą zgłoszenia organowi licencyjnemu pojazdu marki [...] . W ocenie Sądu na organach spoczywał także obowiązek ustalenia, w jakim terminie skarżąca dokonała zgłoszenia organowi licencyjnemu pojazdu wskazanego w umowie użyczenia. Zdaniem składu orzekającego nie sposób w rozpatrywanej sprawie pominąć jednakowoż znacznie bogatszego orzecznictwa dotyczącego wykonywania transportu drogowego taksówką niezgłoszoną do licencji, aczkolwiek mieć należy na uwadze różnice występujące w regulacjach prawnych odnoszących się do tego rodzaju licencji. W szczególności wskazać tutaj trzeba na uchwałę Naczelnego Sądu z dnia 13 października 2011 r. sygn. akt II GPS 1/11 (ONSAiWSA z 2012 r. nr 1, poz. 5) . W uchwale tej NSA wskazał, że "wykonywanie transportu drogowego taksówką przy użyciu innego pojazdu niż określony w licencji, wskazanego we wniosku przedsiębiorcy o zmianę treści licencji nie stanowi wykonywania transportu drogowego taksówką bez licencji w rozumieniu art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. w zw. z punktem 1.3. załącznika do tej ustawy". W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że jeżeli przedsiębiorca, zachowując 14-dniowy termin dokona zgłoszenia zmiany pojazdu, złoży do organu stosowne dokumenty i wniosek o dokonanie zmian w licencji, to należy uznać, że wykonał swój obowiązek i nadal może wykonywać transport drogowy taksówką na podstawie posiadanej licencji. Przedsiębiorca ten aż do czasu, kiedy otrzyma nowy egzemplarz licencji uwzględniający zmianę może wykonywać transport drogowy taksówką na podstawie posiadanej licencji. Odnosząc się do zgłoszenia, o jakim jest mowa w art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. wskazano zaś, że nie jest trafny pogląd, iż przedsiębiorca który zadośćuczynił wymaganiom określonym w tych przepisach jednocześnie dopuszcza się deliktu administracyjnego – wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. NSA dodał, że "gdyby przyjąć ten tok rozumowania, to ustawowo określony 14 - dniowy termin na zgłoszenie na piśmie zmiany danych byłby zbędny, skoro jego zachowanie byłoby prawnie obojętne w świetle innych przepisów powołanej ustawy o transporcie drogowym". Korzystając z argumentacji, jaką posłużył się skład 7-sędziów NSA w omówionej uchwale Sąd wskazał, że inna niż zaproponowana przez skład Sądu orzekającego w niniejszej sprawie wykładnia art. 14 ust. 1 u.t.d. w zw. pkt 1.2. załącznika do tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2012 r.) naruszałaby zasadę sprawiedliwości określoną w art. 2 Konstytucji RP. oraz zasadę proporcjonalności wynikająca z art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej. Nie sposób bowiem nie zauważyć, że takiej samej karze administracyjnej podlegałby przedsiębiorca wykonujący transport drogowy bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek (pkt. 1.1. załącznika), jak i przedsiębiorca wykonujący transport drogowy na podstawie posiadanej licencji, który w trybie określonym przepisami dokonał zgłoszenia nowego pojazdu organowi licencyjnemu. W konkluzji Sad I instancji wskazał, że ponownie rozpatrując odwołanie wniesione przez skarżącą od decyzji organu I instancji GITD weźmie pod uwagę zmianę stanu prawnego spowodowaną wejściem w życie ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 244, poz. 1454 ). W szczególności kierując się brzmieniem art. 10 tej ustawy organ ten zastosuje w sprawie przepisy u.t.d. w brzmieniu nadanym tą ustawą. Następnie w oparciu o poczynione ustalenia faktyczne organ ten rozważy czy w sprawie winny zostać zastosowane unormowania zawarte w art. 92a ust. 1 i ust. 6 w zw. z pkt 1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego i wniósł o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ administracji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co w ocenie Sądu mogło mieć wpływ na treść decyzji, a także mylnym uznaniu przez Sąd I instancji, że organ administracji nie przeprowadził w decyzji wywodów na okoliczności mające znaczenie w sprawie, podczas gdy stan faktyczny sprawy został ustalony należycie, w sposób pozwalający na jednoznaczne stwierdzenie, iż doszło do naruszenia przywołanych przepisów prawa materialnego, czemu organ odwoławczy dał wyraz w zaskarżonej decyzji, która zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne w sposób logiczny i wyczerpujący oraz wyjaśniający w sposób dostateczny motywy zapadłego rozstrzygnięcia; 2) naruszenie prawa materialnego: tj. art. 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 1 i ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1 oraz art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. w brzmieniu wówczas obowiązującym, w związku z lp. 1.2 załącznika do w/w ustawy w brzmieniu wówczas obowiązującym, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na mylnym przyjęciu przez Sąd interpretacji, zgodnie z którą, według Sądu I instancji nie można zaakceptować stanowiska organu, że w okresie biegu 14 - dniowego terminu określonego w art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym kierowca nie może wykonywać działalności gospodarczej przy użyciu niezgłoszonego jeszcze do licencji pojazdu, w sytuacji gdy wymóg taki wynika z w/w artykułów ustawy o transporcie drogowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z postanowieniami art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), a więc w tych granicach, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. Wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w środku prawnym podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Należy zauważyć, że w sprawie, w której skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie na naruszeniu prawa materialnego oraz na naruszeniu przepisów postępowania, co do zasady, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. Niemniej jednak od tej zasady mogą występować wyjątki. Jeżeli bowiem dany przepis prawa materialnego nie ma w ogóle zastosowania sprawie albo też w wyniku jego wadliwej interpretacji został niewłaściwie zastosowany do danego stanu faktycznego, wówczas ewentualne naruszenie przepisów o postępowaniu przy ustalaniu, czy stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w tym przepisie nie będzie miał istotnego wpływu na wynik sprawy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zarzucił Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego, że ten nie ustalił daty, od której rozpoczął bieg 14-dniowy termin do dokonania przez skarżącą zgłoszenia organowi licencyjnemu pojazdu marki [...] . oraz nie ustalił, w jakim terminie skarżąca dokonała zgłoszenia organowi licencyjnemu pojazdu wskazanego w umowie użyczenia Jednakże, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis ten w wyniku niewłaściwej wykładni został przez Sąd pierwszej instancji błędnie zastosowany w niniejszej sprawie, gdyż WSA w Gliwicach w zaskarżonym wyroku niezasadnie uznał, że skarżący mógł wykonywać transport drogowy przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji, a następnie dokonać zgłoszenia w ciągu 14 dni. Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Stosownie do art. 5 ust. 3 pkt 5 wymienionej ustawy, przedsiębiorcy udziela się licencji, m.in. jeżeli posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany. Natomiast stosownie do art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d., do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Na podstawie art. 11 ust. 3 cytowanej ustawy organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Według art. 87 ust. 1 u.t.d., podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. wypis z licencji. Przytoczone regulacje prawne prowadzą do wniosku, że wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji (por. wyrok NSA z 15 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 156/08). W świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym należy przyjąć, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę. Dopiero po otrzymaniu wypisu, bądź wypisów w liczbie odpowiadającej ilości pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji lub jej zmian, a co za tym idzie po uzyskaniu potwierdzenia zgłoszenia pojazdu do licencji, skarżąca mogła wykonywać transport drogowy kontrolowanym pojazdem (por. wyrok NSA z 16 września 2010 r., sygn. akt II GSK 780/09). Wypisy powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Służą one sprawdzaniu, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy wykorzystaniu większej liczby pojazdów niezgłoszonych do licencji. Nieprawidłowa jest interpretacja art. 14 ust. 1 u.t.d. dokonana przez Sąd pierwszej instancji, stosownie do której przedsiębiorca może wykonywać transport drogowy przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji, a następnie dokonać zgłoszenia w ciągu 14 dni. Taka wykładnia prowadziłaby do niespójności z treścią art. 5 ust. 3 pkt 5, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3 i art. 87 ust. 1 u.t.d., a także pozostawałaby w sprzeczności z wprowadzoną przez ustawodawcę sankcją karną, określoną w pozycji l.p. 1.2. załącznika do ustawy, przewidzianą z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1611/11). Obowiązek zgłaszania pojazdu do licencji winien być zrealizowany przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II GSK 780/09). W uzasadnieniu wyroku z dnia 16 maja 2011 r. o sygn. akt II GSK 630/10 Naczelny Sąd Administracyjny słusznie stwierdził, że nieprawidłowa jest wykładnia art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d., zgodnie z którą możliwe jest wykonywanie nawet w sposób krótkotrwały - do 14 dni - transportu drogowego przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji. Za wykładnią zakwestionowanego przepisu dokonaną przez NSA w powyższym wyroku przemawia także wprowadzenie, w załączniku do ustawy, kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego. Wykonywanie bowiem transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji na wykonywanie transportu drogowego stanowi naruszenie określone w l.p. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, które zagrożone jest karą pieniężną w kwocie 8.000 zł. Z powyższych rozważań wynika, iż błędny jest pogląd prezentowany w zaskarżonym wyroku, co do wykładni art. 14 ust. 1 u.t.d., stosownie do której przedsiębiorca mógłby wykonywać transport drogowy przy użyciu pojazdu samochodowego w 14-dniowym terminie do zgłoszenia tegoż pojazdu do licencji. Zasadny jest zatem zawarty w skardze zarzut naruszenia tego przepisu, polegającego na jego zastosowaniu do ustalonego przez organ stanu faktycznego, a w związku z tym naruszenia art. 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 1 i ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1 oraz art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. oraz l.p.1.2 załącznika do ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił natomiast zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ administracji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co w ocenie Sądu mogło mieć wpływ na treść decyzji, a także mylnym uznaniu przez Sąd I instancji, że organ administracji nie przeprowadził w decyzji wywodów na okoliczności mające znaczenie w sprawie. Skoro bowiem art. 14 ust. 1 u.t.d. został niewłaściwie zastosowany, to ewentualne naruszenie przepisów postępowania w zakresie oceny prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w odniesieniu do hipotezy normy zawartej w tym przepisie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę na podstawie art. 151 w zw. z art. 193 p.p.s.a., bowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 sierpnia 2010 r. nr [...] odpowiada prawu. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.